Waarom gingen we ook al weer naar Nederland? De zon schijnt, het is heerlijk weer buiten. Zo lekker dat ik de ontbijttafel buiten dekte. Ik belde mijn broer in Nederland en terwijl ik in de zon zat, zag hij het buiten sneeuwen. (In Utrecht).Meestal is het andersom.

Net op tijd voor de zelfontspanner

De dorpskat Staartje stond weer heftig miauwend aan de poort. Nu zonder haar jong, die kwam later.

Staartje aan de poort

Gisteravond viel het kerstdiner wat in duigen. We hadden eigenlijk in een restaurant willen gaan eten maar de warmwaterboiler begaf het eergisteren. Gisteren zijn we een groot deel van de dag bezig geweest met de juiste mensen zoeken om het te laten repareren. Daar ging nogal wat tijd overheen. Uiteindelijk is er via onze water en elektriciteitsman een Iraniër gekomen die de boiler gelast heeft. Een Iraniër met een te lang verhaal.

Het was inmiddels al zo laat geworden dat we maar thuis zijn gebleven, openhaard aan, kalkoen in de oven, een vijf jaar oude "öküzgözü" (stierenoog), een uitstekend smakende rode wijn, op tafel. Toen viel de stroom uit. De kalkoen droogde uit in de oven, maar het was echt Kerstmis met alleen kaarsen, een olielamp en haardvuur.

Terwijl ik dit schrijf zie ik door het open raam Staartje vredig met haar jong in de zon in de acacia liggen. De moskee roept op tot gebed, aan de overkant van de vallei kringelt er rook uit een schoorsteen, ik heb geen idee waarom.

Iedereen een leuke kerst toegewenst!

In de nacht van 25 december, de nacht waarop Nederlanders uitbuikend in bed liggen, vliegen wij over de Balkan naar Nederland. Ik zie er naar uit om weer eens een tijdje in Nederland te zijn. Maar ik zal onze katten hier missen.

Deze Dorpskatten wonen onder ons huis

We hebben drie katten in huis en nog een paar dorpskatten rondom ons huis die ons kattenvoer hebben leren waarderen.

De dorpskat "Staartje" en haar jong, Staartje heeft een stuk van haar start verloren

Nu weet ik dat onze katten goed verzorgd zullen worden door onze buurvrouw, Media. Desalniettemin weet ik dat onze katten ook ons zullen missen. De warmte in het huis, liggen op schoot, spinnen op bed, kippenbotjes verschalken, het zal er even allemaal niet van komen. Twee maanden kattenbrokjes en niet veel meer dan dat. Misschien een muis die ze zelf moeten vangen.

Keesje en Misty

Media zal een kachel stoken bij vorst in ons atelier, ook voor de planten. Vandaag maken we daar een kattenluikje zodat ook Wolkje naar binnen kan, die is blijkbaar te log of te zwaar om over de muren van ons huis te springen, Keesje en Misty kunnen dat wel.

Wolkje en Keesje

In ons woonhuis brand er ook nog een elektrische kachel op antivriesstand. We doen ons best om ze het thuis gevoel te geven tijdens onze afwezigheid. Maar ik nam ze het liefst mee.

Wolkje en Keesje in elkaars armen

Wolkjes kattenluikje is klaar!!! (Nu nog oefenen...)

Op mijn eerste reis in Turkije, winter 2001, verbaasde ik mij over de gigantische uitgestrekte vlaktes met oneindig veel sneeuw. Zoveel sneeuw had ik nog nooit bij elkaar gezien. Ik maakte een busreis van Antalya aan de kust naar Ankara op de Anatolische hoogvlakte. Het benauwde me en gaf me het gevoel dat er geen einde kwam aan die meedogenloze sneeuw.

Ons dorp vorig jaar winter

Langs de route rezen muren van enkele meters hoog op waar hier en daar bevroren watervalletjes te zien waren. Een prachtig gezicht, dat wel, maar ik bleef maar hopen dat de bus zou blijven rijden. Driehonderd of meer kilometers ijs en sneeuw bij een temperatuur van onder de 20 graden. We kwamen veilig in Ankara aan. In Ankara was het ook verschrikkelijk koud, er werd toen nog met bruinkool gestookt dus het stonk er en ik kreeg hoofdpijn van de kou of de stank.

 Ons dorp vorig jaar winter

Hier in ons dorp kan het ook aardig sneeuwen en behoorlijk koud zijn in de winter. We hebben de min zesentwintig wel eens gehaald. Als het net gesneeuwd heeft is het soms moeilijk om het dorp uit te rijden maar na een dag is de weg al weer open gemaakt door bulldozers.

Sneeuwruimen

Vorig jaar was het een extreem koude winter vooral omdat het overdag niet opwarmde zoals meestal wel het geval is. De waterleidingen van het dorp bevroren en wij hadden twee maanden geen water. Ik moest elke dag door de sneeuw met een kruiwagen water gaan halen bij de bron die nog werkte. Ik deed hier toen verslag van op dit blog.

Water halen vorig jaar winter

Nu sneeuwde het in Nederland, er viel hier en daar zelfs wel twintig centimeter sneeuw, en het hele land ligt op zijn gat. Hoe kan dat nu? Ik snap er niets van. De trienen rijden niet of nauwelijks, het vliegverkeer loopt in het honderd en op de wegen is het een chaos.

Keesje in de sneeuw

Weeralarm, verkeersalarm, het land in rep en roer om een paar centimeter sneeuw en ijs. Zijn ze dan niets gewend? Ligt hier de sneeuw meters hoog, hoor je niemand klagen en gaat alles gewoon door, in Nederland raken ze van twintig centimeter al in de war. Wat een mietjes!

Nederland overvallen door de sneeuw en valt plat

Volgende week kom ik naar Nederland, het zal me benieuwen in welke reddeloze toestand ik het land aantref.

Niets is zo ingewikkeld gemaakt als de Turkse politieke identiteit. Na een aantal jaren elke dag Turkse kranten te lezen valt mij een ding op: de Turk loopt snel naar de rechtbank om een uitspraak te forceren over welke vorm van belediging dan ook. Algemeen is bekend dat men in Turkije volgens artikel 301 in de grondwet af moet blijven van de drie belangrijkste zaken hier: Atatürk, de Turkse staat en de Turkse identiteit.

Mustafa Kemal Atatürk

Heeft de Turk dan lange tenen? Is de Turk dan werkelijk zo makkelijk beledigd of spelen er hier zaken die niet eenvoudig te begrijpen zijn. Want het kan er hier soms eigenaardig aan toe gaan. Zoals laatst het geval was met betrekking tot een advertentie van Media Markt. Ik schreef hier eerder over. Mensen waren afgebeeld met dierenhoofden. "Ik ben niet gek", moest dat uitbeelden. Nu, hopla, er waren Turken beledigd en de Turkse identiteit ook. Op naar de rechtbank.

