21 januari was een heuglijke dag voor de lobby-firma's op K-Street in de VS. Het Amerikaanse Hooggerechtshof deed namelijk uitspraak in de zaak 'Citizens United versus Federal Election Committee' (pdf). De zaak ging over de vraag of de overheid grenzen mag stellen aan hoezeer bedrijven zich mogen uitspreken voor of tegen een kandidaat tijdens verkiezingen. Tot 21 januari waren er namelijk grenzen: een kandidaat mocht alleen donaties ontvangen van particulieren of van 'Political Action Committees' (PACs). PACs pretenderen vaak namens burgers te spreken, maar die worden zelf vaak weer gefinancierd of organisatorisch ondersteund door grote corporaties. PACs mogen ook direct campagne voeren voor of tegen een kandidaat, en worden dus vaak als spreekbuis gebruikt voor het bedrijfsleven: de 'bezorgde burgers' die zich tegen Obama's gezondheidszorg-voorstellen te weer stelden, werden vaak door farmaceutische bedrijven en zorgverzekeraars gefinancierd.

 

 

Die omweg is nu dus overbodig geworden: volgens het Hooggerechtshof mogen bedrijven, maar ook vakbonden, voortaan zelf direct advertenties plaatsen en campagne voeren voor of tegen een bepaalde kandidaat of een bepaald voorstel. Dit omdat bedrijven ook 'personen' zijn en als zodanig ook vrijheid van meningsuiting hebben - een beperking daarvan is ongrondwettelijk en moet dus worden afgeschaft. Wat moeten we hier nu van maken? Is dit de doodsteek voor de Amerikaanse democratie?

 

Lees de rest hier.

21 januari was een heuglijke dag voor de lobby-firma's op K-Street in de VS. Het Amerikaanse Hooggerechtshof deed namelijk uitspraak in de zaak 'Citizens United versus Federal Election Committee' (pdf). De zaak ging over de vraag of de overheid grenzen mag stellen aan hoezeer bedrijven zich mogen uitspreken voor of tegen een kandidaat tijdens verkiezingen. Tot 21 januari waren er namelijk grenzen: een kandidaat mocht alleen donaties ontvangen van particulieren of van 'Political Action Committees' (PACs). PACs pretenderen vaak namens burgers te spreken, maar die worden zelf vaak weer gefinancierd of organisatorisch ondersteund door grote corporaties. PACs mogen ook direct campagne voeren voor of tegen een kandidaat, en worden dus vaak als spreekbuis gebruikt voor het bedrijfsleven: de 'bezorgde burgers' die zich tegen Obama's gezondheidszorg-voorstellen te weer stelden, werden vaak door farmaceutische bedrijven en zorgverzekeraars gefinancierd.

 

 

Die omweg is nu dus overbodig geworden: volgens het Hooggerechtshof mogen bedrijven, maar ook vakbonden, voortaan zelf direct advertenties plaatsen en campagne voeren voor of tegen een bepaalde kandidaat of een bepaald voorstel. Dit omdat bedrijven ook 'personen' zijn en als zodanig ook vrijheid van meningsuiting hebben - een beperking daarvan is ongrondwettelijk en moet dus worden afgeschaft. Wat moeten we hier nu van maken? Is dit de doodsteek voor de Amerikaanse democratie?

 

Lees de rest hier.

Vandaag is een heuglijke dag. Vandaag zijn namelijk de Amsterdamse TOP-debaters Anne Valkering en Reinier de Adelhart Toorop WERELDKAMPIOEN debatteren geworden!!!!!!!!!!!!!
Felicitaties kunt u kwijt op het forum van hun thuisvereniging:  http://forum.asdvbonaparte.nl/viewtopic.php?t=775&start=90
En nu: FEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEST!!!!!

Moslims en “Judeo-Christenen” hebben het er maar druk mee, dag-in dag-uit elkaar voor rotte vis uitmaken en ongefundeerde claims doen over wie nu weer de “superieure” beschaving c.q. cultuur heeft. Met droge ogen beweren onze zelfbenoemde “intellectuele leiders” in dit politieke debat de grootste onzin, en die onzin komt van beide kanten. Helaas hanteert bijna niemand het historische lange-termijn perspectief om die onzin door te prikken. In dit drieluik doe ik een poging, door me op drie claims te richten die het fundament vormen van de positie van de “Judeo-Christenen” in dit debat. Deze zijn:

- “De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”

- Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”

- Het Westen is de uitvinder van en enige rechthebbende op concepten als “atheïsme” en “religieuze tolerantie”


Vandaag deel 2, over de claim:

“Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”

Stel: we doen alsof er wel zoiets bestaat als een Judeo-Christelijke beschaving. De mensen die roepen dat “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” wederzijds exclusief zijn, moeten aantonen dat er een onoverkoombaar verschil bestaat tussen de beide “beschavingen”. Anders gezegd, mensen als Wilders moeten aantonen dat “Judeo-Christenen” van Venus komen, en Moslims van Mars, dat ze een geheel andere taal spreken en dat inderdaad “never the twain shall meet”, zoals Rudyard Kipling al eens verzuchtte.

Om te kunnen onderzoeken of die claim klopt, moeten we eerst een aantal dingen weten. We moeten weten wat de definitie van “een beschaving” is. En vervolgens moeten we weten wanneer er precies sprake is van een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen. Het antwoord op de vraag wat een beschaving precies is, komt van Samuel Huntington. Dat is de man die de term “Clash of Civilizations” heeft bedacht. Hij definieerde beschaving als: "the highest cultural grouping of people and the broadest level of cultural identity people have short of that which distinguishes humans from other species." Huntington definieert “beschaving” dus als de grootste culturele groep met welke je jezelf identificeert, net één treetje onder de groep “de mensheid als geheel”.

Dat is een definitie waar we goed mee kunnen werken. Alleen is er direct al een probleem. Als het begrip “beschaving” namelijk een kwestie is van “cultuur”, dan kan er per definitie nooit een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen bestaan. Dat komt omdat cultuur een subjectieve ervaring is, en voortkomt uit een sociaal proces. Sociale wetenschappers noemen “cultuur” een “sociale constructie”: het bestaat omdat jij gelooft dat het bestaat, er naar handelt alsof het bestaat, en door je alledaagse doen en laten, maak jij dat het bestaat. Let wel: sociale constructies kunnen in zekere zin net zo reëel zijn als de zwaartekracht om ons heen of de zuurstof die we nodig hebben om te overleven. Het essentiële verschil tussen “natuurlijke feiten” en “sociale constructies” is dat sociale constructies door mensen gecreëerd en daarmee ook manipuleerbaar zijn. En dat betekent dan weer dat ook de kloof tussen culturen net zo manipuleerbaar is als de culturen zelf. In andere woorden: de kloof tussen beschavingen is zo groot als we zelf willen geloven dat deze is.

Een mooi en relevant voorbeeld van dit proces is de creatie van “nationale identiteit”. Had je in de Renaissance iemand gevraagd wat hun voornaamste culturele identificatie was, dan zou hun antwoord allereerst de stad of de regio zijn waar ze vandaan kwamen, en “religie” slechts een verre tweede. Zo voerden de Venetiërs lustig oorlog tegen de Milanezen, en de Hollanders tegen de Westfriezen. Dat hele idee van “De Italiaan” of “De Nederlander” is eigenlijk pas tot volle wasdom en uitdrukking gekomen aan het einde van de negentiende eeuw, en het begin van de twintigste eeuw. Sterker nog: in Nederland zou je kunnen zeggen dat die Nederlandse identiteit pas na W.O. II is ontstaan. Vóór die tijd was Nederland een klein Hobbit-landje naast Duitsland, waar Katholieken, Protestanten, Liberalen en Communisten naast en vooral langs elkaar leefden in compleet verschillende identiteiten, die toevallig wél allemaal Nederlands spraken. Pas na de bezetting door een buitenlandse macht, de ontkerkeklijking en de komst van de televisie vond de verzuiling plaats, en begonnen we onszelf steeds meer en meer als “Nederlander” te zien.

Kortom, cultuur is per definitie een sociaal proces. Hoe groot de kloof is, is een kwestie van je eigen perceptie. Maar de oorzakelijke factor ligt dus bij de subjectieve keuze die iemand maakt, niet bij “de cultuur zelf”. En net zoals uiteindelijk West-Friezen en Noord-Hollanders elkaar toch zijn gaan zien als lieden van het grotere "Nederland", zo kan het ook mogelijk zijn voor Moslims en Christenen om elkaar te zien als lieden van één en dezelfde beschaving, in plaats van lieden van twee verschillende beschavingen. Toch, zo zullen Wilders-en-Huntington-adepten beweren, er zijn toch wel verschillen tussen culturen? En als die verschillen er zijn, dan kunnen die verschillen toch bijdragen aan hetzij verwijdering tussen culturen, hetzij toenadering tussen culturen? En is het dan niet zo dat de Islam nu net allerlei verschillen bevat, die ervoor zorgen dat Moslims zich juist verwijderen van die “Judeo-Christelijke beschaving”?

