Met zijn poproman 'Maansverduistering' wierp hij een flinke baksteen door het glazen huis van de media; de radiowereld. Daarbij gingen ook zijn eigen ruiten aan baggels. Het boek, een aanklacht tegen de moderne radioterreur (formats) zorgde voor een hoop rumoer en kostte hem zijn baan bij Veronica en Radio Limburg. Binnen het deejay-wereldje heeft 'Maansverduistering' echter een soort cult status bereikt. Volgend jaar verschijnt zijn nieuwe roman. Een allegorie over de moord op Theo van Gogh. Erick Overveen (32) deejay, journalist en schrijver over zijn 5 favo boeken, ooit. Erick Overveen: 'Zoals je een deejay nooit naar zijn vijf freakplaten moet vragen, hoor je een schrijver eigenlijk niet om een BOEKEN TOP 5 te verzoeken, want die is constant in beweging. Een beetje zoals de beurs. Zie het onderstaande lijstje dan ook maar als een "momentopname'' - Louis Ferdinand Céline - "Voyage au bout de la nuit" Harry Mulisch verwijt jonge Nederlandse schrijvers gebrek aan maatschappelijk engagement. Nee, dan Céline. Die volgde de tijdsgeest als een hittezoekende raket en publiceerde zijn pamflet 'Bagatelles pour un massacre' precies op het moment dat Hitler's ster begon te rijzen. Daarin gaf hij de Joodse gemeenschap de schuld van de Grote Depressie. In Frankrijk brak de pleuris uit. En zo hoort dat. Niets is verschrikkelijker dan geruisloze boeken. Céline's antisemitisme overschaduwde echter wel zijn literaire loopbaan. Maar daar had hij lak aan. Zijn bekendste stijlmiddel - de 3 puntjes in herhaling ... - zette de Franse Taal onder hoogspanning. "Voyage au bout de la nuit" uit 1933, mag mijn literaire bijbel heten. Niet in de laatste plaats omdat het de franse letteren voorgoed hervormd heeft. - Houellebeque's "Platforme" De meest invloedrijke auteur provocateur van deze tijd heeft een mond vol rotte tanden, een bochel en liegt over zijn leeftijd. Maar zijn "Platform" overrompelde me zoals de muziek van Steely Dan me overrompeld heeft. Een soort Zen - ervaring. - Theo van Gogh - Allah weet het beter De man die Abou Thaleb 'de pooier van de profeet' noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was ook de man die zijn ex vrouw samen met haar nieuwe vriend op vakantie meenam en alles betaalde 'om maar bij elkaar te kunnen zijn'. De monsterlijke verschijning die elke gelegenheid aangreep om de grenzen van de vrije meningsuiting te tarten zou elke schrijver moeten raken. Het zou de letteren weer in vuur en vlam zetten en het broodnodige maatschappelijke engagement toevoegen. Van Gogh was in mijn ogen een 10 x betere schrijver dan filmer. Zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tov al die brave meelopers in deze (zucht) fluwelen dictatuur. Virtuoos taalgebruik, soms smakeloos en puberaal maar altijd intrigerend. Eigenlijk moet ik hier zijn debuutroman 'Engel' noemen, al moet ik eerlijkheidsbehalve toegeven dat het boek me niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten dan ook dramatisch. Van die debuutroman Engel in 1990 (hij was toen 33) werden er 4 verkocht. Zijn tweede roman (meer een verhalenbundel) "De Ogen van Tipsy" uit 2001 heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen omdat geen uitgever eraan wou. Dat had nu wel anders gelegen, vermoed ik. Na zijn dood is er opeens wel interesse voor. In de literatuur valt een hoop mensen postume roem ten deel. Blijkbaar. We weten nog maar half hoe belangrijk hij voor de Nederlandse taal geweest is. Zijn inbreng heeft onze letteren verrijkt met heerlijke woorden als "geitenneuker", chocoladeprins", "gedachtenpolitie" enz... Een gegeven dat maar voor weinigen is weggelegd. - Arnon Grunberg. Fantoompijn. Verliezers zijn interessanter dan winnaars, althans in de literatuur, want in 'het echte leven' irriteren ze me. De verliezer in 'Fantoompijn' heeft een internationale bestseller geschreven: 'de Pools- joodse keuken in 69 recepten', om daarna te vervallen in eenzaamheid. Grunberg's beste - tot nu toe - Elke bladzijde boeit en sprankelt. Grunberg intrigeert me. Als verschijning (nog) meer dan als schrijver overigens. - De nieuwe generatie Deze 'cyberspace' wilde ik gebruiken voor een aantal schrijvers/ boeken waarvan ik denk dat ze de toekomst van onze letteren zullen bepalen. Eigenlijk hoefde ik er niet lang over na te denken. Behalve Grunberg, Ernest van der Kwast en (een beetje) Thomas van Aalten zijn er maar weinig jonge, Nederlandse schrijvers die mijn aandacht langer dan anderhalve bladzijde weten vast te houden. 1 uitzondering hierop is Claire Polders. Haar debuut 'De Onfeilbare' bezit een eigenzinnige energie. Niet in de laatste plaats vanwege de filosofische, metafysische onderlaag van haar boek. "Maansverduistering" van Erick Overveen is te bestellen via www.lemmensonline.nl of via de betere boekhandel.

