Huiselijk geweld rijst weer de pijn uit volgens een nieuwsitem.  Er zijn tegenwoordig maatregelen, zoals tien dagen uit huis plaatsen van de dader en intussen hulp regelen. Uitstekend.

Ik ben echter bang dat dit soort verhalen weer aanleiding zijn om de privacy van de burger verder in te perken. Het werkt niet! Het kinddossier heeft er nog steeds niet toe geleid dat kinderen met autisme makkelijker een school vinden, of dat Jeugdzorg sneller en daadkrachtiger is. Onze zoon zit ook in de gevarenzone voor schooluitval, en niemand die iets kan, alleen de ambulant begeleider vanuit het rugzakje, die overigens weg bezuinigd gaat worden.

Er wordt enorm op GGZ bezuinigd, en op geschikt onderwijs voor kinderen met problemen. Het zet je relatie onder druk, zo heb ik al drie weken geen gezellig moment gekend met mijn man. Altijd proberen problemen op te lossen.

De oorzaak van problemen weten is de enige manier om ze op te lossen. Dit vereist zeer gespecialiseerde hulp. Daarnaast kan niemand tegenwoordig nog iets goed doen. Opvoeders al helemaal niet. Je irritatie neemt sterk af als je zelfvertrouwen hebt, die wordt steeds weer op de proef gesteld. Ouders van kinderen met autisme staan er meestal alleen voor, omdat mensen denken dat alle problemen van het kind aan hen liggen. Ik zeg niet dat dit tot agressie leidt, wel word je veel minder boos en wanhopig als je steun ontvangt, zoals wij.

Ik geniet dagelijks van alles wat er is in het leven, en denk: zelfs al zou er straks geen school meer zijn voor onze zoon, we maken het hier thuis veilig, en zijn gelukkig met elkaar. Om dit te kunnen moet je voldoende steun hebben, en liefst ook uitzicht op een toekomst voor je kind.

Ik denk eerder dat er een sterke drang is van overheidswege om toch tegen elke prijs de privacy van burgers in te perken, hen volledig in kaart te brengen. Hen bang maken voor terrorisme werkt nu niet meer. Wijzen op kindermishandeling werkt wel, mensen denken dat de jeugdzorg ineens daadkrachtig wordt van alle opgeslagen demografische gegevens. Maar ze ligt lam van de bureaucratie. Meer GGZ is de enige oplossing voor alle ellende, waarbij je soms inderdaad even een duidelijke grens mag trekken naar de dader.

Maar je moet aan zo veel regeltjes voldoen voor je hulp krijgt, alleen bij geweld is er nu een snelle noodoplossing. Je merkt ook als je kind tegenwoordig gewond is, dat er zorgvuldig wordt nagegaan hoe dat komt. Zo moest ik een half jaar geleden een arts hebben, omdat een wildvreemde jongere ons kind iets had aangedaan (bij autisme gebeurt dat sneller). Onze huisarts was er niet, doktersassistenten probeerden te zoeken naar iemand. Het was echter een doorschuifsysteem waarbij de een me naar de ander stuurde. Ik wilde na een half uur een derde praktijk bellen van ellende, maar ik kwam niet meer van hen af, omdat het een geweldadig incident betrof. Zo hoort dat ook.

Maar ligt de hulpverlening ondanks dat niet veel te veel lam? Deze hele blog is ontstaan omdat kinderen met NLD nergens hulp kunnen krijgen, omdat wetenschappers nog niet vastgelegd hebben waar je het moet indelen. En mensen als ik kunnen zonder diagnose geen hulp krijgen - de wachtlijst voor diagnosticering van autisme bij volwassenen is hier en daar zo verstopt dat er geen mensen meer op mogen!

Op sommige momenten ben ik zwaar de wanhoop nabij geweest, maar ik leef maar bij de dag en dan geniet ik van alles wat er nu is. Dat moet je leren, maar het lukt ook omdat het nu nog relatief goed gaat met onze zoon. Ik kan me voorstellen dat zo ontzettend veel mensen de wanhoop nabij zijn....dat praat geweld NOOIT goed. Geweld tegen kinderen is het ergst dat er bestaat. Maar in deze samenleving zijn kinderen aan de leeuwen overgeleverd, en niet altijd omdat ouders tekort schieten. Ook als de ouders het eigenlijk wel aan kunnen, want de energie en moed van ouders wordt zeer ondermijnd door monsterlijke indicaties, bureaucratie en wachtlijsten.

Ouders staan er vaak alleen voor. Den Haag maakt zich alleen druk om doden. En ontkent de machteloosheid van de jeugdzorg. Beschuldigt individuele medewerkers en houdt de bevolking zoet met checklists die de bureaucratie niet oplossen. Geen wonder dat er nog zo weinig respect is voor ouders van kinderen met autisme, want medewerkers in de GGZ of jeugdzorg worden al met weinig respect beoordeeld door de overheid.

Eerst even dit. Ik treur niet over mijn levenservaring. Als ik die niet had, was het bijna onmogelijk voor me geweest om onze zoon, met soortgelijke aanleg als ik, op weg te helpen. Het gaat hem al veel beter dan mij vroeger op die leeftijd.

Acht was ik. Een hele dag op stap met Scouting, onbekende kinderen en begeleiders. Goed, misschien kende ik twee kinderen. Meer niet. Ik wist helemaal niet te voor wat er ging gebeuren en ervaarde het allemaal als een hel. Liet ik er thuis iets van doorschemeren, dan moest ik me schamen. Omdat die vrijwilligers zo hun best deden om mij een fijne dag te bezorgen.

Tien jaar was ik. Ik zei nooit iets bij Scouting. Helemaal niets. Dat ging niet goed. Volwassenen vonden het verschrikkelijk als ik een uur naar een nest jonge mezen keek, want dat was geen gezond gedrag. Ik ging naar GGZ. De pedagoge had een oplossing. Ik zou een keer iets tegen een ander meisje moeten zeggen. Ik deed dat braaf, maar van omgaan met elkaar begreep ik nog steeds zo goed als niets. Ik voelde dat haar methode mij niet van mijn enorme sociale angst zou af helpen. Dat er nooit naar me geluisterd zou worden. Ik verdrong die angst, want als ik mijn best niet deed lagen mijn problemen aan mij. Dus ik ontkende dat ik me toch 'anders' voelde, dat ik andere meiden nooit zou aanvoelen.

Zestien was ik. Na jaren waarin in getreiterd werd, was ik van school veranderd. Mijn sociale angst was niet minder geworden. Ook al deden ze op deze school aardig, als ze me voor een feestje vroegen dacht ik dat er een complot tegen me werd gesmeed. Ik piekerde uren en uren op mijn kamer wat ik moest doen om zo goed met mensen om te kunnen gaan als anderen. Ik begreep niet hoe zij dat deden en waarom me dat niet lukte. Niets hielp me verder. De angst dat ik anders in elkaar zou zitten verdrong ik. Bovendien hadden hulpverleners me op het hart gedrukt dat ik volkomen normaal was.

