Of een bijdrage autobiografisch is of niet, is eigenlijk helemaal niet relevant.  Want wat het onderwerp ook is waarover je schrijft, hoeveel zelfbedachte personages en situaties er ook in voorkomen, je schrijft nog steeds over jezelf en wat jij belangrijk vindt.  Door de selectie van het onderwerp, de insteek die je kiest, je woordkeus….

 

Naar communiceren was de titel van mijn vorige blogje. Niet vreselijk sterk geschreven nu ik het nog eens nalees, maar da’s een ander verhaal. De aanleiding was ontzettend eenvoudig: een collega die me toeriep ‘We hebben contract!’, waarna ik zeker wist dat hij dringend vakantie nodig had. Of echt contact. Maar niet iets waarin zinsneden als ‘met betrekking tot de overeenkomstig het zesde lid  juncto art. 1, 2^e lid et cetera’ zomaar kunnen voorkomen.  Zo ontstond er een blogje in mijn hoofd. Met nare uitdrukkingen die – hoe fictief ze ook zijn - meer zeggen over mezelf dan over wie dan ook.  Daarom voor deze keer ter illustratie: het verhaal achter de bijdrage.

 

Mega-naar vind ik het als mensen overmatig gebruikmaken van het werkwoord doen. Zoals in ‘ik doe dat keurig netjes voor u regelen’.  Sinds een vertegenwoordigster in begrafenisartikelen (beter kan ik haar echt niet typeren) deze woorden te pas en vooral te onpas gebruikte, vind ik dat naar klinken. Nog eens versterkt doordat haar ‘ik doe dat keurig netjes voor u regelen’ geen garantie was voor succes. In tegendeel.  Sinds die tijd is de combinatie ‘ik doe…’ en ‘keurig netjes’ dan ook zwaar besmet.

 

En ja, nog zo’n taalkundige ellendeling is ‘communiceren naar’.  Ik heb altijd geleerd dat je communiceert mét en als je dat niet wil, dan moet je maar gewoon dingen vertellen. Over de menigte uitstrooien voor mijn part.  Of je mond houden. Maar ga niet een stukje communicatie naar de klanten toe organiseren (Jiskefet, Multilul advertising agency), naar de burger toe communiceren (overheid), of inzetten op meer communicatie naar de spelers toe (voetballerij). Brrrrr.

 

Alle fictieve gebeurtenissen en personages ten spijt (de begrafenisonderneemster van destijds was overigens echt blond, bedenk ik me), zegt het blogje van alles over de blogger zelf.  Ik merk dat de verhalende vorm die ik hier gekozen hebt, soms knelt. En dat terwijl ik juist vanwege die verhalen ben gaan bloggen. Tja. Misschien wordt het tijd voor een tweede blog ernaast; een zonder verhaaltjes. Dan schrijf ik hier gewoon verder. Bijvoorbeeld over de Natrenaman die ik vandaag zag. Daar valt vast een verhaal omheen te bedenken.

“Ik check het even voor je na”, gilt Blonde Collega over de gang naar Donkere Collega. ‘Tuurlijk, check jij het maar even voor me na’, mompelt Donker terug, ‘Wil je me optelefoneren als je eruit bent?’. Blond doet haar naam eer aan. Donker loopt naar de koffiecorner en neemt nog een 361 (zwart, extra sterk, suiker).  Ooit studeerde ze Nederlands. Na wat omwegen kwam ze in de marketing terecht. Op de vijfde etage bij een organisatie waar ze naar communiceren.  Vooral naar elkaar toe.

 

 “Helemaal niet naar”, vindt Kop vol krullen,  “maar we zijn zo druk bezig met de inhoud, dat het er gewoon niet in zit, dat stukje communicatie naar de mensen toe.  Daar ligt toch een mooie kans voor jou? Ik zou zeggen… Grijp ‘m! ” en met een vette knipoog loopt hij door. De drukte in. Belangwekkende zaken doen.  Donker grimlacht vriendelijk en neemt een slok van haar 361. Blond is ondertussen ook weer op haar plek terug. “Nou meid, het klopt als een zwetende vinger. Met één belletje geregeld, ik doe dat gewoon even voor je regelen. Zodat we het morgen naar de mensen toe kunnen communiceren.” Donker aarzelt.., “zou je misschien gewoon willen stoppen met ‘naar communiceren’ en gewoon zeggen wat je bedoelt? Noem het ‘vertellen’ of ‘zenden’. Whatever, als je maar stopt met dat naar communiceren?”

 

Blond zet haar meest vragende blik op. Gelukkig gaat de telefoon en kan Donker al haar pijnlijke opmerkingen voorlopig voor zich houden.  Bewaren voor een volgende keer. Als ze zelf naar gaat communiceren. Heel naar.  Kop vol krullen steekt zijn hoofd om de hoek. ‘Ik ben de rest van de dag extern, doe maar een belletje als er wat is. Enne…., we hebben morgen nog contract hé? Mazzel!”

