foto- rommert boonstra 2009
te zien op de tentoonstelling APOCALYPSO
fotogalerie rotterdam
conradstraat 20, rotterdam
www.fotoacademie.nl
 

foto- rommert boonstra 2009
te zien op de tentoonstelling APOCALYPSO
fotogalerie rotterdam
conradstraat 20, rotterdam
www.fotoacademie.nl
 

foto- rommert boonstra 2009
te zien op de tentoonstelling APOCALYPSO
fotogalerie rotterdam
conradstraat 20, rotterdam
www.fotoacademie.nl

Als je affiches van zelfmoord terroristen, of althans foto’s daarvan, aan het Stedelijk Museum in Amsterdam verkoopt, aan wie maak je het honorarium dan over?
Het is maar een vraag.

Een andere vraag is- Wat worden we geacht te voelen als we naar zo’n foto kijken? In een museum voor moderne kunst gaat het hoe dan ook over moderne kunst. Ook als je zegt dat het geen kunst is wat je ophangt.

Duchamp zette een pisbak in het museum. Daar is indertijd de nodige opwinding door ontstaan. Een aantal kijkers vonden het een bevrijding. Terwijl ze een pisbak nooit eerder als een bevrijding hadden ervaren, behalve als ze erg nodig moesten pissen. Anderen vonden het een provocatie. Terwijl ze nooit eerder door een pisbak waren geprovoceerd.

De discussie gaat dan over de vraag waar iets thuis hoort, waar het op zijn plaats is. En niet over het ding zelf. Dat is een soort ontregeling van de vraag die volgens mij in de beeldende kunst centraal zou moeten staan- Wat is de artistieke waarde van datgene wat getoond wordt? Kan het op eigen benen staan? Zal het zijn weg vinden door de tijd? Heeft het iets universeels?

Als je dingen wilt ontregelen is dat makkelijk genoeg. Een beetje zand in de raderen kan een hoop opzien baren. Maar opzien en kwaliteit zijn niet hetzelfde.

Niets is meer heilig. Maar dat wisten we toch allang? Ik heb op internet, ons aller voedstermoeder, nog even bij suicide bombers gekeken. Ze vertonen zich al op carnavals en feestjes, dus je kunt wel zeggen dat ze intussen salonfähig zijn geworden.

Natuurlijk kon ik het niet laten om nog een plaatje te maken. De meneer links onder in beeld probeert op de kermis zijn eigen foto te schieten.
Bij de volgende aankoopronde van het Stedelijk Museum zullen we zien of dat gelukt is.

zie ook mijn vorige blog.

OPEN BRIEF AAN DE HEER GIJS VAN TUYL.
Directeur van het Stedelijk Museum te Amsterdam.



Zeer geachte heer van Tuyl,

Als ik op Google naar het Stedelijk Museum Amsterdam zoek verneem ik met genoegen dat het museum over een omvangrijke, wereldberoemde collectie beschikt.
Dat geloof ik graag.
Alleen met de fotografie wil het maar niet lukken. Bij de laatste aankoopronde is de naam Stedelijk Museum weer danig in diskrediet geraakt door de aankoop van min of meer toevallige kiekjes die geen kunst willen zijn. Vooral dat geen kunst willen zijn schijnt in dit geval als buitengewoon kunstzinnig te worden beschouwd.
Koopt u ook doeken die geen schilderijen willen zijn en constructies die zich niet als sculptuur willen aandienen?
Ik ken een ontwerper van theedoeken, die wijd en zijd wordt geprezen. Ook behoort tot mijn kennissenkring een zeer bekwame betonvlechter. Beiden zijn niet ongenegen tegen een passende beloning enig werk aan het Stedelijk Museum te leveren. Zou u eens bij de betreffende curatoren willen informeren? Deze twee heren zijn eerlijke, hardwerkende, godvrezende lieden. Wilt u dat er alstublieft bij zeggen?

Maar goed. De fotografie.Altijd goed voor een lach en een traan. Iedereen kan het. En laten we vooral niet zo arrogant zijn om te denken dat het ene plaatje beter is dan het andere. Dat zou hoogmoedig zijn. Zijn het niet juist de armen van geest die het aardrijk zullen beërven? En is het dan niet juist de plicht van een toonaangevend instituut als het Stedelijk Museum om die armen dan ook alvast binnen te halen? Is iedereen in zijn hart niet gewoon kunstenaar?
Wat me nog wel dwars zit is de jury. Was die wel toevallig genoeg? En wilden de leden niet stiekem zelf voor artiest spelen? Hebben ze wel onder ede verklaard dat ze geen kunstzinnige bedoelingen hadden? Ik heb geen enkel bezwaar tegen de verspilling van gemeenschapsgelden, maar dan moet je het wel eerlijk doen en met open kaart.

