Voor de krant van woensdag neem ik het foto-aanbod van de persbureaus door. Bomaanslag in Ankara, bloed op het wegdek, met lakens afgedekte lijken. Doden en gewonden in Libanon. En duizenden foto's van het filmfestival in Cannes. 
 Wat de Volkskrant daarvan laat zien? Een belangrijke regisseur, of Bono van U2 die zijn vriend Anton Corbijn (die in Cannes zijn film over wijlen Ian Curtis presenteert) toezingt. Nooit zetten we een foto in de krant van een van de duizenden schoonheden die daar paraderen.
 Een vaag schuldgevoel knaagt. Waarom mag de Volkskrantlezer niet eens van zijn stoel vallen bij het zien van de schoonheid van Claudia Schiffer? Daarom niet. Anderen, filmers, acteurs, hotemetoten, gaan altijd voor. 
 Even overweeg ik de foto met de blonde godin aan te bieden voor de voorpagina - wat kan het schelen dat ze geen actrice is, wat maakt het uit? Ze ís er, in Cannes, en achter haar staat een heel leger paparazzi op het punt achterover te vallen, bezweken voor de glimlachende engel die haar manen ritmisch langs haar kaak en schouders laat fladderen.   
 De Volkskrantlezer mag dat allemaal niet zien, ook niet van mij! Niet relevant, jaloersmakend voor de vrouwen die het fysiek wat minder hebben getroffen dan Schiffer, seksistisch, neen - niks dan narigheid, en de woede en hoon over me heen van de redactievergadering morgen vroeg. Schiffer is voor een ander soort kranten - de Volkskrant staat garant voor verantwoord, relevant, betrokken. Soms zinkt de moed me in de schoenen: ik doe daar ook aan mee. Jongen, durf toch eens! 
Arno Haijtema
(foto's AP en AFP)

Als het aankomt op precaire zaken als veiligheidsbeleid laat de overheid, waar ik het geprivatiseerde Schiphol gemakshalve ook maar even onder reken, liefst zo weinig mogelijk aan het toeval over. Dinsdag introduceerde de luchthaven de security scan als nieuwste wapen in de strijd tegen dreigende terreur. De fotografen kregen alle gelegenheid het apparaat, dat door kleding heen kijkt en zo eventuele verstopte wapens zichtbaar maakt, vast te leggen. Maar het resultaat van de scan, zichtbaar op het beeldscherm van de marechaussee, daar mochten de fotografen geen beeld van maken. Sterker nog: dat kregen ze niet te zien.
Uit overwegingen van privacy van de passagiers is dat begrijpelijk. Maar de gang van zaken maakt ook achterdochtig. Via het ANP verspreidde de persdienst van Schiphol woensdag wel zwartwitfoto’s van de scans – voorbeelden van hoe het er in werkelijkheid uitziet. Zegt Schiphol, en de media hebben het maar te geloven want de demonstratie van het bodyscannen ging niet gepaard met een presentatie van de opnamen. Dat had natuurlijk best gekund, als gebruik was gemaakt van een niet al te preutse vrijwilliger.
Raar genoeg bleken (digitale) bestanden van de foto’s die Schiphol heeft verstuurd dermate klein dat ze alleen maar klein (op 1 kolom breed) in de krant kunnen worden afgedrukt. Daarmee helpt de digitale techniek de sturing van het nieuws een beetje. Schiphol weet dat de security scan een onderwerp is dat belangstelling wekt, mede omdat kwesties rond de lichamelijke integriteit van passagiers gevoelig liggen.
Altijd fijn als je, als persdienst, de media dan een zetje in de gewenste richting kunt geven. Dus: zorg voor een ‘mediamoment’ waar de onschuldige kant van het scanapparaat wordt belicht: een hip pashokje, niks om bang voor te zijn. En houd maximaal grip op de schaduwzijde van het nieuws: de aanblik van het bijna naakte lichaam.
Misschien ben ik te achterdochtig. Maar Schiphol houdt door zijn nadrukkelijke regie de schijn van media-sturing wel op..