 

‘Welkom bij de Frieterette’  blinkt de lokale snackbar me groenglimmend van een afstandje tegemoet.  We hebben plotseling vijf eters extra en geen zin om zeer uitgebreid te koken. Voor de lichting onder de twaalf wordt het dus vette hap.

 

De deur staat open, en van buiten kan ik de leegheid binnen al zien. Niemand voor en niemand achter de toonbank. Als ik nog eens kijk, zie ik mevrouw Frieterette. Ze staat bij de zijingang onder de luifel te roken, een plastic beker koffie binnen handbereik.

 

‘Bent u open?’, vraag ik voor de vorm. Om de een of andere reden ziet het er vrij gesloten uit. Gekke vraag eigenlijk, gelukkig zoekt mevrouw er niets achter. Ze knikt alleen. De inrichting is sfeervol mintgroen en grijs, ik gok op 1992, kan ook 1993 zijn. Nadat ik mijn bestelling geplaatst heb bij mevrouw, blijkt er ook een meneer Frieterette te zijn. Ik hoop dat hij Fred heet. Fred gooit de spullen in het vet en verdwijnt dan weer in het niets.  Mevrouw gaat ondertussen in de weer met een doekje: ze neemt de toonbank af en ook de kassa krijgt een natte lap.

 

Mijn oog valt op twee schilderijtjes. Het zijn twee goudkleurige Xenos-lijstjes van 30 x 40 cm en ze hangen een beetje scheef naar elkaar toe. Gezien de uitstraling, denk ik overigens dat het zo hoort, dat scheefhangen.  Het kan ook zijn dat Fred niet erg klusminded is. De tweelinglijstjes bevatten dezelfde tekening, 20 x 30 cm:  “De Flamingo”. Dankzij het iets te kleine formaat van de tekening  is het ruitjespapier erachter nog goed te zien. Ook de geel-grijze letters van de Xenos steken onder de flamingo uit. Hoe lang zouden die schilderijtjes hier al hangen in deze vorm? Tja. Soms ontstaat er zomaar een vraag in je hoofd waarvan je weet dat het gek is om hem te stellen.

 

“In het Noorden hebben ze maar mooi pech”, hoor ik mevrouw plotseling zeggen. Verdomd, ze heeft het tegen mij. “Dat is toch echt zo zonde als je nu vakantie hebt. Dan zijn de kinderen lekker een weekje vrij en dan heb je dit. Wij blijven altijd in de buurt, verder dan Zeeland hoeft van mij niet. Wilt u de friet in een kleine zak, medium of groot?”  Ik vind medium wel een goed antwoord, vooral omdat het me niet echt veel uitmaakt.  

 

“Maar voorlopig krijgen ze me echt niet weg hoor, vervolgt mevrouw. "Mijn schoondochter staat op het punt van bevallen, en het is de eerste, dus dat wil je niet missen.” ‘Bij het tweede kleinkind ligt dat kennelijk anders’, denk ik voor me uit en knik begripvol. “Ik ga iedere ochtend even bij haar langs, gewoon even koffie drinken. Ze is nog flink hoor, doet alles zelf, terwijl ze toch flink is aangekomen. Zeker vijfentwintig kilo. Gisteravond, nee..,  eergisteravond had ze opeens rugweeën. Meid, zei ik toen, je moet lekker in bad gaan zitten.  Dat krijg je hé, van het indalen. Bekkeninstabiliteit, voor je het weet, zit je ermee te kijken. Dus zij in bad, maar ja, het was vals alarm, dus nu kunnen we weer afwachten. Ach, het zal nu wel niet meer lang duren, denk ik zo.” Mevrouw Qualitaria overhandigt mij een zak met calorierijk voedsel. “Had u het zo? Fijne avond verder.”  Inderdaad, de Frieterette is open. Heel open. Misschien lag het toch aan mijn vraag.

‘Wende Snijders imponeert in Paradiso’, lees ik net. Kan. Een paar jaar geleden was ze een tijdje populair bij de familie Schrijft. De hele familie Schrijft? Nee, een klein deel van de familie ging niet mee in de hype. Dat deel vond haar een beetje nep. Prachtige stem, daar niet van, maar om de een of andere reden  irriteerde ze me. Te technisch in orde en kleinkunstig verantwoord raakte ze me niet. Ik geloofde haar niet, het bleef plastic. En of dat terecht is of niet, is op dat moment niet meer relevant. Alleen de wind waait.

 

Maar goed, eigenlijk  gaat het niet om Wende, al is ze vanavond de inspiratiebron voor dit blogje. Dankzij de CD van Wende kwamen ook de andere versies van haar ‘ne me quitte pas’ en ‘Laat me’ weer naar boven. Een (her)ontdekking met dank aan Wende. Over Shaffy en 'Laat me' schreef ik al eerder. Tja, over imponeren gesproken.  Ik vind echt niet alles van Brel mooi, en ook niet van Shaffy, maar als ik ‘ne me quitte pas’ hoor, of ‘la chanson des vieux amants’ hoor, dan voelt dat echt, dat komt binnen.  