Altijd die fotografie. Wellicht is het u, door alle hang naar eenvoud op uw fotografie afdeling ontgaan dat er ook foto’s bestaan die zich er niet voor schamen dat ze kunst zijn. Mag ik u attenderen op mensen als Jasper de Beijer, Melanie Bonajo, Martijn Doolaard, Henk Elenga, Ruud van Empel, Winfred Evers, Astrid Hermes, Hendrik Kerstens, Micha Klein, Paul Overdijk, Wouter van Riessen, Schilte&Portielje, Tjarda Sixma, Jean-Marc Spaans en Oscar Voch? Ik noem er maar een paar.
Ze staan  allemaal in het boek Beyond Photography, dat onlangs werd uitgegeven door Voetnoot. En ze staan allemaal niet of nauwelijks in de Nieuwe geschiedenis van de fotografie in Nederland, dankzij uw conservator fotografie.
Zou het overdreven zijn om te zeggen dat het laatst genoemde boek de geschiedenis domweg vervalst? Dat er binnen de Nederlandse fotografiewereld een ongeremde hartstocht bestaat voor het amateuristische en het realistische en een vage minachting voor alles wat met kunst te maken heeft?

Graag zou ik wat meer van u horen over de positie die het Stedelijk Museum inneemt ten opzichte van de fotografie en met name de fotografie van de verbeelding.
Eén van uw illustere voorgangers, Edy de Wilde, riep met enige regelmaat dat het in de kunst alleen om de kwaliteit gaat. Zou u hem dat na durven roepen? Of is uw stelling dat gebrek aan kwaliteit juist een kwaliteit is?

Ik teken met de meeste hoogachting en hoop op een spoedig antwoord-
Rommert Boonstra


voor meer informatie over de aanleiding van deze brief zie-
http://www.stedelijkindestad.nl/projects/kunstaankopen_fotografie/posts/aankopen_off_the_record_bekend_

Zondag 1 februari om 15 uur wordt mijn tentoonstelling in het CBK te Rotterdam feestelijk gesloten met een feestje voor de fotografie van de verbeelding. Iedereen is welkom.
Er worden drie boeken gepresenteerd, waaronder het vuistdikke Beyond Photography van uitgeverij Voetnoot.
Hans Walgenbach, directeur van het Historisch Museum Rotterdam zal iets zeggen en daarna is het tijd voor de muziek, die ten gehore wordt gebracht door de weerbarstige kunstenaar Henk Tas, die er tevens een geheim leven als dj op na houdt.

foto- Rommert Boonstra





 

Johannes Calvijn over de Joden-  de allerheftigste vijanden van Christus zelf.
Over heksen- ..dan beveelt hij dat zij gestenigd zullen worden.
Over zijn criticus Michael Servet- Wanneer hij hier komt, als mijn gezag ook maar iets waard is, zal ik niet toestaan dat hij levend vertrekt.

Maar dat is nog niet het ergste aan Calvijn.
Het ergste is dat hij geprobeerd heeft mijn jeugd te vergallen

De slepende manier waarop de psalmen werden gezongen stond in helder contrast met de dynamische wijze waarop dood en verderf over je werden uitgestort.
Overal loerde de zonde.

Het uitbundigste wat je op zondag mocht doen was een spelletje mens-erger-je-niet, alhoewel daar ook nog wel wenkbrauwen over werden gefronst.

Van tolerantie had men nog nooit gehoord.
De Paapse Mis was een vervloekte afgoderij.
En de Gereformeerden Onderhoudende Artikel 31 waren nog erger.

De wereld was benauwend klein. Overal stonk het naar angst. De mens was in zonde ontvangen en geboren en daarnaast ook nog geneigd tot alle kwaad.

Gelukkig scoor ik nog maar 22% op de Calvinisme schaal in Trouw (zie trouw.nl/calvijn). Het commentaar luidt dat ik veel te veel van het leven wil genieten. En daar heeft God het volgens mij ook precies voor bedoeld.

