Admin: solvejg
Natuurfotografie
Het doel is om de schoonheid van de natuur weer te geven
Het was er onmiskenbaar, ondanks handschoenen mutsen en harde wind. De lentezon op het strand!

Ze waren net op weg naar hun hoge nest bij het Zijdelmeer, het ooievaarspaar dat ik zo goed heb leren kennen, de afgelopen jaren.
Als ware stuntvliegers kwamen ze voorbij zoeven, vanmiddag, met die machtige makkelijke vleugelslagen, vlak boven het weiland scherend.
Ze wegen heel weinig: maar 2.3 tot 4.4 kilogram, en dat voor zulke grote dieren, die wel 1.10 meter of meer kunnen meten.
Hun vlucht is altijd prachtig om te zien, en wordt vaak begeleid door enthousiast geklepper, als ontmoetingsritueel, en meestal bij nadering van het nest.
Het is een genot, deze ooievaars in de buurt te hebben wonen, dat zult u begrijpen!
Toegegeven, het is nog altijd handschoenen-, sjaals- en mutsenweer, maar toch...alle tekenen wijzen er nu op.
Het voorjaar kan niet ver meer weg zijn.
Ik heb het zelf gezien, vanmiddag...
A SUNSHINE A DAY
BRINGS PEACE AND TRANQUILLITY
KEEPS DOCTORS AWAY
Afgelopen weekend voeren we mee op het binnenvaartschip van mijn dochter en schoonzoon. 's Ochtends vroeg rond kwart voor zeven stonden we buiten op het achterdek.
Het had die nacht een graad of vijf gevroren, dus het was behoorlijk koud en daardoor kraakhelder.
Het leverde een wonderschoon schouwspel op van blauw, violet, paars, rose en oranje gekleurde tinten in de lucht. Daar wil ik jullie eens even van mee laten genieten.....
En als extraatje zit er onder de laatste foto een nummer geplakt, van het nieuwe album van Libera: Touch the sky
Wat doen die kraaien raar, dacht ik toen ik deze week aan het Noordzee-kanaal was.
En toen zag ik hem ook, een roofvogel.
Krijg nou wat, ze vallen hem aan, zijn die even gek geworden.
Maar toen begreep ik het: de roofvogel ging er met broertje vandoor.
Ik kon het niet helpen, maar ik vond die kraaienpootjes echt vertederend.
Dode kraaienpootjes, de strijd is gestreden.
Let op de spiegeling ervan op de tweede foto, maar op de laatste zijn ze natuurlijk het aandoenlijkst.
AANVULLING: DOOR DE OPMERKING VAN KNUTSELSMURF REALISEER IK ME DAT HET INDERDAAD GEEN KRAAI IS GEWEEST, ZODAT ONOMSTOTELIJK IS BEWEZEN DAT KRAAIENPOOTJES NIETS MET DE DOOD TE MAKEN HEBBEN.
Groet
rené
in mijn nieuwe
tijdelijke
thuis
achter de gordijnen
ik moest huilen
dacht aan
vlinders
nachtuiltjes
motjes
zoals je wilt
ik schreef over
die
symbolen van verandering
Zo, de kop is eraf. Hierbij mijn 1e foto, deze vind je ook terug in mijn header;
Gerbera;
www.biancameijer.wordpress.com
Zo heeft iedereen zijn of haar eigenaardigheden.....
Kierenkijker was het woord dat meteen bij me op kwam toen ik deze boomklever (Sitta europaea) met zijn kop diep in deze kier zag zitten, waarbij ik direct aanteken dat elke dubbelzinnige gedachte niet aan mijn maar geheel aan je eigen (verdorven) geest is ontsproten. Het zijn prachtige vogeltjes, die net zo makkelijk loodrecht naar boven en beneden lopen als jij en ik ons in het horizontale vlak voortbewegen. Zeldzaam zijn ze niet, maar je moet goed kijken omdat ze nauwelijks opvallen als ze zich over het houtwerk bewegen en ze niet veel groter worden dan een centimeter of vijftien.