Arno Haijtema

Koninginnedag, een feestdag waar menig inwoner van ons land zich op verheugt.

Dit jaar waren de historische plaatsen Woudrichem en Den Bosch aan de beurt.
Een ware armada van media bestormt de muren van het oude vestingstadje.
Honderden collega’s nemen een plaatsje in de zaal van het stadhuis waar een medewerkster van de gemeente Woudrichem de verschillende persvakken met ons doorneemt.
Naast de Nederlandse media ook belangstelling van Duitsers en Engelsen.
Zelfs Chinese media, die tijdens een toevallig cultureel bezoek aan Nederland, ook even Koninginnedag mochten mee beleven .

Na de gebruikelijke briefing gaat alles in rap tempo mis. We worden verdeeld in twee groepen, die onder politiebegeleiding van het ene persvak naar het andere persvak kunnen lopen. Je hebt als fotograaf dus maar twee persvakken die je kan gebruiken en zoals zo vaak heeft de organisatie deze locaties niet echt handig gekozen……..

Afwachten en maar hopen dat de koningin zich op een leuk moment naar je toedraait.
Na een teleurstellend begin in persvak 1 begeef ik me naar locatie 2 . Tot mijn schrik heeft een batterij oranjefans zich een plek verschaft op een van de betere plekken in het persvak. Met niet misverstane bewoordingen maken zij me duidelijk dat ik niet voor hun neus moet gaan staan want zij moeten tenslotte wel hun foto’s kunnen maken….!!!!

Ik ben hier getuige van een vreemd fenomeen. Op het moment dat de koningin op nog geen meter afstand voorbij komt lopen, wordt hare majesteit getrakteerd op een muur van mobieltjes die allemaal het moment willen vastleggen. Onbegrijpelijk, men zou toch moeten weten dat een hand uitsteken of een bosje bloemen geven meer respons aan koninlijke zijde teweeg brengt, misschien zelfs een praatje...

Den Bosch, daar moet het dan maar gebeuren! Na een worsteling door het toegestroomde publiek bereiken we persvak 2 op de Parade. Een van de laatste kansen om een fatsoenlijk beeld te maken. Het persvak is twee verdiepingen hoog. Als de collega’s zijn toegestroomd ontnemen we een groot deel van het publiek het zicht.
Geen medelijden deze keer. Ik moet mijn werk ook kunnen doen. Een alles-of-niets-gevoel bekruipt me. Ik zie de koningin richting een aantal kinderen voor ons persvak lopen met prins Willem-Alexander vlak achter haar. Niet denken maar fotograferen …Ik hoor mijn camera klikken en maak waarschijnlijk mijn beste beeld van de dag. 