Dat kan. Maar dan moeten we ons afvragen of “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” daadwerkelijk zo verschillen zijn. Ik denk van niet. Zowel “De Islam” als “De Judeo-Christelijke beschaving” baseren zich op “een heilig boek”. In die verschillende heilige boeken staan grotendeels de zelfde verhalen, over dezelfde figuren, met vrijwel dezelfde namen. Sterker nog, in een artikelenreeks van het dagblad Trouw (http://www.trouw.nl/islam) wordt aannemelijk gemaakt dat de Islam niet slechts verwant is aan het Christendom, maar een variant is van het Christendom. Het lijkt misschien een vreemde gedachte: de Islam die zich tot de rest van het Christendom verhoudt zoals bijvoorbeeld het Protestantisme, of de Katholieke Kerk, of de Orthodoxe kerk, of de Pinkstergemeentes uit de V.S. zich tot “Het Christendom” verhoudt. Maar de auteurs die Trouw citeert zijn niet de enigen die beweren dat de Islam van oorsprong een Christelijke sekte was (zie bijvoorbeeld http://en.wikipedia.org/wiki/John_Wansbrough).

Die link tussen Christendom en Islam komt ook in de Koran zelf naar voren. Zo lezen we in Soera 10:94 (“En als gij over hetgeen Wij tot u hebben neergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen. Inderdaad, de waarheid is van uw Heer tot u gekomen; behoor daarom niet tot de twijfelaars.”) dat Moslims gerust bij Christenen en Joden kunnen aankloppen voor Eerste Hulp bij Interpretatieproblemen. Zoiets zou een Boeddhist nu nooit doen. Sterker nog, Moslims zien Mohammed juist als een directe opvolger van Abraham, Mozes, David en Jezus. Om het nóg mooier te maken, de eerste mens ooit die erkende dat Mohammed inderdaad een profeet was, en visioenen van God kreeg, was een Nestoriaans-Christelijke monnik met de naam Waraqah ibn Nawfal. Vooruit dan, de Islam claimt dat ze een nieuwe en verbeterde versie van het Christendom is, en dat zou een grond van vijandschap kunnen zijn. Maar welke houding zou die vijandschap meer in de hand werken: de Islam, die zichzelf als een iets betere uitleg van dezelfde boodschap ziet, of het Christendom, die een plicht tot bekeren kent en heilig gelooft dat alle mensen die geen Christen zijn, Moslim en Jood incluis, de eeuwigheid brandend in de hel zullen doorbrengen?

Kortom, die “onoverbrugbare kloof” tussen Islam en de “Judeo-Christelijke beschaving” is een bedenksel, een sociale constructie, iets wat de deelnemers aan dit debat zélf creëren en vormgeven door ernaar te handelen. Het frappante is: vanuit het perspectief van de Moslims zelf is er helemaal geen onoverbrugbare kloof, maar juist het tegenovergestelde: tussen de Islam en “het Judeo-Christendom” bestaat een hele duidelijke historische en spirituele continuïteit. En als Moslims niet de door Wilders zo veel betreurde verwijdering tussen Moslims en "Judeo-Christenen" creëren, wie creëert die kloof dan wel?

Moslims en “Judeo-Christenen” hebben het er maar druk mee, dag-in dag-uit elkaar voor rotte vis uitmaken en ongefundeerde claims doen over wie nu weer de “superieure” beschaving c.q. cultuur heeft. Met droge ogen beweren onze zelfbenoemde “intellectuele leiders” in dit politieke debat de grootste onzin, en die onzin komt van beide kanten. Helaas hanteert bijna niemand het historische lange-termijn perspectief om die onzin door te prikken. In dit drieluik doe ik een poging, door me op drie claims te richten die het fundament vormen van de positie van de “Judeo-Christenen” in dit debat. Deze zijn:

- “De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”
- Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”
- Het Westen is de uitvinder van en enige rechthebbende op concepten als “atheïsme” en “religieuze tolerantie”

Vandaag deel 1, over de claim:

“De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”

Laten we eerst even doen alsof het samentrekken van het Jodendom en het Christendom géén gotspe is. Laten we even doen alsof de Christenen niet twee hele millennia lang er alles aan hebben gedaan het Joodse volk zwart te maken, te verguizen en uit te roeien, en laten we even doen alsof de pogroms van bijvoorbeeld London en York (1189 – 1190), die in onder andere Chillon, Basel, Stuttgart, Ulm, Speyer, Dresden, Straatsburg, Mainz (1348) en de velen die daarna volgen, zelfs gelegitimeerd door Maarten Luther himself , culminerend in Hitlers Holocaust, allemaal uitingen waren van broederliefde binnen de “Judeo-Christelijke beschaving” in plaats van allesverterende haat jegens die allochtonen avant la lettre. Als we die grote leugen aan onszelf kunnen verkopen, kunnen we dan hard maken dat “de” Europese beschaving “Judeo-Christelijk” is?

Natuurlijk niet. Ik zal niet ontkennen dat het Christendom een zeer grote rol heeft gespeeld in de afgelopen twee millennia. Maar die twee millennia laten zich niet reduceren tot 2000 jaar gezapige, stabiele en vredige “Judeo-Christelijke” beschaving. Sterker nog, als je één label zou moeten plakken op de afgelopen 2000 jaar, dan zou dat label eerder “strijd tégen het Christendom” moeten zijn. Ga maar na: de Romeinen, aan wie wij een groot gedeelte van ons rechtssysteem te danken hebben, hebben zich met hand en tand verzet tegen dit nieuwe uit het Midden-Oosten komende, het Westen wezensvreemde geloof, totdat hun eigen keizer Constantijn als een omgekeerde Judas zich bekeerde tot dat on-Europese geloof. Na de val van het Romeinse Rijk voerden de van oorsprong Indo-Europese volkeren, met een van oorsprong vredelievende Indo-Europese religie, oorlogen tegen elkaar met als inzet: bekering tot het Christendom. Na de (wel vreedzame) bekering van de Franken ging deze “Christenen” vrolijk aan de slag met het uitmoorden van de heidense Saxen, met als hoogtepunt het Bloedgericht van Verden in 782. Later zouden de Germaanse volkeren onderling laten zien dat ze deze les van Charlemagne goed begrepen hadden: Olaf de Eerste voerde eigenhandig een beeldenstorm om achtereenvolgens de Noren en de Ijslanders met grof geweld te dwingen tot het Christendom.

Het valt niet te ontkennen dat het Christendom na hevig verzet uiteindelijk het gehele Europese continent veroverd had. Maar de echte “clash of European civilizations” moest toen nog beginnen: de Renaissance. In dit licht is het interessant ons te herinneren waarom het unieke tijdgewricht van de 13e en 14e eeuw ook alweer de Renaissance genoemd wordt. Het is letterlijk de Wedergeboorte, de herontdekking van de verloren gegane klassieke Romeinse en Griekse werken. Die terugkeer van Hellenistische ideeën naar hun oorspronkelijke ontstaansgrond, waar het Christendom ze eertijds van verdreven had, zou het aangezicht van het Christendom voorgoed veranderen: de werken van heidense auteurs als Plato, Aristoteles, Euclides, Hippocrates, maar ook van Moslim(!)-auteurs als Averroës en Avicenna, allemaal droegen ze bij aan het intellectueel broeierige klimaat wat onder andere het humanisme en via het humanisme de Reformatie voort zou brengen. Het humanisme en de Reformatie zijn misschien nog te scharen onder de schaduw van het Christendom, maar een latere ontwikkeling die zijn intellectuele wortels kan traceren tot de Renaissance staat duidelijk apart van het originele Christendom: De Verlichting van de 17e en 18e eeuw. Kants sapere aude! (durf te weten!) was een regelrecht mes tussen de ribben van het nog altijd dogmatisch-totalitaire Christendom. Denkers van deze periode vertrouwden maar op één bron: het menselijk vermogen tot rationeel denken. De Bijbel werd in naam nog wel vereerd maar vele Verlichtingsdenkers “bekeerden” zich tot het atheïsme – dezelfde Verlichtingsdenkers die middels hun werken de basis hebben gelegd voor “onze” moderne democratie. Denkers als Rousseau, Locke en nog heel wat meer creëerden de intellectuele rechtvaardiging van de representatieve democratie die gebonden is de basisvrijheden van haar eigen burgers te respecteren.

Het politieke systeem dat wij heden ten dage kennen is juist tot stand gekomen ondanks de religieuze intolerantie die het Christendom jegens Jan en alleman tentoon spreidde: zaken als scheiding van kerk en staat, respect voor fundamentele mensenrechten ongeacht de religieuze overtuiging van de persoon, de soevereiniteit van de natie-staat in haar eigen grondgebied (cuius regio, eius religio), allemaal zijn ze tot stand gekomen in het vijandige klimaat van het Christendom: ze zijn ontworpen om de toenmalige Christelijke oorlog tegen allen illegitiem te maken.