1
2
En het volgende model is Balloch. Balloch draagt een okerkleurige winterjas geheel afgewerkt met eerste keus kyloe haar afkomstig uit de schotse hooglanden. Let u vooral op de capuchon die doorloopt tot over de ogen en zelfs op de koudste winterdagen het gelaat beschermt tegen de weersinvloeden. Het materiaal is luchtdoorlatend en waterafstotend waardoor het gedragen kan worden in alle weersomstandigheden. De mantel is tevens voorzien van oorbeschermers die door hun open structuur het dragen van oorhangers mogelijk maakt. Zoals u ziet draagt Balloch rechts een geel met zwart ooraccessoire. De creatie wordt voltooid met een hoofdtooi van natuurlijke hoorn.
U moet niet denken dat ik alleen maar in mijn tuin fotografeer. Ook op het strand vlakbij (ongeveer 1 km verderop) valt heel wat te fotograferen. Zeker in de droge tijd, dat is het visseizoen en dan is het op het strand een drukte van belang. De vissers maken een deel van de vangst schoon op het strand en daar zijn een aantal vogels heel gelukkig mee. Ik ook, want het levert mooie plaatjes op.
Zoals deze, van een jonge Amerikaanse fregatvogel (Fregata magnificens).
Dat het een jonkie is, kun je zien aan de geheel witte kop. De mannetjes zijn vrijwel helemaal zwart met een rode keelzak en de dames hebben een witte buik.
Zoals de vorm al wel een beetje doet vermoeden, kunnen fregatvogels enorm roed vliegen. Ze halen de meest acrobatische toeren uit om voedsel van andere vogels te stelen of om prooien uit het water te plukken zonder zelf nat te worden.
Maar ze kunnen ook uren zweven zonder enige zichtbare inspanning. Dat allemaal omdat ze van alle vogels het laagste gewicht per eenheid vleugeloppervlak hebben.
Bruine pelikanen (Pelecanus occidentalis) zijn aanzienlijk minder elegant, maar op hun manier toch ook wel mooi en ze kunnen ook heel aardig vliegen. Dit beest is in broedkleed.
En je kunt dus bij ons in plaats van eendjes de pelikaantjes gaan voeren. Da´s geen activiteit voor mensen met een zwakke maag want pelikaantjes houden niet van brood, maar wel van vissekoppen en –ingewanden.
Uiteraard is dit niet het beste of mooiste strand om te zwemmen. Dat doen we op Isla Culeta, een uurtje varen verderop. Wit zand, blauw water, tropisch bos met precies de juiste hoeveelheid schaduw en dan in de hangmat met een koel drankje en mevrouw Opinie, veel mooier kan het leven op aarde volgens mij niet worden.
A flower a day, keeps the doctor away! - III
Vandaag viel het niet mee. Met dank aan de bijzondere tuin van de buren ;-)))
Update:
In de loop van de middag was de sneeuw weg en kan ik vertellen dat het om viooltjes van vorig jaar gaat..... onder de sneeuw lagen de droevige restanten.
Misschien dat iemand de weergoden kan mailen dat matige vorst in de nacht niet langer gewenst is, want voor een enkele grutto (Limosa limosa) is het nog een beetje onwennig als je net uit Afrika bent aangekomen, dat water met een laagje ijs. Dat ze er weer zijn is in ieder geval een teken dat het voorjaar kan beginnen. Ze zitten hier in groepje van ongeveer honderd vogels in een recreatiegebied, dicht langs de weg en schijnen weinig last te hebben van de vele toeschouwers die gewapend met kijkers en camera's toekijken hoe zij "lekkere hapjes" uit de blubber peuren.
Niet alle kwesties laten mensen onberoerd.
Katrien: Hè, wat gezellig Donald, zo lekker samen ronddobberen ... zullen we naar het ijs gaan?