Er zijn in Turkije honderden websites gesloten door de rechtbanken. YouTube is al een jaar dicht. Als iets je niet bevalt op een site, in een film, in de krant, boek, tijdschrift,  tijdens een lezing, ga je naar de rechter en aangezien artikel 301 nogal breed wordt genomen is de kans groot op een veroordeling.

Turks parlement: te veel met elkaar bezig inplaats van regeren?

Er loopt een grote zaak in Turkije, de Ergenekon zaak. Ergenekon* zou een staat binnen de staat zijn (Deep State) die via dubieuze praktijken eropuit is de regering omver te werpen. Het is mij volstrekt onduidelijk of het hier nu gaat over een serieuze zaak of dat het gaat over het opsluiten van de politieke opponent. Beide versies zijn mogelijk.

Zoals ook de onvoorstelbaar hoge belastingaanslag opgelegd aan een regeringskritische media groep, (Doğan Media Group) van miljarden lira's. Het sluiten van de Koerdische partij DTP, is, net nu Erdogan probeert een opening te maken richting Koerden, weer zo'n eigenaardige beweging van de Turkse politiek en rechtsstaat.  De een opent, de ander sluit.

Des te meer ik de Turkse kranten lees, des te minder begrijp ik het nog. Kortom, de Turkse politiek is mistig en niet te doorgronden. Turken moeten, zo vind ik, hun land regeren en niet altijd maar zo energievretend met elkaar bezig zijn.  

  de Ergenekon Mythe

*Twee versies van de Ergenekon Mythe:  

1) De naam Ergenekon verwijst naar een Turkse mythe. Volgens deze mythe was Ergenekon een vruchtbare vallei in een Centraal-Aziatisch gebergte waar de Turkse volkeren een veilig onderkomen vonden tegen hun Mongoolse aanvallers. Zij besloten om van hun ijzeren wapens een poort te smeden die de enige toegang tot de vallei zou afsluiten.

  Na vele generaties was de bevolking echter zo hard toegenomen dat er niet meer genoeg plaats was voor iedereen. Ze besloten daarom om van de ijzeren poort wapens te maken. Niemand kon hen echter door de bergpassen, valleien en ravijnen leiden. Ze bleven daarom doelloos rondzwerven in de bergen totdat een grijze moederwolf - het symbool van het Turkse nationalisme - hen veilig over de bergen terugloodste naar de steppen van hun voorvaderen.

2) Een proto-historische Turkse stam is een hinderlaag gelokt en gedecimeerd, met uitzondering van een enkel kind dat wordt verzorgd door een vrouwelijke wolf. Zijn nakomelingen doen het goed in de ontoegankelijke, maar vruchtbare Ergenekon vallei onder het Altaj-gebergte.  Ze worden zo talrijk zijn dat ze besluiten om een uitweg te vinden. Maar ze zijn omgeven door ijzeren bergen.  Een ijzersmid bouwt een enorme balg en smelterijen bij de berg en maken zo een doorgang. Een wolvin Asena toont hen de weg naar buiten. 

(voor meer info: google "Ergenekon destanı")

Vandaag 18 dec. toegevoegd:

Turks leger waarschuwt voor confrontatie

Vegetarisch kerstmenu

Een dorp verderop woont Evelien en die eet vegetarisch. Mooi, daar heb ik een zwak voor. Ik ben zelf een groot deel van mijn leven vegetariër geweest. Een uitdaging om daar eens leuk mee aan de slag te gaan in de keuken.

Wasabi, tempuramix en santen, allemaal te koop in de Chinese winkels

Het voorgerecht werd een 'paté aux legumes'. Is wat werk maar dan heb je ook wat.

Daarna de onovertroffen avocadosoep met geroosterde amandelen. Heerlijk en makkelijk.

Het hoofdgerecht bestond uit tempura's van champignons en rode paprikaringen. Het beslag is hier doorslaggevend. En de sausjes natuurlijk. Erbij: Chinese kool met rozijnen en cashewnoten in kokosmelk met zoete gember, een salade van spinazie met wasabi-mayonaise.

Als toetje een gecarameliseerde appel met kaneel en pekmez.

Een uitstekend vegetarisch diner voor Kerstmis, al zeg ik het zelf.

De recepten voor vier personen:

 'Paté aux legumes'

Een knolselderij, twee wortelen, peterselie, dille, zure room of Crème fraîche of witte kaas (verse zachte kaas, lijkt op Crème fraîche), drie eieren, kerrie, peper, zout.

Kook de groentes bijtgaar in heel weinig water. Laat goed uitlekken en pureren met de blender. (Drogen in de magnetron: doe de groentes op een bord in de magnetron op 600 watt twee minuten, het water in de groentes verdamt, niet te lang!)

Meng de eieren, de room of kaas, fijngehakte kruiden door elkaar doe er de goed uitgelekte groentes doorheen. Peper zout en theelepel kerrie toevoegen.

In een broodbakvorm aluminiumfolie doen, insmeren met boter en dat het mengsels er in doen zodat een broodvorm ontstaat. Het geheel ongeveer een uur in de oven op 180 graden.

De paté uit de vorm halen en misschien nog wat na bruinen in de oven. Lauw opdienen.

Dit bleef na de maaltijd over van de 'Paté aux legumes'

Avocado soep:

 
Geschaafde amandelen,
Twee rijpe avocado's (halve avocado p.p.),
Groente bouillonblokje,
Glaasje witte wijn.

Breng de bouillon aan de kook met een halve liter water en de wijn.
Pureer de avocado's.
Rooster de amandelen.
Doe op het laatste moment de avocado puree bij de bouillon en warm op maar het mag niet meer koken.
Opdienen met de geroosterde amandelen. Heerlijk en zo klaar.

De Tempura's:

Was 10 middelgrote champignons en twee of drie paprika's. Ik gebruikte rode langwerpige paprika's. Snij de champignons in tweeën en de paprika's in ringen.

Haal ze door het beslag en frituur ze niet te lang in hete olie.

Het beslag maak ik van een Japanse tempura mix die je bij de Chinese winkels kunt kopen. Onovertroffen lekker. Recept op het pakje.  

De sausjes maak ik van:

Japanse sojasaus met wasabi en witte wijn.

En ik meng half yoghurt half mayonaise met knoflook, tuinkruiden, peper en zout door elkaar.