De conclusie: het is een contradictio in terminis om te spreken over “onze” beschaving als een Judeo-Christelijke beschaving. Ten eerste hebben “wij Westerlingen” bijna 2000 jaar het Joodse volk de meest onuitsprekelijk afgrijselijke dingen aangedaan, en ten tweede is er onder diezelfde Westerlingen al bijna 2000 jaar lang sprake van hetzij strijd tegen, hetzij strijd binnen het Christendom. En tot slot, juist de waarden die iemand als Geert Wilders centraal acht voor onze democratische rechtstaat, waarden als “vrijheid van meningsuiting” en “scheiding tussen kerk en staat”, dat zijn allemaal waarden die juist tot stand zijn gekomen in weerwil ván die “Judeo-Christelijke beschaving”. De claim dat onze beschaving dus in de basis een “Judeo-Christelijke beschaving” is, is in het licht van onze geschiedenis een belachelijke claim.

Afgelopen week bracht de WRR een rapport uit over “De Nederlandse Identiteit”, getiteld “Identificatie met Nederland”.Conclusie? “De” Nederlandse identiteit bestaat niet. Deze conclusie werd door onze conservatieve politici en critici gelijk naar de prullenbak verzonden als onrealistisch, ivoren-toren-werk en wat dies meer zij. Die conclusie is helaas te kort door de bocht: de WRR doet met dit rapport een zeer interessante en relevante bijdrage aan “het integratiedebat”. Die bijdrage negeren is niet alleen dom, maar ook schadelijk.

Die bijdrage zit hem niet in de conclusie, maar in de weg die de WRR bewandelt op weg naar die conclusie. Al vanaf de eerste pagina’s maakt de WRR namelijk een belangrijk onderscheid. Zij delen het begrip “identiteit” als uitkomst op in drie verschillende manieren om tot die identiteit te komen: functionele, emotionele en normatieve identificatie. Ik licht deze begrippen eerst even kort toe voordat ik uitleg waarom het negeren van dit onderscheid het integratieprobleem alleen maar verergert.

Functionele identificatie slaat op de identiteit die je ontleend aan het verrichten van gemeenschappelijke activiteiten. Zo kan iemand met trots zeggen “Ik ben hartchirurg”, maar net zo goed “Ik ben brievenschrijver voor Amnesty International” of “Ik kan heel goed darten”. Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je doet. Emotionele identificatie is die identiteit die je ontleend aan je privé-sfeer, zoals je vrienden en familie. Zo kun je als Christen kerst vieren met je familie, of als atheïst genieten van twee verder betekenisloze vrije dagen, of je viert in plaats daarvan Chanoeka of Divali. Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je deelt. Normatieve identificatie gaat over je visie op rechtvaardigheid in het publieke en politieke domein. Hoe ver mag vrijheid van meningsuiting gaan? Mag je iemand fysiek pijn doen wanneer ze jou met woorden beledigen? Hoe bloot moeten vrouwen over straat kunnen lopen? Kern van dit proces is dat je je identiteit ontleent aan wat je vindt.

Het negeren van deze driedeling in het integratievraagstuk is dom, en wel omdat deze driedeling ons helpt om de problemen met integratie veel preciezer te definiëren. Net zoals je wilt dat een hartchirurg die jou opereert, eerst hele precies weet waar het probleem precies – Hartkleppen? Hartvaten? Hartspier?- zo wil je ook dat onze politici en opinieleiders heel precies weten waar ze het over hebben als ze zeggen dat er een probleem is met “de integratie met dé Nederlandse identiteit”. En de kern van het integratieprobleem zit hem natuurlijk vooral in het derde element: de normatieve identificatie van radicale imams die oproepen om homo’s van gebouwen te werpen, van fundamentalisten die filmmakers overhoop steken voor een in zijn ogen beledigende film, van blanke jongeren die de Hitlergroet brengen en alle mensen met een kleurtje met geweld uit dit land willen verwijderen.

Het negeren van die driedeling is ook nog eens gevaarlijk, omdat onze conservatieve politici vaak oplossingen voorstellen die niet de normatieve, maar de emotionele identificatie aanpakken. Het verbieden van het bezit van twee paspoorten, het verplichten van het kennishebben van de Nederlandse canon, het verplicht vermengen van witte en zwarte woonwijken (een plan waarmee de zogeheten “linkse” SP de PVV keihard rechts inhaalde), allemaal raken ze onterecht de “sense of belonging” van “de allochtoon”. Deze plannen raken de eerlijke Marokaan die dag-in, dag-uit de zegeningen van de democratische rechtstaat telt, maar wel graag Ramadan uitoefent en elke vrijdag de in het Arabisch prekende Imam bezoekt, net zo hard als de radicaliserende straatjochies die geen letter van de Koran hebben gelezen maar uit pure onvrede zich aangetrokken voelen tot het fundamentalisme. Ze raken de hardwerkende Hindoestaan die op het werk perfect Nederlands spreekt, maar thuis onder het eten van Sattvic-eten met zijn gezin het nieuws uit Suriname en India bespreekt wél, maar ze raken de racistische taal uitslaande, Holocaust-verheerlijkende Stormfronters die met plezier en groot enthousiasme diezelfde Hindoestaan zouden vermoorden en zijn dochter verkrachten vanwege hun huidskleur, juist niet.

Het gevolg? Simpel: als je als “allochtoon” niet eens meer legitiem je eigen geloof, je eigen taal, je eigen geschiedenis mag delen met je eigen familie en vrienden, terwijl je tegelijkertijd wel vierkant achter de democratische rechtstaat hebt gestaan, dan begin je een afkeer te krijgen van die “democratische rechtstaat”. Je ziet dan dat die “democratische rechstaat” vooral de rechten respecteert van iedereen die Nederlands spreekt, spruitjes, bloemkool en te gaar gekookte aardappelen eet, en terugverlangt naar de tijd dat heel Nederland als volledig blank land de halve wereld in een afgrijselijke wurggreep van kolonialisme en slavernij hield – maar niet die van jou. Je ziet kortom, dat die democratische rechtstaat die je gevraagd wordt te respecteren, helemaal niet zo democratisch of rechtstatelijk ís. En daarmee verlies je gaandeweg die zo kostbare en kwetsbare normatieve identificatie.

Ondoordacht integratiebeleid kan dus juist leiden tot méér radicalisering, in plaats van minder. Deze belangrijke conclusie kun je alleen maar trekken na het zorgvuldig lezen en serieus nemen van het WRR-rapport. Iedereen die dit rapport naar de prullenbak heeft verwezen vormt een bedreiging voor onze democratie, omdat ze weigeren secuur en nauwkeurig na te denken over dat oh zo belangrijke integratievraagstuk.

In mijn vorige post gaf ik een voorbeeld van een Moslim-heerser die eigenhandig een aantal waarden in zijn beleid uitvoerde die we tegenwoordig als “exclusief Westers” zouden willen bestempelen. Dat deed hij in een tijd (de zestiende eeuw) toen wij in het Westen nog vrolijk óf elkaar aan het uitmoorden waren, omdat we een klein beetje een andere kijk hadden op exact dezelfde Bijbel, of andere volkeren uitmoorden onder de overtuiging dat ze toch geen ziel hadden. Vrijheid van religie en gelijkheid van mensen zijn blijkbaar niet zo exclusief Westers.

Maar enkele reageerders vroegen terecht hoe het dan in het nú zit. Is er dan in de tegenwoordige tijd niet een duidelijk verband tussen “Islam” en “gebrek aan politieke vrijheid”? Dat is een statistische vraag, die je door middel van statistiek moet beantwoorden – laat ik dat dan maar eens doen. Om die analyse te kunnen maken moet je eerst de onderzoeksvraag goed formuleren. Als ik dhr. Wilders goed begrijp, zegt hij dat er een direct verband zit tussen “de Islam” en “politieke onvrijheid”. Dat is nogal een zware claim om te maken: hij stelt vrij letterlijk dat “hoe meer Moslim iemand/een staat is, hoe minder respect voor de democratische rechtstaat”. Die stelling gaan we testen, met de onderzoeksvraag: “veroorzaakt de mate van Islamisering in een land de politieke onvrijheid in dat land?”.

Voor ik aan de slag kan met statistieken, moet ik eerst een paar zaken helder uitleggen over mijn onderzoeksaanpak. Ten eerste: wat ik ga doen, is het volgende: ik ga van landen meten a) hoe sterk het een “geïslamiseerd” land is, en b) hoe “politiek onvrij” dat land is. Wanneer ik die meting heb gedaan, laat ik op die twee metingen een simpele regressieanalyse los. Een regressieanalyse is een statistische methode, waarmee je kan bewijzen of de ene variabele ook écht de oorzaak is van de andere. Iedereen die een beetje kaas heeft gegeten van statistiek weet dat zo’n analyse niet zo moeilijk is, en iedereen met een Excel-pakketje thuis kan ze zelf ook vrij simpel maken.