Donald: IJs? Waar dan?
Katrien: Kijk dan om je heen, malle eend, zie je dat niet, overal nog ijs!
Donald: In maart?! Sjees, het moet toch niet gekker worden!
Katrien: Kom nou maar mee, Donald, volgens mij is het zelfs sterk genoeg om nog op te staan, durf je dat?
Donald: Asjemenou! Een hele ijsvloer, krijg nou wat! Even proberen ... ja hoor, het gaat!
Katrien: Zie je wel? En nou nog eventjes mooi stil blijven staan voor de foto, Donald!
Stel dat je tot over je oren in de schulden zit en iemand legt je de volgende keuze voor:
Betalen?
| Ja | |
| Nee |
Om de uitslag juist te voorspellen hoef je geen opiniepeiler te zijn, lijkt me.
Dus stemde 98% van IJslanders tegen het Icesave-akkoord. Zou ik ook doen als ik IJslander was, maar ik ben Nederlander – dus schuldeiser – en als ze niet willen betalen, dient er beslag gelegd te worden op alle IJslandse bezittingen. Nu wilde ik er altijd al eens naar toe vanwege de prachtige natuur, dus dien ik als Nederlandse belastingbetaler minimaal recht te hebben op gratis verblijf.
Kijk dat is nu leuk, zelfs de vriend van Ramidochter houdt de beestenboel voor mij in de gaten. Zo liep er vandaag de hele dag een Ooievaar (Ciconia ciconia) op het Ravelijncenter in Den Helder rond. Dat kan, want er overwinteren zo'n 500 stuks in ons koude kikkerlandje.
Nieuwsgierig als ik ben toch even inzoomen op het ringnummer. Een
horizontale streep op de lip van de ring betekent dat het een
Nederlandse ooievaarsring is. Ik ga er maar vanuit dat het krasje
daaronder ergens anders ontstaan is. Verder hoort er een drie- of
viernummerig getal op te staan. Dat begint in ieder geval met
239, dus het zou nummer 2399 kunnen zijn, volgens ooievaars.net een broedvogel in
Haastrecht sinds 1999. De tekst over het vogeltrekstation kan ik
verder niet lezen.
Niet echt bang voor mensen, deze kindervriend, wel bang in het donker zo te zien.
Helder en zonnig was het vanmiddag, en ik wilde er nog even op uit, al stond er een snijdende noordoostenwind.
En dat heb ik wel geweten, toen ik na vieren aan mijn wandeling begon.
Mijn vingers waren binnen een oogwenk verkleumd, onbeschermd in de open polder, en het was geen onverdeeld genoegen, deze keer.
Gelukkig trof ik op mijn terugweg ook nog de eerste kleurige krokusjes aan, die al dapper hun kopjes opsteken hier.
Een fleurig einde van een ijs- en ijskoude tocht.
En binnen brandde de nieuwe cv ketel, terwijl buiten de wind om het huis waaide.
Toen was geluk weer eventjes heel gewoon...
A flower a day, keeps the doctor away! - II
Madeliefje (Bellis perennis)
Sneeuwklokje (Galanthus nivalis)
Gelukkig is het VK-blog niet in Amerikaanse handen overgegaan, maar in Belgische, anders zou ik op basis van bovenstaande foto zomaar geschorst kunnen worden, of erger, in de gevangenis kunnen eindigen. Winterporno, zou men het waarschijnlijk noemen, deze afbeelding van dit volledig ontklede kereltje gemaakt van verse sneeuw. Nee, ik overdrijf niet, als ik lees wat een Amerikaanse vrouw overkwam toen zij in haar voortuin een kopie van de Venus van Milo uit sneeuw boetseerde. Verwijderen of aankleden, dat was de keuze waarvoor ze werd gesteld door de politie nadat één van haar buren had geklaagd over dit winterse zedenmisdrijf.