 

Novembermuziek is het ook wel, nu ik er nog eens over nadenk. In juli  op het terras met een roseetje heb ik Brel nu eenmaal wat minder op mijn netvlies dan nu met al dat vallend blad en al wat er nog meer neerslaat. Maar mooi is het wel.

 

 

 

Wetensnapper. De term is niet van mij, maar van mijn dochter. Ze was denk ik een jaar of vier, misschien vijf. Iemand die ergens heel erg veel verstand van had, dat was een wetensnapper, vond ze. Simpel. Het gaat niet alleen om het weten, maar ook om het snappen.  Zodat je er iets mee kunt.  Ik vond dat toen al erg mooi en erg waar, iets om te onthouden voor later. Nu bijvoorbeeld.

 

De afgelopen drie weken heb ik behoorlijk veel tijd besteed aan scriptie no. 6. Als je zo’n scriptie aan het schrijven bent, lees je veel. Iedere keer lees ik weer (te) veel en ligt de studeerkamer weer te vol met literatuur, interessante artikelen, verhalen, readers, rapporten en andere letters.  Na een week of twee wordt meneer Schrijft wat mopperig  dat de werkkamer (da’s namelijk dezelfde kamer) continu een zooi is; bezet en bezaaid met papier. Tja, iedere keer opruimen en transformeren in nette stapeltjes, is ook zo wat.  Gaat ontzettend veel tijd in zitten die ik ook aan leukere dingen kan besteden. Bovendien heb ik diezelfde zooi de dag erna toch weer nodig. Juist ja. Twee dagen later besluit ik toch maar met de laptop en stapel boeken ergens anders te zitten in de hoop dat meneer Schrijft spontaan bedenkt dat hij dan ‘eindelijk aan de slag kan met het netwerk’.

 

Dochterlief is al lang kleuter-af en zit sinds kort in de in de brugklas. Of ik iets leuks wil doen met haar haar en Latijn wil overhoren. Natuurlijk wil ik dat, leg mijn boeken weg. Een beetje wetensnapper snapt dat er belangrijkere zaken zijn dan boeken en scripties.

Veel momenten van introspectie zijn er niet te lezen op mijn blog. Die momenten beleef ik namelijk meestal in de auto. Van en naar huis. Een half uur om gedachten op een rij te zetten op de heenweg en nog zo’n half uur aan het eind van de dag. Mijn blog is voor verhalen. Verhalen die gebaseerd zijn op wat ik zie, lees, meemaak en die zichzelf terugvinden in nieuwe verhalen.  

 

En die verhalen, tja, die zijn er de laatste maanden niet meer zo veel.  Gek, want mijn schrijfblokje zit nog vol met steekwoorden die ooit nog een verhaal kunnen worden.  En los daarvan zitten de verhalen ook nog in mijn hoofd, ik hoef ze eigenlijk alleen nog maar op te schrijven.  Door te schrijven, ga je scherper zien, heb ik gemerkt.  Waarom verschijnt er dan niets nieuws hier, is het tijd om te verhuizen, tijd voor een nieuwe aanpak, tijd voor nieuwe scherpte?

 

Vandaag een momentje van introspectie dus. Over mijn blog en de vraag waarom ik ook alweer was gaan bloggen.  Niet om nieuws te delen, dat kunnen anderen beter en sneller. Een passieblogger ben ik ook al niet en voor een community-blogger blink ik uit door afwezigheid.  Een echte kattenblogger ben ik ook niet, al waren Felix en Layla ooit wereldberoemd op mijn blog. En terecht, maar dat is een ander verhaal.

 

Eigenlijk is het heel simpel: ik ben gaan bloggen omdat ik het leuk vind. Leuk vind om te schrijven, leuk vind om reacties te krijgen. Daarom sla ik de boel niet op op mijn harde schijf, maar hier op mijn blog.  Daar kan ik creatief schrijven over wat ik wil, er is geen format dat mij bindt en geen bladformule dat me een bepaald ritme oplegt. Ik kan dus ook gewoon een paar maanden niet schrijven. Of een scriptie schrijven over belangwekkende aangelegenheden. In mijn hoofd een boek schrijven. In mijn hoofd zitten nog veel verhalen, de moeite waard om op te schrijven. De Echoloodserie bijvoorbeeld. Het is vast niet toevallig dat ik dit schrijf op de dag dat mijn vader zes jaar geleden overleed. De dag dat de piano zweeg.  

 

 

 

Sommige namen blijven om de een of andere reden een beetje hangen. Omdat ze goed gekozen zijn bijvoorbeeld. Of niet. Het maakt me toch nieuwsgierig. Ooit heeft er iemand bedacht dat 'Elit' Entretien' een mooie naam was voor deze onderneming. En passend bovendien.  

 

 

 

Op vakantie in Italië was meneer Schrijft iedere dag di Lullo. Ik ben namelijk niet zo'n ochtendmens.

