Uiteindelijk zou ik niet anders meer willen, maar het is wel wennen geweest; een bedrijf runnen vanuit een huis waar ook een jong gezin woont.

Toen ik mijn vrouw ontmoette deed ik mijn co-schap gynaecologie en was zij net aan haar specialisatie tot gynaecoloog begonnen. Vanaf de eerste overdracht was ik getroffen door haar ogen (blauw, indringend en onderzoekend), heur haar (blond en krullend) en haar geest (scherp, net zo onderzoekend als haar ogen en 'quirky'). Ik had inmiddels de verleidingen van talloze 'straight-leg bend-overs', uitgevoerd door tientallen plegen weten te weerstaan, maar dit was absoluut de vrouw waarvoor ik de halve wereld had afgezocht. Wanneer ik haar zie dan hoor ik Jimmy Buffet in mijn hoofd zingen "I have been around the world, looking for that woman-girl, who knows love will endure."

Toen eind 2006 onze zoon Toon werd geboren, moesten er keuzes worden gemaakt. We wilden absoluut niet dat Toon ons alleen in de weekends zou zien, dus was het voor ons duidelijk dat we niet allebei buitenshuis zouden kunnen werken. Want als je beiden om zeven uur 's ochtends het huis uitgaat en om zeven uur 's avonds terugkomt wordt je kind in feite opgevoed door je oppas.

Door het gelazer met de BIG ben ik na het halen van mijn Amerikaanse MD-diploma nog steeds niet toegelaten als arts, dus de keuze 'kostwinnerschap' was snel gemaakt; mijn vrouw had -letterlijk- de beste papieren, dus zij zou haar opleiding af gaan maken en ik zou vanuit huis mijn bedrijf opstarten. Voor Toon regelden we drie maal per week een oppasmoeder van 10 tot 17, verder éénmaal in de week naar opa & oma,  en op vrijdag heeft A. haar 'moederdag'.

En het is heerlijk; Toon wordt elke ochtend bij mij op schoot wakker terwijl we de Teletubbies kijken en hij een boterhammetje eet. Daarna aankleden, even door het huis ravotten en om 10 uur breng ik hem naar Dorien. Dan begint mijn werkdag die in theorie tot 17 uur zou duren. Inmiddels weet ik dat 16h30 het hoogst haalbare is, omdat vanaf dan de terugkomst voorbereid moet gaan worden; hapje klaar in de magnetron, slaapzakje naar beneden, luier en doekjes klaar.

Wanneer ik hem dan om een uurtje of vijf ophaal lopen we op de terugweg bij de boer-buren altijd langs de koetjes, de stiertjes en de kalfjes. Vroeger was dat het hoogtepunt, maar nu slechts een voorprogramma tot twee afzonderlijke hoogtepunten. Eerst wordt namelijk de tractor beklommen -helemaal zelf- en daarna gaat hij een koekje halen bij de buurvrouw. En pas dan kunnen we naar huis om te eten... Na het eten nog even spelen, als het even kan in de zandbak, en dan breng ik hem om zeven uur naar bed. Elke avond een wisselend ritueel van vier of vijf elementen uit een repertoir van tien mogelijkheden en bijna elke avond weer gezellig.

Pas sinds een maand of twee, nu A. voor de afronding van haar opleiding weer een jaartje academisch zit, heeft ze regelmatig de kans om rond zeven uur thuis te zijn en het avondritueel mee, of af te maken. Zij geniet er zicthbaar van, en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik het allemaal zou moeten missen. Voor hetzelfde geld was het anders gelopen, was mijn BIG wel rond geweest en was ik ook in opleiding geweest; dikke kans dat ik het was geweest die 's avonds nog net een kwartiertje quality-time mee had kunnen pikken... Ik moet er eigenlijk niet aan denken.

Maar het opbouwen van een bedrijf in de 'uurtjes tussen-door' is lastiger geweest dan ik dacht. Omdat mijn bedrijf voornamelijk een internet-bedrijf is, kwam er een hele hoop programmerwerk bij kijken; HTML, PHP, MySQL, CSS, XML... Dingen waarvoor ik mij echt moet kunnen concentreren en afsluiten. Horten en stoten. Dagen oefenenen en prutsen om plotseling een doorbraak te hebben.
Programmeren is, in tegenstelling tot wat het lijkt, een ontzettend creatief proces en creatieve processen laten zich moeilijk sturen.
Laat staan indelen in dagelijkse blokken van zes uur tussen tien en half vijf.