Dan Brown (heeft hij nog introductie nodig?) is voor de 18de keer sinds de release van zijn "Da Vinci Code" aangeklaagd wegens plagiaat. Brown zelf haalt er zijn schouders over op. Het afgelopen weekend gingen 3 nonnen uit het Britse Birmingham in hongerstaking als protest tegen het boek. Daarmee is Brown - samen met onze andere literaire held, de mystieke Houellebecq - de meest revolutionaire schrijver van dit ogenblik. Overigens heeft de Arbeiderspers reeds het ISBN nummer bekend gemaakt van Houellebecq's langverwachte 'laatste': "De mogelijkheid van een eiland" Het nummer is: 9029562749, en ligt vanaf 22 november in de winkel, mogelijk zelfs eerder. Beter veel te laat dan nooit: feliciteren wij Jan Wolkers nog even die afgelopen woensdag 80 jaar geworden is. Jan belichaamt de authentieke Nederlandse roman, het volle leven, de eenvoud en de menselijke lust (Meertensiaanse interpretatie) Dat werd woensdag 26 oktober j.l. bewezen toen hij in Leiden zijn beeld "Ode aan Rembrandt, een zes meter hoge zuil, vlak voor het station, onthulde. Letterkundig Museum ‘bovenop het literaire nu’ Het is afgelopen met het karig taalgebruik in de literatuur. Misschien wel door het stijgende aantal vrouwen en allochtonen in de huidige letterkunde. Bloemrijk kan weer. "De rijkdom van de Nederlandse taal mag weer naar voren komen." Dat is een van de verschillende trends die Daan Cartens van het Letterkundig Museum in de letterkunde van de laatste tien jaar ontdekte. Hij is een van de vier samenstellers van Hollandse Nieuwe, een expositie over veertien schrijvers van nu. Het Letterkundig Museum in Den Haag wil hiermee ‘bovenop het literaire nu’ gaan zitten. Op één na zijn de Hollandse Nieuwen allemaal beneden de veertig en allen zijn ze in de laatste tien jaar gedebuteerd. Het zijn prozaschrijvers, dichters en auteurs van boeken voor kinderen vanaf 12 jaar. "We hebben ook nog overwogen te kiezen voor de debutanten van de afgelopen twee jaar, maar dan heb je ook al die eendagsvliegen erbij," aldus Cartens. Hij erkent dat de klant van de boekenwinkel af en toe niet meer weet wat te kiezen, door al het huidige commerciële geweld vanuit de uitgeverswereld. foto: Floortje Zwigtman Hoewel niet iedereen op de expositie even bekend is, hebben de veertien uitverkorenen zich al wel bewezen en worden ze ook al vertaald. Het gaat om Russell Artus, Maria Barnas, Mark Boog, Hafid Bouazza, Esther Gerritsen, Hans den Hartog Jager, Niels ’t Hooft, Benny Lindelauf, Ilja Leonard Pfeijffer, Victor Schiferli, Karlijn Stoffels, Edward van de Vendel, Tommy Wieringa en Floortje Zwigtman. Wie volgt?