Die Calvijn zal nog lelijk op zijn neus kijken.

Elke dag een nieuw avontuur. Vroeger liep ik veel. Zwervend door bossen en velden kwamen ideeën ongevraagd bij me binnen. Ze werden geduldig genoteerd. Tegenwoordig dwaal ik voornamelijk rond op de kronkelige landweg die internet heet. Wikimedia Commons is wat mij betreft de belangrijkste uitvinding van na de boekdrukkunst. De kosmos wordt geheel gratis thuis bezorgd. Onbekommerd pak ik het ene na het andere beeld uit.

Het world wide web is een fascinerende wereld waarin begrippen als afstand, plek, tijd en lichamelijkheid niet of nauwelijks meer bestaan. Wat een overweldigende rijkdom. Alles, maar dan ook werkelijk alles, is binnen handbereik. Hoe vind je je weg door deze overdaad? Ik doe dat zoals ik altijd alles gedaan heb- door mijn gevoel te volgen, zonder dat ik dat gevoel aan mezelf probeer uit te leggen. Opeens heb je, als vanzelf, een aantal beelden te pakken die voor elkaar geschapen lijken te zijn. Ze hebben geduldig op me liggen wachten. Na wat geschuif en gedoe voltrekt zich een wonder- er ontstaat betekenis. Eén bijna goddelijk moment lang openbaart het bestaan zich zoals het in wezen is, of zoals het in wezen zou moeten zijn.

Maar dan moet je weer verder. Op zoek naar de volgende foto. Op weg naar een nieuw avontuur.


voor meer nieuw werk zie
http://www.photoq.nl/articles/columns/oog-in-oog/
http://flickr.com/photos/26095961@N08/

Een beeld uit mijn tentoonstelling Apocalypso.
Tot en met 1 februari in het CBK Rotterdam

The Rise of Common Standards, 2004-2005. Pieter Laurens Mol.






Woensdag 10 december werd in Foam het eerste exemplaar van het boek Beyond Photography door Rommert Boonstra uitgereikt aan Frits Gierstberg.
In het boek, dat een initiatief is van Ruud van Empel en Uitgeverij Voetnoot worden 42 kunstenaars/fotografen uit Nederland en België ten tonele gevoerd die de camera gebruiken om de verbeelding zichtbaar te maken.
In Beyond Photography zijn essays opgenomen van Maartje van den Heuvel, Lotte Menkman, Eric Min en Rommert Boonstra.

Rommert Boonstra zei het volgende-

Nederland is een lief land. Ik constateer dat met voldoening. De bestuurders zijn kleurloos en betrouwbaar. Daar ben ik trots op. Alles kabbelt rustig voort. En dat is zeer geruststellend.
De keerzijde van de medaille is dat er zelden iets hemelbestormends gebeurt. De handen uit de mouwen steken wordt aangemoedigd, maar het bestormen van de hemel gaat veel te ver. Als we gewoon doen, doen we al gek genoeg luidt de algemene opinie.

In het dagelijkse leven vind ik dat een gezond standpunt, maar in de kunst is het dodelijk.  Kunst moet naar mijn bescheiden mening levendig, speels, theatraal, visionair en fantasievol zijn. Kunst moet het hoofd op hol brengen. Kunst moet de sleur in passie veranderen en de wereld in een vreemde gloed zetten.
Maar kom daar maar eens om in een land waar stromingen als de Romantiek en het Surrealisme slechts slappe aftreksels waren van wat er in Duitsland of Frankrijk gebeurde.

Toch sloeg op fotografiegebied in de loop jaren zeventig de vlam flink in de pan. Er ontstond een nieuw soort beelden, die speciaal voor de camera in elkaar waren gezet. Geënsceneerde fotografie. De fotograaf als speelfilmproducent, al waren het dan speelfilms van slechts één beeld.
Vooral in de jaren tachtig ging de ontwikkeling razend snel. De fotografie van de verbeelding, waarin ook de computer al snel een rol begon te spelen, trok wereldwijd de aandacht.

Maar ergens in de jaren negentig werd het weer stil. De kunstcommissies waar Nederland zo rijk aan is, trokken zich geschrokken terug onder de grijze deken waar ze even onder vandaan waren gekomen en zagen alleen nog zin en betekenis in documentair werk, liefst met een sociologische, historische of conceptuele inslag.
Die stilte betekende natuurlijk niet dat de ontwikkeling zich niet voortzette, maar  wel dat hij min of meer ondergronds ging. Kunst wordt gemaakt door kunstenaars, niet door commissies en een beetje kunstenaar is gelukkig eigenwijs genoeg om gewoon zijn eigen gang te gaan, ook als het even niet meezit. Ook als het oog van de kunstcommissies niet met welgevallen op hem rust.