Negentien was ik. Ik was uit de kliniek ontslagen, had enig sociaal gedrag geoefend, en ik was niet meer opstandig. Ik begreep een flinter van sociaal gedrag, maar nog niet echt veel. Deskundigen ontkenden dat ik in aanleg 'anders' was. Mijn 'anders' zijn kwam in afschuwelijke angstdromen naar boven. In een ervan droomde ik dat ik zelf de duivel was die mezelf stikte. Soms droomde ik dat ik zelf een slechte duivel was. Misschien omdat ik mezelf nog steeds erg slecht vond, want in aanleg was ik nog altijd opvliegend. Van een overload aan prikkels wist niemand iets. Ik was 'onverdraagzaam' en vervelend.

Negenentwinig was ik. Als ik eens niet hoefde te zorgen, dertien uur per dag aaneen voor een hyperactieve peuter, werd ik helemaal uitgelaten. Ik had met vriendinnen lachbuien waar ik totaal in bleef. En bleef maar praten. Van maar een glas wijn op een avond. Pas na een paar jaar wist ik dat ik altijd internaliserend was geweest, maar dat het moedergeluk en de inspanning van het opvoeden mijn hyperactieve trekken lieten ontwaken. Maar alleen als onze zoon niet in de buurt was - als onze jongen erbij was liep ik strak in de pas. Steeds meer. Want ik kreeg klachten van alle kanten dat hij te hyperactief was. En ik dacht dat het allemaal zou overgaan als ik maar beter mijn best deed om Roomser dan de paus te zijn - al was ik altijd al een modelmoeder, het moest nog beter. Iedere keer maar weer, want de problemen van onze zoon bleven.

Eigenlijk leek onze zoon gewoon heel erg op mij. Alleen was hij al als kleine jongen externaliserend. Hij kreeg na veel tegenwerking van mijn kant in 2003 de diagnose Asperger.

Voor mij als mens ook een schok. Ik ontdekte dat ik zelf ik toch ook wat Aspergertrekjes heb. Nu laat ik sindsdien elk symptoom los, het is goed zo. Zelfs al raak ik nergens in gesprek met andere vrouwen omdat ik ze totaal niet begrijp.

En sinds ik mijn energie niet meer hoeft te besteden aan het onderdrukken van mijn weten dat ik 'anders' ben, aan het met geweld weg drukken van symptomen, ben ik er in feite veel minder mee bezig. Alleen als ik er over schrijf eigenlijk. Want ik zie met verbazing dat ik, door gewoon mezelf te mogen zijn, veel beter functioneer. Ik denk als iets niet gaat: "Aspergertrekje'  en vergeet het dan direct weer. En voor ik het weet raak ik in gesprek met een vrouw. (Ik heb overigens geen problemen in de relatie met mijn man, of door de aangeleerde sociale vaardigheden, of omdat doorsnee mannen meer op vrouwen als ik lijken dan doorsnee vrouwen).

In de media noemt men dit wel 'profiteren van je stoornis' die er niet zou zijn als je het niet zou weten. Nu moet je je hersenen ook niet laten doorzagen als je niet vastloopt. In vroeger tijden liepen jongeren ook wel eens vast - ik bijvoorbeeld. Ik zie het als schone taak om waar ik kan een helpende hand toe te steken. Niet als hulpverlener, daar heb je weer een aparte opleiding voor nodig, maar door voor te lichten.

Het werkt als met fietsen met een kapotte rem zonder dat je het weet. Je trapt je kapot, je weet niet wat er aan de hand is, je doet harder je best, steeds meer, en besluit je Hb te laten nakijken bij de dokter omdat je altijd zo moe bent.

Tot ineens een handig persoon jou er op wijst dat je rem vast zit en deze niet los komt als je stopt met remmen. Je moet abnormaal hard trappen om maar een beetje vooruit te komen. Je wist het niet, want je had het nog niet door.

Ik weet nu dat boosheid meestal ontstaat door te veel prikkels. Vermijden van deze prikkels scheelt enorm. Als ik me tussen mensen echt niet thuis voel, accepteer ik dat en steek ik er geen energie meer in om dit gevoel te onderdrukken.  Ik spaar momenteel een boel energie uit, omdat ik niet meer doodsbang word van mijn te onderdrukken symptomen. En met die extra energie doe ik erg veel leuke dingen. Mijn sterke kanten maximaal uitbuiten, bijvoorbeeld. In studie en vrijwilligerswerk. Ja, ook in de opvoeding. Onze zoon is nog nooit een raadsel voor me geweest, ik wist automatisch wat er zou werken bij hem. En de deskundigheid van zorgverleners is hier gewoon een aanvulling op, geen correctie. Wat zij ouders in het begin altijd leren is om te snappen wat er in je kind omgaat. Dat hoofdstuk in de ouderbegeleiding kon ik alvast overslaan.

Ruim een half jaar geleden dachten artsen op de mammapoli dat ik borstkanker had. In plaats daarvan had ik een snel groeiende tumor die later als borstkanker zou kunnen terug komen en naar mijn grove schatting wellicht jaarlijks 1 op de 100.000 vrouwen treft. In elk geval niet veel vrouwen. VEel meer vrouwen krijgen doorsnee kanker. Er is bij mij intussen nauwelijks nog een litteken te zien, ik ben nog 'heel'. Ik heb heel, heel veel geluk gehad.

Ik heb iemand van wie ik ontzettend veel hield zien wegglippen en mijn helpende hand wilde hij niet vastpakken. Beide gebeurtenissen hebben mij ietsje veranderd.

Wie wat vaker op mijn blog rondneust zal opmerken dat ik wat idealistisch ben als je op mijn muzieksmaak af gaat. Onder anderen kwam ik laatst om 04.30 uur mijn bed uit om live naar U2 te kijken. In het nummer Magnificent, dat dit jaar in maart voor het eerst uitkwam op No Line on the Horizon, staat een zin die me steeds weer raakt. "I didn't have a choice but to lift you up". Ik draai het nummer vaak en soms voel ik dan de angst dat mijn man me zal verliezen (dit geldt ook onze zoon). Dat komt door de intensiteit van de liefde in mijn leven. Het is voor mij het ultieme nummer dat over langdurige liefde gaat - mijn man en ik kennen elkaar sinds 1987. De intensiteit van mijn liefde komt in het nummer tot uiting.

Over vrijheid van meningsuiting zeg ik dit. Je kunt de ander kwetsen, maar je kunt de ander ook bemoedigen. In de loop van mijn leven heb ik ervaren dat je zelf beter lijkt als je mensen bemoedigt. Je mag dingen die misgaan bekritiseren, dat is soms nodig, maar opbouwend. Anders open je geen deur, maar forceer je die en maak je misschien ook brokken. Waarschijnlijk ook nog zonder dat dat je bedoeling was.

Wie bemoedigd wordt laat de wereld het beste van zichzelf zien. En degene die het doet lijkt er zelf beter door.

Ik weet niet of beledigen 'moet mogen'. Ik weet alleen dat weinig opbouwende kritiek eventueel irritatie kan opwekken, of mensen soms zelfs in den depressie doet belanden. En dat beledigen zinloos is, omdat niemand er beter van wordt, en de samenleving evenmin. Elke zinloos afbrekende afwijzing kan, maar hoeft niet, doorgegeven worden aan een volgend persoon.