De Kerouac revolte In de wandelgangen op de New Yorkse universiteit liep hij - letterlijk en figuurlijk - literaire bohémien William Burroughs tegen het lijf. Aanknopingspunt van hun gesprek was de novel "Tropic of cancer" van Henry Miller, die uit Burroughs jasje gevallen was, en destijds als verboden gold. Waarschijnlijk hadden ze er op dat moment niet van durven te dromen dat zij de historie in zouden gaan als belangrijkste representanten van The Beat Generation Zowel Burroughs als Kerouac veroorzaakten een literaire revolte. "The man you love to hate" (volgens recensent/ schrijver Graa Boomsma) legde een bom onder de traditionele Amerikaanse literatuur van die tijd, the fifties, en maakte de weg vrij voor een nieuwe generatie schrijvers - Tegelijk inspireerde zijn boeken ook grootheden als Bob Dylan en Lennard Cohen. William Burrough's veroorzaakte een kortstondige rel met "Naked Lunch" - een boek dat later musici als Steely Dan en Jim Morrisson inspireerde - niet in de laatste plaats vanwege de mysterieuze aanslag op zijn vrouw (september 1951) Mysterieus omdat Burrough's wisselvallige verklaringen gaf over het gebeuren, ze zouden het spelletje "William Tell" gespeeld hebben. Kinky William! In diezelfde periode schreef zijn high school buddy Jack in slechts zeven dagen tijd (!) - de eerste experimentele versie van "On the road" Op niet - traditionele wijze overigens. Kerouac gebruikte een rol papier om zijn 'spontaneous prose' zeker te stellen. "Als ik vellen in mijn schrijfmachine moet draaien, raak ik uit mijn concentratie," verklaarde hij in een later stadium tegen The New York Times. Zijn - op het ritme van jazz muziek - gecomponeerde novel over seks, drugs and rock'n roll, wat "On the road" feitelijk is, werd DE Road Novel van de eeuw, de bijbel van (neo) hippies, rockpoëten, en het zenboeddhisme. Achteraf bleek dat Kerouac ongeneselijk verslaafd was geraakt aan benzedrine (!) De laatste tien jaren van zijn leven was hij een onhandelbaar enfant terrible die de media aandacht van zijn doorbraak boek miste als een politicus naar macht snakt, zijn andere boeken beroerden dan ook verder niemand meer, dat was mede te wijten aan hun onleesbare, experimentele karakter, waar volgens mij niets mis mee was. Zijn laatste boek "The Subterraneans" heb ik in 1 semi - wilde nacht uitgelezen. Kerouac werd slechts 46 zeg je dan, met een brok in je stem. Denies REMEMBERING JACK KEROUAC Writers are, in a way, very powerful indeed. They write the script for the reality film. Kerouac opened a million coffee bars and sold a million pairs of Levis to both sexes. Woodstock rises from his pages. Now if writers could get together into a real tight union, we'd have the world right by the words. We could write our own universes, and they would all be as real as a coffee bar or a pair of Levis or a prom in the Jazz Age. Writers could take over the reality studio. So they must not be allowed to find out that they can make it happen. Kerouac understood this long before I did. Life is a dream, he said. from White Fields Press Published in Heaven Poster Series #10 Poster includes photo "Allen Ginsberg taking photograph of William S. Burroughs: Lawrence, Kansas 1992" courtesy of Allen Ginsberg.

door Merel van der Heijden: Als ik eerlijk ben, vind ik "De onfeilbare" van Claire Polders 1 van de mooiste boeken van dit jaar. Binnenkort volgt er een recensie van Denies. Voordat het zover is, willen we Claire Polders graag de ruimte geven om haar BOEKEN TOP 5 met ons te delen. Die is al net zo prachtig als haar boek. (Lees 'm en hou in je achterhoofd dat Claire als schrijfster in Parijs werkt) Zucht... Claire Polders: 'Deze lijst is een tijdopname. Het is onmogelijk om 5 boeken te selecteren die voor altijd mijn favorieten zijn. Ik heb daarom gekozen voor romans die me onlangs (opnieuw) hebben geraakt en ik noem ze in willekeurige volgorde:' - Milan Kundera – De ondraaglijke lichtheid van het bestaan (vertaald uit het Tsjechisch) Dit boek was mijn kennismaking met literatuur: ik was 16, toen ik het las. Al op de eerste pagina werd ik gegrepen door een concept van Nietzsche, een filosoof die ik toen nog nauwelijks kende. Het boek valt voor mij niet samen te vatten. Het gaat over liefde, over Praag ten tijde van het communisme, over dromen, over filosofie en over het lot en de keuze. Ik houd van alle Kundera romans, maar deze is me het dierbaarst. - Haruki Murakami – De opwindvogel-kronieken (vertaald uit het Japans) Ruim drie jaar geleden hoorde ik voor het eerst over deze schrijver. Iemand raadde mij Sputnik Sweetheart aan, maar voordat ik dit kon lezen, lagen de 500 pagina’s van zijn meesterwerk al op mijn bureau. Het is een verhaal dat je ’s nachts doorleest - ook als je de volgende morgen vroeg op moet - en een roman waar je avondenlang over kunt discussiëren. Want wat wordt er nu precies tussen de regels door verteld? - Oscar Wilde – The Picture of Dorian Gray Alles wat Wilde heeft geschreven vind ik briljant. Zijn personages zijn altijd welbespraakt en weten over van alles en nog wat iets zinnings te zeggen, met humor. De filosofie die uit zijn boeken naar voren komt, ligt dicht bij hoe ik zelf naar het leven kijk. Deze roman heb ik onlangs weer gelezen en het heeft me geïnspireerd bij het schrijven van mijn tweede roman. - Etty Hillesum – Het verstoorde leven Ze is wellicht beroemd geworden omdat ze als jonge joodse vrouw een dagboek schreef tijdens de jaren ’30 en ’40 in Amsterdam, maar mij heeft ze geraakt met haar hartstocht, haar woorden, haar levenslust. Het is ongelofelijk hoe zuiver haar gevoelens en gedachten zijn en hoe mooi ze die weet op te schrijven. Ze wilde schrijfster worden en ik weet zeker dat ik al haar boeken verslonden zou hebben, maar ze heeft het kamp niet overleefd. - The Confessions of Max Tivoli - Andrew Sean Greer Ik wil het nog over Albert Camus hebben, over Italo Svevo, Paul Auster en A.F.Th, maar ik heb nog één boek over en daarom kies ik voor een jonge Amerikaans schrijver en een roman die vrij recent is verschenen: The Confessions of Max Tivoli. Het is een eerlijke en heerlijke liefdesgeschiedenis die ondanks het bizarre verhaal eerder vertedert dan verrast. Ik heb er van begin tot eind van gesmuld.