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Alweer een hele tijd geleden aan René beloofd dat ik deze foto nog eens op het blog zou plaatsen. Geen idee meer waarom het ter sprake kwam. maar toepasselijk was het wel dus. In ieder geval toen. Heb de foto eindelijk weer teruggevonden en zie hier het resultaat: di lullo dus.

 

 

 

Is dit niet een heel klein beetje een kikkerprins?

 

Kikkers bij de familie Schrijft hebben het goed. We zorgen goed voor onze vijverkikkers. Vooral zoonlief is dol op kikkers. Zou het komen door het 'kikker is kikker' pakket dat hij van zijn ooms en tantes kreeg bij zijn geboorte?

 

Felix en Layla houden ook van kikkers. Sterker nog, ze zijn er dol op. Dus horen we een kikker piepen, dan komen we in actie. Een kikker met zijn voorpootjes om zijn kikkerkopje te beschermen, heeft recht op onze steun. Gewapend met schepnet gaan we erop af. Zo hebben we al heel wat kikkers gered.

 

 

Brugsmurf met een nieuwe tas

veertien vakken

woordenboek

en de nieuwste Bosatlas.

 

Sommige beelden roepen bij mij vragen op. je zult maar eens gewoon door Amsterdam lopen en dit zien.  Koppigheid in optima forma. Zo op het eerste gezicht .

 

Wie is nu sterker?  Het hek of de boom? De boom die gewoon 'lekker zijn ding doet' en het hek negeert of het hek dat van geen wijken weet? Hoe lang staat het hek er al? En zo'n boom, heeft die daar nu geen last van?  En wat als je als eigenaar van zowel hek als boom, dat hek spuugzat bent? Ik bedoel maar, dat soort levensvragen dus.

Woensdagochtend, half negen. Met Zoon- en Dochterlief fiets ik naar school. Dochterlief fietst ergens voor ons, Zoonlief en ik er achteraan. Standard procedure. Sinds groep 7 fietst ze overigens vaak zelf naar school.

 

“Dochterlief, wacht, ik kom vandaag naast jou fietsen.”  Een vragende blik.  “Vandaag is mijn laatste kans om samen met jou naar deze school te fietsen. Laatste schooldag, remember?”  Lachende blik terug. “Mam, het is niet alleen de laatste kans om met mij naar déze school te fietsen, het is helemaal de laatste keer dat je met me meefietst naar school. Dat kan echt niet hoor, op de middelbare,  da’s hartstikke voor paal”, lacht ze. “Ze legt haar hand op mijn arm en samen fietsen we door.

 

 

 

 

Dit wordt zijn eerste zomerconcert. Alle leerlingen doen mee, dus hij ook. Hij is wel een beetje zenuwachtig.  En dat is niet gek met een zaal voor ouders, opa’s, oma’s met hier en daar een verdwaalde broer of zus. Soms zitten er wat rijen tussen vader en moeder.  Als zoekplaatje voor de andere aanwezigen. Welke ouder hoort bij welk kind en wie is de aanwaaiouder?  Om het lastig te maken, zijn niet alle aanwaaiouders blond en twintig jaar jonger dan de First Wives Edition van de eerste rij links.

 

Jordan is eigenlijk een half uur te vroeg.  Dat komt omdat zijn vader alles nog klaar moet zetten en aansluiten. Op het podium glimt de piano je tegemoet. Maar niet voor hem.  Want hij heeft zijn eigen instrument. Naast de piano wordt het gevaarte neergezet. Nog best zwaar, zo’n ding.  Meestal beginnen ze het concert met de kinderen die het kortst op les zitten. Dan hoef je niet na ‘Für Elise’ aan de bak met je ‘Boer wat zeg je van mijn kippen’. Jordan is als vierde aan de beurt vanmiddag.

 

Hij heeft vandaag zijn nieuwe broek aan en een witte blouse met donkerblauwe figuren.  Zijn donkere, kortgeknipte haren zitten keurig in model. De oren springen vrolijk aan weerskanten uit zijn hoofd.  Zijn blik is echter serieus, beetje gespannen. Het boek op schoot, dadelijk is hij aan de beurt.  En dan wordt hij aangekondigd door zijn juf. ‘Jordan is nog maar sinds september op les en doet het heel goed. Hij heeft zelfs al een keer bij een familiefeestje opgetreden hé?’ ‘Toen oma zestig werd’, mompelt Jordan voor zich uit. Oma kijkt ondertussen uitbundig rond om te checken of iedereen het gehoord heeft. 

 

Vervolgens neemt Jordan plaats achter zijn instrument en drukt op de aan/-uitknop. Hij stelt het geluid in en kiest het lied dat we gaan horen.  Drukt op ‘song’.  Schuift ergens wat naar links, draait nog ergens aan en dan start de begeleiding. Een lekker ritme drumt de zaal in en ik hoor ook een gitaar binnenkomen. Hij heeft wel vijftig instrumenten bij zich. Even later begint Jordan ook zelf te spelen. Zijn wijsvinger heeft het er maar druk mee, want dankzij het praktische één-vingersysteem kent hij al flink wat akkoorden.  De melodie is goed gekozen; vrolijk en uitermate geschikt voor bruiloften en partijen. 

