De fotograaf heette Najib en was een aardige jongen die helemaal vanuit de andere kant van het land was gekomen. Dat was iets dat ik al een beetje merkwaardig vond omdat de meeste kranten vluggertjesfotografen sturen die binnenstappen, klikken en weer naar buiten stormen, mij achterlatend als een uitgewoonde stoephoer. Maar Najib was anders. Hij had werkelijk alle tijd, we dronken gezellig wat in de tuin en praatten over van alles terwijl de camera netjes ingepakt in de gang was blijven staan. De camera, waarvan ik de hele tijd wist dat hij op een zeker moment uitgepakt zou worden en op me zou worden gericht. Ik ben niet zo dol op foto’s waarop ik er als mezelf op moet staan. In een ander leven, vijftien jaar geleden, speelde ik samen met Peter de Wit de hoofdrol in een fotostrip, maar daarbij moest ik enkel rare gezichten trekken en idioot doen. Daar heb ik geen enkel probleem mee. Ik laat zonder morren mijn broek zakken en sta in mijn blote kont voor de lens als ik denk dat het een lachwekkend effect oplevert. Dan ben ik enkel het vehikel voor een grap, en hoe stommer ik er op sta hoe beter. Op één van onze mooiste foto’s uit die strip zit Peter op handen en knieën met een strooien hoela-rokje aan, een antieke soldatenhelm op het hoofd en een vrij groot zadel op de rug. Op dat zadel heb ik plaatsgenomen met een rendierengewei op het hoofd, uitgedost in een lederen slip en rijlaarzen, met een drietand in de hand als een veldheer uitkijkend over de verten. We waren erg content met die foto, en ik zie hem nog steeds graag. Maar vandaag moest ik dus als mezelf op de foto. Behalve dan dat ik elke dag nog benieuwd ben wie of wat ik eigenlijk ben, vind ik het een gruwelijke marteling om als Hanco Kolk te poseren. Ik kan niet anders dan doen alsof ik iemand ben die doet alsof hij mij is. Ik staar in het bolle glaasje van de lens en er gaat van alles door mijn hoofd. Wie ben ik en wie wil ik dat de kijker denkt dat ik ben. Er is een groot en verwarrend existentialistisch conflict gaande in mijn hoofd terwijl ik zo ontspannen mogelijk mezelf sta uit te hangen. Maar goed, morgen zal er ongetwijfeld een prachtig portret van me boven deze regels prijken want Najib is een leuke jongen en een prima fotograaf die me ongetwijfeld een schitterende identiteit heeft aangemeten. Ik ben ontzettend benieuwd wie ik zaterdag ben. Het sprookje is af, trouwens. En ik leef nog lang en gelukkig.

Mooie dag vandaag, en een prima humeurtje! “Hé”, zeg ik tegen mijn vriend Willem Hoeffnagel, “je hebt daar een cd van Costello met “I want You” er op, die heb ik nog niet, mag ik hem even lenen?” Mijn vriend is een vriend dus ik mag hem best wel even lenen; ik had het nummer al jaren niet meer gehoord dus op de terugweg naar huis schuif ik de cd in de speler van de auto en daar begint het. Bij het wegrijden is het nog een ongevaarlijk melodietje, dat was ik vergeten, een soort slaapliedje bijna waarin hij zegt hoeveel hij van haar houdt. Ik fluit een beetje mee, zonnetje in mijn gezicht en leun achterover. Dan draai ik de Laan van Presikhaaf op en de “twanggg” van de gitaar gaat er doorheen. O ja shit, die gitaar. De tekst wordt schrijnender met de constant herhaalde woorden “I Want You” er tussendoor. Langzaam verschuift hij het accent van “I want YOU” via “I WANT you” naar “I want you”; de geliefde wordt onbelangrijker en maakt plaats voor de blinde begeerte, de liefde verdwijnt en de egoistische frustratie begint. Wachtend voor de stoplichten voel ik mijn keel dichttrekken bij “it’s the thought of him undressing you or you undressing”, gatverdamme, we gaan toch niet janken, Kolk? Wat een klootzak is die Costello. Het licht springt op groen en je krijgt die kutsolo van twee noten en dan begint het pas goed. Hij gaat maar door, lang voorbij de knock-out blijft hij op me inbeuken met die drie woorden, ik rij onder het viaduct door en Velp in, en ik zit luidop te vloeken en de tranen beginnen te stromen en nog houdt hij niet op, ik wou dat het afgelopen was maar tegelijkertijd niet omdat de stilte na het lied nog veel afschuwelijker is dus ik zet hem op repeat en daar begint hij weer, en ik rij het spoor over en hoop dat de stoplichten zometeen op groen staan want ik zie er ontredderd uit. In de spiegel zie ik dat mijn ogen rood opgezwollen zijn en het snot loopt uit mijn neus, maar gelukkig staan de stoplichten op groen en ik draai de Hoofdstraat op en denk dat iedereen me nastaart en misschien is dat ook wel zo maar dat is nu niet belangrijk, nog drie stoplichten en ik ben thuis en zet de auto op de oprit maar ik kan niet uitstappen want Costello is nog niet klaar. To do-lijst voor morgen: cd terugbrengen en niet meer luisteren, heel hard Arctic Monkeys draaien, sprookje afmaken.