Ten tweede: wat bedoel ik precies met “mate van geïslamiseerd zijn” en “politiek onvrij”? Hoe meet je die twee begrippen? Betreft de eerste, mate van geïslamiseerd zijn, dat meet ik als volgt: ik breng in kaart hoeveel procent van de bevolking Moslim is. Om te meten hoeveel procent dat is, gebruik ik de CIA als bron, namelijk via het CIA World Factbook, hier te vinden: https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/index.html. Is overigens een mooie site waar je écht gerust een vrije zondag op mag doorbrengen. Ik haal van die site twee gegevens: ten eerste, of Moslims de grootste groep zijn, en ten tweede, welk percentage van de bevolking dan Moslim is. Dat eerste wil ik weten omdat je natuurlijk niet kan verwachten dat “de Islam” een groot effect heeft op de politieke onvrijheid, als “de Moslims” niet eens de macht (in aantallen) hebben andere groepen te overheersen. Dat tweede meet ik om straks de stelling van Geert letterlijk te testen: zit er een één op één verband tussen “Islam” en “politieke onvrijheid”?

Om “politiek onvrij” te meten maak ik gebruik van de zogeheten “Freedom House Index”, hier te vinden: http://www.freedomhouse.org/template.cfm?page=276. Freedom House meet al sinds jaar en dag de politieke vrijheid in landen en is wereldwijd dé autoriteit op dit gebied. Ze meten twee verschillende onderdelen: “Politieke rechten”, met een maximale score van 40 (dat is “goed” vanuit democratisch perspectief) en “Burgerlijke Vrijheden” met een maximale score van 60. Politieke rechten gaan over zaken als hoe democratisch de verkiezingen zijn en burgerlijke vrijheden gaan over persoonlijke vrijheden als “recht op organisatie” en “recht op vrijheid van meningsuiting”. Voor dit onderzoek meet ik politieke vrijheid als volgt: ik tel de scores op PR en BV bij elkaar op (de maximaal mogelijke score wordt dus 100), en ga die straks correleren met het percentage moslims.

Ten derde: hier moet ik een technisch worden. Wilders zegt dat er een duidelijk verband zit tussen “De Islam” en “politieke onvrijheid”. Als ik dat in de statistische termen van een regressie-analyse vertaal, dan moeten we gaan kijken naar de zogeheten correlatie-coëfficiënt “R-kwadraat”. Voor de niet-statistici onder u: de correlatie-coëfficiënt is een cijfer dat varieert tussen de 0 en 1. Zit dat getal in de buurt van 1, dan is er een sterk verband tussen de beide variabelen. Is dat getal 0, dan is er helemaal geen verband tussen de beide variabelen.

De hypothese die ik toets is gebaseerd op de woorden van Wilders. Nu weet ik niet precies welke theorie Wilders precies in gedachten heeft, maar hij zegt vrij stellig dat “De Islam” fundamenteel onverenigbaar is met “Politieke vrijheid”. Dat wil zeggen dat hij een zeer sterk verband verwacht te zien. Als ik zijn woorden letterlijk neem, dan zou ik dus een R-kwadraat moeten zien van 1. Nu is dat wel heel sterk: zo’n verband komt een statisticus in de praktijk bijna nooit tegen. Ik ben dus een beetje lief voor Wilders en zeg vooraf dat ik een R-kwadraat van 0,4 al een goede indicatie vindt van een verband tussen Islam en politieke vrijheid.

Gaan we de regressie-analyse draaien. Ik draai die analyse op basis van de volgende gegevens:

Land                PR (0-40)     CL (0-60)     Totaal     %Moslims        grootste groep j/n
Maldives          11                 23               34           100,00%         j
Mauritania       17                 29               46           100,00%         j
Saudi Arabia     4                   9                13           100,00%        j
Somalia             1                   3                 4            100,00%        j
Turkey             28                 37               65             99,80%         j
Algeria             11                 25               36            99,00%         j
Morocco           17                 28               45            98,70%         j
Comoros         24                 30                54            98,00%         j
Iran                 10                 13               23             98,00%        j
Tunisia             6                  18                24            98,00%        j
Yemen             14                19                33              98,00%         j
Iraq                 11                11                22             97,00%         j
Libya               1                    7                 8              97,00%         j
Pakistan         11                 24                35             97,00%            j
United Arab Emirates 8       17                25              96,00%         j
Djibouti           12                23                35              94,00%         j
Senegal          33                43                76              94,00%        j
Azerbaijan      10                22                32              93,40%        j
Jordan            14                28                42              92,00%         j
Egypt               7                20                27               90,00%         j
Gambia           17               31                48                90,00%         j
Mali                 30               44               74                 90,00%         j
Syria                1                8                 9                   90,00%         j
Tajikistan         8                20               28                 90,00%           j
Afghanistan    17               18               35                 89,00%         j
Turkmenistan   0                1                 1                  89,00%             j
Uzbekistan       0                3                 3                  88,00%             j
Indonesia       30                35              65                 86,10%             j
Guinea             9                23               32                85,00%             j
Kuwait            19                27               46               85,00%             j
Oman             10                18               28                85,00%             j
Bangladesh    22               31               53                 83,00%             j
Bahrain          16                 20              36                81,20%             j
Niger              29                 35              64                 80,00%             j
Qatar               9                 18              27                 77,50%             j
Kyrgyzstan    16                  30             46                 75,00%             j
Albania          26                  38             64                 70,00%             j
Sudan            3                      7            10                 70,00%                 j
Brunei            7                    23            30                 67,00%             j
Malaysia       19                    29           48                 60,40%             j
Sierra Leone 23                   37           60                 60,00%                 j
Lebanon       17                   34           51                 59,70%             j
Chad              6                   16            22                  53,10%             j
Burkina FasO  17                 36           53                 50,00%                 j
Nigeria            21                 30          51                 50,00%             j
Kazakhstan     10                 22          32                 47,00%             j
Bosnia-Herzegovina 25        39          64                 40,00%             j
Cote d’Ivoire     5                 16           21                 37,50%             j
Tanzania           22               36           58                 35,00%             j

Dat zijn bij elkaar alle landen waar Moslims de grootste groep zijn. Je ziet dat ze niet per sé in de absolute meerderheid (50% + 1) hoeven te zijn om de grootste groep te zijn: in landen als Tanzania en Ivoorkust zijn de bevolkingsgroepen zo onderling verdeeld dat je met 35% al de grootste kunt zijn. Moslims, het lijken net mensen.

Maar wat komt er nu uit die regressie-analyse? Welnu, ik laat het u zien:

Gegevens voor de regressie
Meervoudige correlatiecoëfficiënt R 0,234118357
R-kwadraat 0,054811405
Aangepaste kleinste kwadraat 0,03470101
Standaardfout 18,80281043
Waarnemingen 49

Zoals ik al zei, we gaan kijken naar de uitkomst op R-kwadraat. Als Wilders gelijk heeft met zijn theorie, dan horen we daar 1 te zien, zei ik eerder al. Ik zei echter ook al dat dat misschien een beetje vergezocht is, dus zei ik: laten we er 0,4 van maken: als R-kwadraat groter of gelijk is aan 0,4, dan kan Geert wel eens gelijk hebben. Maar wat vinden we voor een waarde bij R-kwadraat?

0,054811405 (voor de cijfervreters onder u, de significantie van dit cijfer bedroeg 0,105423008)

U leest het goed: 0,055, afgerond naar boven. En 0,055, dat ligt wel heel erg dicht bij 0. En 0, dat gaf aan dat er geen verband is tussen beide variabelen. De conclusie is dus duidelijk: de “mate van Islamisering” vertoont géén verband met de “mate van politieke onvrijheid”.

Nu moet ik eerlijk zijn: de reden dat geen enkele politicoloog een dergelijk onderzoek eerder heeft gedaan, is omdat dit onderzoek aan alle kanten rammelt. Één van de redenen: er zijn natuurlijk veel meer oorzaken van politieke onvrijheid. Zoals bijvoorbeeld analfabetisme, of Bruto Nationaal product in een land. En dat inzicht levert dan al weer een inzicht op: kan het niet zo zijn dat iets als “radicalisering”, of je dat nu als “Moslim” of “Communist” of “Neo-Nazi” doet, meer te maken heeft met je algemene socio-economische ontwikkeling? Maar dát is natuurlijk een argument dat Geert niet horen wil: socio-economische ontwikkeling als oorzaak betekent dat de Islam niet de oorzaak is. Sterker nog, als socio-economische ontwikkeling écht de oorzaak is, dan zou ons dat verplichten juist veel aan ontwikkelingssamenwerking te doen, iets waar Geert ook weer tegen is.

De andere reden waarom dit onderzoek rammelt is omdat geen enkele onderzoeker het ooit in zijn hoofd zou halen om een onderzoek te doen naar “De Islam” als verklarende factor. Elke onderzoeker wéét namelijk er niet zoiets bestaat als “De Islam”. Die weet dat elk geloof uiteindelijk gemaakt wordt door de mensen die dat geloof hebben, en weet dat je altijd aardige mensen hebt, die toevallig Moslim zijn, en prima mee kunnen komen met de democratie, en dat je ook onaardige mensen hebt, die toevallig Moslim zijn, en zich verzetten tegen de democratie. De verklarende factor is de menselijke geest, en de menselijke capaciteit tot wreed en boosaardig gedrag, evenals tot verheven en goedaardig gedrag.