Het heeft slechts indirect met 'boeken en literatuur' te maken maar toch willen we je even erop attenderen. Vanavond zendt de NPS namelijk ‘De Avond van de Grote Filmquiz’ uit. Van 20.25 tot 21.55 uur op Nederland 3 wel te verstaan. Aan de hand van nieuwe en vergeten filmfragmenten, kijkjes achter de schermen en live gespeelde filmmuziek worden tijdens deze thema-avond van de NPS vier teams getest op hun kennis van speelfilms. De teams bestaan uit de regisseur, acteurs, actrices en cameramensen van vier films. In de Filmquiz zal een groot aantal fragmenten worden vertoond van vooral Nederlandse- en Amerikaanse speelfilms. Daarnaast komt ook de Europese en Aziatische film aan bod. Verder is er aandacht voor filmmuziek, verfilmde striphelden, spraakmakende affiches, Gouden kalveren en beroemde citaten. Tevens worden enkele fragmenten uitgezonden van interviews van de in 1989 overleden filmjournalist Simon van Collum. De presentatie is in handen van Jeroen Pauw. De Avond van de Grote Filmquiz is de zevende van een serie van acht thema-avonden bij de NPS. [BRON: NPS]

Fasten your seatbelts dames en heren: de nieuwe editie van het CROSSING BORDER FESTIVAL komt er weer aan ! PROFIEL: Crossing Border is het festival waar de combinatie literatuur, muziek, film en beeldende kunst centraal staat. Van 16-20 november 2005 heersen schrijvers, dichters, muzikanten, filmers en artiesten in het centrum van Den Haag. Sinds de eerste editie in 1993 wordt gezocht naar unieke combinaties van gesproken woord met muziek, film en beeldende kunst. Naast grote namen uit de internationale literatuur- en muziekwereld wordt er veel aandacht gegeven aan (nu nog) onbekende namen. De nadruk wordt gelegd op het tonen van nieuwe ontwikkelingen binnen de literatuur en muziek en op de relatie met andere kunstdisciplines. In november 2005 vindt de dertiende editie plaats van het festival dat zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld tot een van de belangrijkste internationale festivals op het gebied van literatuur en muziek in Europa. Het festival speelt zich tegelijkertijd op meerdere podia af, het publiek stelt zijn eigen programma samen. Ook de komende editie belooft weer een groot aantal optredens die ontroeren, raken, verleiden, verstillen, irriteren en betoveren. TOP VAN DE INTERNATIONALE LITERATUUR Al 13 jaar komt de top van de internationale literatuur samen op Crossing Border. Iedere editie staan er meer dan 40 schrijvers op het programma en zijn er lezingen en interviews te volgen. Onvergetelijke momenten hebben we beleefd met Norman Mailer, David Mitchell, Germaine Greer, Irvine Welsh, Jeanette Winterson, Douglas Coupland, Gerard Reve, Dave Eggers, DBC Pierre en vele anderen. MICHEL HOUELLEBECQ Dit jaar zal sterschrijver [url=http://www.houellebecq.info/]Michel Houellebecq [/url] zijn opwachting maken. Houellebecq maakte internationaal faam met zijn meesterwerken [i] Elementaire deeltjes [/i] (1998) en [i] Plateforme [/i] (2001) zijn boeken zorgden ervoor dat hij het aan de stok kreeg met moslims, milieuactivisten, en de veteranen van de Parijs revolutie in 1968. De boekgrrls en ikzelf hebben al kaartjes bemachtigd, wellicht houden we een meeting met onze lezers en andere fans van onze site!

