Amsterdam

Ja, natuurlijk leef ik mee met de stad Amsterdam, in elk geval nu des te meer. Anderzijds, welk groter belang heeft de stad juist nu niet bij een hechte relatie met Den Haag? Historisch is dat vloeken in de kerk, dat hoort nou eenmaal bij het rituele antagonisme tussen onze twee hoofdsteden – de echte hoofdstad en de residentie. Maar nu gaat het om de realiteit.

Bovendien verwacht ik toch dat de dames en heren Amsterdamse bestuurders voldoende zelfvertrouwen – of zelfs dat beetje extra zelfoverschatting – hebben om voor Job Cohen een waardige opvolger te vinden. Kortom, niet getreurd. Een PvdA leider en mogelijk premier met Amsterdam’s hart is geen nadeel, zeker niet in deze weerbarstige Metro-tijd.

De hele agglomeratie van Amsterdam, naast die van Rotterdam, is waar het economisch allemaal moet gebeuren in de komende jaren. Dat is evengoed onderdeel van de Haagse agenda.

Tenslotte zijn ook de maatschappelijke vraagstukken van Amsterdam hoofdthema’s op het bord van de bewoners in het Binnenhof. Wie denkt dat Amsterdamse oplossingen louter knuffelig zijn vergist zich, zoals al vaker opgemerkt. Het is ook de broedplaats van ontwikkelingen die niet het resultaat zijn van mooi autochtoon opgekookt “Haags” beleid maar van hard samenwerken tussen alle bevolkingsgroepen. Zo moet het toch ook in de rest van Nederland?

Alles bij elkaar zie ik het offer niet. Amsterdam is op koers, mede dankzij Cohen, en dat kan daar aan de Amstel ook met een ander worden voortgezet.

Bij de dood van Hans van Mierlo

Niet zo lang geleden overleed Ramses Shaffy. In mijn herinnering horen Ramses en Hans van Mierlo bij het zelfde tijdsbeeld. Twee humanisten die allebei op hun manier het laatste stijfsel klopten uit een oud geworden, in keurige hokjes gedeelde maatschappij. Dit waren voor mij mega tijden, als Amsterdams scholier, net ontwaakt uit de kleine jeugd en klaar voor de grote.

De zestiger jaren zijn natuurlijk al vaker afgelopen en in feite is het een langzaam glijdend proces, langs de lijnen van de tijd en toenemende ouderdom, ook van ons. Daaraan is niet te ontkomen.

Ik heb wel van Hans van Mierlo gehouden, ook al heb ik zelden op D66 gestemd. Dat is niet vanwege gebrek aan sympathie. In grote lijnen was – en ben - ik even rechts of links als menig D66’er. In mijn beleving was Hans van Mierlo de icoon van een milde, democratische beschaving, te beschaafd bijna vandaag om nog in te geloven. Hans van Mierlo was er ook een beetje tegen wil en dank, misschien wel om die reden. Gold dat inderdaad ook niet voor Ramses?

In mijn vorige blog zei ik: wat doet mij deze tijd denken aan (mijn voorstelling van) de jaren dertig. Dat betreur ik vreselijk. Ik dacht lange tijd dat wij weer zo’n periode zouden krijgen van verlichting, bezieling, een nieuwe frisse beschaving. Niets wijst daarop. Ook daarom vind ik het jammer dat Van Mierlo niet meer over ons waakt.

Donkere wolken pakken zich samen

Interview met een hoogbejaarde Joodse dame. Ik: "Hebt u ooit overwogen om in het buitenland te gaan wonen?"

Zij: "Ik zat in Polen in de oorlog. Daarna had ik wel genoeg gehad van wonen in het buitenland."

Is dat die beroemde Joodse humor? Ik kon er pas veel later, heel voorzichtig, een beetje om lachen.

Het is zo vol in de tram dat iedereen bovenop elkaar staat. Een stukje verderop is ietjes meer ruimte, maar de doorgang wordt geblokkeerd door een man die onverstoorbaar staat te sms-en. Wat er precies in me omgaat, weet ik niet, maar ik geloof dat het voortkomt uit ergernis: als hij geen rekening houdt met anderen, dan kan ik me ook onbehoorlijk gedragen. Of zoiets. Het is een slap excuus, dat ik mogelijk pas achteraf heb verzonnen. In ieder geval lees ik over zijn schouder mee.

'Ik sta in de tram met een paal in mijn broek.' Er staat nog meer, maar daar stop ik met lezen. Dat was meer dan ik wilde weten. Eigen schuld, dikke bult.

Weer even een lekker moralistisch stukje. Vanavond fietste ik, tegen de wind in, uiteraard in de stromende regen, in de richting van een verkeerslicht, toen ik werd afgesneden door een auto die rechtsaf wilde. Het licht stond nota bene op rood, dus er was geen enkele reden voor de automobilist om zo hard te rijden, laat staan om me af te snijden. Zoals dat soms gaat, dacht ik meteen: dat zal wel weer zo'n jonge gast zijn, wellicht een nafje (term die ik vandaag voor het eerst hoorde, schijnt te worden gebruikt door de politie, betekent ong. Noord-Afrikaans jongetje), want daar wonen er nogal veel van in mijn wijk. 