Het zeldzame voorrecht dat ik afgelopen zomer genoot om nog te mogen leven zonder ernstige ziekte deed me meer beseffen dat we het onszelf - en ik vind daarmee ook de ander - zo aangenaam mogelijk kunnen maken. Ik leef terwijl ik er rekening mee houd dat misschien eventueel mijn tijd beperkt is, al is de kans dat ik het nog lang maak waarschijnlijk 95%. Want als het meezit zal ik er de komende jaren steeds een (relatief) gezond half jaar bij krijgen.

Wegens tijdgebrek blokkeer ik hier even de reactieruimte. Wie het met mee eens is kan me eventueel aanbevelen, wie niet, die kan me afbevelen.

Hoofdpijn, beetje misselijk. Mexicaanse prik.

Ik lig wakker want ik ben bang en tegelijk boos op mezelf. Ik ben nogal ontevreden over mezelf. Om te voorkomen dat onze zoon vastloopt op school moet ik zeer stabiel zijn. Dat lukte vandaag niet, ik heb 28 km gefietst op een zeer oude stroeve fiets en mijn benen doen heel veel pijn. Erg moe. Ik reageerde lichtelijk labiel toen onze zoon wat eigengereid deed. Op zijn paniek, eerder vandaag, reageerde ik wel rustig en opbouwend.

Over mijn instabiele reactie, flink huilen van vermoeidheid en openlijk zeggen dat ik het niet zie zitten, ben ik zeer, zeer ontevreden. Hij wordt namelijk hyperactief. Hierdoor weet ik dat zijn problemen door mij worden veroorzaakt. Voor mij bestaat er alleen Asperger die door deze moeder wordt veroorzaakt. Bovendien zadel ik mijn man dan op met mijn en zijn probleem, en hij heeft het al zwaar genoeg: een heel erg drukke baan en de zorg voor zijn moeder. Ik ben heel erg bang anderen tot last te zijn. Ik was als kind aan de lopende band ons hele gezin tot enorme last, tot ik uit huis gehaald werd. Dat wilde ik ook zelf, want ik zat mezelf ook enorm in de weg.

Ik lig ervan wakker, van mijn falen als moeder. Ben hier boos om. En tegelijk bang dat de tumor weer groeit, want wie niet slaapt is vatbaar voor borstkanker, nietwaar (stewardessen, verpleegkundigen). Behoorlijk bang. Bah, waarom slaap ik niet gewoon, ik probeer de hele dag perfect voor mijn lijf te zorgen, ik eet heel gezond en sport veel, en rust als nodig. Ik ben zo boos op mezelf dat ik mezelf in de weg zit (wees gerust, ik kan mezelf niet schaden).

Tegelijk ben ik erg verliefd op een onbereikbare man, want ik ben nagenoeg altijd veel te uitgeput om dat maar te laten merken. En ik heb het gevoel dat ik hem dagenlang kwel en tot last ben. Ik werk altijd heel hard om hem te ontzien, uit angst weer iemand tot last te moeten zijn in een gezinssituatie. Als ik hem niet help, erger ik me groen en geel aan mezelf. Dat gebeurt dus als ik lichamelijk ziek ben of uitgeput, dan moet hij een en ander van me overnemen. Daar kan ik echt niet tegen. Omdat ik erg gek om hem ben en altijd te moe ben om dat te laten merken, wil ik hem overal zo veel mogelijk bij helpen.

Zo streefde ik ook als kind om lief te zijn, net zo hard als om nu om een ieder tot hulp te zijn. Toch was ik doorlopend de hele dag stout. Altijd. Vandaar dat ik zo misselijk word als mensen denken dat kinderen met een etiket dit uitbuiten. Ze kunnen dat niet eens, want ze begrijpen het effect van hun gedrag op het gemoed van de ander niet.

Dit schrijven lucht me enigszins op. En ik denk, tot mijn opluchting, dat ik niet zelf faal door wakker te liggen. De gevolgen van de prik zijn een beetje onberekenbaar vervelend. Ik ken een paar kinderen die er heel ziek van waren, dit is peanuts, maar het is niet gek dat ik wakker lig.

De basis van alle emotie is faalangst. Torenhoge faalangst is zo'n beetje het hoofdsymptoom van NLD. En midden door dit alles heen ben ik smoorverliefd. Meestal verwerk ik allerhande problemen zelf zonder hem lastig te vallen. Het doet me pijn dat ik dit nu wel heb gedaan. Twee weken geleden ook al een keer. Het gevolg is wel dat hij me nu nogal veel helpt als ik moe ben. Heel, heel soms durf ik dat aan te nemen, maar ik help liever dan ik geholpen word. Ik moest het als kind ook zonder hulp stellen, want angst was bijvoorbeeld iets dat kinderen opvoerden om aandacht van de ouders op te eisen, het diende genegeerd te worden....dit zijn overigens bijna de laatste stuiptrekkingen van angst en afkeer van mezelf, ik probeer het te accepteren, momenteel via mindfullness.

Ik word er een beetje misselijk van dat er mensen zijn die vinden dat het verkeerd is dat kinderen nu sneller hulp krijgen.

Overigens vind ik wakker liggen geen punt op zich. Ik ben eigenlijk alleen ongerust over tumorgroei en ik heb geen zin om er weer verkouden van te worden, voor de zoveelste keer.

Toegegeven, ik ben erg, erg fanatiek in mijn pleidooien om jongeren die net anders dan gemiddeld zijn een kans te geven in het onderwijs. In het beschrijven waarom het toch beter kan zijn om tegen je kind te moeten zeggen dat er autisme in het spel is, in plaats van dat je kind een onmogelijk kind van zeer slechte wil is.(Oei, ik was zelf een 'rotkind' en ik deed, geloof het of niet, elke dag zeer mijn best om wel lief te zijn....).

Binnenkort moet ik weer op controle, mijn tumor van een half jaar geleden kan terug komen in zo'n 20% van de gevallen en ontaarden. Ik heb een naaste verloren, vermoedelijk mede omdat hij niet mee kon komen op de arbeidsmarkt, dat maakt mij ook wat fanatieker in wat ik schrijf. En ik besef meer en meer op deze soms moeilijke momenten dat deze blog mijn levenswerk is. Schrijven over opvoeden van kinderen die wat autistisch en zeer druk zijn. En wat hen mogelijk zelfrespect kan geven, waar ze mee verder kunnen. Ik verspreid mijn informatie bewust gratis, want er zijn altijd mensen die het misschien meteen nodig hebben, of het alleen (kunnen) lezen als het gratis is. Logisch. Ik lees ook niet alles als ik er voor moet betalen. (Ik heb wel geprobeerd om het uitgegeven te krijgen, maar meer omdat ik dacht in dat geval door iedereen serieus genomen te worden. Ik denk echter nog steeds dat je meer verdient als je folders verspreidt....).