Daar werd ik soms bijna wanhopig van, het weten dat ik écht aan een klus moest gaan beginnen die met een beetje pech 12 uur zou kunnen gaan duren. Zodat dat er halverwege hoe dan ook een moment zou komen dat alles afgebroken moest worden. En, nog veel erger, de volgende dag moest ik me eerst weer inleven in het project zoals dat de vorige dag, met losse eindjes, half opgeloste problemen en vage ideeën was blijven liggen. Dagen heb ik gezeten, achter dat buro, verlamd en niet wetend waar te beginnen omdat er niets meer was dat niet minimaal drie maal onderbroken zou moeten worden.

Uiteindelijk ben ik, zes weken geleden, gered door Jerry Seinfeld én door de (10+2)*5 methode en is het nu wel zo'n beetje af. Klaar voor gebruik. Helemaal af is het nooit en ik moet zo nog een belangrijke schakel gaan overzetten, maar er staat iets wat mensen van mij mogen zien.

Van de week voor een grote klant een compleet SMS-systeem afgeleverd voor allerhande apotheek diensten, mét een gelikte en gedetailleerde handleiding erbij. Yes! Iets over de deadline weliswaar, maar ze vinden het 'TOPPIE!!' Twee uitroeptekens én hoofdletters, dus ze zijn echt tevreden, denk ik dan. Het klopt, het veegt en het zuigt en ik ben trots.
Mijn eerste consumentendienst is ook zo goed als toonbaar, is getest en werkt als een zonnetje. Apetrots.

Vandaag is Toon bij Opa en Oma, maar morgen, dan ga ik hem om vijf uur weer ophalen bij de oppas, en dan weet ik dat er twee vermoeiende maar heerlijke uren op het programma staan. Dan denk ik zeker even aan alle andere werkende vaders, die zich klaarmaken om een file in te duiken, of een late vergadering, en die dit allemaal moeten missen. Die letterlijk niet weten wat ze missen.

Dan betekenen alle frustraties van het thuiswerken niets meer. Dit is geweldig. Zelf iets kunnen opbouwen én ook je zoon zien opgroeien. Campert had gelijk; het leven ís verukkeluk.

P.S. Ook het nieuwe logo is sinds twee nachten af! Bruikbaar in allerlei variaties...

PPS Ik mag ook weer bloggen, geloof ik!

5 juni 1999 09:17 Trossen los!
Dit is dan het filmpje waar ik het vrijdag over had, inmiddels heb ik de iTunes beveiliging weten te omzeilen, dus is de muziek gewoon hoorbaar.

Deze reis heeft mij voor altijd een ander mens gemaakt en wat ik daar geleerd heb, hoop ik nooit te vergeten.


 
 

Wie hoor je:
Jimmy Buffet, a Pirate Looks at Forty.

Wat zie je:
(Gekopieerd uit: Toch nog even wachten)
Het begint dus in de haven in Guam en het uitzwaaien door een familie dolfijnen. Dan een stukje schietlessen; we kwamen nu eenmaal door piraten-gebied en mijn zeilmaat was nu eenmaal een ex-navy-seal. Dus ik moest er ook aan geloven en vond al dat vuurwapengeweld eigenlijk veel leuker dan ik verwacht had, stiekem. En het lukte me trouwens ook aardig; die gele die in beeld komt, heeft het niet overleefd...

Al heel snel de eerste en enige tussenstop, het eiland Pagan. Ooit bewoond door enthousiaste kolonisten, maar als gevolg van een hele actieve vulkaan, inmiddels een verlaten, officieel onbewoond eiland. Het Robinson Crusoe-gevoel... Toen we Pagan achter ons lieten, hadden we nog ruim 8000 mijl en 80 dagen te gaan. Zonder tussenstops.

Daarna een stukje leven aan boord: zeilen, lezen, vissen, koken, douchen (koud), wassen... Een ritme wat we volhielden tot we net twee weken voor het einddoel waren; plotseling zaten we een week gevangen in een hoge druk-gebied; prachtig weer, maar geen zuchtje wind.
Wel een hele hoop Portugese Oorlogsschepen gezien, dat wel. Mooie plaatjes, dat ook, maar om zo dicht bij de haven zo klem te liggen is zó frustrerend. Was ook de inspiratie voor een photoshop-probeersel, dat ik dus ook terugvond...