De tempura's buiten in de winterzon gefotografeerd. Er bleef over want ze zijn best wel machtig!

De Chinese kool in kokosmelk:

Een Chinese kool, 100 gram cashewnoten, 50 gr rozijnen, half blok kokosmelk (santen), eetlepel zoete gember (stemgember in stukjes)

Was de koolbladeren, snij niet te klein, doe in een wok met aanhangend water, daarbij een half blok kokosmelk (santen), rozijnen, cashewnoten en zoete gember. Laten garen en klaar. Serveren met rijst.

Het appel toetje:

Acht kleine appels, kaneel, suiker, boter en appelstroop, citroensap. Ik gebruikte pekmez (druivenstroop), te koop in de Turkse winkels in Nederland.

Schil de appel en ontdoe ze van het klokkenhuis. Meng de stroop, citroensap (koffielepel) en de gesmolten boter in een bakje. Meng de suiker met het kaneelpoeder in een andere bak. Haal de appeltjes door het boter/stroopmengsel (dat moet yoghurt dik zijn dus misschien wat water erbij, pekmez is meer siroopachtig). Vervolgens door de suiker met kaneel rollen in een ovenschaal doen. Oven op 180 graden en ongeveer 30/45 minuten laten garen.

Eet smakelijk.

Op de avocadosoep na ('Allerhande' minstens twintig jaar geleden) zijn alle recepten van mij.

In ons dorp mogen vrouwen niet op het dorpsplein komen. Als een vrouw in alle vroegte brood koopt bij een van de kruideniers dan doet ze een sluier om, bedekt de mond, en snelt zonder op of om te kijken over het plein naar de winkel. Zo kwam ik vanochtend om half acht onze buurvrouw tegen. Ik groette haar voorzichtig. Even liet ze haar sluier zakken zodat ik wist dat het mijn buurvrouw was. Overdag zie je er zelden een vrouw.

Vrouwen maken druivensiroop (pekmez)

Maar al te vaak denkt men dat de relatie tussen man en vrouw in Turkije bepaald is door de Islam. Dat is maar gedeeltelijk waar. Het man-vrouw beeld waarin men gescheiden leeft zie je ook in India bijvoorbeeld. Het is een erg oud gegeven. Ik denk dat de man-vrouw verhouding zoals beschreven in de Koran, niet veel meer was dan het vastleggen van een cultuur die er al was.

Ik verbleef eens een aantal weken bij een gezin in Bharatpur in India, wat kamers aan toeristen verhuurde. Gedurende die tijd zag ik de vrouwen de keuken nauwelijks uitkomen, hooguit om de was op het terras op te hangen. Het hindoeïsme is erg vrouwonvriendelijk ook al geldt in dit geval hetzelfde: de man-vrouw verhouding was al bepaald voordat het hindoeïsme zijn intrede deed.

Mannen in de winter op het plein: Sabit is net getrouwd en Kadir runt het theehuis

In ons dorp wordt je van jongs af aan duidelijk gemaakt hoe de man-vrouw verhouding in elkaar steekt. Veel ervan is praktisch en gebaseerd op taakverdeling om te kunnen (over)leven. De man doet het werk buitenshuis, de vrouw binnenshuis. Het huis is daardoor het domein van de vrouw. Meisjes en jongens worden gescheiden voorbereid op deze taak.

De jongens volgen hun vaders op en de meisjes worden uitgehuwelijkt en vertrekken naar een ander dorp. Zo liggen de zaken en zo eenvoudig is het. En zo was het al voordat de Islam zijn intrede deed. In de praktijk heeft dit consequenties die voor de Europeaan niet altijd even begrijpelijk zijn.

Buurvrouwen in de zon

Het huwelijk bijvoorbeeld, is hier niet altijd een gezellige of feestelijke boel. Het gearrangeerde huwelijk is afgesproken werk, liefde speelt nauwelijks een rol. Het dient het voortbestaan van de soort, de familie. Het meisje wordt de nieuwe sloof van haar schoonmoeder die ooit hetzelfde lot overkwam. De waarde van de cadeaus, veelal goud, wordt opgeschreven en later tijdens andere gelegenheden weer vereffend. Het leven moet verder gaan.

Ik was laatst op een bruiloft van de zoon (Sabit) van een buurman. Het regende, het was koud weer. De mannen zaten beneden in open ruimtes de vrouwen boven. Mijn vrouw zat bij hun en vertelde me later dat onze buurvrouw Hasibe de boel met ondeugende verhalen aardig opgevrolijkt had. Ik zei maar niets. De enige ruimte beneden die verwarmd was, was de kamer waar de sazspeler loeihard speelde, daar stond het blauw van de sigarettenrook en stonk het naar natte jassen.

Ik moet mijzelf beperken om dit verhaal niet te lang te maken. Ik kom op een aantal zaken nog terug.

Het plein waar nu de vrouwen niet meer welkom zijn was vroeger de dorsplek (Turks: harman). De vrouwen werkten daar toen nog. Het leven speelde zich in het oude gedeelte van ons dorp af, onder de acacia, bij de bron, de wasplek en de moskee. De plek naast ons huis.

Dat is verleden tijd. De dorsplek, nog steeds 'harman' genoemd,  kent nu een aantal kruideniers, en twee theehuizen. Het is de mannenplek geworden. In obscure kamertjes rondom het plein wordt 'oke' (een soort jokeren) gespeeld. Er wordt van de mannen verwacht dat ze werk zoeken, zaken regelen en om die reden is er een komen en gaan van mannen op het plein en in de theehuizen. Ook van mannen uit andere dorpen die hier zaken komen doen of werk zoeken.

De tapijten van de moskee worden verkocht:  jongens en mannenwereld

Zelfs in de winter, wanneer er nauwelijks werk te vinden is, er maar weinig te regelen valt, lopen de mannen uit ons dorp op het plein. Het is hier dan stervenskoud. Met hun sigaretje in de hand ijsberen ze heen en weer, slijten ze geulen in het plaveisel. De vrouwen zitten bij de kachel thuis of bij buurvrouwen en genieten van de rust en stilte die de winter met zich meebrengt. Ze roddelen de dag door, over hun mannen, over de kinderen, vooral over ziektes. 

Het huis is van de vrouwen en dat betekent dat jongens al snel hun heil buitenshuis moeten zoeken. In Nederland zorgt dat ervoor dat allochtone meisjes beter studeren dan allochtone jongens. Begrijpelijk, want meisjes kunnen thuis studeren met een kopje thee erbij. Op straat of in het theehuis lukt dat niet. Hier gaat de zoon al vroeg met de vader mee, sjouwt stenen, maakt cement aan of doet ander zwaar werk.