Wij houden hem in de gaten met het scherpe oog: schrijver Willem Janssen (niemand weet precies hoe oud hij is) Dit jaar debuteerde hij met zijn roman "TRIEST" Het boek viel niet bij iedereen in goede aarde, maar dat Janssen een scherpe visie op de literatuur op nahoudt is onweerlegbaar! 1. De Pest, Albert Camus Prima schrijver met een boodschap, kom er nog maar eens om hedentendage. Prachtig pamflet tegen de opkomst van de Nazi's. Die Camus durfde nog eens, alleen jammer dat hij het pas na de oorlog publiceerde (1947) 2. Kat en Muis, Gunter Grass Idylisch verhaal van gymnasiasten in Danzig. Pubers die spelend de wereld ontdekken, nee niet op een hangplek of het schoolplein maar op en in een half gezonken mijnenveger. Origineel en herleesbaar. 3. Slaugtherhouse Five, Kurt Vonnegut Beschrijving van de waanzin van de vergeldingsbombardementen op Dresden in 1945. Vanwege de onnavolgbare stijl, alleen Celine is beter. 4. Charing Cross Road 84, Helene Hanff Vertederende briefwisseling tussen NewYorkse en Londens Antiquariaat Marks and Co. Prachtige brieven, uit een tijdperk toen er rust was, er nog nagedacht werd over wat men schreef. 5.De Ondergang van Nederland, Mohammed Rasoel Ziel en zenuwrakend proza (1990), waarin ingewijde waarschuwt tegen de opkomst van de Islam. Auteur was alleen geen echte held, want gebruikte een pseudoniem. Nog steeds niet duidelijk wie deze bom schreef. Komrij was het niet, mogelijk Hermans, anders visionair Theo van Gogh. Correct-Nederland was in alle staten. Siste van woede: Sschand! Disscriminatie! Rassissme! Een klopjacht op de echte auteur volgde. Achteraf heel verstandig dat die een pseudoniem gebruikte. Willem Janssen's toelichting: Het schrijven onder een allochtoons pseudoniem is later dunnetjes overgedaan door hilarisch duo van der Kwast/Giphart: Yusef el Halal (Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken). Dat had ook een goed doel nl. om aan te tonen dat noord- afrikaanse schrijvers voorgetrokken werden door uitgevers. Eigenlijk beetje een zinloze actie, want dat wisten we zo ook wel. Schrijven kan iedereen tegenwoordig wel een beetje, ja ook die noord-afrikanen. Je moet geluk hebben dat mensen je lezen, dat je boeken verkopen. Dat is maar voor enkelen weggelegd, niet dat het de besten zijn. Maar wat doen die gearriveerde uitverkoren schrijvers van tegenwoordig, als ze dat stadium, die toestand, dat walhalla bereikt hebben? Trekken zich laf terug, denken dat ze er zijn, sluiten zich op en gaan makkelijke boekjes schrijven over met name puberpuisten, opgroeistuipen, relatie en sex-perikelen en ADHD aanvallen. Meestal ook nog eens hilarisch vormgegeven. Kortom blijven dicht bij hun neus prutsen. Stop daar toch mee, want dat hebben we allemaal al een keer of 10000 gehad dacht ik zo. Maak of iets origineels, wat er nog niet was, verbijsterends, waar ze tig eeuwen verder nog over hebben, zoals bijvoorbeeld de Iliad. Of, als dat te moeilijk is, maak dan maar iets nuttigs, niet voor de eeuwigheid, maar voor nu en hier. Waar de mensen nu profijt van heeft. Ik doe een suggestie: zoiets als de toestand in Nederland, wat er mis is. Dat is toch niet zo moeilijk? Tenzij je laf bent natuurlijk (sommigen vluchten zelfs naar het buitenland). Maar waar heb ik het over?