In dit werkelijk schitterende boek, met de titel Beyond Photography, wordt in één klap duidelijk hoe rijk Nederland inmiddels is aan hemelbestormende fotografie. We nemen een unieke positie in binnen Europa. Zo kan Nederland toch weer een beetje gidsland zijn. Na dit boek kan niemand kan meer zeggen dat hij het niet geweten heeft.
Verschillende kunstenaars die er in staan hebben meer succes in het buitenland dan in Nederland zelf. Dat zal er ongetwijfeld toe leiden dat het in wezen nog altijd zo preutse en protestantse vaderland op een gegeven moment niet meer om hen heen kan.
Te lang is de fotografie van de verbeelding weg gezet door een soort politiek correcte elite die elk gevoel voor kitsch aanziet en die zou willen dat het schone en het sublieme meer naar spruitjes ruiken.

Met groot genoegen overhandig ik het eerste exemplaar aan Frits Giersberg, die zowel hooggeleerd is als conservator van het Nederlands Fotomuseum en wens zowel hem als de fotografie van de verbeelding een lang en opwindend leven toe.

In het boek -Eerst de waarheid, dan de schoonheid- zegt de dichter Ilja Leonard Pfeijffer over het maken van poëzie- Je moet bij elkaar brengen wat nog nooit iemand eerder bij elkaar heeft gezien. Je moet creatief assembleren. Je moet op een synthetische manier denken en een geheel creëren van de meest onvermoede losse onderdelen-.
Dat is een zeer nauwkeurige beschrijving van wat ik zelf in de fotografie probeer te doen.
-Poëzie is geen analyse, maar het scheppen van mogelijkheden, het creëren van de suggestie van een vermoeden, het openleggen van een landschap waarin je kunt verdwalen- vervolgt hij.
Iedereen gebruikt taal. De accountant. De voetballer. De regeringsleider. Taal is van iedereen. Wat kan de dichter dan nog toevoegen? Niets, volgens Pfeiffer. Maar dat is nu juist het mooie.
-... door zo ontzettend niets toe te voegen aan onze dagelijkse verwarring, door zo glorieus nutteloos te zijn, is de poëzie op haar nuttigst en waarst-.
Glorieuze nutteloosheid. Misschien gaat het daar wel om in het bestaan.

Eerst de waarheid, dan de schoonheid.
Redactie André Kluckhuhn en Toef Jaeger.
Uitgeverij Bert Bakker

Lezing Rommer Boonstra over het creatieve proces-
Donderdag 20 november, 19.30 uur in het CBK Drenthe te Assen.
Vrij entree.

Men zegt dat we allemaal dood gaan. Of het waar is heb ik nog niet kunnen constateren. Ik ben er nog steeds, hoewel ik niet weet wat -Ik ben- precies betekent. Maar dat niet weten schijnt juist een zeer belangrijk onderdeel van -ik ben- te zijn.
Onderzoek heeft weer eens iets uitgewezen: Nederlanders praten niet over de dood. Twee derde van de Nederlanders heeft het eigen verscheiden nog nooit met dierbaren besproken. Dat hebben ze verteld aan enquêteurs die ze totaal niet dierbaar waren. Dus dat doen ze dan weer wel.
Voorts is gebleken dat nog geen veertig procent van onze landgenoten ter aarde wil worden besteld. Ze bestellen liever een crematie (43%). Blijft over meer dan 17%. Wellicht dat dat deel van de natie liever rechtstreeks ten hemel vaart, maar daar gaan we op Maria Hemelvaart pas weer over denken. Bovendien gaat dat zomaar niet. De balottage commissie is onmenselijk streng.
-Tegen alle andere dingen kan men zich beveiligen; maar voor de dood wonen wij mensen allen in een stad zonder vestingmuren- zei Epicurus. Hij wist niet dat in Nederland bijna alle vestingmuren jaren geleden al zijn gesloopt. Daar staat tegenover dat er veel ziekenhuizen zijn gebouwd. Men probeert er met succes het leven te verlengen, want het schijnt nooit lang genoeg te kunnen zijn.
Chuang Tzu zei daarover- Misschien verbazen de doden zich er wel over dat ze ooit zo aan het leven waren gehecht-.