Het verkeerslicht was nog altijd niet op groen gesprongen tegen de tijd dat ik er arriveerde, en zodoende belandde ik naast de auto. Ik keek door het raam, half verwachtend om een uitdagend hoofd te zien, maar de automobilist was een vrouw met grijzende krullen, het type dat esta en HappineZ leest en piekert hoe het toch kan dat de secret in haar eigen leven niet werkt. Ze zag me niet eens.

Op de terugweg boog ik links af om, nota bene bij hetzelfde kruispunt, te kunnen oversteken. Daarop werd ik uitgescholden door twee jongens op een scooter, waarschijnlijk nafjes. Goed, het was wat grof om me meteen voor 'mongool' uit te maken, maar verder hadden ze wel gelijk, want ik gaf geen richting aan en dook zonder te kijken naar links. Ik hoorde de scooter wel, maar dacht dat hij verder weg was. In werkelijkheid stond hij op het punt om me in te halen en moest de scooterrijder snel zijn stuur omgooien om niet tegen me aan te botsen. Oeps. 

Ik zei het al: deze blog heeft een hoog moralistisch gehalte.

Leerling wandelt het godsdienstlokaal binnen in gezelschap van zijn multiculturele vrienden. Vraagt aan de leraar: "Meester, gelooft u ook dat Surinamers van de apen afstammen?"

Hoe kan een boekwinkel een instituut zijn? Eigenlijk door gewoon 56 jaar onder dezelfde naam, zonder lid te zijn van een keten, boeken te verkopen.

Boekhandel Omta op de Bos en Lommerweg is nu een week dicht en dat is jammer. De zaak is gesloten omdat de eigenaar er geen zin meer in had en zo is een alom bekende naam in de buurt niet meer.

Meneer Omta begon 56 jaar geleden een boekhandel, woonde boven de zaak en vrouw en later kinderen hielpen mee. Dochter zag een winkel hebben niet zitten en ging het kleuteronderwijs in om, toen pa ermee stopte, toch boekwinkelier te worden. maar een zaak hebben en beheren en personeel en regele en wetten is iets anders als in een winkel werken. Ze was dan ook blij toen haar broer en haar schoonzus de fakkel overnamen.

Het was een boekhandel met van alles wat, Veel tijdschriften, een aardige afdeling geschiedenis, wat Engels, enveloppen, printerspul, pennen, stickers. Meestal vond je wel een boek om te lezen en anders kon het besteld worden. het was een winkel die stil was blijven staan in de tijd qua inrichting maar dat is voor een boekwinkel niet erg. Om een of andere reden moeten die stoffig zijn.

Op 22 januari is Omta gesloten, het is te hopen dat er weer een boekhandel in het pand komt

In het kader van de Amsterdam Fashion Week toog ik naar het Osdorpplein om aan jongeren te vragen wat ze van bont vonden. Een open deur natuurlijk, want een bontrand rond de capuchon is hotter dan hot, en nog lekker warm ook. Geenstijl heeft het over bontkraagjes als ze Marokkaanse hangjongeren bedoelen, maar daarmee doen ze de bevolking van Osdorp beslist te kort. Jong, oud, allochtoon, autochtoon, werkelijk iedereen op het Osdorpplein heeft een bontkraag, nep dan wel echt. 

'Vind je het dan niet zielig?' vroeg ik aan een meisje, wiens kraag van echt bont was gemaakt. Haar vriendin legde me uit hoe dit soort zaken in elkaar zitten. 'Het is haar eigen mening, weet je. Sommigen vinden bont slecht, en anderen niet, dat is hun mening.'

Dus. Alsof er dan verder niets meer te zeggen is.

De eigen-mening-retoriek leeft sterk onder middelbare scholieren. Dat blijkt ook uit discussies die mijn vriend probeert te houden met zijn leerlingen. Verder dan 'Dat is dan zijn keuze' komen ze niet. Op zich is het fijn dat ze op school en door ouders zijn grootgebracht met het idee dat je andermans mening moet respecteren, want daar komt dit misverstand natuurlijk vandaan. Alleen heeft blijkbaar niemand ze verteld dat dat nog niet betekent dat elke mening er evenveel toe doet, of dat er zoiets zou kunnen bestaan als een betere mening. Hun vermogen om te relativeren is zo sterk ontwikkeld, dat ze geen idee meer hebben dat je überhaupt over zienswijzen zou kunnen discussiëren. 