Onze zoon heeft een geweldige vader, we hebben beiden heel goede familie. Met of zonder mij redt onze zoon het altijd, zegt mijn psychologe. Uiteindelijk (als hij bij vastlopen op school een tweede kans zou krijgen). Maar net dat stukje levenservaring over hoe je een zeer druk kind met een vorm van autisme door de tienertijd loodst, dat draag ik alleen met me mee, en dat wil ik delen met zo veel mogelijk mensen die er interesse in hebben en er naar zoeken. Zodat het niet meer van mij alleen is. Het klinkt wat hoogdravend en zelfingenomen. Maar het komt soms voor dat ik de sleutel vind voor het verder helpen van onze zoon dankzij mijn eigen ervaring, en dat ik ook zijn hulpverleners daar verder mee kan adviseren. DAt komt tegenwoordig overigens geregeld voor onder ouders van kinderen met ADHD of autisme, die bewust opvoeden en begeleiden.

Passend onderwijs zou de opvoedstress voor vele ouders kunnen verlichten. Onze zoon heeft tot nu toe volgens mij al de beste leraren gehad die er te vinden zijn. Kwestie van heel veel geluk hebben, een heel klein beetje een kwestie van anticiperen en ogen en oren open houden, en tegen iedereen die niet gillend wegloopt vertellen wat je zoekt voor je kind.  Er zijn altijd mensen die je dan de goede weg wijzen. De basisschool vond ik op advies van een nieuwe buurvrouw na een verhuizing, en de nieuwe huisarts. De basisschool vond de goede middelbare school voor onze zoon.

Goed, de angst voor een tumor is meestal onder controle. TAchtig procent kans dat het heel goed gaat, negentig procent kans of net iets meer dat het relatief goed gaat. De kans op passend onderwijs voor jongeren als onze zoon is in sommige contreien 10%. Zo liggen de verhoudingen. Er is geen recht op geschikt onderwijs in Nederland als je niet tot die 95-99% standaardleerlingen behoort. In vele andere landen zijn er genoeg kleinere klassen of speciale klassen als een leerling het niet redt.

- Weet je nog wat ik laatst zei, je zou geen grappen maken als ik boos ben. Nu doe je het toch, ik wil dat je stopt.

- Je bent toch niet echt boos? Tenminste, gisteren was je ook niet echt boos op papa, zei je. Nu ook niet op mij toch? Dan mag ik toch nog wel grappen maken, als je niet echt boos bent?

- Maak geen grappen als ik echt boos ben, maar ook niet als ik alleen boos doe en niet echt boos ben. En ook niet als ik heel, heel erg moe ben.

- Goed mama, sorry. Zullen we nu naar de muziek gaan luisteren?

- OK, gezellig!

Een gesprek met een jonge tiener. Als je in een situatie geen grappen mag maken, mag dat in veel andere situaties ook niet. Maar dat is niet logisch voor een jongere met Asperger. Als je het uitlegt, blijkt een jongen toch heel erg bereid te zijn om mee te werken.

Als je heel erg boos wordt en er van uit gaat dat hij je met opzet dwars zit, en dat dag in dag uit, en het was niet zo bedoeld, dan groeit een kind of tiener scheef. Levenslange schade is het gevolg. Het is namelijk zo dat het grootste deel van de dag uit zulke misverstanden bestaat.

Het zou jammer zijn als je de intentie van je kind zwarter ziet dan deze is, want in bovenstaand voorbeeld was het helemaal niet verkeerd bedoeld van de jongen. De vorige keer dat hij uitleg kreeg dat hij niet 'leuk' mocht doen tijdens een ruzie, wilde hij mama alleen opvrolijken omdat ze niet blij was.

Ik heb de wijsheid niet in pacht, ik weet alleen hoe ik me zelf voelde op die leeftijd en dat ik behoefte had aan begrip, een grens, maar ook acceptatie.

Het eindoordeel over de genoten opvoeding ligt later bij onze zoon. Maar nu komt hij vaak vol vertrouwen naar ons toe, ook die zeldzame keren dat we echt vastlopen samen. "Mam, zullen we het goedmaken, ik wil geen ruzie". Dat deed ik vroeger niet.

Gelukkig. Als ik aan de bel trek voor hulp omdat onze zoon dreigt uit te vallen op school, kan de regering mij altijd nog een hyperouder noemen.

Wees echter niet verbaasd, als ik niets doe, en ons kind in de Wajong eindigt. Terwijl hij ooit keihard werkte aan zijn huiswerk. En dus wel had kunnen werken.

Momenteel gaat het weer eventjes, dankzij de extra deskundige begeleiding op school. Zonder die hulp was onze zoon intussen uitgevallen.

Nu bezuinigen op dat beetje hulp op school betekent later Wajong.

Het gaat niet goed met ons kind en aan wie ligt dat? Juist. Aan mij, want problemen van het kind liggen aan de moeder.Tenminste, dat is de teneur bij zowel onzinnige borrelpraat als bij echt goede discussies op internet. En in publiekscampagnes van allerlei instellingen.

Ik doe nu nog beter mijn best thuis, alleen dat kon niet, want ik deed al erg mijn best. Op momenten na dat ik huilde omdat we zo uitgeput zijn, mijn man en ik, dat we niet meer samen kunnen praten. Of het moet over de opvoeding gaan. Op die momenten was ik dus niet goed. Het kon dus beter, zoals alles altijd beter kan. Ik heb geleerd om vanaf afstand van mijn man te houden en dat voldoende te vinden. Hij is (op praktische taken na) zo onbereikbaar als een idool is voor een tienermeisje, het ontbreekt ons aan tijd en energie. We weten van elkaar wanneer de ander uitgeput is en alleen moet zijn, laat dat dan ook een vorm van liefde geven zijn. En de taken die we ongevraagd van elkaar overnemen als het nodig is.

Hoe meer je je best doet, of liever gezegd hoe meer je zoon zijn best doet, hoe meer hij doorsnee lijkt. En hoe fouter je als moeder lijkt als het een keer niet gaat. Autisme wordt, door de intelligentie van ons kind, iets dat ingebeeld lijkt. Maar ik merk pas hoe zwaar het voor ons kind is, hoe hard hij moet knokken om zich staande te houden. Er is gevaar voor schooluitval. En ik zie dat opgewekt aan, anders besmet ik hem met mijn angst voor de toekomst. Hij heeft het zo moeilijk dat ik therapie nodig heb om in zijn strijd optimistisch te blijven.

We zouden ook als samenleving kunnen steunen. Moeder niet op voorhand verdenken van slecht ouderschap, want vele ouders van kinderen met autisme en ADHD doen hun uiterste best. Bij een diagnose zit ook opvoedingsinstructie in het pakket, dus daar ontbreekt het ook niet aan. Velen van ons zijn net zo ervaren in problemen oplossen als de jeugdhulpverlening, maar alleen doorlopend doodmoe en soms tot vaak moedeloos uit angst dat het niet meer gaat op school. Als burger kunnen we of de AWBZ aanspreken als het bij een gezin niet gaat. Als dat te duur is en er tijd over is, is het mogelijk zelf af en toe als oppas helpen bij een gezin waar sprake is van autisme. Proberen het ego proberen op te krikken van ouders van kinderen met ADHD of autisme die we kennen. Want ouders als ik hebben vergrote kans op depressie, dat staat nog los van mijn eigen aanleg. Ik word opgedweild als het niet gaat, maar andere ouders ook?