 

Na enkele minuten breekt een moment van verwarring aan. Jordan is uitgespeeld en gaat rechtop zitten.  De muziek gaat nog even gezellig en ritmisch door.  Voor applaus is het dus te vroeg. Toch lijkt Jordan er wel klaar mee. Hij leunt een beetje achterover en kijkt om zich heen,  zijn handen rusten op zijn bovenbenen. Toch gaan applaudisseren? De zaal kijkt om zich heen wat de rest doet. De rest weet het ook niet. Zo te horen werkt de automatische begeleiding naar een eind toe. Dat is ook fijn voor Jordan op het podium. Als de laatste tonen wegsterven, mag Jordan  zijn  applaus in ontvangst nemen. Hij buigt diep voor het publiek en loopt terug naar zijn ouders. En naar oma natuurlijk.

 

 

 

Soms doe je ergens aan mee en vergeet je je af te vragen waarom.  Het plaatselijke Schrijverscafé kreeg ergens dit voorjaar de vraag een bijdrage te leveren aan een Literaire avond over het thema ‘Vrijheid in gebondenheid’.  Nu ben ik sinds kort vooral van de afdeling ‘lekkere wegleesboekjes’ en da’s doorgaans weinig literair. Ook het thema deed mij niet juichend naar mijn laptop spoeden om daar terstond mijn bijdrage te vervaardigen. Als vriendelijk en loyaal lid van het Schrijverscafé, zou ik echter wel degelijk meedoen. Vanzelfsprekend. Of ik voor 18 juni mijn tekst wilde aanleveren. ‘Geen probleem’, zei ik begin mei.  Half juni spendeerde ik enkele avonden - braaf peinzend hoe je in Godes naam preekloos kon schrijven over een thema als ‘vrijheid in gebondenheid’ - achter mijn laptop. Enkele uren voor het verstrijken van de deadline leverde ik mijn verhaal in: Ingebonden.  Beetje lang intro, maar hier komt ie:

 

 

Ingebonden
Het geeft zo’n heerlijk gevoel van vrijheid, lopen in de bergen. Zeggen ze. Vrij in de natuur; op smalle paden of nog veel minder. Dan aan het touw.  Ingebonden, stijgijzers aan de voeten, rugzak op de rug,  pickel in de hand. En gaan.  Als touwgroep. De voorste bepaalt het tempo, de laatste rent zich rot. En eigenlijk kan dit niet als je met zijn allen aan hetzelfde touw zit, maar toch is het zo. Vraag maar aan de laatste man. Toch raar.

 

Zeven dagen duurt onze cursus ‘Rots en IJs’ en zeven dagen brengen we als groep door met elkaar. De eerste dag nog wat voorzichtig, onwennig, onbekend met elkaar en met de materie. We krijgen knooples. Uur naar uur oefenen we alle knopen waar we de komende week mogelijkerwijs behoefte aan zouden kunnen hebben en deze knopen moeten we gedachteloos, snel en goed kunnen leggen.  ‘Tot!’, roept onze Oostenrijkse gids als we te traag zijn naar zijn mening. Hij heeft niet veel woorden nodig om uit te leggen hoe belangrijk het is dat je snel je knopen kunt leggen. Hij heeft überhaupt niet veel woorden nodig. Dus knopen we met onze ogen dicht, we leggen knopen met de handen op de rug en uiteindelijk is er een wedstrijd wie het snelste alle knopen kan leggen die we hebben geleerd. Ankersteek, Prusikknoop - gelegd en gestoken - halve mastworp en achtknoop. Met het licht uit natuurlijk. 

 

Een dag later springen we van rotsblok naar rotsblok. Goed voor de balans. Op één been balancerend op een groot vierkant blok zwaaien we naar de camera. We lopen in polonaise door blokkenterrein, met ogen dicht. Vooruit, degene die voorop loopt, mag wel kijken. Wij hoeven alleen maar te vertrouwen. Moet een raar gezicht zijn.

 

’s Avonds liggen we met tien man in de hut in het achtpersoons matrassenlager.  Als één van ons op zijn andere zij draait, draaien we allemaal mee. Je leert elkaar snel kennen op die manier. Ondanks het gebrek aan privacy, ondanks het gebrek aan bewegingsvrijheid in de touwgroep zit er toch continu een gevoel van vrijheid in mijn hoofd. Apart gevoel.

 

Vijf dagen later remmen we in de sneeuw alsof we nooit anders gedaan hebben, denken we bij een Mannschaftszug niet langer aan de nationale voetbaltrein van onze oosterburen en weten we dat er geen kurkentrekker involved is bij een Express-Flaschenzug. De bekroning zit in de twee laatste dagen met de beklimming van twee toppen, twee letterlijke hoogtepunten. Dag acht is de terugtocht naar de bewoonde wereld. Een beetje weemoedig lopen we voor de laatste keer als groep de gletsjer over.  Via de ladders over de col. En dan gaan de klimgordels uit, de rugzak in. We lopen - allemaal met onze eigen gedachten - naar het dal, terug naar de bewoonde wereld. Gedachten aan een douche, aan schone kleren, een echt bed.  En aan gewone mensen die gewone dingen doen.