Anders gezegd: een wetenschapper, iemand die is opgeleid en getraind in zuiver, nauwkeurig en helder denken, zou het nooit in zijn hoofd halen een dergelijke grove generalisering te gebruiken voor een onderzoek. Die weet van tevoren dat een claim als “De Islam is fundamenteel onverenigbaar met de waarden van onze democratie”. Als zelfs een amateur-statisticus als ik, met een amateuristische analyse als deze, een dergelijke claim al kan ontkrachten, waar blijven de  échte argumenten van Geert Wilders dan?

Geert Wilders komt er maar weer mooi mee weg tijdens de Algemene Beschouwingen - álle Moslims afdoen als een groot kwaad voor onze democratie, en claimen dat de Islam in zijn kern onverenigbaar is met een democratische rechtsstaat. En onze overige politici blijven zoeken naar een goede manier van ermee omgaan. Ze blijven roepen dat het niet goed is te generaliseren, en dat ze "krachtig afstand" nemen van zijn bewoordingen. Dat roept bij mij een ongemakkelijk gevoel op: het is overduidelijk dat Wilders ontzettend grof generaliseert, en zo'n grove generalisatie zou makkelijk door te prikken moeten zijn. Maar dat gebeurt niet: de overige politici blijven hangen in abstracte oproepen om aardig te zijn tegen "onze minderheden".

Géén inhoudelijke argumenten dus, waarom de Islam wél compatibel zou zijn met een democratische rechtstaat. Aangezien niemand anders het doet, gooi ik hier een balletje op wat de heren en dames politici met liefde van me mogen lenen. Zijn er voorbeelden te bedenken waarin een Islamitisch heerser beleid heeft gevoerd dat consistent is met een democratische rechtstaat? Het antwoord: ja.

Ik pik er één voorbeeld uit: Keizer Akbar de Grote uit India, in de zestiende eeuw. U zult misschien zeggen: waarom een voorbeeld uit zo lang geleden? Mijn antwoord is simpel: in de zestiende eeuw werd Europe verscheurd door een godsdienstrijd, beginnend met Luther in 1517, verdergaand met een scheuring in 1531 van de Kerk van Engeland met de Katholieke Kerk, en nog veel meer. Dit leidde tot meerdere massamoorden, waarvan de Bartolomeusnacht in 1572 slechts de bekendste was. Tegelijkertijd waren de Europeanen bezig de Indianen in Amerika uit te roeien, zonder genade. Sterker nog, de heren intellectuelen moesten nog beslissen of de Indianen überhaput wel een ziel hadden! Europa was in die tijd dus zo intolerant als maar zijn kon.

Vergelijk dat met het beleid van keizer Akbar. Hij was zelf een moslim, maar trouwde met een Hindu van de Rajput-kaste, die tijdens haar huwelijk gewoon Hindu bleef. Sterker nog, Akbar voerde een in Europa destijds ondenkbaar beleid uit: in zijn rijk dienden alle religies gelijk behandeld te worden. Of iemand nu Moslim, Hindoe, Farsi, Buddhist, Christen of Jood was, hoorde allemaal niet uit te maken. Akbar stak veel tijd in het actief bestrijden van ongelijkheid tussen religies, organiseerde debatten tussen verschillende religies en had zelf een gevarieerd team van adviseurs uit elke religie. Terwijl in Europa zelfs de maar matig van elkaar verschillende Katholieken en Protestanten elkaar uitmoordden, keuvelden de Moslims gezellig met de Hindoes, Buddhisten en welk ander geloof er ook maar te vinden was in India.

Een andere reden waarom dit voorbeeld interessant is, is omdat Akbar dit helemaal zelf bedacht heeft: zonder enige "westerse" invloed bedacht de Islamitische Akbar dat het goed zou zijn andere religies op gelijke voet te stellen en op even goede manier te behandelen als zijn eigen Islam. Hoezo komt Wilders er dan bij dat "tolerantie" een uniek Westerse waarde is, als het juist een Islamitische keizer was die als één van de eersten, zonder invloed van het toen achterlijke Westen, handen en voeten gaf aan zo'n typisch Westerse waarde?

Voila: één simpel voorbeeld dat de visie van Wilders ontkracht. Let wel: ik wil niet ontkennen dat er problemen zijn met bepaalde minderheden. En dat we daar zeker iets aan moeten doen, staat vast. Maar Wilders irritante generalisaties zijn niet de manier om dit op te lossen.

Hanie van Leeuwen, ooit lid van de Eerste Kamer, bindt vandaag naar eigen zeggen een nieuwe en belangrijke Politieke Strijd aan: die tegen "onduidelijk taalgebruik". Want wat is het probleem? Teveel Nederlanders lezen op een laag niveau. Sterker nog, 1,5 miljoen Nederlanders schijnen "laaggeletterd" te zijn. Dat wil zeggen dat ze wel letters herkennen als je het ze voorzichtig vraagt, maar in de dagelijkse praktijk analfabeet zijn. Tijd om er iets aan te doen, vindt Hannie: de overheid en alle anderen moeten "simpeler" communiceren.

Ik walg van dergelijke onzin, dames en heren. Complex taalgebruik is een noodzaak! Hoe anders zouden baanbrekende en fascinerende filosofen hun ingewikkelde, doordachte en genuanceerde gedachtenstelsels uit de doeken moeten doen als ze zich moeten bedienen van "simpel" taalgebruik? Ik zie het al voor me: John Rawls "veil of ignorance" gereduceerd tot een burqa van kleinburgerlijkheid, Robert Nozick's "state of nature" omgesmolten tot een simpel "survival of the fittest" en Habermas' "Strukturwandel der Öffentlichkeit" verworden tot een "Franse en Engelse speeltuinen door de eeuwen heen". Onze werkelijkheid is nu eenmaal een complexe zaak, en om daar goed over te kunnen communiceren is complex taalgebruik essentieel.

Trouwens: Hannie maakt ook een domme fout. Zij denkt namelijk: "als zinnen simpeler zijn, dan begrijpen mensen het beter". Dat is natuurlijk niet zo. Een zin kan nog zo simpel zijn, qua opbouw en woordkeus, maar nog steeds niet begrepen worden. De oorzaak is dan het begrip van de lezer. En hoe simpel een overheid ook communiceert: als het begrip er niet is, komt het niet aan. De overheid kan zich dan beter richten op het verbeteren van het basisonderwijs, zodat onze kinderen beter begrijpend leren lezen. Anders laten ze zich in de luren leggen door mooie praatjesmakers: mensen die zaken heel simpel kunnen voorstellen, met als enig doel om misbruik van je te maken.

En Hannie zelf is daarvan een triest voorbeeld. Eventjes doorklikken op de website die ze lanceert, en het is duidelijk: deze actie is een reclamestunt. De initiatiefnemer is namelijk uitgeverij en trainingsbureau "Eenvoudig Communiceren" - een bedrijf dat tegen betaling maar al te graag overheden wil helpen "simpeler" te communiceren. Niks mis mee natuurlijk, zo'n promotiestunt. Sterker nog: mijn complimenten voor een goed bedrijfsconcept en mijn complimenten voor een goed in elkaar gezetten free publicity campagne, waar zelfs allerlei NGO's ook nog bij betrokken zijn. Maar Hannie heeft dat allemaal blijkbaar niet begrepen. Die snapt niet dat zij nu staat te preken om andermans kas te spekken, niet om een maatschappelijk probleem te verhelpen. Ik hoop voor haar dat er in haar contract in duidelijke termen staat dat ze een deel van de opbrengst krijgt.

"Kunstenaars zijn geen luie varkens" lezen we vandaag in de Volkskrant. De implicatie is dat kunstenaars dús wel de subsidies verdienen die ze krijgen. Een gekke redenering is dat: ik ben ook geen lui varken. Maar ik krijg geen subsidie. En dat terwijl ik allemaal nuttig werk verricht, ook in mijn vrije tijd als vrijwilliger.

De brief past precies in het Geenstijl-niveau wat het debat rondom kunstenaarssubidies al jaren kenmerkt: "zij zijn lui!" versus "nee hoor, we zijn helemaal niet lui!". Dit gescheld, een schoolplein waardig, verdoezelt de veel belangrijkere argumenten in het debat. En dat is jammer, want waar we het nu niet over hebben, is wáárom zelfs hardwerkende kunstenaars aanspraak mogen maken op een subsidie.