Raymond Rutting
fotograaf

Het is steeds moeilijker geworden om in Darfur als journalist te 
kunnen werken. Ik ben er nu drie keer geweest, en de vorige keer, 
ongeveer 2 jaar geleden met Volkskrant correspondent Kees Broere, 
konden we ons nog redelijk vrij bewegen, met een gehuurde auto zijn 
we toen gemakkelijk van door regeringssoldaten gecontroleerd gebied 
door niemandsland naar de rebellen gereden en weer terug. Nu moet je 
voor elke stap die je zet toestemming vragen bij de lokale 
autoriteiten, die duidelijk van bovenaf instructies hebben gekregen 
om die toestemmingen maar mondjesmaat te verstrekken. Het gevolg is 
dat journalisten  - en daarmee de rest van de wereld - nog minder te 
weten komen en nog minder te zien krijgen van wat er zich in Darfur 
afspeelt. Het conflict is in de afgelopen jaren ook velen malen 
complexer geworden. Voorheen bijvoorbeeld werden de rebellen, vanwege 
hun 'underdog' positie, nog vaak als de 'good guys' afgeschilderd in 
de media. Nu trekken ze, net als de zogenaamde Janjaweed, rovend, 
stelend en verkrachtend door het gebied. Het is moeilijk geworden om 
in een gemiddeld krantenartikel of fotoreportage een helder beelden 
te schetsen van wat er aan de hand is.
Maar elke keer probeer je het weer ondanks de bureaucratische 
tegenwerking, om een verhaal te vinden, of beelden die nieuw licht op 
de zaak werpen. En als het niet lukt om de rode draad boven water te 
krijgen dan maar over iets heel marginaals. Als het maar lukt om met 
je werk, en dat vind ik als fotograaf het belangrijkste, het 
voorstellingsvermogen van mensen aan te spreken. Zodat mensen weer 
iets erbij kunnen voelen. Zich een eigen beeld kunnen vormen bij de 
informatie die ze krijgen over bijvoorbeeld het conflict in Darfur.
Zoiets marginaals, of in ieder geval niet de kern van het conflict 
illustrerend, vond ik in de bomen rondom de vluchtelingen kampen. De 
'geamputeerde bomen' noemde ik ze terwijl ik mee reed in een auto van 
Artsen Zonder Grenzen. De artsen en zusters keken me enigszins 
geschrokken aan. Want we waren tenslotte op weg om hulp te bieden aan 
mensen. Hulp die overigens onmisbaar is. Zonder deze artsen zouden er 
allang catastrofale epidemieën zijn uitgebroken in de overbevolkte 
vluchtelingenkampen.
Een beetje beschaamd keek ik uit het raam nadat ik had laten blijken 
getroffen te zijn door het lot van de bomen, die elke dag weer een 
tak kwijtraken als gevolg van de enorme vraag naar hout om 
onderkomens van te bouwen of voor tienduizenden families tenminste 
één maaltijd per dag mee te kunnen koken.

Sven Torfinn

Jarenlang was ik in de ban van Boris Jeltsin. Het begon in 1991, een paar weken na zijn beroemde optreden op een tank. Briljante adviseurs had die man, want dat beeld maakte indruk. Op de allereerste dag dat ik Rusland bezocht, maakte ik al een foto van Jeltsin. Hij stapte uit een auto en maakte een praatje met een dame op straat. Vervolgens ging hij naar een bijeenkomst van Russische politici die zich 'democraten' noemden. Dat woord zette ik destijds al in mijn bijschrift tussen aanhalingstekens. Natuurlijk, Jeltsin had de macht van de communistische partij om zeep geholpen, maar of dat hem nou automatisch 'democraat' maakte, dat viel nog te bezien. Ik heb Jeltsin in de periode die volgde, vaak gefotografeerd. Ik denk niet dat er een andere Nederlandse fotograaf is geweest die hem zo vaak voor de lens heeft gehad. Hij zag er steeds slechter uit. De laatste keer was in 1996. Ik versloeg toen in opdracht van de Volkskrant de presidentsverkiezingen. Jeltsin verscheen tijdens een popconcert op het podium. Een dag later lag hij weer in het ziekenhuis. De pers kreeg hem niet meer te zien. Een vage foto, gemaakt door zijn eigen persdienst die moest suggereren dat de man gezond genoeg was om zijn stem uit te brengen, stond een paar dagen later op de voorpagina van mijn krant. Dat vond ik heel erg.
Het werd mij steeds duidelijker dat de man zoals die in het Westen werd gezien en beoordeeld een hele andere was dan de man die ik samen met mijn (schrijvende)collega's leerde kennen. Voor ons werd Jeltsin steeds meer een hopeloze machtswellusteling die zijn vriendjes het land liet leegroven. De man die zijn eigen parlement liet bestormen. Wij zagen de lijken van jonge jongens (er zaten ook kinderen tussen) weggedragen worden. Het was ook de man die een van de meest gruwelijke oorlogen van de jaren negentig ontketende. Een hele stad liet platbombarderen. De wanhoop en ellende in Tsjetsjenië was, en is, onbeschrijfelijk. En om zijn eigen hachje te redden benoemde diezelfde man een KGB-er tot zijn opvolger, met alle gevolgen van dien. Democraat!
Bij ons op televisie, in onze kranten en tijdschriften zagen we Jeltsin als een vrolijke oude baas die zo nu en dan iets te diep in zijn glaasje keek en grappige capriolen uithaalde wanneer hij ergens op staatsbezoek was. Ik kon er niet om lachen, daarvoor waren zijn misdaden te groot.
Nu is hij dood. Op televisie en ook in mijn krant zien we hem weer dansen, dronken zingen en op een tank staan. Ik ga daar niet over, ik weet het, maar het maakt mij heel erg verdrietig.