Na tien weken alleen af en toe een tanker aan de horizon gezien te hebben, was het onvoorstelbaar om plotseling een andere zeilboot tegen te komen. De Zamboni bleek onderweg van Vancouver naar Hawaii en wilden graag wat boeken ruilen. Na een uurtje bijpraten gingen beiden schepen weer verder op hun route, en was de Zamboni even snel verdwenen als ze opdook.

Hierna ging het hard, na een week waren de eerste FM-stations weer te ontvangen en na nog een week hadden we, voor het eerst in drie maanden, weer vaste grond onder de voeten.

In mijn profiel heb ik mij tot nu toe verscholen achter de uitleg van mijn alias, in plaats van iets over mezelf te vertellen. Maar kan je zo hard dingen over de geweldige Bruggen van de Blogspace roepen als je niet eens durft te vertellen wat je gedaan hebt, wat je gevormd heeft en wie je bent? Nee.

Maar mijn bio is dus de bio van een "nep-dokter" en dat is niet iets om trots op te wezen.
Gelukkig is het nog niet af. Nog lang niet.

Ik woon sinds drie jaar samen, in Rotterdam met de vrouw van mijn dromen. Wij gaan dus samen oud worden. Ik werk in een andere stad, in een dagopvang project voor zo’n 20 Dubbele Diagnose patiënten. Met een beetje geluk hoop ik per 1 januari 2007 eindelijk aan de opleiding tot psychiater te gaan beginnen. Helaas is er geen opleiding neuropsychiatrie, maar voorlopig mag ik allang blij zijn als ik uberhaupt in opleiding kom.

Het bedrijfsleven was het niet voor mij. Na enkele jaren als internet-consultant gewerkt te hebben realiseerde ik mij tijdens een tropische vakantie dat ik, toen ik klein was altijd al duiker had willen worden als ik groot zou zijn. En dokter. Vroeger, in de tijd van twee netten per antenne, waren de avonturen van Jacques Cousteau voor mij het hoogtepunt van de zondagmiddag.
Maar dat was ik tijdens het volwassen worden helemaal vergeten.

Je eerste studie is geen echte studie maar meer een verlengde leerplicht, die je via stages, stufi-leningen en studentenkredieten, eerste banen en uiteindelijk hypotheken onherroeplijk naar een strak gepland en stressvol bestaan leidt, met daarin hooguit tijd voor een week per jaar in warm en tropisch oord. Inclusief vliegdagen...

Ik besloot naar Sint Maarten te vertrekken om daar te gaan zien hoe ik met duiken een tijdje mijn geld zou kunnen verdienen. Daarna belde ik mijn ouders om ze te vertellen dat ik misschien wel over zo’n stap aan het nadenken was. Twee maanden later stapte ik in Nice aan boord van de Swan fan Makkum, een zeilschip dat toevallig naar de Antillen overgevaren moest worden om daar uiteindelijk toeristencharters te gaan doen. Tien dagen later, net voorbij Tenerife, viel het signaal van mijn mobieltje definitief weg. Ik was vrij om te gaan leven hoe ik dat ooit had gehoopt te gaan doen... Liever spijt van dingen die ik gedaan had, dan van dingen die ik niet gedaan had.

Zes weken lang acht uur op, vier uur af. ’s Nachts zag ik de sterrenhemel zoals ik die nog nooit had gezien (en die ik in de stad nog elke nach mis). Overdag alleen maar blauw, in alle mogelijke tinten en gradaties. En golven. In een tuig aan een lijn met twaalf knopen door vier meter hoge golven worden gesleept. Met verkrampte armen van de hoogtevrees uiteindelijk wel weer levend uit het tweede kraaiennest komen. Beretrots. Voor het eerste van de zeven meter boven het water uitstekende kluiverboom gedoken.

Herboren kwam ik aan op Sint Maarten om mijn bestaan als illegaal vreemdeling binnen het Nederlands Koninkrijk te beginnen. Gedurende vier jaar reisde ik als duikinstructeur en 'boatnigger' door het Caraibische gebied en later rond het eiland Guam in de Pacific.