We weten allemaal dat kinderen die het erg moeilijk hebben vermoedelijk mishandeld worden. Het zou ouders ook steunen als we erbij zouden zeggen dat het in plaats daarvan ook autisme kan zijn, en hoe je kunt helpen. Het zou wellicht de kosten voor AWBZ doen dalen. Nu lopen we allemaal rond als zogenaamd falende moeders. En je ego zakt tot diep onder het nulpunt als je in de buurt van school komt, of van buren die autisme niet snappen.

Hoe het nu verder moet met mij? De therapie die depressie moet voorkomen werkt, maar eigenlijk werkt vooral de steun uit de omgeving. Op school zijn er een paar ouders die ongemerkt een hand op onze schouder leggen op een confronterend moment. Daar ontbreekt het vele ouders aan.

Ongetwijfeld zijn er mensen die dit lezen en denken: nog meer stoornissen, nog meer onkosten aan hulp? Een verzonnen 'ziekte'? Als iemand uitvalt bij een baan of stage, of zelfs al op school, dan gebeurt dat toch. Ongeacht hoe je het probleem noemt. Ongeacht of er naam voor bestaat. Het is nu vaker mogelijk om meer op de persoon afgestemde begeleiding te geven, omdat specificatie van de werking van de hersenen steeds preciezer wordt. Die afstemming geeft steeds beter effect, alleen komt NLD niet voor in de indicatiecriteria voor voorzieningen. Die hulp mag dus meestal niet gegeven worden. Maar het is wel nodig om af te stemmen en te helpen op een manier die helemaal toegespitst is op de werking van de hersenen van dit specifieke kind. Anders help je het kind met een ander probleem dan het daadwerkelijk heeft. Het heeft ook geen zin om een jong persoon uit een risicogroep voor griep alleen tegen tetanus in te enten als er Mexicaanse griep dreigt.

Net gaf ik gisteren wat morrend aan dat NLD wellicht over zo'n dertig jaar erkend zal worden, en nu krijg ik het nieuwste tijdschrift van oudervereniging Balans in de bus, Balans Magazine geheten (overigens staat er in dat nummer een ingezonden stuk van mij op pagina 9).

Op pagina 33 van dit nummer (nov. 2009) zegt prof. dr. R.J. van der Gaag dat de disharmonie in het IQ, zoals neuropsychologen zo uitgebreid omschrijven als NLD, een goede kans maakt om plaats te krijgen op de tweede as van de vijfde, nieuwe DSM. Op de tweede as wordt gekeken of het intelligentieniveau aanleiding is voor de problemen. Mogelijk komt er geen tweede as in de nieuwe DSM, maar dan komt die plek daar waar de tweede as naar toe gaat. Het is dezelfde plek waar dyslexie 'gehuisvest' is.

Omdat mensen met NLD niet altijd een vorm van autisme hebben, maar ook angst bijvoorbeeld heel veel voorkomt bij NLD, hoop ik dan dat ook de leerproblemen van kinderen, jongeren en volwassenen met angst, die NLD erbij hebben, erkend worden. En zeker dat er begeleiding bij het leren en werken mogelijk wordt. Want onze zoon heeft geen NLD, voor het leren komen we er met hem heel makkelijk van af! Overigens, voor ingewijden, hij heeft een GAF-score van 45, dus hij heeft toch nog erg veel begeleiding nodig.

En ik loop nog steeds tegen allerlei praktische hindernissen aan, die een baan beletten, en ik ben niet de enige. Het is nog altijd zo dat veel jongeren met NLD vastlopen op school. Begeleiding vanuit een rugzakje bij het leren (vooral het praktische leren), is nu nog niet mogelijk, omdat NLD officieel niet bestaat. Als dat verandert, scheelt dat weer enorm. Als er nu nog mensen zijn die denken dat NLD meevalt, kunnen zij de stukken lezen die ik link in de rechterkolom. Ik voel me soms min of meer gehandicapt door mijn leemtes in de praktische/ visuele intelligentie...omdat het aan de buitenkant niet opvalt, schiet ik voortdurend overal te kort.

Over het artikel over prof. Frits Boer van vandaag kan ik kort zijn. Het artikel op de voorpagina is slechts een korte weergave waarin vooral details uit de mening van de krant naar voren komen. Voor een goed beeld van de mening van prof. Boer moet je het hele stuk lezen, pg. 5 van Kennis van vandaag.

Eindelijk wordt het chronisch vermoeidheidssyndroom bijna erkend als fysiek probleem volgens een Volkskrantartikel. Ooit komt er nog wel erkenning dat NLD of (als je NLD onder Asperger wilt onderbrengen) Asperger met beperkte visuele informatieverwerking zeer aparte problemen geeft.....misschien over 30 jaar, zo lang heeft erkenning van CVS ook geduurd, geloof ik....

Intussen geloven veel mensen nog steeds in sprookjes dat als je vormen van autisme niet diagnosticeert, dat er dan geen probleem meer is. Het baart mij grote zorgen dat mensen 'een beetje PDDNOS' zien als licht probleem. Terwijl je met een beetje begeleiding juist problemen voorkomt op hogere leeftijd.

Die visie is een vrijbrief voor bezuinigen op bijvoorbeeld speciaal onderwijs of rugzakjes, die absoluut noodzakelijk zijn om uitval (en opname) te voorkomen. DAt juist het ontbreken van juiste begeleiding (door gebrek aan goede diagnose) bij mij tot twee jaar opname leidde, lijkt er niet toe te doen. Want wie wat mankeert kan nooit veel zinnigs te melden hebben, toch??? Maar als ik aldus toch wat mankeer, erken je ook mijn anders-dan-gemiddelde aanleg! Wat me opvalt is, dat als ik mensen uit de politiek mail als ouder, soms antwoord krijg. Maar niet als ik mail als ouder en ervaringsdeskundige van de jeugdhulpverlening.

Mijn moeder, zeer optimistisch van aard, waardoor het mede goed met me gaat, gelooft dat ook brede erkenning van NLD er ooit komt. En intussen blijf ik er op hameren dat ouders alleen zo optimistisch kunnen zijn als hun kind goed onderwijs en goede hulpverlening krijgt. Anders wordt het wel erg moeilijk. En alleen dat optimisme geeft de energie die je nu vaak kwijt raakt als ouder. Zonder bijvoorbeeld passend onderwijs is optimisme niet mogelijk.

Mijn vorige stukje ging over de erkenning die ik als ouder ervaar omdat ik een Mexicaanse griepprik aangeboden krijg. Als ik niet gehoord word door de samenleving  (wel door medebloggers, andere lezers hier en individuele jeugdhulpverleners en leraren) moet ik daar mijn erkenning (als onmisbaar schakeltje in de samenleving) uit halen.

Een brief van de huisarts ligt in de bus. Ik krijg nooit griepprikken, en nu krijg ik een "Mexicaanse prik' aangeboden. Ik weet niet precies waarom ik de prik krijg. De huisarts weet dat mijn moeder een vergevorderde nierziekte heeft, maar misschien is mijn medische achtergrond er ook aanleiding voor. De prik ga ik wel halen, zo slecht is mijn weerstand wel. Uit wetenschappelijk onderzoek is bekend dat ouders van kinderen met autisme een zeer slechte weerstand hebben van de stress.