Leo Erken

In een door vrouwen gedomineerde krant veel aandacht voor jazzdiva Rita Reys. Een mooie gelegenheid deze prachtige vrouw te laten portretteren door bijvoorbeeld Joost van den Broek of Guus Dubbelman. Alle pogingen om tot een afspraak te komen liepen echter op niets uit. Ze vindt zichzelf te oud en niet meer op haar best. Tenminste voor een fotoafspraak. Jammer.

Maakt de weg wel vrij voor deze mooie foto van Lex van Rossen, de op 24 februari 2007 overleden popfotograaf . Het is een van zijn laatste foto’s . 

Gerrit-Jan van Ek

Kunsthistorici duiden de aanwezigheid van een hond op een schilderij doorgaans als een symbool voor trouw. Met de schaapshond die naast FNV-voorzitter Agnes Jongerius figureert op de foto van Jean-Pierre Jans (pagina 9, Economie) is het niet anders. Het ledental van de vakbeweging daalt gestaag, en ‘dat trek ik me aan’, zegt de voorzitter. Eenzaam en moederziel alleen – verlaten door haar achterban - staat ze langs een kanaal waarover een gure wind schuurt. Slechts dat hondje staat haar bij.
Schaapshonden hebben instinctief de drang om de kudde bijeen te brengen en te houden. En ook aan dit hondje zal het niet liggen. Hij wacht tot de voorzitter op haar fluitje blaast en dan zal hij op zoek gaan naar de kudde, over velden en door bossen, desnoods langs het hele Amsterdam-Rijnkanaaal, tot diep in de nacht, als het miezert uit die donkere wolken.
‘We hebben goud in handen, zeggen deskundigen’, staat er boven het interview. Klinkt niet zo overtuigend, nogal alsof de voorzitter er zelf niet in gelooft. Kijk dan naast u, daar stáát het goud, staart tussen de benen, klaar voor het echte werk, en als dat er niet is: altijd te porren voor een partijtje lekker rennen of ravotten. 

Arno Haijtema

Het is een onaangename foto die de Duitse Volkskrant-fotograaf Daniel Rosenthal maakte in een Beierse privé-kliniek. We zien een vrouw met injectienaalden in haar (enorme) borsten, wachtend tot zij een borstverkleinende operatie ondergaat. De foto maakt deel uit van de reportage over het sterven van een 21-jarige vrouw in een Utrechtse kliniek na een operatieve ingreep waarbij vet werd weggezogen - een liposuctie.
Rosenthals foto roept weerstand op door de niets verhullende kijk die ons wordt vergund op de wereld van de plastische chirurgie. Van de luchtige manier waarop dikwijls op televisie over plastische operaties wordt gesproken – de feestelijke opmaat tot eeuwige jeugd, een rimpelloos bestaan en ultieme schoonheid – is op deze foto niets te bespeuren. Het is de werkelijkheid waarvan iedereen weet dat die bestaat, maar die we liever niet ingepeperd krijgen.
‘Moet dat nou?’, vraagt een enkeling zich wellicht af - had de fotoredactie ons dit ellendige beeld bij het toch al vreselijke nieuws niet kunnen besparen? Natuurlijk had dat gekund. We hadden een foto kunnen laten maken van de kliniek in Utrecht waar zich de complicaties optraden die leidden tot de dood van de 21-jarige vrouw.
In journalistiek opzicht zou dat een armzalig alternatief zijn geweest. Een gebouw zegt niets. De fotoredactie en de fotografen proberen zo veel mogelijk door te dringen tot de kern van een onderwerp. Dat is in dit geval de keerzijde van de schoonheidsindustrie. Ook zonder deze foto, waarbij je de blik misschien wilt afwenden, kan de lezer zich daar misschien wel een voorstelling van maken. Maar dat kan hij juist omdat hij zo nu en dan met de rauwe werkelijkheid wordt geconfronteerd. Wat voor foto’s van geweld geldt, geldt ook voor een hoe dan ook informatieve foto als die uit Beieren: de krant moet doseren. 
Arno Haijtema