HET debuut van 2004 was voor rekening van de 34jarige Walter van den Berg. Het heet "De Hondenkoning"en het is een van mijn favoriete romans sinds 'Blauwe Maandagen' van Arnon. Daarmee leverde van den Berg het bewijs dat je de Rietveld academie niet hoeft af te maken om tot de nieuwe generatie schrijvers van Nederland te horen. LITERATUURWEBLOG: 'De hondenkoning' was een een droomdebuut en kan zo in het rijtje van succesverhalen (net als bv Annelies Verbeke) Hoe voelt het nou om zo'n prachtige start te hebben gemaakt? Heeft het je leven veranderd? En zo ja, in welke zin dan? WALTER Ten eerste: het was misschien een droomdebuut in de zin dat het bijzonder is om bij de Bezige Bij terecht te komen, en ik heb ook relatief veel media-aandacht gehad, maar die zes of zeven drukken van Annelies Verbeke heb ik bij lange na niet gehaald, hoor. De verkoop viel, zeker met die media-aandacht in het achterhoofd, een beetje tegen. Er kan nog wat gebeuren als ik eventueel de debutantenprijs win, waar ik voor genomineerd ben, maar schokkend gaat het niet meer worden. En m'n leven is een beetje veranderd. Niet heel erg aan de oppervlakte (behalve dat ik nu af en toe op een feestje rondloop waar je schrijvers in het wild ziet lopen), maar in mijn achterhoofd is wel wat gebeurd: ik heb niet meer die drang Schrijver Te Worden (lees dit met veel drama), want ik ben het al. Een beetje. LITERATUURWEBLOG: De kritiek reageerde lovend! Welk compliment is je het mees bijgebleven en wat heeft je het meest aan de kritiek geïrriteerd (ps laat me raden: de associatie met 'De avonden' ;-)))) WALTER: Het meest bijgebleven is een mailtje van een jongen die zei: dit boek heb ik m'n hele leven gezocht. Dat was echt geweldig. Het idee dat ik iets heb geschreven dat een impact heeft op iemand. En er zijn mensen die het drie keer achter elkaar hebben gelezen, schijnt. Dat is ook behoorlijk vleiend. En het was niet zozeer de associatie met De avonden die me irriteerde, maar de overtuiging van de recensenten dat het mijn vooropgezette plan geweest moest zijn een moderne versie van De avonden te schrijven. LITERATUURWEBLOG: Ergens in jouw boek De Hondenkoning besluit hoofdpersoon Eug met zijn vriend Danny middenin de nacht de ruiten van hun oude middelbare school gaan ingooien. Fransico van Jole zei hierover: "In die scène lijkt het alsof ze nu eindelijk de demonen uit die tijd willen verdrijven." Klopt dat, Walter? Was het schrijven van je roman ook een soort exorcisme, een afrekening met de spoken, de muizenissen van toen? WALTER: Hm, weet ik niet. Ik denk dat het wel meevalt. Ik heb geen leuke tijd op mijn middelbare school gehad (om maar iets specifieks te noemen), maar als ik ergens demonen mee heb verdreven is het wel het feit dat ik een boek heb geschreven en dat het uitgegeven is, niet met hetgeen dat ik geschreven heb. Met mijn tweede boek ga ik wel een paar demonen verdrijven, overigens. Tipje van de sluier:http://www.vandenb.com/archief/2003/03/01/vandenb_autobio_1 LITERATUURWEBLOG: Logische vraag: In hoeverre is het dan autobiografisch? (sorry, tikkie cliche deze, maar ik (en Chrissie) zagen Eug in jou en vice versa)? WALTER: Ik heb autobiografische elementen gebruikt. Het werk dat Eug heeft heb ik gedaan, de mensen op kantoor zijn overdreven aangezet, in sommige gevallen, maar bestaan wel. Het flatje waar Eug woont is mijn oude woning - dat soort dingen. Maar Danny bijvoorbeeld, Eugs vriend, heeft nooit bestaan. Ik heb en had een heel wat gezonder sociaal leven dan Eug. En Eug is heel wat autistischer dan ik. Ik ben hoogstens verlegen; Eug is totaal contactgestoord. LITERATUURWEBLOG: Het troosteloze Osdorp, het geklungel in de liefde en het sobere, beklemmende kantoorbestaan zijn - wat ons betreft - zelden zo mooi beschreven in de literatuur als door jou. Herschrijf jij veel, of juist niet. M.A.W.: Zou je voor onze bezoekers iets willen onthullen van je werkwijze bij het schrijven van een roman? WALTER: Ik denk dat er niet veel bijzonders is aan mijn werkwijze. Ik heb een ideevoor een eerste scène en ik schrijf door en uiteindelijk weet ik waar het verhaal naartoe gaat. Daar laat ik me door verrassen. Althans, zo is het met De hondenkoning gegaan. Voor m'n tweede boek heb ik nu een redelijk vastomlijnd idee hoe het eruit gaat zien, maar stiekem heb ik al drie vastomlijnde ideeën gehad. Ik vind het