Vandaag is dinsdag: deadline-dag. Om twaalf uur stipt moeten zes afleveringen van S1ngle naar de inkleurster gemaild worden. Als ik kalm en structureel werk kan ik de deadline makkelijk halen. Maar daar is niks aan. Dus ga ik eerst op het trapje voor de tuindeuren uitgebreid bellen met Renske de Greef, lekker in het zonnetje met een kopje koffie er bij. Daarna nog even een ontspannen telefoontje naar uitgeverij de Harmonie om het over de release-party van Meccano:De Ruwe Gids te hebben. Die is dan wel pas in september, maar goed. Nog een koffie? Welja. Ik heb alle tijd, totdat ik op de klok kijk. Dan blijk ik ineens nog maar anderhalf uur te hebben om zes stroken te inkten en slaat de vertrouwde, witte dinsdagpaniek zijn koude deken om me heen. Luid jammerend zodat al mijn huisgenoten het vooral kunnen horen storm ik mijn atelier in en nog voor ik zit ben ik al als een maniak aan het schetsen. Ik kan roken tijdens het inkten door mijn hoofd licht naar opzij te draaien en één oog half dicht te knijpen. Dat scheelt alweer een minuut of zeven pauze. Ik heb namelijk ooit gemeten hoe lang het roken van een sigaret duurt, maar ik verdenk de tabaksindustrie er de laatste jaren van dat ze sneller brandende tabak gebruiken want een sigaret is tegenwoordig op voordat je het weet, wat op een dag als vandaag natuurlijk wel weer een uitkomst is ping! mailtje van de galerie uit Gent over een expositie in juli. Ik rammel een antwoordje in elkaar pringg! mijn agent vraagt waar de stroken blijven, en terwijl ik een paleis van een smoes in elkaar aan het metselen ben prriieeet! de vormgever van De Ruwe Gids op mijn mobiel; morgen moeten de eerste zeven pagina’s drukklaar zijn dus er moet vergaderd worden. Of misschien was het de vormgever helemaal niet die ik aan de telefoon had, naja goed, in elk geval weet iémand nu hoe die pagina’s er uit moeten zien. Ik schiet op mijn ergonomische bureaustoel met wapperende haren door het atelier, richting tekentafel om de laatste drie stroken af te maken. Wie weet kan ik mezelf er in de toekomst in trainen om koffie tijdens het tekenen via een alternatieve lichaamsopening naar binnen te krijgen, want een koffiepauze vreet tijd en pringg! Terwijl de lijnen nog nasmeulen leg ik mijn dampende penseel op het papier en rochel mijn naam in de hoorn, waarop een montere stem aan de andere kant van de lijn mij meneer van der Kolk noemt en me een hele goeie morgen wenst. “Een hele goeie morgen”; de aanvalskreet van een telemarketeer. Ik kwak de hoorn erop en zet de laatste inktlijn – exact een uur over deadline maar niet heus, want mijn agent heeft de inkleurster al ingeseind. Grommend en hijgend mail ik de afleveringen door. Lekker dagje. Zo heb ze het liefst. To do-lijst voor morgen: verbeteringen aanbrengen in de goeie versie van het sprookje dat ik voor het boek van collega Kim Duchateau aan het schrijven ben. En nog wat, maar dat ben ik vergeten.