 

In de verte zien we de eerste bewoonde boerderij, lieflijk geplaatst in een bloemige alpenwei.  Met echte Edelweiss. Nog wel erg in the middle of nowhere. Mijn blik wordt getrokken naar het erf.  Ik stoot mijn maatje aan. ‘Zie jij wat ik zie?’. Hij blijft staan. Knijpt zijn ogen half dicht.  ‘Knijp eens in mijn arm?’, vraagt hij. Midden op het erf staat een tafeltennistafel. En er staan twee priesters - gekleed in zwarte jurk en op sandalen - vol enthousiasme te pingpongen. Vrijheid in gebondenheid.

  

 

Kijk, vandaag stond er dan een eerste, echte recensie over 'Vrouw, ga houthakken' in de krant. Onze eigen plaatselijke krant wel te verstaan. Maar da's ook een krant. En ik vond 'm eigenlijk wel aardig. 'Lekker wegleesboek' vind ik eigenlijk prima omschreven.

 

Ook 'Een lekker lezend boekje vol herkenbare situaties. Humoristisch en luchtig geschreven' is een typering waar ik goed mee kan leven. 'Een fantastisch boekje om mee in de trein of op vakantie mee te nemen.' Dat wil toch iedereen?

 

Dus, nog een keer hier: 'Vrouw, ga houthakken'. En ja, er komen heus ook weer nieuwe blogjes, maar ik kon het niet laten om het hier te vermelden.

 

 

---- 

 

O ja, en binnenkort verwacht bij Rachel Schrijft:

 

- Kieboord

- Vergadergeeuw

- Ingebonden

 

 

Vandaag is een beetje een bijzondere dag. Twee jaar geleden startte ik namelijk mijn blog hier. Redelijk in een opwelling eigenlijk, beetje aan het zoeken, bij het volkskrantblog aanbeland, wat rondgelezen, enthousiast geworden, eigen blog aangemaakt en hoppelekee, om kwart voor één ’s nachts stond mijn eerste bijdrage (eigenlijk een mailtje) erop. Leuk.  

 

En nu is er een boekje:  ‘Vrouw, ga houthakken’, zegt de dokter, een bundeling van columns. Heel erg vers, maar voor de vaste lezers hier over het algemeen toch best bekend. Soms een beetje herschreven omdat een boekje toch anders is dan een blog. Nu moet ik natuurlijk boek zeggen, maar met iets meer dan honderd pagina’s en een koddig 130x190mm formaat blijf ik het consequent boekje noemen. Tja.

 

De 42 columns die erin staan, gaan over het algemeen over de uithoeken van het dagelijks leven. Geen Grote Gebeurtenissen, daar schrijven anderen maar over. De basis is dus vooral klein en alledaags, hoogstens voorzien van een originele invalshoek. Dat van die invalshoek is niet van mezelf, dat riep een keer iemand en ik vond het leuk genoeg om te onthouden. Je weet nooit waar het nog goed voor kan zijn. Zo heb ik inde afgelopen twee jaar van alles geleerd over schrijven. Het leek me bijvoorbeeld altijd logisch dat een verhaal of ‘echt’ was of ‘niet echt’ was  gebeurd. Dat is dus niet zo.  Er ontstaan tijdens het schrijven nieuwe combinaties van mensen en gebeurtenissen waarbij alles mogelijk is. Eigenlijk is dat veel leuker dan de opties ‘echt’ en ‘niet echt’ gebeurd.

 

De restrictie die ik mezelf heb opgelegd is dat ik niet over mijn werk schrijf. Ik ga daar nu even een uitzondering voor maken. Dat ligt overigens niet aan mij;  dat komt door mijn collega’s die me vandaag verrasten met een lief kaartje en een pakketje Desperados om me met Vrouw, ga houthakken te feliciteren.  Toch raar hoor, als je druk aan het tikken bent achter je pc en opeens al je collega’s zomaar binnenkomen ‘voor de gezelligheid’. ‘Huh, heb ik een overleg gemist?’ Stug verder tikken (want haast) was maar heel even een optie totdat ik (vrij laat, I admit) merkte dat ze voor mij kwamen. Nieuwe collega’s, jullie bent schatten!

 

Leuk dus, zo’n boekje. Morgen een interview met onze regionale krant, een kort radio-interview voor de lokale radio en een week later nog een interview.  Eén dag op de markt en bij de lokale boekhandel te koop en verkrijgbaar via alle internetboekhandels .  Sinds gisteren weet ik dus ook dat er aardig wat verschil is in verzendkosten, ook al iets waar ik nooit over had nagedacht. Leerzaam dus, zo’n boekje.