Momenteel voel ik ook een door homeopathie onderdrukte griep zitten. Het zou dus kunnen zijn dat ik 'het' al heb, maar onze zoon heb ik dan nog niet aangestoken gelukkig. Ik heb overigens ook lichtelijk zwakke luchtwegen. Geen COPD, maar wel bij de meeste luchtweginfecties een afschuwelijk heftige hoestreflex, waar ik vaak in blijf tot een anti-peristalstische reflex in mijn slokdarm optreedt...als kind had ik al eens bronchitis en longontsteking. Maar daar klaag ik niet vaak over bij de dokter.

Ja, ik ben er ook bij, U2 on You Tube - Live from the Rose Bowl. En om te bewijzen dat ik echt wakker ben, reageer ik nu live bij de laatste aflevering van medeblogger IJskastmoeder.

Ik ben er bij met mijn ultrascherpe oren, gisteravond om half 11 gaan slapen.

Favoriet? "Beautiful Day".

Ik ben er wel iets te vroeg bij, ze beginnen straks, zometeen.

"En je weet het, ja je weet het, 'k ga er lekker niet vandaan" schreven we vroeger in elkaars poëzie-album. Dat geldt voor mij ook op deze wereld, zo lang ik mee ga. Maar dat terzijde. Er is een gen gevonden voor autisme. Een van vele overigens. Zie hier.

Autisme kan, juist omdat er vele genen zijn die er bij betrokken zijn, nog lang niet voorkomen worden.

Misschien komt het ooit wel zo ver. Je kunt ook als je autistisch bent proberen kinderloos te blijven om een bijdrage hier aan te leveren. Aan de lezer de vraag of de wereld beter af was geweest zonder mij. Of mijn zoon. Dat dacht ik niet. Onze zoon is ongelooflijk lief. Ook heeft hij de maatschappij veel te bieden, als er wat aanpassingen zijn in het onderwijs.

Ik dacht toch dat we beiden iets te bieden hadden, maar wie ben ik??????????

De afgelopen tijd heb ik eens wat minder visolie gebruikt.

Ik heb het geweten. Ik blog overmatig, want mijn overactieve taalcentrum in de hersenen gaat overuren draaien. Ik schrijf zo maar een artikel over muziek, spontaan, dat kost me dan tien minuten ongeveer.

Van muziek en taal krijg ik een enorme kick en dat wordt dus vele graden erger als ik de visolie laat staan.

Ik geniet er allemaal enorm van, alleen helaas voor de omgeving, ik praat er dan ook eindeloos over als ik niet uitkijk. Ik heb nu echt het gevoel dat ik misschien synesthesie heb voor taal, daar heb ik al twee afleveringen geleden over geschreven.

Eindeloos genieten allemaal, maar ik word ook chaotisch als ik de visolie laat staan. En ik praat over 'niets' omdat ik eindeloos veel emoties ervaar bij mijn preoccupaties, maar mijn omgeving niet. Als er dan iets over mijn fiep op TV is, sla ik volledig op hol, maar alleen van binnen. Een gigantische onrust ontstaat er, ik wil dan nog veel en veel meer met het onderwerp bezig zijn. Het gaat stormen in mijn hoofd. En als ik niet uitkijk ook in mijn lichaam.

Dan ga ik soms hyperventileren of ik krijg spit, omdat ik geen seconde meer rust neem. Behalve 's nachts. Of als ik zware plichten heb. Ik kan ook niet meer studeren, te chaotisch en enthousiast. Met dan toch weer een viscapsule gaat het prima. Mijn 'fieps' zoals de obsessies ook wel genoemd worden worden 70% minder, en bijna 'normaal' qua intensiteit. Denk maar niet dat je hiermee autisme 'geneest'. Ik word van visolie ook vele malen gevoeliger voor aanraking en geluid, en zou dan bijna alleen moeten wonen...ook gaat mijn stemming omlaag zonder 'fieps'. Kortom, geen wondermiddel, het ene symptoom weg, het volgende verschijnt!

Een nadeel van 'clean' rondlopen is verder dat ik meteen iedereen ongezouten de waarheid zeg. Niet buitensporig druk, maar wel onrustig en erg, erg direct. En mijn zoon wordt dan gek van mijn geklets. Het is kiezen of delen, dus vaak grijp ik maar naar de visolie. Ondanks dat voedingssupplementen volgens het Voedingscentrum niet raadzaam zijn. Of zelfs ongezond. Maar ik heb niet altijd plakken zalm in de koelkast liggen. Het moet vette vis zijn, anders helpt het niet.

Het is niet wetenschappelijk bewezen dat het ergens tegen helpt, er zijn alleen aanwijzingen dat het werkt.

Om het leven ook voor mijn gezin draaglijk te houden, moet ik visolie blijven gebruiken.

Tot slot nog dit. Zwangere vrouwen werd in de jaren '90 afgeraden vis te eten wegens voor de baby schadelijke milieuvervuilende stoffen. Misschien hebben baby's hierdoor minder EPA en DHA binnen gekregen.  Dat zijn de mogelijk werkzame stoffen in de visolie, die goed zijn voor de ontwikkeling van de hersenen.

Degenen die ik ken tenminste niet. En ik heb een flink netwerkje van ouders van kinderen met problemen! 

Door drukke ouders ontstaat ADHD helemaal al niet.  Soms wordt er medicatie gebruikt. Medicatie dient bij hen thuis om te voorkomen dat het kind niet meer thuis kan wonen of niet meer naar school kan. Voor de Ritalin er is, is er eerst uitgebreide opvoedinstructie thuis geweest. Uitputting van ouders en de andere kinderen maakt het medicijn dan soms onmisbaar om nog te kunnen functioneren.

Ik weet het niet hoor, ik ken meer ouders die opvoedinstructie thuis krijgen dan die naar de Ritalin grijpen.

Uiteraard is medicatie niet hetgeen zowel de jeugdzorg als ik het eerst aanmoedigen. Goede hulp aan ouder en kind en op school staan voorop. Als de opvoeders dan nog het water aan de lippen staat, en ze op moeten geven, tja, dan medicatie. Wie dat niet gelooft zou een week mee moeten lopen bij een gezin. Ik geloof het al als ouders van kinderen met ADHD het mij vertellen. Ook zonder mee te lopen - hoewel ik enige indruk van de situaties heb, omdat mijn kind ook wat ADHD-verschijnselen heeft.

Ik moet zelf steeds knokken tegen hyperactieve neigingen en dat heeft erg weinig te maken met wat mijn moeder deed of naliet vroeger.

Meer info in een andere aflevering http://www.vkblog.nl/bericht/276681/%22Eindelijk_helder%3A_ADHD_bestaat%22.

De Wereld Draait Door laat enkele passages van muziek van The Beatlles horen. Niet remastered = origineel en vervolgens remastered. De mensen in de studio, presentatoren en gasten, horen het verschil niet tussen het een en ander. Begrijpelijk. Veel prikkels ter plaatse.

Ik hoor een overduidelijk verschil. Mijn zoon ook; hij heeft arendsogen, maar in bepaalde opzichten ook bijna net zo'n scherp gehoor als ik.