foto- rommert boonstra

ik heb altijd vermoed dat het leven een vreemde zaak is. en regelmatig neemt het  leven de  moeite  om  dat  vermoeden te bevestigen. er zou een ambtenaar voor vreemde zaken uitgevonden moeten worden, die sturing geeft. maar wie moet die ambtenaar sturen?

de werkelijkheid is drijfzand. gelukkig hebben de dromen een fundament.

de dichter miroslav holub heeft gezegd
-en groter is de leegte waar de mens is geweest dan waar hij nooit is geweest. de ruimte tussen de sterren is niet leeg, maar er is geen verschrikkelijker leegte dan een vervallen woning-

ik droom van de ruimte tussen de sterren.


foto- rommert boonstra

ik kan het niet laten om ze te maken.
alsof er niks beters te doen is.
de wereld van de ondergang redden.
zoeken naar de steen der wijzen.
de rekeningen betalen die onrustig
in hun enveloppen liggen te ritselen.
de afwas doen.

ik kan het met de beste wil van
de wereld niet laten om ze te maken.
en als ik ze gemaakt heb
wil ik ze nog laten zien ook.
het toppunt van ijdelheid natuurlijk.
gelukkig heeft de prediker al gezegd dat
alles ijdelheid is. zie prediker 1 vers 1.
daar maak ik uit op dat niets laten zien
ook onder het kopje ijdelheid valt.

bovendien heeft mattheus ons er op
gewezen dat men zijn kaars niet
onder de koornmaat moet zetten,
want zij moet schijnen op allen
die in het huis zijn.
zie mattheus 5 vers 15.

nu maar hopen dat iedereen in het huis is

in dah house.



rommert boonstra

www.rommertboonstra.nl
www.photoq.nl/articles/columns/oog-in-oog/
flickr.com/photos/26095961@N08/

Elke keer als de zon opkomt  zakt de Dow-Jones dieper weg. Terwijl boven de sloten de laatste slierten mist zich uit de voeten maken verdampen de tegoeden.
Spaarders worden niet meer gespaard. Bank directeuren zijn opeens directeur van iets wat alleen nog op papier bestaat. Ze vouwen vliegtuigjes van waardeloos geworden biljetten van twee miljoen reichsmark om op die manier toch nog een poosje in de lucht te blijven.
Het echte geld bevindt zich al niet meer op aarde. Het zit eigenlijk alleen nog tussen de oren.
En we hadden het kunnen zien aankomen toen het chocoladegeld begon te smelten. Droste heeft herhaaldelijk gewaarschuwd.
Het wachten is nu alleen nog op de wederopstanding van Wagner, die als geen ander chocola wist te maken van ondergang en verderf. Zijn nieuwe Nibelungen-Saga zal natuurlijk spelen op IJsland. Het personeel van Landesbanki functioneert als koor. Wat grappig dat het zo ontzettend vals zingt.
En gelukkig dat er nog wat Rheingold over was om deze onderneming te financieren.
In de daverende slotfinale worden dode bankdirecteuren in brandende vikingschepen de zee in geduwd en zakt IJsland weg in de golven.
Pas als het water het juichende publiek tot aan de lippen staat merkt het dat het zelf onderdeel is van deze show. Maar dan is het te laat.

Tekst en foto- Rommert Boonstra.

HEIDI HEIDEGGER

Heidi was een weeskind dat in
Achtien tachtig door Johanna Spyri
Werd verzonnen en dat bij haar
Eveneens verzonnen opa hoog
In de niet verzonnen Alpen woonde.

Heidegger was een filosoof die negen
Jaar later zich zelf begon te bedenken
En die ook op eenzame hoogtes leefde

In de Japanse televisieserie over Heidi
Met de titel Arupusu no Shoujo Haiji
Die ooit door de Avro werd uitgezonden
Mocht Lo van Hensbergen
De stem van opa Berg doen

Maar de echte opa Berg
Was Heidegger in zijn hut
Op de Todtnauberg in het Zwarte Woud
Waar hij zijn zwarte gedachtes koesterde
Over het zijn en over de tijd

Als Heidi en Heidegger waren getrouwd
(Een negen jaar oudere vrouw moet kunnen)
Hadden ze wellicht een dochtertje gekregen
Dat dan Heidi Heidegger had kunnen heten.