 

Morgen is er een ‘literaire avond’ van het Schrijverscafé rond het thema ‘De Kubus’ en ‘Vrijheid in beperking’.  Het heeft me nog nooit zo veel tijd gekost om  een bijdrage te schrijven. Raar hoor, zo’n boekje. ‘Ingebonden’ is het geworden en ik zal ‘m over een paar dagen ook hier plaatsen.   

Zondagavond en nog één tafeltje vrij. Met mijn linkeroor op afvalbakhoogte. Er zijn veel afvalbakken in dit restaurant, dus de overlast valt vast mee. Waarom zou men uitgerekend deze afvalbak gebruiken? Bovendien is het druk en zijn alle tafeltjes aan het raam reeds vergeven. Klapperdeklap. Een zonbebrilde man laat de snelle resten van een nog snellere hap in de afvalbak glijden. Bekers, rietjes en kartonnen doosjes verdwijnen in de bak.  De man kijkt naar zijn dienblad, bestudeert het. De papieren placemat zit nog vastgekleefd aan het bruine plastic. Verlatingsangst?  Man tikt nog een paar keer krachtig met het dienblad tegen de rand en dan verdwijnt ook de papieren placemat in het gat. Waarschijnlijk is het de mayonaise. 

 

Een tafeltje voor jezelf geeft je wel alle gelegenheid om ontspannen de omgeving te bekijken.  Een gesprek is overbodig, een krant heb ik niet bij me. Wel mijn schrijfboekje.  Dame nummer 41 – volgens haar uniform – loopt voorbij en plant bijna haar rol megavuilniszak in mijn oor. ‘sorry’. Arm oor.  Ze buigt voorover om de volle zak uit de bak te halen.  De bilpartij ferm naar achteren, de rug recht.  Verstandig tillen noemen ze dat. Zo’n zak is nog best zwaar, denk ik te horen. De nieuwe lege zak plakt en ze maakt even haar vingers nat en wrijft de twee kanten tegen elkaar. Schudt de zak los en laat mij achter. Weer alleen.

 

Niet voor lang want de tafel schuin achter me is uitgegeten. Een man met een lichte spijkerbroek, roze cap, roze mobiel en roze polo komt op me afgelopen  om op het allerlaatste moment een schijnbeweging naar links te maken. Richting verse zak.  Een vlassig baardje, rossig haar. Vrouw en twee kleuters aan tafel. Klapperdeklap. Hij maakt er echt werk van bij de afvalbak. Een paar fikse tikken tegen de metalen rand en een extra klap op het dienblad maken het af. Dan komt de volgende man aangelopen met zijn dienblad vol plastic en papier. Met hetzelfde gemak gooi  je het in de afvalbak, tenslotte. Hij kijkt er zeer serieus bij. Houdt zijn hoofd een klein beetje scheef en laat zijn doosjes bedachtzaam in de afvalbak glijden. Afval weggooien is mannenwerk, absoluut.

 

  De speeltuin ziet eruit zoals een speeltuin er uit hoort te zien op een zonnige dag. Gevuld met  krioelende kinderen in allerlei soorten en maten. Jongen, meisje, klein, erg klein en wat groter. Op het terras zitten ouders in allerlei soorten en maten. Groot, stief, alleenstaand of hoeksteen.   Het is een prettig terras, voor fietsknooppuntenfietsers, mountainbikers en andere fietspassanten.  Voor de anderen is er een grote parkeerplaats.

Aan een tafeltje zit een jonger stel. Verliefd? Zijn schuchtere blik verraadt dat hij er nog een beetje aan moet wennen, zo'n gezinnetjes-locatie.  Hij frommelt wat aan zijn donkere spijkerjasje. Vriendin zit er meer ontspannen bij en kijk met de glimlach van rond de dertig vooruit, naar het spelend kroost.  Haar zonnebril glimt in haar donkere haren. Hij kijkt naar haar en pakt haar hand even vast. Kijkt om zich heen of anderen het gezien hebben. Ze lachen.  Hij bestelt voor allebei een pizza en een verse jus voor haar. Zelf neemt hij een witbiertje.

‘Is deze plaats nog vrij?'Een vijfendertiger kijkt het stel vragend aan, zijn linkerhand op de vrije stoel. Bikkembergs aan de voeten, een Hilfiger polo en een Diesel aan de kont. Op zijn hoofd een Hugo Boss. Bril.  Het is druk en er is geen tafeltje meer vrij.  Jonger Stel kijkt elkaar veelbetekenend aan en mompelt dat het geen probleem is. Bikkemberg gaat zitten, zijn vriend neemt de andere vrije stoel. Ook hij wil ons met al zijn logo's graag deelgenoot maken van het feit dat zijn kledingbudget bovenmodaal is. De juffrouw trippelzigzagt met twee pizza's over het overvolle terras. Alsof ze over een evenwichtsbalk loopt, maar dan anders.  Op deze zonnige dag hebben ze namelijk alle tafeltjes en alle stoelen op het terras geplaatst. Ook de reservestoelen. De merkheren bestellen allebei een witbiertje.