Vanuit mijn atelier kijk ik uit op een stil dorpsstraatje. Veel voorbijgangers zijn er niet gedurende de dag, maar elk uur wandelen er schoolklassen voorbij, van de basisschool om de hoek naar de gymzaal die een eindje verderop ligt. Een populair liedje dat tijdens het wandelen uit de keeltjes klinkt gaat zo: ‘Wij-pro-tes-tééren! Juffrouw-uit-de-klééren’. Het is eigenlijk meer een yell op marstempo, een mantra dat triomfantelijk eindeloos herhaald wordt. Ik hoor het al zwakjes klinken als ze het schoolplein verlaten, langzaam aanzwellend naarmate de kleine horde nadert, en dan op volle sterkte langs mijn raam. Ik kan het niet helpen; door de dwingende toon van de kinderen kijk ik onwillekeurig even naar de juffrouw die boven de deinende hoofdjes uitsteekt, en ik besluit om me maar niet bij de protestactie aan te sluiten. Ik keer me decent om naar de computer om mijn gloednieuwe website te voeden -ja, ik zal het adres even noemen: www.meccanoonline.com, gewijd aan mijn albumserie Meccano, waarvan het laatste deel in september zal verschijnen – en dat voeden valt nog niet mee. Een website blijkt een echte fijnproever, een gourmet die alleen de juiste extensies en formaten accepteert en als ik hem iets anders voorzet blieft hij het niet. Hij is tenslotte niet zomaar een website, maar volgens een nerdforum is het zelfs the Freaky Site van de Week, en die forummers hebben er kijk op lijkt me zo. Heel soms moppert hij een beetje na. “Het bestand is geupload maar is wel erg zwaar!” staat er dan klaaglijk, compleet met verwijtend uitroepteken. Wij protesteren. Even raak ik chagerijnig; verwend nest, mompel ik terwijl ik mijn keyboard ongeduldig gesel. Maar dan krijg ik ineens een visioen van Bretonse ganzen, waar het eten met een trechter bij naar binnen wordt gepropt, en ik voel me een ondeelbaar ogenblik diep schuldig dat ik een Freaky Site van de Week zomaar aan het force-feeden ben. To do-lijst voor morgen: de dagstrip S1ngle in inkt zetten, wat tekeningen voor een klant maken, en de aanvaardbare versie van het sprookje dat ik voor het boek van collega Kim Duchateau aan het schrijven ben omzetten in een goede versie. Nu eerst even naar boven, want daar ligt mijn juffrouw uit de kleren.

Zondagnacht –
Ik typ deze regel met mijn neus, gebogen over het keyboard terwijl mijn handen slap naar beneden bungelen. Hallo, lezer.
De ruggewervels zijn op het moment het hoogste gedeelte van mijn lijf; mijn hoofd is ergens ter hoogte van mijn navel te vinden. Mijn lichaam voelt als een probleemwijk vol hangjongeren.
Als het morgen weer helemaal in elkaar is gezet, noemt dit lichaam zich Hanco Kolk en de rechterhand van dat lijf kan mooie tekeningen maken. Is mij verteld vandaag.
Ik had mijn atelier open gesteld voor fans, die daar gretig gebruik van maakten. En zo heb ik vandaag over uitgaves van mij gehoord waar ik niets meer vanaf wist, ik heb mensen ontmoet die alles wat ik ooit heb getekend kennen en me er oneindig veel meer over kunnen vertellen dan ik hen. Het leek wel alsof ik de onwetende hoofdgast van een informatiemiddag over mezelf was. Wist u bij voorbeeld dat ik in het najaar van 1986 een boekje in uiterst kleine oplage heb getekend? Ik niet, en ik ben nog steeds benieuwd waar dat boekje over gaat. Zo zijn er heel bizarre gesprekken gevoerd vandaag, met aan de ene kant iemand die alles over een onbekend verleden van me wist en aan de andere kant, met de verwaten uitdrukking, iemand die een vaag vermoeden heeft over de toekomst.
Een gemiste kans. Als je mensen ontmoet die zó veel over je weten zullen die waarschijnlijk ook wel helder uitsluitsel kunnen geven over belangrijke levensvragen zoals waar het allemaal naar toe moet met mij en of het ooit goed komt. Maar geen vraag schoot me te binnen.

To do-lijst voor morgen: mezelf volledig herassembleren, enige uren lang mijn potlood voortduwen en eindelijk een aanvaardbare versie maken van het sprookje dat ik voor het boek van collega Kim Duchateau aan het schrijven ben. Eitje.
Nu erst evven mij neeus tussn de toetsn uikrijgen en dn