Een enkele keer gaat hij met zijn vader mee thee drinken op het plein. De plek waar mannen onder elkaar kunnen zijn. De plek waar je als jongen de wereld van je vader inkijkt. Een harde saaie wereld waar het om overleven gaat, en de suiker in de thee het iets zoeter maakt.

De plek waar vrouwen niet mogen komen.

Wordt vervolgd.

De links verwijzen naar een Fotoreportage over ons dorp door Willemijn Bouman

Een van de meest opvallende verschillen tussen Nederland en Turkije is de omgangvorm. Daar wil ik eerst eens iets over schrijven in mijn poging het diepgaande verschil tussen de Turkse en Nederlandse cultuur te beschrijven. Komt men in Turkije dan heeft men hier het eerst mee te maken.

In Turkije is het gewoon om met een aantal plichtplegingen te beginnen. Op zich verschilt dat niet van de Nederlandse manier van ontmoeten. Het verschil komt naar voren als men diepgaander doorgaat met deze plichtplegingen. Ah, u komt uit Nevsehir, dan kent u misschien Mustafa…? En zo wordt op een subtiele wijze onderzoek gedaan naar het netwerk waartoe men behoort.

Mannen in ons dorp tijdens Ramadan: weinig te netwerken

Turkije is een land met vele netwerken en het is voor iedereen van belang te weten met welk netwerk hij of zij te maken heeft. Is het bevriend, is het betrouwbaar, kun je ermee in zee of krijg je dan problemen binnen je eigen netwerk. Zo'n netwerk spreidt zich ver uit, soms over landsgrenzen heen. Dus, bij een eerste ontmoeting waarbij belangen op het spel staan zal een subtiel spel ontstaan waarin men elkaar op beleefde wijze onderzoekt.

Het taalgebruik in Turkije is anders, ouderwetser of liever poëtischer dan in Nederland. Een voorbeeld: als je bij iemand thuis eet dan bedankt je de persoon (meestal kookt de vrouw) met de opmerking: "uw handen zijn gezegend". Zoeken Twee Turken elkaar op dan kan men een tijdje bezig zijn met zichzelf tot nietig *¹ te verklaren. Dat gaat wederzijds een tijdje door. Totdat er een - vrij vertaald - zegt: "In de ogen van Allah zijn wij allen gelijk", (In het Turks: Estağfurullah; 'ik vraag Allah pardon') en kan men, met thee, tot zaken komen.

In Turkije vertelt men elkaar op subtiele wijze "de gesluierde waarheid". Expliciet kritiek hebben op elkaar en dat zo maar even uitspreken is er in de dagelijkse omgang niet bij (in het Turks parlement is dat anders!) Het is sowieso ongewoon om met 'de deur in huis te vallen'. Voordat men tot welke de kern van de zaak ook, komt gaan er heel wat formele uiterst beleefde plichtplegingen aan vooraf.  Zeker in ons dorp waar men erg vast houdt aan de tradities.

Er is nogal een verschil tussen de Turk en de Nederlander als het om kritiek geven gaat. De Nederlander gooit er van alles en nog wat uit, kritiek hebben en geven is een goede zaak. Ook op school. In Turkije dus helemaal niet! Men denkt niet op school men doet wat opgedragen is. Klaar. Tja, en met de opvoeding begint het.

Als wij iemand wat geld schuldig zijn en die persoon staat opeens bij ons voor de deur drinken we eerst iets samen, gaat het over de familie, werk, het weer etc. Pas als deze persoon op staat zal hij voorzichtig aangeven waarvoor hij kwam. En zelfs dat gaat indirect. Bijvoorbeeld door te zeggen dat er weinig werk is, of dat er iemand in zijn familie gaat trouwen. Daaruit maak je op dat hij voor het verschuldigde bedrag komt.

Turkse respectvolle groet

Een ander mooi voorbeeld is de begroeting tussen een jongere en een gerespecteerde oudere. Dat gaat met specifieke gebaren waarbij de jongere de hand van de oudere kust en deze naar zijn voorhoofd haalt. Een voor ons onbegrijpelijk ritueel. Deze jongere laat elke kritiek op de oudere wel achterwege. Zonen in ons dorp roken nooit in het bijzijn van hun (rokende) vader!

En zou zijn er vele voorbeelden van omgangsvormen waaruit blijkt dat de Turkse cultuur wezenlijk anders is dan de onze. Veel is bepaald door de nomadische achtergrond van de Turken. Maar er is ook veel bepaald door het netwerkprincipe, de Ottomaanse tijd waarin hiërarchie een grote rol speelde. Het zal menigeen verbazen dat ik dit opschrijf maar de Islam speelt in Turkije als het om dit soort zaken gaat nauwelijks een rol. Zelfs de rolverdeling tussen man en vrouw ligt dieper en is ouder dan de Islam zelf. Maar daarover een andere keer.

*¹Fakirhanemize şerif verdiniz: Uw bezoek heeft ons armetierige huis vereerd

Ben elinize su bile dökemem: Ik ben niet waardig het water te schenken waarmee u uw handen kunt wassen.

Basımın üstünde yeriniz var: U hebt een plaats op mijn hoofd. (U kunt zelfs op mijn hoofd zitten)

Het kostte me een aantal jaren om een tipje van de sluier op te lichten die hangt over de Turkse cultuur. De conclusie die ik trek is dat de Turkse cultuur vanaf de basis anders is. Met vanaf de basis bedoel ik, totaal anders, geen vergelijk mogelijk.

Ik maakte een voorbeeld van wat ik bedoel. Het eerst blok stelt de Nederlander voor (cultureel) en het tweede de Turk. Van onderaf af tot boven aan toe is men anders. Elk kleurvlak stelt een cultureel onderdeel voor b.v. bij de Turken hun nomadische achtergrond en bij de Nederlanders de eeuwige strijd tegen het water.

Aanpassen aan een andere cultuur is minder eenvoudig dan men denkt. Ik heb bijvoorbeeld drie jaar in Frankrijk gewoond. De Fransen hebben een andere cultuur dan de onze. Mijn vriendin was Frans waardoor ik ook Franse "schoonouders" had. Ik bekeek het leven in Frankrijk van binnen uit, familieleven, mijn vrienden waren Frans en ik spraak hun taal redelijk goed. Maar de Franse cultuur - ondanks de verschillen - verschilt niet basaal van de onze.