in ieder geval prettig me tijdens het schrijven te laten verrassen, zoals ik al zei; als ik al helemaal weet wat er gaat gebeuren, is er voor mezelf weinig meer aan. http://www.nl.bol.com/intershoproot/BOOKCOVER/FC/9/0/2/3/4/9023416171.gif LITERATUURWEBLOG: Wanneer ben je begonnen met schrijven? Wie inspire(e)r(d)en je en waarom? WALTER: Ik geloof dat ik al schreef op m'n zeventiende, of eerder zelfs; ik kan het niet meer helemaal plaatsen. Maar ik weet wel dat ik begonnen ben met science fiction omdat ik dat toen ook las, maar steeds net niet bevredigd werd door wat ik las. Ik wilde zelf mijn werelden scheppen; want wat een ander bedacht, kon heel spannend zijn, maar het was nooit precies wat ik zocht. Ik tekende in die tijd ook nog veel, en in mijn tekeningen kon ik ook veel fantasie kwijt, maar ik merkte ook dat ik vastliep, dat ik net niet het talent had om op papier te krijgen wat ik in mijn hoofd had. Met schrijven bleek dat wel te lukken. Pas veel later las ik dingen die me wat het letterlijke schrijven betreft (dus het plaatsen van woorden achter elkaar, en niet zozeer het scheppen van werelden) inspireerden. Dat waren mensen als Charles Bukowski en JD Salinger. Ik lees vrijwel nooit iets Nederlands. Wat dan weer lastig is op die feestjes waar schrijvers in het wild rondlopen, want stiekem verwachten ze allemaal dat je hun hele oeuvre kent. Toen ik het herentoilet verliet, legde ik even mijn hand op de deurknop van de dameswc. De bureau-redactrice zou over vijf of tien minuten naar de wc kunnen gaan. Zo zou ze mijn penis indirect aanraken - via de deurknop en via mijn hand. (- fragment uit de Hondenkoning) LITERATUURWEBLOG: Begin november 2003 kondigde je op je weblog aan dat je de beruchte 'Rietveld' academie zou gaan verlaten. Hoe lang zat je daar toen al op? En - wellicht belangrijker - WAAROM ben je die opleiding gaan doen? Je was geen 18 meer, het is toch 'not done' om na je 30ste zo'n opleiding te volgen? WALTER: Ik geloof dat ik het idee had dat er via die school vast wel aan een uitgever te komen was. Er zouden schrijvers les gaan geven, en daar zou je dan heel dichtbij kunnen komen, en die zou je voorzichtig over dingen als uitgevers kunnen vragen. Bovendien vond ik het ronduit stoer: de Rietveld Academie is een Naam met Hoofdletters, en zoals een vriend van me toen zei: nu kan ik op feestjes achteloos zinnen beginnen met "een vriend van me die op de Rietveld zit..." LITERATUURWEBLOG: 'Nu bestaan er veel vooroordelen over schrijfopleidingen - je hebt de HKU Utrecht, de schrijversschool te A'dam, te Groningen, de Rietveld dus, het kan niet op. Geloof jij nog in het nut van deze opleidingen? Met andere woorden: kun je het schrijven leren? Die agent was je vast ook tegengekomen als je op je zolderkamer gezeten had, bij wijzen van? WALTER:Ik denk dat zo'n opleiding je kan helpen je techniek te verbeteren, inzicht brengen in verschillende soorten aanpakken, dat soort dingen. We hebben ooit de opdracht gekregen van de docente filmisch onderzoek naar buiten te gaan en drie mensen te observeren en daar een verhaal omheen te schrijven. Dat was geweldig: ik ontdekte dat ik nooit zonder verhalen hoefde te zitten. LITERATUURWEBLOG: Hangt er op die scholen een sfeer van 'we gaan de literatuur veranderen!', grootste dingen bewerkstelligen? WALTER: Niet in het jaar waar ik zat. Ik had een beetje de hoop dat die sfeer er zou zijn, in al mijn onschuld, maar ik heb er zelf geen flikker aan gedaan - ik wachtte tot het plotseling zou komen. Maar het kwam niet. LITERATUURWEBLOG: Reageerden je klasgenoten jaloers toen je Paul sebes tegenkwam? Ik zou > jaloers zijn! WALTER: Nee, viel heel erg mee. Niet al mijn klasgenoten waren het soort schrijver dat ooit een roman zou uitpersen, en de ene klasgenote die dat wel was, heb ik bij Paul geintroduceerd, en zij is nu bezig met een boek. LITERATUURWEBLOG: Behalve lovende woorden was er - zoals dat bij elk belangrijk boek hoort - ook genadeloze kritiek. Die affaire mbt 'de gouden Doerian' heeft een kleine rel veroorzaakt in de literaire wereld en je ongetwijfeld geërgerd (mij ook trouwens) Je eenvoudige schrijfstijl wordt weleens (kleinerend) gecategoriseerd als 'weblog taal' Zijn de mensen die dat over je roepen niet gewoonweg vastgeroest in het stenen tijdperk, Walter? WALTER:Weet ik niet. Ik lees echt te weinig Nederlands om iets