De persbureaus leverden dinsdag ruim 750 foto’s aan uit Blacksburg, Virginia, waar de Koreaan Cho Seung-hui maandag 32 medestudenten doodschoot. Op de AFP-foto op de Volkskrant-voorpagina van woensdag zien we vier treurende studentes die in een lokale cafetaria de toespraak volgen van president Bush tijdens de herdenkingsdienst van gisteren. Bush en zijn vrouw Laura figureerden in het foto-aanbod van dinsdag op 75 foto’s. De Volkskrant laat gezagsdragers als Bush in situaties als deze niet zo vaak zien. Liever concentreren we ons op de mensen die rechtstreeks betrokken zijn bij een nieuwsfeit.
Te midden van de overvloed aan foto’s uit Virginia – steeds weer rouwende jongeren die steun zoeken bij elkaar, steeds weer de president met zijn ernstige gezicht, steeds weer dat V-T (ech)-logo dat doet denken aan motorolie – valt één fotootje van Cho nauwelijks op. Het is de door AP verspreide foto die vermoedelijk van hem is gemaakt door de Amerikaanse douane toen hij Amerikaanse bodem betrad. De bron is het Department of Homeland Security, dat sinds de in september 2001 verhevigde strijd tegen terrorisme álle buitenlanders die de USA betreden fotografeert en hun gegevens archiveert. Cho’s registratienummer is C1009978219B16 – CHO.
Op het fotootje kijkt Cho weg van de lens, hij draagt niet de bril die hij maandag wel droeg, hij is wat magerder dan op zijn laatste foto’s. Hij oogt bij aankomst in de VS net zomin als op die latere portretjes als het monster dat maandag in hem wakker werd.
Bij alle onmacht die in Virginia tentoon wordt gespreid, is dit fotootje een minieme maar navrante toevoeging. Ze lijken wel indrukwekkend, al die veiligheidsmaatregelen, visaverplichtingen, identificatiemethoden, fotootjes en codes. Maar ze voeden vooral het gevoel van schijnveiligheid. 

Fotoredactie

Niet dat Donald Trump de Nederlandse belegger nodig heeft voor de financiering van zijn nieuwe, 47 etages tellende wolkenkrabber in het centrum van Atlanta. De Nederlandse vertegenwoordiger van de Amerikaanse magnaat heeft Trump beloofd 26 miljoen dollar binnen te halen. Maar als het onverhoopt niet mocht lukken, dan heeft Trumps fondsenwerver ‘nog een paar Koreanen achter de hand die voor enkele miljoenen willen meedoen’.
Ook leuk, Koreanen, maar liever haalt Trump natuurlijk Nederlandse beleggers binnen. En daarom heeft hij niemand minder dan Ivo Niehe ingehuurd om als showmaster op te trreden in Studio 21 in Hilversum, waar potentiële beleggers in de Trump Towers Atlanta lekker worden gemaakt voor het project.
Niehe is niet te zien op de sfeerfoto die Bart Muhl in de studio maakte (en die vandaag op de economiepagina, 7, is afgedrukt). Alle ogen in de zaal, alsook het oog van Muhls camera, zijn gericht op de acrobate die, ondersteboven hangend aan het plafond, champagne serveert. Ze wordt letterlijk omringd door flessen champagne. Schaars gekleed is ze, met parelsnoeren rond haar heupen, een engel rechtstreeks uit de hemel neergedaald om de Nederlandse belegger een voorschot te presenteren op het rendement dat hem straks vanuit Atlanta wacht.
Heerlijke illusie.
Wij waren er niet bij, maandag in Hilversum. We misten de champagne, maar zijn daarom vandaag wel lekker scherp. Muhls foto zegt namelijk: niet doen. NIET DOEN! Vertrouw het niet, koop obligaties, spaar bij de Postbank, maar investeer NIET in Trump Atlanta. De poenerige rose-rode studio 21 is een imitatie lounge van de Titanic, een decortje dat nu bij het grofvuil staat. En die engel aan het plafond? That girl means trouble.