Kurban in ons dorp

Een cultuur leren kennen gaat het beste als je de kans krijgt de ander te ontmoeten in normale doen. Dus zoals ik de Franse cultuur leerde kennen. Op reis gaan en alleen in onderhavig geval 'moderne' Turken,Turken in de toeristen industrie of op de hoek van de straat het zo schattige oude vrouwtje met hoofddoek, tegen te komen betekent dat men elkaar ontmoet in de oppervlakkige lagen van cultuur. De moderne Turk of het oude vrouwtje op de hoek, ze zijn beide vanaf de basis totaal anders dan de Nederlander (Europeaan)

Sommige buitenlanders die in Turkije wonen denken dat ze "Turks" zijn geworden. Dat kan niet. De enige manier om Turk te worden is de mens te re-booten  en dan opnieuw te herprogrammeren met de Turkse identiteit. En dat kan niet.

"Turkse mensen" bron: Wikimedia 

Ik woon in een dorp waar de mensen geen opgelegde houding hebben tegenover ons. Het zijn onze buren, mede dorpelingen. Er zijn geen maskers of poses waarmee we ons voor elkaar hoeven te verbergen. En het is hier dat ik ontdekte dat de Turk wezenlijk anders is. De tijdelijke bezoeker van Turkije zal denken dat hij de Turkse cultuur kan begrijpen. Mensen lijken natuurlijk in veel opzichten op elkaar. In behoeftes, sociaal gedrag enzovoort. Maar de buitenkant is niet de binnenkant. De Turkse cultuur is nu juist vanwege haar wezenlijke verschil zo interessant.

Over welke wezenlijke verschillen het nu eigenlijk gaat schrijf ik een andere keer.

Lang, heel lang geleden alweer ging ik naar een optreden van de jazzgitarist Wim Overgaauw in het springhaver café in Utrecht. Hij speelde tot diep in de nacht. Wim Overgaauw wordt gezien als een van de beste jazz gitaristen die Nederland gekend heeft.

 Wim Overgaauw

Het publiek genoot. En toen gebeurde er dit. Om vier uur sleepte hij zijn eigen gitaar versterker het café uit. Na uren spelen. Dat gaf me te denken. Ik word nooit een professionele gitarist. Ik maakte toen de keuze tussen muziek en schilderen.

Ik speel nu zo'n tweeënveertig jaar gitaar. Ik schilder de laatste tijd niet veel meer, maar dat terzijde. Gisteravond sleepte (u begrijpt de clou van het verhaal al) ik mijn eigen gitaar en versterker het café/restaurant in Ürgüp uit. Om twaalf uur  's nachts. Daarna reed ik door naar een bar in Ürgüp en speelde daar nog tot diep in de nacht. Funk met een saz speler. Geen moment dacht ik aan Wim Overgaauw terug.

De beroemde "familie" van Ürgüp

Midden in de nacht reed ik door het Cappadocische landschap terug naar huis. De halve maan verlichtte de beroemde "familie" die op het oude vijftig lira biljet prijkte. De weg was leeg. In de verte lag het verlichte "kasteel" van Uçhisar. Toen ik de weg naar ons dorp insloeg, zag ik in het licht van mijn koplampen een vos de berm in vluchten.

Het kasteel van Uçhisar bij zonsondergang

Het dorpsplein was verlaten. Het theehuis donker. Ik pakte mijn spullen uit de auto en liep voorzichtig het weggetje naar ons huis toe, af. Dat is nogal steil. En zo nu en dan vriest het al.

Geert Wilders is in Turkije uitgemaakt voor een racist en een fascist. Hij is beide niet. Maar Burak Özügergin, de spreekbuis van het ministerie van buitenlandse zaken in Turkije heeft te kennen gegeven Geert Wilders om die reden niet te willen ontvangen.

 Onze Wilders

Voor mij is een en ander maar moeilijk te rijmen. Want juist in Turkije  doen veel politici niet onder voor Wilders. Het nationalisme van de MHP en ook de CHP gaan vaak veel verder dan de politiek van Wilders. In de Turkse krant 'Hürriyet', kwamen een aantal reacties met betrekking tot dit onderwerp.

In Turkije heeft PM Recep Tayyip Erdoğan geprobeerd een wet er door te krijgen die meisjes instaat stelt met hoofddoekjes naar het openbaar onderwijs te kunnen gaan. Dat is mislukt. Wilders zou dit prachtig vinden!

PM Recep Tayyip Erdoğan met zijn vrouw

De Turkse wet is nogal rigide als het gaat om de 'Turkse identiteit". Die kun je makkelijk beledigen. Hoe makkelijk dit gaat blijkt wel uit de reacties op een advertentie van Media Markt in Turkije nog niet zo lang geleden. Met de slagzin "ik ben niet gek" werden er mensen met dierenhoofden afgebeeld. Niet doen*¹ dus, hoewel, de concurrent (een Turkse onderneming) liet mensen zien met een videocamera of microfoon als hoofd. Geen probleem. (...)

De advertentie van Media markt

Geert Wilders vindt dat de Nederlandse identiteit beter beschermd moet worden en dat de Joods Christelijke traditie wankelt onder de Islamisering van Europa, lees Nederland. In Turkije beschermt men ook graag het Turkse erfgoed, kom niet aan de Vader des Vaderlands, beledig niet de Turkse staat en blijf van het leger af. Hoewel, dit laatste wankelt.

Minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) heeft de Turkse autoriteiten via de ambassadeurs van Nederland en Turkije gevraagd of het klopt dat Geert Wilders niet welkom is voor een gesprek met de regering.

De minister benadrukte echter ook dat de Turkse ministers niet verplicht zijn Nederlandse parlementariërs te ontvangen. Zelf heeft hij onlangs ook negatief gereageerd toen Servische parlementariërs ‘eisten’ dat hij hen zou ontvangen, zei hij.

Naar mijn mening lijkt de politicus Wilders meer op flink wat politici*² hier dan hij zelf door heeft. Eigenlijk past hij prima in dit land. Want laten we wel wezen, de Alevieten, christenen en andere anders gelovigen worden hier 'gedoogd'. Varkensvlees is op maar enkele plekken te krijgen en de slagers die varkensvlees verkopen wordt het niet makkelijk gemaakt. Het vlees is overigens van uitstekende kwaliteit!

De reden om Geert Wilders te weigeren moet dus een dubbele bodem hebben. Ik vermoed dat de Turkse politici willen zeggen dat zij niet zijn zoals Wilders wordt afgespiegeld.

Hum, tja, natuurlijk, zeker!!!

*¹  Eskişehir’s Turkish Union Association spray-painted over the ads arguing that they “insult Turkishness” and managed to suspend the campaign in the city for three months.

“Turkish people are not animals. Everyone should be offended by such images,” said Nedim Ünal, president of Eskişehir’s Turkish Union Association. “Even if it is just an ad, we cannot tolerate it.”