Maar het mocht niet zo zijn.


foto-rommert boonstra
tekst-rommert boonstra

HITLER’S FIRST PHOTOGRAPH

And who's this little fellow in his itty-bitty robe?
That's tiny baby Adolf, the Hittler's little boy!
Will he grow up to be an LL.D.?
Or a tenor in Vienna's Opera House?
Whose teensy hand is this, whose little ear and eye and nose?
Whose tummy full of milk, we just don't know:
printer's, doctor's, merchant's, priest's?
Where will those tootsy-wootsies finally wander?
To garden, to school, to an office, to a bride,
maybe to the Burgermeister's daughter?

Precious little angel, mommy's sunshine, honeybun,
while he was being born a year ago,
there was no death of signs on the earth and in the sky:
spring sun, geraniums in windows,
the organ-grinder's music in the yard,
a lucky fortune wrapped in rosy paper,
then just before the labor his mother's fateful dream:
a dove seen in dream means joyful news,
if it is caught, a long-awaited guest will come.
Knock knock, who's there, it's Adolf's heartchen knocking.

A little pacifier, diaper, rattle, bib,
our bouncing boy, thank God and knock on wood, is well,
looks just like his folks, like a kitten in a basket,
like the tots in every other family album.
Shush, let's not start crying, sugar,
the camera will click from under that black hood.

The Klinger Atelier, Grabenstrasse, Braunau,
and Braunau is small but worthy town,
honest businesses, obliging neighbors,
smell of yeast dough, of gray soap.
No one hears howling dogs, or fate's footsteps.
A history teacher loosens his collar
and yawns over homework.


Gedicht- Wislawa Szymborska
Vertaling- Stanislaw Baranczak en Clare Cavanagh
Foto- Rommert Boonstra

foto Rommert Boonstra

Nooit geweten dat de oude Cranach, mijn favoriete schilder van het moment, een vriend van Luther was. Wat zagen die op het oog zo wellustige kunstenaar en die vurige Protestant in elkaar? Alweer een raadsel erbij.

Dat is geen probleem want er past een oneindig aantal raadsels in mijn hoofd. Hoe meer verwondering hoe beter. Wat dat betreft leven we in gouden tijden, want in deze doelgerichte maatschappij barsten er uit elke oplossing talloze nieuwe raadsels tevoorschijn.

In de middeleeuwen was het leven redelijk overzichtelijk. God was het middelpunt van het heelal, hij had de mens geschapen naar zijn beeld en de zon draaide om de aarde. Nu kunnen we weliswaar kiezen uit één en dertig soorten waspoeder maar we zijn wel in een uithoek van het universum beland.

Tot overmaat van geluk is er nu ook nog de deeltjesversneller. In een 27 kilometer lange buis onder de grond in de buurt va Geneve (waar Calvijn getoefd heeft) laat men met bijna de snelheid van het licht deeltjes op elkaar botsen. Dat is pas filosoferen met de hamer (zie Nietzsche). Men hoopt daarmee het antwoord te vinden op een aantal vragen, zonder er ook maar enig idee van te hebben tot wat voor vragen die antwoorden zullen leiden.

Wie zich door die buis wil verplaatsen kan dat overigens het beste op de fiets doen. Wat is nu mooier, de deeltjesversneller of de meisjes van Cranach? Mijn diplomatieke antwoord is dat ze elkaar heel voordelig laten uitkomen. In ieder geval is het zeker dat er een tipje van een sluier wordt opgelicht.

Maar wat zal er achter vandaan komen?

foto: Rommert Boonstra

Met grote trots presenteer ik u alsnog de microkosmos.
Onder Saturnus treft men de schemerlamp. De huiselijkheid en het universum betrappen elkaar. En ik denk wel dat dat tot wederzijds genoegen is.
De wereldbol is tegelijkertijd de oogbol, zodat men als het ware twee voor de prijs van één krijgt.
Zo, nu weet iedereen waar hij staat in het universum.
Onze enige zorg is dat we voldoende air miles achter de hand houden om af en toe eens te kunnen ontsnappen, wat overigens steeds moeilijker wordt, omdat het heelal maar blijft uitdijen.
Op de volgende Prinsjesdag zullen maatregelen worden aangekondigd. Dat kondig ik nu alvast aan.

foto- rommert boonstra