Fotoredactie

Slapstick

De foto´s op pagina 5 van de Volkskrant van maandag tonen het ware gezicht van de potentaat. Poetins oproerpolitie pakt demonstranten in Moskou aan zoals dwingelanden over de hele wereld dat laten doen: grijp ze bij kop en kont, smijt ze, hoofd naar beneden, in de boevenwagen - bloedlip, voortand eruit, hersenschudding, fractuurtje, dat zal ze leren voor een volgende keer.
De drievoudige herhaling in de krant van steeds datzelfde brute tafereel – drie keer die machteloze benen in de lucht – geven de foto’s de allure van een cartoon. Even vergeet je de hoofdpijn van de demonstranten, en moet je lachen om die slapstick van over elkaar heen buitelende stripfiguurtjes.
Zo bereiken de demonstranten indirect hun doel. Ze tonen de ware nare aard van Poetin; chagrijnig en niet van zins tegenstand te dulden. De humor schiet hen daarbij te hulp. Kijk maar naar Chaplins Great Dictator: niets dodelijker voor een potentaat dan aan humor te worden blootgesteld.

Fotoredactie

Het valt niet te ontkennen: nieuwsfoto's ontbreken in de Volkskrant van vrijdag. Gisteren was het zoeken naar onderwerpen voor de voorpagina - totdat Teletekst in de tweede helft van de middag met een verlossende mededeling kwam. Forse brand op de Oirschotse heide. Onze fotograaf Marcel van den Bergh werd gewaarschuwd en ging direct op pad. 
 In de praktijk betekent dat niet: gasgeven, snelheidsbeperkingen negeren, zwaailicht aan - hier komt de Pers! Nee: de realiteit bestaat uit achter aansluiten in de file en hopen dat het vuur nog niet gedoofd is voordat de foto is gemaakt.
 Van den Bergh was bijna op tijd - bij een brandje dat toch minder fors was dan Teletekst had beloofd. Toch leuke, beetje melige foto is het geworden van twee brandweerlieden ('spuitgasten' zou de Telegraaf ongetwijfeld olijk schrijven) die oorlogje spelen met water.De foto illustreert wat in de reportage ook wordt geconstateerd. Het is droog, het is mooi weer, er is géén probleem.
 Fijn voor Nederland, zoals het fijn was voor de wereld dat een dag verstreek zonder catastrofes. Zelfs acht doden in het parlement van Bagdad konden geen verandering brengen in de nieuwsluwte van donderdag.
 Het nieuwsbeeld van vrijdag is vooralsnog niet anders. Belangrijkste nieuwsfeit: nieuw prinsesje heet Ariane. Het wordt een warme, droge dag. Geen problemen - behalve voor de fotoredactie dan.