De tweede versie, remastered, klinkt voller, moderner, meer tonen en klanken afzonderlijk, stem duidelijker. De eerste versie is meer een pot nat. Mijn zoon, die een jaar Engels heeft gehad op de middelbare school en nog wat Engels op de basisschool, vindt het ook duidelijker verstaanbaar als het remastered is.

Wie echt wil weten of ik me aanstel met mijn scherpe oren; luister naar de muziek als deze wel en als deze niet remastered is. Is voor freaks, oordeelden de mensen in de studio. Maar misschien horen wij hier het verschil allemaal. We zijn op het blog allemaal talig, hoewel verder bijna niemand NLD zal hebben. Maar velen hebben vast wel redelijk scherp gehoor bij hun aanleg voor taal (wie niet talig is zal niet snel gaan bloggen, misschien?). 

Wellicht zitten er ook echte muziekdeskundigen bij. DAt ben ik niet, en ik ben ook geen Beatlesfan. Ik ben wel een enorme liefhebber van muziek.

Het verschil is er meer dan duidelijk, maar misschien stel ik me aan en hoort iedereen het.

Dit soort vragen is de enige manier om te ontdekken of ik anders dan doorsnee ben. Zo heb ik ook gevraagd of mensen nog weten hoe hun partner er uit ziet als deze er niet is, of dat ze een plaatje van hun huis in gedachten voor zich zien als ze ergens anders zijn. Ik niet. Sommige mensen die ik ken wel. Ik had echt zoiets: "Wat leuk, dan heb je een ingebouwd foto-album in je hoofd". Partner, vrienden, kind, vakantie-adres voor je zien in gedachten? Leuk hoor, lijkt me dat!

Gelukkig zit mijn MP-3 speler vol foto's. En muziek hoor ik in gedachten altijd en overal, precies zoals het origineel direct klinkt. Ook als het apparaatje niet aan staat.

Een artikel met deze naam las ik afgelopen zaterdag. Op pagina 3 van de Wetenschapskatern van De Volkskrant een artikel van Malou van Hintum. Hier promoveerde psycholoog Yvonne Groen afgelopen woensdag op.

Ik heb altijd al gedacht, dat de hyperactieve elementen in mijn persoonlijkheid (hoewel ik geen diagnose heb) niets te maken hebben met de manier waarop mijn moeder me opvoedde, of hoe druk ik het als kind had (niet druk dus). Die zitten in mij gebakken en daar zal ik zo gunstig mogelijk mee moeten leren omgaan. Dit is heel, heel moeilijk. Als het niet lukt mag je dat ouders en zeker het kind niet aanrekenen*. Het is voor mij al een mijl op zeven.

Mijn visie op Ritalin is genuanceerd en heb ik in een andere aflevering al beschreven.

Er zijn echter nog steeds organisaties, No Kidding bijvoorbeeld, die op zich heel goed werk doen, maar menen dat ADHD ontwaren verkeerd is.

Als de hulpverlening niet had geweten wat onze zoon scheelde, had hij enorme schade opgelopen. Ik dreef mijn hulpverleners vroeger tot wanhoop en ze wisten zich geen raad met me.

De moderne jeugdhulpverlening weet al gauw wat er is, onderzoekt het zorgvuldig en begeleidt dan goed.

Ik dacht als jongere dat ik door de duivel bezeten was als ik de krachten in me niet begreep. Had hier nachtmerries en grote angsten over. Dat is pas echt eng, het is een wonder bijna dat ik niet psychotisch werd. Noem het dan maar 'gewoon ADHD'. (Ondanks dat ik geen diagnose heb, weet ik dan welke krachten er ongeveer in me spelen. Onze zoon heeft ongeveer dezelfde gedragspatronen als ik vroeger, hij heeft de diagnose Asperger en hij heeft hyperactieve gedragspatronen. De jeugdhulpverlening adviseert soms Ritalin voor hem, wat ik zo lang mogelijk afhoud. Dat er toch ergens ook iets aan mij hapert weet ik in elk geval omdat de visuele informatieverwerking bijna uitvalt).

* Uiteraard moeten ouders van kinderen met ADHD wel de verantwoording nemen over de opvoeding. Wat echter vaak vergeten wordt is dat ouders van kinderen met een officieel door een jeugdpsychiater vastgestelde diagnose al bij de jeugdhulpverlening zitten. En daar al lang opvoedcursussen krijgen/hebben gehad, gericht op ADHD. Als dat niet zo was, was er ook geen echte diagnose geweest.

Met mensen met dezelfde soort aanleg als ik zelf had ik het over taal en muziek. Wat hoor je veel (mijn gehoor is overontwikkeld, zoals vaste lezers weten - hoewel ik het hier vaak over achterblijvende hersendelen heb). Gigantisch veel details. Heel veel moois in taal en muziek. Vandaar dat wij het vaak over 'niets' hebben volgens doorsnee mensen, als we onze zin krijgen.

Ik zou voor geen goud anders willen zijn dan ik ben, wat mis je dan enorm veel muziek, dimensies, etc. Ik denk alleen in geluid bijna, volgens mij.

Er bestaat een man, Daniel Tammet (met diagnose Asperger), die in sommige opzichten op me lijkt. Hij wordt meteen wereldberoemd omdat hij het getal pi tot in duizenden achter de komma's kent, maar ook omdat hij in een week met fulltime begeleiding een nieuwe taal leert. Goed, hij is leuker dan ik en schrijft beter. En is dus ook nog getalenteerd met getallen. Maar met taal ben ik volgens mij gevoeliger dan hij, ik ervaar ze nog intenser. Ik zeg niet dat ik slimmer met talen ben, dat past een vrouw niet en dat weet ik ook niet. Zijn boeken zijn aan te bevelen. Voor wat betreft getallen lijkt hij op mijn zoon, voor wat betreft taal op mij.

In Nederland is het natuurlijk 'not-done' om anders te zijn, daar profiteer je te veel van. Kinderen krijgen enorme voordelen met anders-zijn, te weten middels twee uur per week begeleiding op school (of nooit meer naar school hoeven, omdat scholen ook beperkte capaciteit hebben). Je hebt altijd een excuus voor gedrag. Ik weet niet hoe dat kan. Ik probeer alles te verbergen, praat alleen over muziek en taal met lotgenoten en anderen met dezelfde interesse. Ik ken alleen mensen met een bijzondere aanleg die het proberen te verbergen. Ten behoeve van de normale medemens, om hen zo min mogelijk overlast te bezorgen en zo normaal mogelijk mee te draaien met deze dolgedraaide samenleving.....

Deze kritische toon sla ik niet aan tegen al die oprecht belangstellende lezers, maar tegen mensen die denken dat je profiteert van anders-zijn, op welke manier ook.

Al vaker, ook gisteren, schreef ik dat dingen die een ander makkelijk doet, mij heel moeilijk af gaan.

Leg maar eens uit dat je moeite hebt netjes koffie in te schenken, hapjes klaar te maken of een simpel spelletje uit te leggen aan kinderen (Ik snap het zelf niet...).