Volgens mij raak ik daarmee de kern van een groter probleem in deze samenleving (Oeh, Marjolein, jij durft wel op deze woensdagavond!). Zoals de Osdorpjeugd het idee dat bont zielig is niet waardevoller vindt dan het idee dat bont nu eenmaal mooi is, zo denkt een groot deel van de bevolking dat elke mening een gerechtvaardigde mening is. Dus als jij moslims minderwaardig vindt, of 'linksmenschen' achterlijk, dan zeg je dat, en dan heeft die ander daar maar respect voor op te brengen. In zekere zin zijn ze daarmee ook heel gelijkwaardig bezig, want ze gaan verder niet praten met mensen die daar anders over denken. In plaats daarvan formuleren ze een mening over die mening van anderen: 'Ik vind dat andersdenkenden het land uit moeten worden gezet. Dat is nou eenmaal mijn mening.'

Ik herinner me een meisje in 'De TV draait door', dat het heel simpel verwoordde: 'Ik ben geen racist, maar ik heb ook niks tegen ze. Sommige mensen zijn racisten, anderen niet. ' Het publiek in de studio moest hard lachen, maar het is dezelfde logica als die van de scholieren die bont dragen, en die hun acties voor hun leeftijdgenoten en ouders nooit verder hoeven te verdedigen dan met: 'Dat is nou eenmaal mijn keuze.'

maandag 25 januari 2010

Net voor de kerst heeft de Amsterdamse Politiek besloten dat bedrijven geen vergoeding meer krijgen voor het bieden van werkervaringsplaatsen aan mensen met een participatiebaan. Deze vergoeding bedroeg 1000 euro per half jaar. Voor dit geld had de werkgever de verantwoordelijkheid om de zogenaamde Papper werkervaring op te laten doen. Voorwaarde is dat de 'papper'overtallig is en dus geen werk van een reguliere werknemer verdringt.

Veel van de Pappers blijken echter niet uit te stromen naar reguliere banen omdat er bij de diverse Pappers om verschillende oorzaken redenen zijn dat zij afhankelijk blijven van deze vrijwilligersbaan. Vaak gaat het om gezondheids omstandigheden of bijvoorbeeld schulden en relatieproblemen.

Het besluit van de gemeenteraad van Amsterdam zal leiden tot kosten verhoging in plaats van verlaging, daar deze mensen toch middels een of andere regeling mee mogen doen en dan dus weer in een zogenaamd maatschappelijk activeringsproject komen. Nieuwe gesprekken zijn nodig met de klantmanager en de consulent en de mogelijk inlenende organisatie. De kosten hiervan zijn aanmerkelijk hoger dan 1000 euro per half jaar.

Wie heeft de gemeenteraad hierover geinformeerd?

De dag is nog nauwelijks begonnen (voor mij dan, voor de meeste mensen is hij al bijna halverwege) en ik heb er nu al spijt van dat ik ben opgestaan. 

Voor me fietst een vrouw midden op het fietspad, ingespannen trappend in een tempo dat de meeste bejaarden-met-rollator makkelijk zouden bijhouden. Ik haal haar in, en ze roept: "Ik schrok me rot!" 

"Ja, sorry," zeg ik op een toon die duidelijk maakt dat het me niet spijt. Blijf dan rechts rijden. Of leer fietsen. Bij voorkeur allebei.

Een straat verderop loopt er opeens een voetganger het fietspad op. Ze kijkt naar rechts, maar ik kom links op haar afgereden. Ik bel, ze springt naar achteren. "Sorry!" roept ze, en omdat ze welgemeend klinkt, roep ik: "Geeft niet." Maar ook dat meen ik niet, want ik vind het al guur genoeg om gewoon te fietsen, laat staan met allerlei voetgangers erbij die zich uit het niets voor mijn band gooien.

Weer een straatje verder moet een automobilist keihard op zijn rem staan omdat ik eraan kom rijden. Hij komt van rechts, dat is waar, maar ik rijd op een voorrangsweg, dat is ook waar. Ik vind het dan ook niet helemaal terecht dat hij me verrot scheldt. Mismoedig roep ik iets terug over haaientanden dat hij niet meer hoort. Ik had in bed moeten blijven vanmorgen.

Amsterdam

Hotel CitizenM in de Prinses Irenestraat in Zuideramstel is door ‘s wereld grootste online community van reizigers, TripAdvisor, uitgeroepen tot meest trendy hotel ter wereld. Het Nederlandse hotelconcept krijgt de Travelers’ Choice Award 2010.

De prijs is gebaseerd op miljoenen persoonlijke meningen en recensies van reizigers uit de hele wereld op TripAdvisor.

CitizenM is een nieuwe internationale hotelketen die zich richt op een nieuw type reiziger; de 'citizen Mobile'.

Afgelopen zomer heb ik er een kopje koffie gedronken, even gratis gebruik gemaakt van internet en bijgevoegde foto's gemaakt.

 N.B.

Zie ook de reden van mijn bezoek aan Amsterdam Zuid

zaterdag 23 januari 2010