te kunnen zeggen over hoe het vroeger was en hoe het nu is. Ik denk wel dat er mensen zijn die te veel naar andere boeken kijken om het boek dat ze in hun handen hebben te beoordelen. Ik vind een boek bij uitstek een autonoom kunstwerk (en het woord 'kunstwerk' niet meteen heel zwaar opvatten, alsjeblieft), veel meer dan een film, bijvoorbeeld, want daar heb je een bioscoop of een tv voor nodig om het werk te bekijken, en meer dan een schilderij, want een schilderij kan je niet in je tas stoppen en onderweg 'beleven'. Dus geef een boek ook de autonomie die het verdient. LITERATUURWEBLOG: Niels 't Hooft, Jacob van Duijn, Tommy Wieringa, Erick Overveen, Ronald Giphart, jij - (en nog vele andere relatief jonge schrijvers) kenmerken zich allen door een bliksemsnelle prachtige stijl - die hierop worden aangesproken/aangevallen door sommige cynici? En over 20 jaar zeggen ze allemaal: dat waren de trendsetters? Right? WALTER: Dat zien we over twintig jaar dan maar :-) LITERATUURWEBLOG: Christa en ik vinden VDB* VDG* een van de mooiste verschijnselen die de weblog hype teweeg heeft gebracht? Kunnen we jullie samenwerking ooit in boekvorm tegenkomen (en ik heb het niet over je portretfoto ;) WALTER: Dat zou natuurlijk heel cool zijn, al ben ik lang niet tevreden over iedere tekst, maar een boek met foto's is onbetaalbaar. Daar moet je sponsors voor vinden, want winst wordt er vrijwel nooit op gemaakt. Misschien later, als ik onverhoopt een grotere naam heb (Martijn is al een grote naam in fotografieland) LITERATUURWEBLOG: Zie je 'De Hondenkoning' verfilmd worden? Heb je iets met film? (zo ja welke dan?) Zou je scenario willen gaan schrijven? Ik denk niet dat de hondenkoning heel geschikt is voor film, omdat het meer op sfeer draait dan op plot. Ik heb zeker iets met film, 'jaws' is niet voor niets een terugkerend thema in de HK. En ik denk dat ik best een scenario zou willen schrijven. LITERATUURWEBLOG: Wanneer denk je dat we je 2e roman kunnen verwachten? WALTER: Ergens in het begin van 2006, is de bedoeling. LITERATUURWEBLOG: Tot zover Walter, onze dank is eeuwig. WALTER: Ik heb het graag gedaan. Dankjulliewel voor de belangstelling. www.vandenb.com

KOGELS DIE EEUWIG NAGALMEN Naar aanleiding van Van den B's BOEKEN TOP 5 doken Ez en ik in "He Nostradamus" van Coupland. Het was de enige Coupland die ik nog niet gelezen had. Nu ik dat ervaren heb, moet ik bekennen dat ik 'm eigenlijk nog mooier vind dan "Leven zonder God" of "Generatie X". De personages uit Coupland's universums zijn niet van deze wereld. Geesten bezitten er overrompelende stemmen, personages zijn psychologisch verknipt en hun pijn is in al hun handelingen voelbaar. In "He Nostradamus" idem dito. Daarin verhaalt een meisje - Cheryl genaamd - vanuit het hiernamaals over haar -veel te korte - leven op aarde. Ze gaat in op het moment waarop ze doodgeschoten werd (door een doorgedraaide leerling op school), ze predikt over haar vriendje Jason, van wie ze op de dag dat ze werd omgebracht zwanger bleek te zijn etc... kortom: over alle dingen die haar dag des oordeels bepaald hebben. "He Nostradamus" krijgt er meteen een surreële dimensie door. Elk woord uit zijn pen is doordrenkt met verdriet en uitzichtloosheid Het is niet zozeer het thema wat het boek zo fascinerend maakt. Schietpartijen op high schools hebben hun weg naar de kunst allang gevonden (het bewijs dat ze al net zo alledaags zijn als aanslagen en orkanen!) Kijk maar eens naar Gus van Sant's Elephant of naar Bowling for Columbine. Dan begrijp je wat ik bedoel. Nee. In dit boek zijn het de perspectieven van de personages die het verschil maken. Het verhaal wordt verteld in 4 indrukwekkende stemmen. Zoals Cheryl's ex vriend, of zijn door godsdienstwaanzin bezeten vader, of Jason's laatste ex Heather. Ook al niet van deze wereld. Juist dat gegeven geeft dit boek de x-factor. Maar de boventoon is Coupland's zwaar depressieve kijk op de wereld. Elk woord uit zijn pen is doordrenkt met verdriet en uitzichtloosheid. Net als dat van zijn personages. Waarom durven Nederlandse auteurs niet over paranormale entiteiten te schrijven of een roman zo groots op te stellen als Coupland dat doet? Het zou verdomd verfrissend zijn. Tot die tijd zullen wij onze toevlucht in Canada moeten zoeken. Want dat is - voorlopig - de plek waar de beste schrijver ter wereld rondwaart.