Als ik ergens ben halen handige vrouwen of zelfs mannen het praktische werk al meteen letterlijk uit mijn handen. Ik krijg de kans niet, zoals mannen van sommige vrouwen niet de kans krijgen om de kinderen te begeleiden of het huishouden te doen. Omdat hun vrouwen denken dat ze het beter kunnen.

Regelmatig stuit ik op mensen die mij oerstom vinden, omdat ik in een simpel gebouw de weg niet weet. Of ik dat ben, vind ik niet eens belangrijk. Het is een onduidelijk probleem; ik ben niet de enige, maar wat er fout gaat kun je niemand vertellen. Dan maar dom, maar lui zijn is lastiger te excuseren.

En lastiger klussen als notuleren gaan bij mij heel goed.

Volgens een aantal politici moet ik dan komkommers gaan plukken. Of dat terecht is, is gisteren al de discussie geweest.

Maar zeker als vrouw is het zeer ongepast te zeggen dat je wel kunt studeren en met je hoofd kunt werken. Arrogant en dan driedubbel lui. Ik heb gisteren al geschreven dat ik een redelijk aandeel van onaantrekkelijker banen al vervuld heb. En schade heb veroorzaakt, of bijna.

Aan de lezer het oordeel of ik lui ben.

Lui of niet, het went. Maar in deze week van aandacht voor laaggeletterdheid denk ik wel sterk aan mijn lotgenoten. Dyslexie is erkend, mijn probleem niet. Mijn lotgenoten zijn met zijn allen aartslui volgens de norm, omdat iets inpakken of kaas snijden niet lukt. Een gewone baan in een winkel is dan onmogelijk en dus ben je lui. Misschien zijn, zoals een reageerder gisteren zei, komkommers dan wel de ultieme oplossing.

Blijft staan dat ik goed huiswerk kan begeleiden bij onze zoon, omdat ik uitblink in talen. Maar ik heb niets gezegd, dat past een vrouw niet te roepen. Bovendien voel je je dan te goed om in de tuinbouw te gaan werken!

Het lijkt net of ik hier zielig doe. Dat is het niet. Ik zeg alleen dat het lastig is om bij een psycholoog hulp te zoeken bij luiheid of domheid als het verschijnsel NLD overal onbekend is. En je profiteert tegenwoordig als je een net iets andere aanleg hebt dan een ander. Je bent niet meer dom, maar dyslectisch. Een kind is niet meer erg stout, maar heeft ADHD. En toch: ik probeer mijn probleem altijd overal te verhullen. Met een grapje, dat ik mijn dag niet heb ofzo. Bij mannen suggereer ik meestal dat ik laat ben wezen stappen, een kater heb of wat ook.

Vrouwen begrijpen het vaak al en suggereren dat het hormonen zijn.....maar zij zijn alleen die paar dagen uit vorm. Ik altijd.

Een artikel met deze naam vandaag op Economie pagina 9 van de Volkskrant.

Koffie inschenken voor bejaarde mensen, bijvoorbeeld.

Ik heb vroeger ook een uitkering gehad, die ik overigens met alle macht probeerde kwijt te raken. Dat lukte na veel vijven en zessen, want men wilde mij liever in de AAW (is nu Wajong) houden.

Ik ging ook koffie inschenken voor bejaarden. Ik maakte er een knoeiboel van en het duurde lang voor ik het snapte. Daarom werd ik niet gerespecteerd door allen. Ik ging hiermee zeer twijfelen aan mezelf, zodat ik veel psychologische hulp nodig had. Ik was 20.

De psycholoog dacht dat het nergens over ging, want ik heb een representatief voorkomen en een vlotte babbel. Koffie schenken doe je echter nooit tijdens een afspraak met een zielenknijper. Je kunt dus niet leren hoe je zelfvertrouwen houdt als op honderd meter afstand te zien is dat je oerstom loopt te doen de hele dag.

Als ik gewoon was gaan studeren, zoals ik nu doe, was het denk ik beter gegaan. 

Twee jaar geleden probeerde ik te helpen op de basisschool. Ik kreeg paniekerige gestresste ouders aan de lijn omdat ik fouten had gemaakt. Ook had ik de organisatoren van de klus enorme overlast bezorgd. Tja....

Ik wil best helpen, maar alleen als ik een ander er niet mee benadeel!!

Wie het geld nodig heeft, en toch wat probeert op de arbeidsmarkt, krijgt overigens in mijn situatie te horen dat ze 'lui' is en ultra dom. Het zijn dingen die ik niet snap, dus het is waar. Maar dat 'lui' klopt niet helemaal, denk ik. Ik heb het vrijwilligerswerk en ook later stages in de zorgsector zo lang mogelijk volgehouden, ook al ging ik er mentaal aan onderdoor, tot ik net niet aan ouderenmishandeling deed. Toen stopte ik net op tijd.

(Mijn kind heb ik nooit mishandeld, dus dat soort dingen dreigen bij mij vooral te gebeuren als de druk van buiten te hoog wordt, niet bij zeer hoge druk in de opvoedingssituatie).

Overigens heb ik ook een secretariaatsfunctie gehad in het verenigingsleven.

De notulen waren perfect, begreep ik. Ook de organisatie kreeg ik goed rond. Maar je moet tegelijk ieder aandacht geven en koffie inschenken. Dat kan ik echt niet, een ding tegelijk is het maximum. Ik wil wel meer, maar het wordt een zooitje.

Ook kon ik vaak niet komen. Ik probeerde het wel, maar met 39 graden koorts, die ik geregeld heb bij frequente griepjes, maakte ik te veel fouten. Of die keer dat onze zoon knallende hoofdpijn had en bijna veertig graden koorts (manlief was thuis en moest terstond met ons kind naar de spoeddienst komen).....

Voor wat betreft mensen met Aspergertrekjes is het simpel. Ze moeten nu dus tomaten plukken.

Tomaten plukken als loopbaan voor ons kind, best. Maar niet omdat intelligente jongeren met autisme door de schuld van de regering (onderwijs bij autisme mag niets kosten) al op hun tiende of dertiende vastliepen op school.

Onze zoon haalt nogal goede cijfers op het VWO. Het lijkt me ook de moeite als we investeren in de opleiding van de mensen. Zodat ze later met het hoofd kunnen werken. Dat gaat bij mensen met Asperger vaak veel beter.

Zelfs ik kan wellicht, al is het op lager niveau dan onze zoon, met het hoofd werken. Als ik als secretaresse een ding tegelijk mag doen, of niet ontslagen word als ik knoei met de koffie, zou ik een normale baan ook aan kunnen. Goed, dan moet ik misschien geen koffie inschenken, maar dan zadel ik anderen op met de 'eenvoudigste' klussen. Waar ik te stom voor ben.

Wie weet kan ik dat wel, tomaten plukken. Ik zou het proberen als ik niet al heel vaak afspraken met zorgverleners had tijdens kantooruren. Het is hier een inloophuis voor professionele helpers. We hebben het vooral druk met het invullen van papieren voor mijn zoon. Omdat we toch iets meer voor hem willen dan op zijn veertiende thuiszitten en later tomaten plukken. Als je zijn schoolresultaten mag geloven is dat geen illusie.