*²   Compared to Erdogan or many other Turkish politicians, Geert Wilders is not even a right-wing politician. If you put Wilders next to a normal nationalist Turkish politician, Wilders would be considered a soft left-wing politician.

Reactie in het artikel over Wilders in de Hürriyet

We hadden gehoord dat er een riolering zou worden aangelegd door de vallei die van ons huis naar Ortahisar loopt. Gisteren was het mooi weer dus een mooie reden om eens te gaan kijken. Hier en daar worden rioleringen door valleien aangelegd en dat gaat met een hoop geweld richting natuur. Smalle jagerpaadjes worden opeens brede zandwegen waar squads overheen kunnen racen.

De vallei was drassig en hier en daar moeilijk door te komen. Het water stond niet hoog maar het was glibberig en modderig. We kregen om de beurt natte voeten in onze schoenen. Het werd ouderwets slootje springen.

Maar het was prachtig. De winterzon geeft zulk sfeervol licht. Uiteindelijk kwamen we in Ortahisar aan, maar gelukkig nog geen riolering. Geen werkzaamheden die de vallei kapot zal maken. Misschien blijft ons rioolwater gewoon door de vallei stromen, zoals het al eeuwen doet.

(Kijk naar mijn nieuwe header)

We waren twee dagen in Ankara, en genoten weer van het grootsteedse leven.

De reis duurt vijf uur met de bus en een groot deel van de tijd rijdt de bus langs een van de grootste zoutmeren van de wereld: het Tuz Gölü. Een oneindig grote bak zout.

Het Zoutmeer, mensen graven er badkuipen en liggen dan in puur zout water

 In Cappadocië is de buitenlandse keuken onbekend maar in Ankara kun je kiezen. We kozen voor de Japanse keuken, het restaurant "quick China". (Je kunt er ook chinees eten, vandaar). Sushi's overheersenop de menukaart maar we kozen voor sashimi als voorgerecht en sukiyaki als hoofdgerecht. Smullen dus.

De sukiyaki wordt aan tafel bereid

Sashimi is rauwe vis (tonijn, zalm, makreel, etc) met soja-wasabisaus en sukiyaki is dun gesneden rundvlees dat met groentes aan tafel wordt bereid. Het was lekker. Na het eten wilde we nog naar de jazzclub in Ankara. We namen een taxi maar bij aankomst bleek de jazzclub dicht. In het Sheraton hotel om de hoek had men ooit ook live bands maar dat bleek twee jaar geleden voor het laatst.

Ben je eens een keertje in de grote stad, gebeurt er niets! Nou ja, het pissoir in het restaurant bood wel wat vertier.

Gooaaal!!!

Elke jaar bestellen we brandhout voor de open haard. We vragen aan onze kruidenier, Kuş Mehmet, of hij iemand weet die toevallig een voorraad hout heeft.  Het is meestal abrikozenhout want de abrikozenbomen doen het steeds slechter hier. We bestellen een ton hout, dat is een tractorlading vol. Kuş Mehmet vond iemand uit Ayvalı (Ayvale), een dorp in de buurt.

Het manoeuvreren

Gisteren werd het hout gebracht. De man die het hout bracht liep eerst met Kuş Mehmet naar beneden, naar ons huis om uit te zoeken hoe hij moest rijden. Het weggetje naar ons huis is niet makkelijk voor tractoren.

Kuş Mehmet komt kijken

Om een lang verhaal kort te houden, hij kwam met zijn tractor naar beneden, probeerde het hout op de aangewezen plek te storten maar het manoeuvreren met die lading op deze steile weggetjes lukte niet. Hij weer terug en toen gebeurde het onvermijdelijke: hij botste met de tractor die door het gewicht niet meer beheersbaar was, tegen een huis. Bang, er knapte wat en een van de voorwielen stond scheef.

Het wiel is afgebroken

Nu gebeurt het vaker dat er een auto moeite heeft om hier omhoog of omlaag te rijden. Laatst nog botste er een auto tegen ons huis.

Het komt gelukkig zelden voor want de meeste mensen beginnen er niet aan. Alleen de ervaren tractorbestuurders van ons dorp kunnen het. Maar zij komen met niet meer dan een halve tractorlading naar beneden of naar boven.

Met behulp van Adem wordt de tractor gerepareerd

Het gebroken onderdeel namen de tractorbestuurder uit Ayvalı en ik naar het bedrijven terrein in Nevsehir waar het gerepareerd werd. Met de krik van onze oude Renault uit 1984 werd de tractor aan de voorkant opgetild (ik had niet gedacht dat die krik dat kon) en met behulp van een van onze tractormannen, Adem, werd de tractor gerepareerd.

Adem manoeuvreerde de tractor met lading achter ons huis. De klus kon beginnen, het opstapelen van het hout in de oude dorpsbron die we als opslag gebruiken.

Er ligt ook al zes ton kolen. Laat de winter nu maar komen.

Hasibe en Durmus, onze buren, maakten vandaag druivensiroop (pekmez). Onder een strak blauwe lucht, langs de weg naar boven toe, rook steeg langs de huizen omhoog.

Hasibe en Durmus 

Het gaat allemaal niet zo makkelijk meer als je krom loopt en oud bent na een lang leven op het land werken. En Durmus begrijpt het allemaal niet zo goed meer.

Gisteren zag ik hem houtjes hakken en splijten. Dat was voor het vuur van vandaag. Moeizaam deed hij zijn werk, het was hem opgedragen. Zijn vrouw geeft hem die opdrachten omdat hij zelf niet meer zo goed weet hoe het allemaal ook al weer ging. En waarvoor. Hij is vergeetachtig geworden.

Foto's diashow: Willemijn Bouman

Vandaag keek hij toe, de wereld verliest langzaam maar zeker zijn betekenis.

Vandaag later door mij toegevoegd:

Hasibe's huis

De elektriciteitsrekening van onze buren, Hasibe en Durmus,  is soms niet meer dan 8 lira (4 Euro). En dat voor drie maanden. Een kijkje in hun huis verklaart dat. Ze gaan met de kippen op stok. Het huishouden vindt dicht bij de grond plaats, want ze lopen allebei krom. Tijdens het pekmes maken vandaag maakte Willemijn deze foto's binnen in hun huis.

Verdere tekst is niet nodig lijkt me.

Lagen we een week geleden nog aan het strand met dertig graden boven nul, nu vallen de vlokken sneeuw onverwacht vroeg uit de grijze hemel. Het is drie graden boven nul. Dat is wel even wennen.

Vorige week nog zwemmen bij zonsopgang in Kizkalesi

De eerste sneeuw vandaag, 2 november 2009

Wel 2 centimeter dik!!!