Mijns inziens hebben zelfs hardwerkende kunstenaars geen recht op subsidie. Waarom niet? Heel simpel: wat zijn de dingen die een overheid hoort te subsidiëren? Zaken als onderwijs, zorg, veiligheid: dat zijn essentiële taken waar elke burger iets aan heeft, en dat moet een overheid dus niet subsidiëren. Maar wat een overheid niet dient te subsidiëren, is iemands keuze van beroep - en "kunstenaar zijn" is gewoon een beroep. En net zoals de overheid mensen niet subsidieert om consultant, financieel analyst of putjesschepper te worden, dient de overheid dat ook niet met kunstenaars te doen.

"Maar", klagen kunstenaars dan, "als we geen geld krijgen, kunnen we niet rondkomen. Dan moeten we ander werk zoeken dat botst met ons kunstenaar zijn!". Jammer dan. Als jij denkt dat je je brood kan verdienen met kunstenaar zijn, dan moet je dat doen. En als je een goede kunstenaar bent, dan lukt je dat ook: mensen vinden jouw kunst dan mooi, en kopen het. Een goed voorbeeld uit persoonlijke kring is Ursula Wing (klik hier voor haar website). Deze dame doet haar best om opdrachten binnen te halen, en krijgt ze ook, omdat mogelijke klanten zien dat ze goed werk aflevert.

Heb je echter de pech niet zo'n goede kunstenaar te zijn, dan kun je  niet in je eigen onderhoud voorzien. En dan moet je er een ander baantje bij nemen. En misschien is dat dan juist maar goed ook: blijkbaar was jij gewoonweg niet goed genoeg om jezelf te kunnen bedruipen. Net zoals een financieel analyst die mislukt in zijn werk, een loodgieter die de boel verknalt, een beleidsmedewerker die er niks van bakt: als je er niet goed in bent, verdien je er geen geld mee. En dus kun je beter iets anders gaan doen.

Een goede, hardwerkende kunstenaar voorziet in zijn of haar eigen onderhoud. En daarom zijn subsidies aan individuele kunstenaars volstrekt overbodig.

Vrouwen klagen al sinds jaar en dag dat ze geobjectiveerd worden door mannen: door al dat halfnaakte tot naakte schoon in bladen als de FHM, de Playboy en nog naaktere plaatjesboeken, zien wij mannen de vrouw niet meer als mens, maar als lekker stuk vlees waar we ons zaad overheen dienen te sproeien. Niet netjes, natuurlijk, dat wij mannen dat doen. Waarvoor excuus.

Maar laten we dan ook eens de aandacht vestigen op een omgekeerde misstand: de objectivering van de mannelijke ziel. Want waar mannen verweten wordt van het vrouwelijk lichaam een object te maken, doen "vrouwen" dat met de mannelijke ziel. En dat is misschien nog wel veel erger dan wat mannen doen.

Wat bedoel ik precies met objectivering van de mannelijke ziel? Simpel: sla elk willekeurig vrouwenblad er maar op na, van de Flair en de Viva tot de Marie-Claire en de Elle. Één van de meest besproken onderwerpen: "mijn vriendje/mijn man"... Wat dan altijd volgt is een uitgebreide discussie waarom de man doet wat hij doet, waarom hij wil wat hij wil, hoe je met hem moet communiceren zodat hij je begrijpt, hoe je hem moet behandelen zodat hij doet wat jij wil. De mannelijke geest wordt door dozijnen van redactrices en myriaden lezeressen op de snijtafel gelegd, beklopt en bevoeld, beknepen en betast, ontleedt en beproefd alsof het een laboratoriumrat is: "Als je hier drukt, doet hij dit, als je zus doet, doet hij zo, als je a zegt, zegt hij b". De mannelijke geest verwordt zo tot een manipuleerbaar ding, een instrument, een, inderdaad, object.

Wij mannen doen dat niet. Wij weigeren dat. Wij zien misschien het vrouwelijk lichaam als een begerenswaardig object, maar nog begerenswaardiger dan dat, is een levenspartner wiens lichaam een begerenswaardig object is, maar wiens geest, intellect, charme, ziel en zaligheid ons in verruking brengt. Wij objectiveren weliswaar het vrouwelijk lichaam maar niet de vrouwelijke ervaring en ziel.

U snapt nu gelijk waarom de objectivering van de mannelijke geest erger is dan de objectivering van het vrouwelijk lichaam. Wanneer een lichaam geobjectiveerd wordt, is dat niet logischerwijs wederzijds exclusief met een intersubjectief gedeelde ervaring. Tijdens de seks kunnen mannen misschien liefde en lust iets te goed scheiden, maar daarbuiten is elke gedeelde ervaring ook écht een gedeelde ervaring: elk samenzijn is een intersubjectieve constructie, beleefd door het samenspel en samensmelten van twee voorheen gescheiden identiteiten.

Maar voor vrouwen wordt een daadwerkelijk intersubjectieve ervaring in een relatie een onmogelijkheid wanneer de mannelijke geest tot een object verwordt: juist datgene waar je eigen subjectieve ervaring mee zou moeten samensmelten tot een intersubjectief gedeelde ervaring is niets anders dan een koud, kil manupuleerbaar object. Anders gezegd: Hoe kan een vrouw een man écht liefhebben als ze weet dat ze het gevoel van liefde van haar man eigenhandig "gecreëerd" heeft door op de juiste knoppen van zijn psyche te drukken?

Het wordt daarom tijd te erkennen dat de Viva en de Flair en vele andere vergelijkbare bladen net zo moreel en spiritueel perfide zijn als de grofste porno die het mannelijk brein kan verzinnen. Een grote schande dat dergelijk schadelijk materiaal nog in de schappen ligt! Beschermt uw kinderen en de toekomst van uw land, en stop de objectiviering van de mannelijke ziel!

Er is toch echt iets mis met onze jeugd van tegenwoordig. Ik bedoel, ik ben zelf nog maar net aan de klauwen van een stormachtige puberteit ontsnapt, maar zelfs ik breng vaak het nieuws hoofdschuddend door en roep vertwijfeld: "die jeugd van tegenwoordig!"

Wat is er aan de hand? Simpel: de Hollandse jeugd probeert een nieuwe internationale trend te zetten. Die trend heet "JUMPSTYLE". Het is eem variant van hakken, voor kids die nog nooit van hakken gehoord hebben. Voor de hele ouderen onder ons is zowel hakken als jumpstyle gewoon een variant van de klompendans. Voor een voorbeeld, zie hier:



Gek genoeg slaat het niet aan. En dat is ook niet gek. Want terwijl onze cultuurimperialisten te lande Jumpstyle proberen groot te maken, wordt de rest van de wereld overspoeld door een veel leukere rage:

THE ALGORYTHM MARCH.

Bedacht door Japanners, en het ziet er zo uit:



De reden dat dit wereldwijd veel beter aanslaat, is omdat het nét dat je ne sais quoi heeft, die jonge energie, dat virjblijvende, dat ondeugende dat hoort bij een jeugdrage, plus een beetje Monthy-Pythoneske humor. Ik ben al begonnen met oefenen, doet u mee?

Geachte zorgsector,

Ik heb een vraag. Het heeft met mijn geloof te maken. Vraag maar niet wat voor geloof, het is iets obscuurs uit de Indische Oceaan. Ik en mijn familie zijn één van de laatste beoefenaren van dat geloof, en u begrijpt, onze gebruiken en normen en waarden zijn daarom extra belangrijk voor ons.

En vandaar dat ik u deze open brief stuur. Want één van die gebruiken is relevant voor u. Wat wil het geval? In ons geloof hebben we een regel: als een man ziek is, dan mag hij alleen behandeld worden door een hete blonde stoot van ongeveer 25. Zo eentje met van die felblauwe, verlangende ogen, volle lippen zo zacht als bloemblaadjes, romige volle borsten als twee trotse moskee-koepels, heerlijk kneedbare billen en zachte, nieuwsgierige handen die niet aarzelen om elk onderdeel van het lichaam goed te verkennen...en masseren...en... Bij voorkeur moet ze gekleed gaan in jarretels en een hitsig korset, en haar praktijk moet in satijn gevoerd zijn. Een vergelijkbare regel geldt voor vrouwen, natuurlijk: die mogen alleen maar behandeld worden door een knappere donkere god, met grote sterke handen, harde kadetjes van billen en een gulle lach.

Begijpt u alstublieft goed, dit is voor ons een zeer belangrijk gebruik. Daar niet gehoor aan geven is voor ons één van de grootst denkbare zondes. Ik vertrouw er daarom op dat u rekening houdt met onze wensen en zodoende dus de gevraagde artsen ter beschikking stelt voor al onze kwalen.

Gerda Oskom, gemeenteraadslid van Utrecht, heeft hatemail gekregen nadat ze voorstelde dat er binnen de gemeentelijke catering meer rekening gehouden moet worden met mensen die kosher en halal eten. Een goed en vriendelijk voorstel van Gerda: je wilt immers niet dat één van je collega's alsnog een kleffig hapje uit de tas haalt terwijl de rest een copieuze lunch geniet. Samen eten is een belangrijke manier van onderlinge verbondenheid creëren, en voor een klein beetje meer moeite moet dat écht wel te regelen zijn - en al de mensen die haar blijkbaar mailen met boodschappen als (ik gok maar wat) dat ze onze cultuur in de uitverkoop doet, kunnen hun ene hersencel beter gebruiken om een baan te zoeken.