Op Saba was ik, via vrijwilligerswerk bij de Hyperbare Tank geïnteresseerd geraakt in geneeskunde en dan met name in de neurologie. Maar omdat mijn middelbare school in het teken stond van het motto "5.5 is voldoende, nu tijd voor leukere zaken" had ik weinig illusies over mijn kansen bij de loting Geneeskunde. Hier was toen Maaike in het nieuws, het meisje met slechts elven en twaalven op haar diploma dat toch drie maal werd uitgeloot en dus alsnog naar België moest uitwijken. Ze zagen me aankomen. En zeven jaar studeren? De eerste vier waren al helemaal niet interessant geweest. Qua studie tenminste.

In Guam veranderde er een hoop. Ik kon er alleen werken als ik er ook studeerde. En ik wilde er werken omdat er een danseres en fotomodel verliefd was geworden op mij! Samenwonen met een model... Ik!!! Dus dat werd een semester Marine Biologie aan de Universiteit van Guam. Bij de gevreesde maar eigenlijk doodgoeie professor Anne Rawlings leerde ik voor het eerst dat studeren ook waanzinnig boeiend en interessant kan zijn. Het semester was voorbij voor ik het wist en de danseres bleek een borderline patiënte die wel erg losjes omging met haar medicatie en met haar relatie, dus de Antillen en daarmee de droom om ooit dokter te worden kwamen weer in beeld. Op naar Statia om daar dan de Amerikaanse geneeskunde-opleiding te gaan volgen.
Dan zou ik daarna ongetwijfeld gewoon in Nederland met een toelatingsexamen aan het werk kunnen. Dacht ik.

Door samen met Matt, een gepensioneerde NAVY Seal, Gaptooth Brendan, zijn zoon van zeven plus zijn nurse Darlene, de Sapphire (56 voet, stalen ketch, zelf gebouwd door Matt...) over te zeilen van Guam naar San Diego bespaarde ik een hoop geld voor een lange saaie vlucht, en had ik bovendien 83 dagen kost en inwoning met een mooi uitzicht. En geen jet-lag. Wel 1 dollar per zeemijl toelage én een ticket naar Sint Maarten. Met een beperkte houdbaarheid, dat wel, zodat er ook een gezonde motivatie was om toch vooral flink door te varen.

Tussendoor vier dagen op het onbewoonde eiland Pagan. Zwart vulkaanzand. Tientallen loslopende, bijzonder territoriaal bewuste grote zwarte stieren. ’s Nachts behalve heel andere sterren ook vaak lichtgevende dolfijnen onder en naast de boot. Tien dagen geen zuchtje wind terwijl we nog maar zes dagen te gaan hadden. Eerste liedje op de FM radio was de nieuwe van Santana. Die gitaar vergeet je nooit meer. Twee dagen uit de kust. ’s Nachts zien we de bewoonde wereld gloeien. Overdag nog niks.

Omdat Guam ook onderdeel is van de VS en ik op zee nergens mijn visum kon verlengen dus met een ongeldig paspoort op de kust aan komen varen. De zeer streng beveiligde marine-haven zelfs. Heb ik dat? We zien wel. In het ergste geval moet ik linea reacta naar Nederland.

Honderden pleziervaartuigen schieten spontaan te hulp. Karmapunten? Geen hond ziet ons de territoriale wateren der VS binnen sneaken. De eerste douche na 12 weken op zee. Baard eraf. Immigration was waarschijnlijk al lang blij dat ik gewoon uit mezelf vertrok en niemand deed moeilijk over het verlopen visum. Dat het Witte Kaartje dat ik bij vertrek geacht was te overhandigen ongetwijfeld ergens in de 60 kilo kleding, boeken en CD's zou moeten zijn was zelfs 'no problem sir'. Wegwezen. Snel naar Sint Maarten vanaf daar naar Statia.

De studie was een succes, een MD-titel, een BhSc-titel én een Award van de gouverneur, en al mijn co-schappen in Nederland mogen doen, wat wil je nog meer?

De procedure die 2 jaar geleden begon bij het NUFFIC loopt nog steeds.
Hopelijk daarover later een grappig verhaal, maar nu even niet. Nog niet.

Vergroting van de foto uit mijn profiel.