Fotoredactie

Aanslag in Algiers

Een terreuraanslag als die van dinsdag in Algiers roept onvermijdelijke reacties op. Woede, afgrijzen en, bij sommige lezers van de Volkskrant, onbegrip en venijn.Want waarom moet de fotoredactie voor de voorpagina nu juist deze gruwelijke foto selecteren waarop een verminkt, misschien wel gestorven slachtoffer door brandweerlieden wordt weggedragen uit de hel waarin (vermoedelijk) Al Qaida het centrum van Algiers heeft herschapen?
Op dagen zoals deze, krijgt de fotoredactie de volle laag. Sensatiebejag, nodeloos shockeren en exploitatie van andermans leed, dat zijn zoal de verwijten die ons worden toegevoegd. Bespaar ons deze bloederige ellende, ook zonder lijken kunnen we ons wel voorstellen hoe verschrikkelijk het daar is - daar hebben we de foto's echt niet voor nodig.
Toch publiceren we foto's als deze gruwelijke uit Algiers met enige regelmaat - als het nieuws ons daar - naar onze journalistieke inschatting - toe dwingt. We twijfelen niet aan het voorstellingsvermogen van de lezer, maar vinden het onze plicht het nieuws te laten zien. Het is niet aan de fotoredactie om de lezer nieuwsfoto's te onthouden, de vrije pers, en dus ook de Volkskrant heeft juist de taak de gevolgen van gruweldaden te tonen.
Dat wil niet zeggen dat de fotoredactie geen rol heeft als filter van het nieuws. Dagelijks komen op de redactie tientallen, soms honderden, foto's binnen waarop afgerukte ledematen, plassen bloed, danteske taferelen te zien zijn. Die laten we de lezers niet zien. Te gruwelijk zijn die beelden, het zijn foto's waarvan je de blik wilt afwenden. En lezers wegjagen uit de krant, dát willen we ook voorkomen.
De fotoredactie bevindt zich in wankel evenwicht tussen informeren en shockeren. Wij zijn bij het selecteren, noodgedwongen, enigszins cynisch geworden, en gehard. We kiezen een mooie foto, waarop een slachtoffer 'netjes' is afgebeeld (inderdaad, wat een genante bewoording) en wachten de gekwetste reacties van sommige lezers af. We begrijpen hun venijn, maar zullen bij een volgende tragedie weer naar zo'n foto zoeken.

FOTOREDACTIE

Leven en leed op de voorpagina

Niets liever wil de Volkskrant dan foto's van haar eigen fotografen op pagina één. Raymond Rutting, Guus Dubbelman, Martijn Beekman, Joost van den Broek, Jean-Pierre Jans, Harry Cock en Marcel van den Bergh vormen in Nederland ons 'vaste team' en we sturen ze het hele land, wat heet: de hele wéreld over voor nieuwsfoto's en reportages. Zij krijgen de beste plekken in de krant, tenminste: als ze die verdienen.
Vandaag, woensdag, moesten onze eigen fotografen passen. Pagina één wordt beheerst door de foto van New York Times-fotograaf Tyler Hicks, die met een Nederlandse patrouille in Uruzgan, Afghanistan, op pad was. Hicks legde het moment vast waarop een militair gewond raakte - licht, zo bleek later.
Een spannende foto is het. Een half ontbloot lichaam ligt in het gras, de scheve horizon versterkt de sfeer van haast en paniek. Een rauw oorlogsbeeld en een primeur voor Nederland bovendien: het is de eerste foto uit Afghanistan van een Nederlandse gewonde. Hicks was embedded, zeg maar: te gast, bij de Nederlanders. Alleen na toestemming van het ministerie van Defensie mocht de foto van de anonieme gewonde verspreid worden. En zo kwam hij, via The New York Times, op de voorpagina van de Volkskrant terecht.
De tweede foto op de voorpagina is afkomstig van prins Willem-Alexander, gemaakt in de kraamkamer van zijn pasgeboren derde dochter, die vooralsnog óók , zij het tijdelijk, naamloos, is.
Dat we de kroonprins in het Bronovo Ziekenhuis de loef niet kunnen afsteken, daar kunnen we goed mee leven. Maar dat de eerste echte voor Nederland relevante nieuwsfoto uit Uruzgan via de omweg van New York tot ons is gekomen, dat voelt ongemakkelijk.
FOTOREDACTIE
Kijk voor het videoverslag op de website van The New York Times