Maar wat me wel tegen de borst stuit is weer dat Joods-Christelijk-Islamo-centrisme (JCI-centrisme). Dat bleek al met Ella Vogelaar, die stelde dat onze cultuur zou uitgroeien tot een JCI-cultuur. Nu ben ik het eens met haar argument dat de Islam hier is en hier zal blijven, en uiteindelijk een onderdeel wordt van het Nederlands cultureel erfgoed, maar door zoals Vogelaar doet, te rekenen op een JCI-cultuur, en zoals Wilders doet, kwaad fulminerend een JC-cultuur te verdedigen, worden er belangrijke andere onderdelen van onze cultuur genegeerd - en zodoende worden er ook mensen genegeerd.

Hoe zit het bijvoorbeeld met gelovige Hindoes die voor de gemeente Utrecht werken? Die moeten volgens de Vedas 'Sattvic' eten. Sattvic is een soort veganisme avant la lettre, hoewel Sattvics dan weer wel veel zuivel mogen. Of met taoïsten, die minder vlees en zuivel mogen, en al helemaal geen hoogbewerkte producten?  Of met Boedhisten, die (heel makkelijk eigenlijk) vooral geen vlees of vis mogen? En de Jains, die (nog makkelijker eigenlijk) in principe feitelijk helemaal niks mogen eten? Daar houdt Gerda Oskom helemaal geen rekening mee!

Nu betwijfel ik of Gerda Oskom onverhoopt hier een 'clash of civilizations' wilde ontketenen tussen Abrahamitische religies enerzijds en Dharmische en andere religies anderzijds. Maar doordat we onszelf continue in een kader willen plaatsen van "Joods-Christelijke-en-eventueel-Islamitische"-cultuur, vergeten we keer op keer dat de wereld groter is dan dat. Hollanders, kijk verder dan je neus lang is! Mensen, de hele wereld is ons culturele erfgoed!

Afgelopen week kwam het laatste deel van Harry Potter uit. Goddank. De afgelopen jaren is Harry Potter een grote vloek en een nog grotere bron van wrok voor me geweest. Ik mag lijden dat dat nu voorbij is en de wereld weer terugkeert naar de normale orde van de dag.
 
Ik heb altijd van lezen gehouden. U vindt eerder een pot goud aan het eind van de regenboog dan dat u me zonder een boek binnen handbereik vindt. Natuurlijk varieert wat ik lees wel van tijd tot tijd: de laatste jaren lees ik meer politieke filosofie, maar vroeger las ik net zo lief allerlei zweverig materiaal van Neo-Jungianen, historische romans, dichtbundels, science fiction, horror en...fantasy.

En dat is waar mijn wrok vandaan komt. Ik las altijd met graagte en plezier uit dat laatste genre. Ik vond het altijd razend knap hoe een auteur een gehele wereld geheel consistent uit de pen kon toveren. Ik begon natuurlijk met Tolkien, maar ging al gauw verder met 'Dune' van Herbert, de oosters aandoende 'Heren van de Duisternis' van Tanith Lee, maar ook Stephen King's 'Donkere Toren'- Cyclus, en de Lestat- en Mayfair-series van Anne Rice, om uiteindelijk compleet verslingerd te raken aan Donaldson's "Kronieken van Thomas de Ongelovige" - wát een ontzagwekkend indrukwekkende serie!

Maar fantasy lezen was in die tijd (we spreken midden jaren '90), zoiets als porno: beschaafde mensen houden zich er verre van. De culturele elite veroordeelde het lezen van dergelijke "prut" en stond erop dat alleen Hermans, of Reve, of Mulisch het Echte Lezen was. En als je dan al schrijvers uit het buitenland mocht lezen, dan moesten dat de moeilijkste en vervelendste schrijvers zijn. Niet de schrijvers die je meevoerden en lieten dromen van een andere wereld, nee, de schrijvers die je pijnigden met hun irritante slimmigheidjes, wiens met cerebrale literaire slimmigheidjes gelardeerde rederijkerij een ware martelgang vormden voor de lezer die niet een universitaire graad in  Simpele Zaken Verdomd Moeilijk Maken hadden, die schrijvers, die moest je lezen.

Ook de noveau riche keurden fantasy af: de managers, ondernemers en carrietijgers van toen lazen zelfhulpboeken als Stephen Covey's "De Zeven Eigenschappen van Effectief Leiderschap", en weet ik veel wat. Die hadden geen tijd voor zo'n frivole bezigheid als "literatuur", en dan helemaal niet als het 'fantasy' betrof. Dromen mocht wel, maar dat moesten concrete, realiseerbare SMART-dromen zijn: een miljoen op de bank met je pensioen, marktpenetraties van XX% realiseren, dat soort dromen.

De hele maatschappij spuugde dus letterlijk op de wondelijke boeken waar ik mij destijds mee vermaakte. En mij kon het niks schelen. Ik zwom regelrecht tegen de stroom in en las wat ik leuk vond.

Maar zie daar: JKR Rowling en Harry Potter. Tezamen met Dan Brown bewerkte ze een "revalidatie" van het fantasy-genre. In de afgelopen jaren heeft de maatschappij een regelrechte 180-graden omkeer gemaakt. Fantasy is ineens respectabel geworden. Hetzelfde type mensen dat mij eerder voor idioot uitmaakte staat nu voor me als een ijlende, koortsige Jehova het Harry Potter-evangelisme aan mij te verkondigen. Nú komen dezelfde mensen die mijn literaire voorkeur eerder weglachten ineens aan met argumenten dat het toch prachtig is dat je op deze manier lezen kan, dat het toch schitterend is hoe zo'n auteur je kan meenemen naar een geheel andere wereld, et cetera?

Ik wist het al. En ik weiger te delen in hun te late, misplaatste, valse enthousiasme. Harry Potter, net als Dan Brown, is kut. Ik ben blij dat het voorlopig even voorbij is. Kan JKR niet alsnog die brillemuis ombrengen?

Vrouwen kunnen zeuren. Nu geen gezeur over vrouwonvriendelijkheid van mijn kant (ik ben juist zeer vriendelijk tegen vrouwen), misogynie, gender-maatschappij-het-systeem-het-ligt-allemaal-aan-de-man-geprotesteer. Nee. Iedere man weet het: vrouwen kunnen zeuren. En goed ook.

En de afgelopen jaren luisterden we dat allemaal maar genoegzaam aan, dat geleuter over zorgen hier, problemen daar, issues zus, kwesties zo, want er werd ons verteld dat dat gezond was: dan 'was ze het gewoon even kwijt' - en ondertussen zaten wij met tollende hersens onzelf af te vragen hoe iemand zichzelf toch zó de put in kon praten. Maar nee: wij mannen waren koud, en gevoelloos, terwijl er diep van binnen ook van alles in ons zat waar we over moesten praten.

Maar: vanaf vandaag NIMMERMEER! En niet omdat wij mannen er genoeg van hebben, dan geleuter over problemen in plaats van er iets aan te doen. Nee, uit beschermingsdrang. Jegens jullie. Want uit recent onderzoek is gebleken dat dat gezeur alleen maar tot depressie en angststoornissen leidt. Het bewijs: http://www.eurekalert.org/pub_releases/2007-07/uom-gwc071307.php

Ik maak altijd grappen en grollen over mijn 'opleiding'. Ik heb namelijk Politicologie gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. "Mooi", zou u zeggen, "Die jongen heeft gestudeerd. Die jongen komt er - hoe dan ook - vast wel!". Maar nee dus: want de opleiding die zichzelf zo graag publiekelijk op de borst klopt als een academisch vooraanstaande en maatschappijkritische studie, is in de praktijk niet meer dan een opleiding tot werkeloze PvdA-stemmer. Ik kan heel goed uitleggen waarom vrouwen zielig zijn, waarom negers zielig zijn en waarom arbeiders zielig zijn, en waarom dat allemaal de schuld is van de de Blanke Kapitalistische Man, ook al vind ik dat zelf helemaal niet. Niks nuttigs, dát is wat ik kan - ik heb uitermate vakkundig geleerd hoe ik de maatschappij, een potentiële werkgever, of mijn eigen toekomst van exact nul en generlei waarde kan zijn.

Ik maak daar vaak grappen over: het soort nog-bijtender-dan-cynische-bedoelde grappen zoals hierboven doen het goed op feestjes en borrels. Mijn hele vriendenkring ligt dan in een deuk, als ik illustreer hoe de ene 'gerennomeerde' professor na de andere voor mijn ogen academische suïcide pleegde, maar dat ze desondanks toch nog hun carriere behielden, omdat ze die hoofdzonde in de beslotenheid van een werkgroep van apathische studenten begingen. Mijn vrienden lachen smakelijk, en het feestje gaat verder.