En dan te bedenken dat over een week het weer 21 graden wordt!

Vanuit Kızkalesi moeten we het Taurusgebergte over om thuis te komen. Dat werd een prachtige reis en is de zoveelste aanrader in Turkije. We namen een andere weg terug, een weg die hoog over passen gaat tot een hoogte van 1800 meter.

De rozen kregen we van Ahmet, de eigenaar van hotel Hantur

Prachtige vergezichten en dreigende bergen met de eerste sneeuw van dit jaar. Wolken die als watten tegen de Taurus aanhingen.

Wolken als watten in het Taurusgebergte

Nu de vakantie over is wil ik nog wat tips geven aan hen die van plan zijn deze regio te bezoeken.

Voor de toerist is niets zo belangrijk als een goede gids. De beste gids die ik tot nu toe heb gezien (en gekocht) is die van Celăl Taşkıran: ‘Silifke and Environs’.

Klimmen uit de kloof met de Adamkayalar reliëfs

Je kunt het boekje in drie talen kopen, Turks, Duits en Engels. Het geeft erg veel informatie (en foto’s) over de bijzonderheden van deze streek plus nog een hoop informatie extra zonder saai te worden. Celăl Taşkıran is een belezen man, kent geen vooroordelen tegenover andere geloven, erg prettig als veel monumenten door niet-Islamitische religies zijn gebouwd.

Op de uitkijk in de Göksu delta

Een handig klein kaartje is te krijgen bij het “Rain” restaurant waarvan een van de mede eigenaars een Nederlandse vrouw is.

Op het stadhuis van Silifke is een goede informatieve brochure (Turks,Duits en Engels-talig) te krijgen met foto’s van bijna alle bezienswaardigheden. Deze drie informatiebronnen samen geven m.i. voldoende informatie over de regio.

Hotel Hantur met de eigenaar Ahmet die zijn krantje leest

Wij verbleven in het “Hantur hotel” en zijn er niet anders dan erg tevreden over. Het ligt pal aan het strand met uitzicht op het kasteel in de zee. De eigenaar is bijzonder aardig. Alles is schoon.

Het witte zandstrand is op zich mooi maaar erg liggen wel veel sigarettenpeuken in die elke dag onder het zand worden verstopt... Heel Turks...

Er zijn hier restaurants genoeg, winkeltjes met strandkleren en spullen, en wie van vis houdt gaat eten bij “Arif visrestaurant’ dat pal aan/in de zee ligt met mooi uitzicht op het verlichtte kasteel. Of je gaat naar Narlıkuyu, vier km verderop.

 Narlıkuyu

De gids: Het boek is hier op veel plaatsen te krijgen en kost 10 Euro en is zijn prijs dubbel en dwars waard.

SILIFKE (Seleucia on Calycadnus) AND EVIRONS

Celăl Taşkıran

ISBN 978-9944-62-641-5

Brochure stadhuis:

Ismet Inönü bulvarı 1

33940 silifke

SILIFKE

www. Silifke-bld.gov.tr (Website in Turks)

Hotel Hantur:

Ahmet Erol Caddesi

Kızkalesi

Kaartje Rain restaurant:

Rain restaurant en Tours

Cetin Ösyaran Caddesi

Kızkalesi

Toen Zeus zijn strijd tegen Typhon gewonnen had gooide hij zijn honderdkoppige tegenstander in een gat in de aarde van wel 120 meter diep. Dat gat wordt hier 'De Hel' genoemd. Later werd Typhon onder de vulkaan Etna op Sicilië opgesloten.

"De Hel", een gat van 120 meter diep, 40 meter in doorsnee.

Vlak naast deze Hel ligt de diepe afgrond die 'De Hemel' wordt genoemd. In tegenstelling tot het diepe gat in de aarde waar geen enkele mogelijkheid is om er in te gaan, heeft De Hemel een trap van 150 treden. De trap mondt uit in een grotopening waar vlak voor, een aan Maria gewijd kerkje staat. Het kerkje is door de apostel Paulus opgericht als een blijk van overwinning op het paganisme. De grot was eerst een heiligdom voor Zeus. Ook doet het verhaal de ronde dat het een van de ingangen was naar de rivier de Styx.

"De Hemel", let op de mensen.

Gisteren daalden we af in deze “Hemel”. De treden worden steeds gladder want de vochtigheid in de grot is 98 %. Je verliest er elk gevoel voor verhouding. Hij is zo groot dat je je zonder een referentiemaat in de buurt, een mens b.v., geen besef krijgt van de afmetingen. We liepen naar het diepste punt van de grot maar we hoorden niet “de Styx niet zingen”.

"De Hemel" van binnenuit

Vijfhonderd meter verderop ligt een andere grot metersdiep onder de grond verborgen. Je kunt er alleen inkomen door een lange wenteltrap af te dalen. De lucht in deze grot zou goed zijn voor astmapatiënten. Ik geloof het niet zo. Maar los van de verhalen die over deze grot de ronde doen, is het een waar natuurspektakel.

Ik heb nog nooit in mijn leven zulke imposante stalagtieten en stalagmieten gezien.

De foto’s moeten het werk maar verder doen. Deze ondergrondse schoonheid valt niet te beschrijven.

De vis die we erna aten in het dorpje dat tegenover deze aardse schoonheid ligt is wel te beschrijven: gegrilde zeebaars en gefrituurde inktvisringen. Met diverse salades. Het dorpje “Narlıkuyu” staat bekend om zijn visrestaurants en ligt aan een kleine blauwe baai.

Narlıkuyu visrestaurants

Het dorp lijkt alleen maar restaurants te herbergen maar er is zowaar een klein museum. Het museum van Narlıkuyu heeft een ruimte en is gratis. Men kan er een mozaïek bekijken. Vroeger schuurden de stoelen van het theehuis over dit mozaïek , todat een archeoloog hier een einde aan maakte.

De drie gratiën, Aglaia, Thalia  en  Euphrosyne, beschenen door de middagzon

De mooiste afbeelding van dit mozaiek zijn de drie gratiën, Aglaia, Thalia  en  Euphrosyne genoemd. Kun je je het voorstellen, oude mannetjes die met hun stoeltjes over deze drie gratiën schuiven?

Tussen Silifke en de Middenlandse Zee ligt de Göksu delta, een uitgestrekt gebied van 15.000 hectaren groot. Het is een belangrijk vogelreservaat, een van de grotere in Turkije. Er broeden zeldzame vogels (Purperkoet of hoen) en het voorjaar is de beste tijd om er naar toe te gaan. Wij gingen er gisteren naartoe en we verwachtten niet veel vogels te zien. Maar dat viel nog erg mee!