Spijkerjas knipoogt naar Mooie Vriendin. Het wordt wat lastig praten met die twee heren aan dezelfde tafel. De merkheren doen qua schreeuwerigheid nauwelijks onder voor de logo's op hun kleding.   Dus kijken ze naar elkaar. Nemen een hapje van hun pizza en doen alsof ze het nog steeds even gezellig vinden als vijf minuten eerder, toen ze nog intiem, samen een tafeltje deelden. De merkheren zwaaien ondertussen naar de familieschommel. En naar het klimtoestel. Binnen een minuut is er ook een mevrouw l'Argentina en een mevrouw DKNY, allebei in witte spijkerbroek met gouden riem aan tafel. Ze blijven even staan, kijken om zich heen en lopen weg. Keren terug met twee stoelen die ze schuin achter Jonger Stel neerzetten. Roepen nu ook de kinderen, in totaal vijf. Het lukt hen om nog vier stoelen te vinden die ze ongeveer rondom Jonger Stel draperen. De jongste gaat op schoot. Geen knipoog meer, geen stralende blik.  De pizza lijkt minder goed te smaken, al worden de happen groter, sneller. 

‘Zullen we zo maar meteen afrekenen', vraagt Mooie Vriendin aan haar vriend, terwijl ze de laatste hap nog niet heeft doorgeslikt. ‘Ik ga wel even naar binnen, da's sneller', antwoordt hij. Als ze uiteindelijk samen naar binnen lopen, kijkt zij nog even om. De familie Bikkemberg heeft al lang bezit genomen van de tafel. Alsof het nooit anders was geweest.

Donderdagochtend, iets over half acht. Ik sta onder de douche. Tot zover is het een redelijk normale ochtend. Iets later dan eigenlijk zou moeten, maar ja, uit principe wil ik pas na ‘ begin de dag met een dansje' opstaan. Dat blijkt iedere dag toch weer wat laat. Het nieuws mis ik.
Dan klinkt er gestommel op de trap. Zoonlief klopt een aantal keren op de deur. 'Mama, ik heb de krant gelezen. Martin Bril is overleden'.  Een achtjarige zoon kent zijn moeder, dat is mooi.

Minder mooi is het nieuws dat hij brengt. En dan druk ik me voorzichtig uit. Ik val stil, net als de wereld van Martin Bril. Wat is nou eigenlijk een passende reactie op dit nieuws? Die is er niet. Stilvallen, denk ik toch maar.

Ik doe vandaag een rokje aan. Buiten schijnt de zon. Wel een beetje fris.







22 april 2008 was het rokjesdag. "Het zou kunnen, vandaag. Rokjesdag. Het zou kunnen. Maar misschien is de wind nog wat te fris. In dat geval zou het woensdag bingo kunnen zijn."

 

In juni 2007 begon ik dit blog, redelijk impulsief eigenlijk. De aanleiding was wel concreet: wateroverlast in o.a. mijn keuken. Het mailtje - bedoeld om aan vrienden uit te leggen waarom wij dat weekend echt niet op hun feestje konden komen - werd verbouwd en dat was het begin van Rachel Schrijft.  Via twee korte verhalen en een Zeer Kort Verhaaltje in Hollands Diep kwam ik terecht bij het Schrijverscafé Oosterhout. Ook leuk. 

Na afloop van het schrijverscafé van afgelopen november sprak een onbekende mevrouw me aan. "Heeft u ook een boekje, ik zoek nog iets leuks voor de feestdagen".  Een linkje krabbelen op een bierviltje was op dat moment het enige dat me te binnen schoot, maar dat was geloof ik niet dat wat de mevrouw bedoelde. En zo was het idee 'boekje' geboren.

Over het algemeen schijnt het laten uitgeven van een boekje een redelijk deprimerend proces te zijn dat voornamelijk bestaat uit maandenlang wachten op... een afwijzing. De standaardformulering is dat men ‘ontzettend streng is', ‘hoogstens één procent van de ontvangen manuscripten uitgeeft' en dat ‘het maanden duurt  voor je iets hoort' omdat het ‘erg druk is'. En dan na al die maanden in 99% van de gevallen die afwijzing dus. Eerlijk gezegd had ik daar helemaal geen zin in. Een ‘boekje' maken moet namelijk net zo leuk zijn als het schrijven ervan. In ieder geval bijna net zo leuk.  Ik ben dus erg gelukkig dat over enkele maanden mijn eerste verhalenbundel ‘Vrouw, ga houthakken', zegt de dokter uitkomt.

Natuurlijk vind ik dat helemaal geweldig, al kan ik er op dit moment nog niet zo heel veel over vertellen. Dat komt vast nog wel een keer. Wil je op de hoogte worden gebracht wanneer ‘Vrouw, ga houthakken' uitkomt, stuur dan  even een mailtje, dan plaats ik je op de maillijst.