Voor hun dan. Want wat ik er niet bij vertel is dat ik me écht zorgen maak. Dat ik echt bijna elke nacht naar het plafond staar, vloekend en tierend vanwege al die uren die ik verspild heb aan het leren van de Onzin van Gramsci, het Slappe Gelul van Marx, en het gesnater van Maarten Hajer. Dat ik echt regelmatig 's ochtend huilend wakker word van de gedachte aan al die jaren weggegooid collegegeld, waarmee ik jarenlang van intellectuele zelfkastijding heb gefinancierd, in plaats van op reis te gaan of feesten te geven - of gewoon iets te leren. Dat ik echt de weekends grommend en grauwend met mijn tanden op elkaar doorbreng, getormenteerd door de gedachte dat voor ieder ander de studieschuld slechts een kleine hindernis in een verder fiscaal paradijs van grootverdienerschap, terwijl dat inderdaad luttele bedrag met mijn vooruitzicht op één of andere kutbaan als shagrokende, ongeschoren, rood-ogige-van-het-sixpackje-Best-Bier-van-gisteren 'kritiese' leraar maatschappijleer op een school die me eigenlijk niet wil, met leerlingen die me eigenlijk niet willen, tot aan mijn dood toe een loodzware financiële molensteen zal zijn en blijven, godverdomme - dat ik dat alles voor me zie, en dat ik dat alles dagelijks vrees met grote vreze, dat vertel ik niemand.

Maar. Er Gloort Hoop. Aan de horizon blinkt daar namelijk: Een Kans! En wat voor één! Zonder dat ik ervoor hoe te betalen ben ik nu in staat iets nuttigs te leren. Maanden na het verkrijgen van mijn doctorandus-titel word ik éindelijk, éindelijk in staat gesteld écht iets te leren. Wie is die Verlosser. die Messias van verloren gewaande en gemangelde academici-ooit-in-spé, die warme Moeder Maria die barmhartig gratis nieuwe kansen uitdeelt?

Hier: de website van wat ik mijn échte Alma Mater ga noemen. Een website met allemaal gratis studiemateriaal, over organisatieleer, over internationale economie, over échte statistiek, over accounting, over bedrijfseconomie. Een digitale universiteit die zonder vragen en zonder moeite verstrekt wat ik na jaren vechten tegen de Universiteit van Amsterdam nooit verkregen heb. Echte, nuttige kennis.

Nomen est omen: www.studentensupport.nl

Jai Jagdish Hare, om maar eens van het obligate Hallelujah af te zijn. Ik ben gered. Ik heb een toekomst.

Mannen, hoedt u! Onze eeuwenlange deceptie dreigt ten einde te komen - nieuwsgierige wetenschappers, die bebrilde, witbejaste bedreigingen van ons mannelijk bastion, zijn er namelijk achter dat wij mannen helemaal niet significant minder woorden gebruiken dan vrouwen!

Ik dacht afgelopen week dat alles nog goed was met 'ons geheim'. Na mijn yogales vroeg een mee-rekkende medeleerlinge in al haar onschuld nog: "Maar jullie mannen hebben het onderling toch altijd gewoon over vrouwen, en voetbal, en auto's?"

Conform ons complot liet ik haar natuurlijk in die waan: "ja hoor, we drinken bier en we grommen wat over tieten en konten en de nieuwe aankopen die Ajax zou moeten doen". Ik verzweeg al die momenten dat wij mannen onderling onze onzekerheden delen, onze problemen, de momenten van herkenning, de momenten waarin wij tezamen delen wat het is om man te zijn: verscheurd door de verwachtingen van de moderne tijd, onze eigen verwachtingen van onszelf, en onze angst en trots om dat te delen met onze vrouwen.

Maar goed, door dit recente onderzoek komt dus ons complot in gevaar. Voor je het weet weten vrouwen dat ook wij zorgzaam, spraakzaam en onzeker kunnen zijn. Voor je het weet kijken ze in de diepste spelonken van ons hart, en ontdekken ze dat wij ook Maar Mensen zijn - nee, dat kan niet, dat mag niet!

Vandaar dat ik u oproep, heren: Breng dit weekend met uw vrienden door. Kom stomdronken thuis en commandeer uw vrouw voor u te koken, liefst in monosyllabische grommen. Als ze daar mee klaar is, eis dan geen sex, vraag geen sex, nee, néém het gewoon: neem haar over de keukentafel terwijl ze de aardappels en natuurlijk grote hoeveelheden vlees opschept, of terwijl ze u uw flesje bier brengt terwijl u Studio Sport kijkt. Bevestig weer het beeld dat ze van ons hebben, opdat we niet ontdekt worden!

Wij, Vrije Westerlingen, leven in een Paradisium Simulacrae. Een marketingparadijs waar Baudrillard vrolijk huppelend bloemen in de lopen van de geweren van onze vijanden plaats, waar de stromen van geldelijk gewin en postmoderne ironie de machinale hardheid van Het Fundamentalisme afkalft. Golfslag na golfslag breekt de harde rots in de branding van Het Libertijns Liberalisme.

Wij Westerlingen waren bang. Dat Onze Vrijheid. Onze Cultuur. Onze Verworven Rechten, zo mooi, zo goed, zo universeel, dat die...

Maar met de sluwe warmte van een vrouw, een Franse vrouw uit de jaren '20, de dodelijke femme fatale, wier wapens niet het koude, harde staal van geweld en fanatisme is, maar de zijdezachte huid, de volle lippen, en de zware, lokkende  oogopslag vol belofte, vol drieging van verzadiging, verslaan wij elk terrorisme.

Het is al eerder gebeurd. Enkele jaren geleden was het hip om de hamer en sikkel van het communisme te dragen. Enkele hipsters hebben - nu nog iets te vroeg - geprobeerd om van de SS een mode-item te maken. Maar de lege en holle dreiging van existentieel lege en nietswaardig Islamistisch fundamentalisme wordt nu al, in volle kapitalistische glorie, geparodieerd en uitgebuit. Geen dreiging weerstaat de allesverterende vrijheid, en de drang om die te gelde te maken.

Maakt u kennis met Islamic Rage Boy: hier een interview, en hier wat merchandise, en daar de geenstijlpost die de aanleiding vormde voor dit stuk.

Het is Zwaan-Kleef-Aan in Politieke-Partijen-Land! Want na de PvdA en de VVD concludeert ook een andere verliezer van de afgelopen Tweede Kamer verkiezingen dat ze een imago-probleem heeft: Groenlinks kon zich niet profileren, en heeft de hoofdboodschap 'niet naar de kiezer toe kunnen brengen'.

Ik zeg: bah. Driewerf bah. Ik heb er genoeg van.

Genoeg van die politieke partijen die zichzelf als een 'merk' willen zien. Genoeg van politieke partijen die denken dat hun falen aan 'gebrek aan branding' ligt. Die hun eigen partijbonzen maar blijven oproepen tot 'betere communicatie' en de kiezer een direct aansprekender boodschap te geven. Die dure strategiebureau's inhuren, of sterker nog, zelf bijna verworden tot zo'n duur strategiebureau (denk bijvoorbeeld aan de links tussen Booij/Klusman/Van Bruggen en de PvdA, Boer en Croon, en hey, ook weer de PvdA...), die er alles aan doen om maar de illusie hoog te houden dat het niet aan henzelf ligt, niet aan hun inhoud, maar aan de 'comunicatie' van die boodschap.

Ik walg ervan omdat de onderliggende aanname is dat de burger te dom is om op zijn gezonde verstand een stem uit te brengen. Eerlijk is eerlijk, dat is vaak ook zo. Maar moet je daar dan zo voorzichtig omheen draaien? Middels ingewikkelde adviesbureau's die des burgers stupiditeit verbergen onder een dikke laag van politico-bestuurlijk 'branding'-jargon? En meer nog: als dit de onderliggende aanname onder je politieke campagne is, zit je dan wel bij de goede partij? Moet je dan niet gewoon een politieke partij ter bevordering van het technocratisch bestuur oprichten? Een PvdT (Partij voor de Technocraten), of GBdM (Geef Bestuurders de Macht), of VD'07 (Verlichte Despoten 2007)?

Ik walg er nog meer van omdat er ook angst uit blijkt. Angst om te accepteren dat je eigen boodschap blijkbaar impopulair is. Vrees om de moed, de durf, het lef te hebben om ondanks die impopulariteit tóch bij die boodschap te blijven, om van mediamoment tot mediamoment, van campagne tot campagne, van verkiezing tot verkiezing gewoonweg consistent te blijven, om het eigen gelijk te blijven verdedigen en tegen het stupide tij van de links-conservatief of rechts-conservatief stemmende burgers in gewoonweg de boodschap van het redelijke, eigen gewonnen morele en ideologische inzicht te blijven debiteren.

Lafheid, ruggegraatloosheid, dat is al dat kaasstolp-gerapporteer. Het is de angst om integer te zijn.  En ik, als simpele kiezer? Uiteindelijk kies ik liever voor een partij die het aandurft impopulair te zijn - maar wel bij zijn kern te blijven.