Vogelspotten

Voordat we naar de Göksu delta gingen, bezochten we de ondergrondse basiliek van Sint Thecla iets ten westen van Silifke, het vroegere Seleucia. Sint Thecla was de eerste bekeerlinge van Sint Paulus, tegen wil en dank van haar omgeving in, die vooral paganistisch was.

De ondergrondse basiliek

Dat leverde vooral moeilijke en spannende situaties op, zoals achtervolgingen. Zij vestigde zich in een klooster in de buurt van Silifke en dat werd later een bedevaartsoord. Er is inmiddels zoveel over haar geschreven dat ik het hierbij verder laat. Maar tijdens haar laatste achtervolging vluchtte ze de grot van de kerk in, en verdween in het niets….

Waterdepot van de basiliek

De Göksu delta is het uitstroomgebied van de Göksu rivier, wat zoveel als hemelwater betekent. Het is er warm, zelfs nu in deze tijd van het jaar. Maar het is de moeite waard voor vogelliefhebbers. We zagen er kraanvogels, een pelikaan, lepelaars, zilverreigers en daarnaast nog vele andere vogels, teveel om op te noemen.

 De Göksu delta met lepelaars en een pelikaan

Er liggen een aantal meren, lagunes, en in een ervan zwommen duizenden vogels, maar helaas te ver weg om ze goed te kunnen zien. Daar waar het gebied de zee raakt ligt een lang verlaten strand. Vreemd, zo aan de drukke kust van Turkije, kilometers strand zonder ook maar een toerist. Het reservaat was ook doodstil, niemand te zien. Des te beter.

De Turkse zuidkust ligt vol met historische schatten. Rijdend door de dorpjes in de omgeving van Kızkalesi, het dorp waar we nu op vakantie zijn, zien we Romeinse graven, Byzantijnse kerken en Helenistische tempels.

De Tempel van Tyche in Uzuncaburc

Tussen de huizen van de dorpelingen in, liggen deze overblijfselen van de interessante geschiedenis van Turkije. In hun tuinen liggen brokstukken van eeuwenoude gebouwen, als lastige objecten die het verbouwen van groente lastiger maakt. Naast een schitterende poort uit het Helenistische tijdperk, waar een eekhoorn tussen de stenen woont, zitten vrouwen pekmez te maken.

Romeinse tempelgraven in het dorpje Demircili

De grond moet niet makkelijk te cultiveren zijn. Deze ligt vol met stenen, grote en kleine. Goed voor het bouwen van kerken en tempels maar vervelend als je er tomaten op wilt verbouwen. (Een kilo tomaten brengt een boer nu 0,25 kurus op, dat is 12 Eurocent)

Aquaduct in Ura

Pekmez maken naast de Romeinse poort van Uzunçaburç

Ik raak toch altijd weer onder de indruk van die imposante gebouwen waarbij kosten nog moeite gespaard bleven om ze te bouwen, gigantische stenen op elkaar werden gezet met prachtig hakwerk. Kilometers lange watersystemen, aquaducten van tientallen meters hoog doorkruisen het boerenlandschap. De koeien kijken er niet van op.

De aan Zeus gewijdde tempel in Uzunçaburç met daarachter de dorpsmoskee

In het archeologisch museum van Silifke is er een indrukwekkende sortering van juist kleine objecten die laat zien dat men niet alleen in het grote werk de kunst van de verfijning kende. Er liggen werkelijk prachtige voorwerpen, keramiek, stempels, munten, ga zo maar door, die de perfectie benaderen.

Museum in Silifke

Na een moeizame afdaling waarin ik regelrecht tweehonderd meter diep de afgrond in keek,  belandde ik bij een van de meest bijzondere reliefs in de wereld. Zo vermeldde de uitleg op het bord. Lees het zelf op de onderstaade foto die ik ervan nam.

De trap die er naartoe leidt is niet makkelijk, ik kroop als een spin over de onzekere treden en probeerde niet teveel de diepte in te kijken. Ik heb er nog spierpijn van. Een smal pad leidde me naar de reliefs. Het eerste wat me opviel wat een grote witte plek. Een deel van een van de beelden was kapot gemaakt.

Een vernield relief

Ook hier dus, net als in Cappadocië, wordt er naar schatten gezocht, zonder rekening te houden met, zonder te zien dat, ze de schat zelf kapot maken!!!

Reliefs met daarop de archeologische markeringen

Triest, een monument dat het 2500 jaar heeft overleefd is in enkele dagen kapot gemaakt. Bij navraag bleek de vernieling het afgelopen voorjaar te zijn gebeurd. Hoogstwaarschijnlijk omdat archeologen er markeringen op hadden aagebracht om deze in kaart te brengen.

Op ongeveer drie uur rijden van ons dorp ligt een kasteel in de zee. Het wordt het “Meisje-kasteel” of beter “het Kasteel van het meisje”, genoemd: Kızkalesi. Het ligt in een kleine baai met prachtige stranden van wit zand.

Het kasteel van het meisje bij nacht

Het verhaal gaat dat in de Middeleeuwen een Armeense koning een prachtige dochter had. Omdat aan de koning voorspeld werd dat ze zou sterven aan een slangenbeet, liet hij dit kasteel zo’n 250 meter uit de kust voor haar bouwen om daar, veilig voor slangen, te wonen. Op een dag liet hij haar een mand met fruit brengen. En, ja, helaas daar was een slang in gekropen. U begrijpt het, de voorspelling kwam uit.

Zandstormen onderweg

We zijn er nu op vakantie. De reis verliep voorspoedig. Turkije werkt hard aan nieuwe wegen. En het voordeel is natuurlijk dat er hier geen files zijn. Onderweg was het landschap eerst nog hard en medogenloos. De wind woei stof door de schamele dorpen waar boeren aardappels en suikerbieten aan het oogsten waren. Hier en daar tolden kleine cyclonen van zand en stof door de lucht.

Het aquaduct, van hoog naar laag

Onderweg stopten we in een dorp met de mooie naam boogkasteel. “Kemerhisar”. Er ligt daar een oud Romeins bad maar imposanter is het aquaduct dat van hoog naaar laag is gebouwd door diezelfde Romeinen. Een sterk staaltje van zware bouwkunst. Let op de grootte van de stenen.

Kızkalesi is een klein dorp, met veel kleine hotels, tuinen, palmbomen en leuke restaurants aan de zee. Het strand is er schoon maar het meest opvallende is nog wel het water van de zee hier. Azuurblauw en volstrekt helder. Dat dat nog bestaat!

Kortom, volop genieten hier!