De VK-Receptenhoek

Ik ben al een tijdje op zoek naar het ideale aardappelkoekjes-recept. Na geslaagde experimenten met restjes aardappelen en broccoli en redelijk gelukte pogingen om mijn moeders aardappelpannekoeken te reproduceren, besloot ik afgelopen weekeinde eens iets anders te proberen.

Op onze vensterbank ligt al jaren een oud wafelijzer dat mijn vrouw ooit uit Duitsland meenam. In de gietijzeren bovenkant zijn de ingrediënten gegoten voor Kartoffelwaffeln: meel, aardappels, eieren, melk en gist. In hoeveelheden die geschikt zijn voor een weeshuis.

Nu was ik wel benieuwd wat voor koeken je zo zou kunnen bakken, maar het leek me veiliger om, voor een eerste experiment, van alles de helft te nemen. Het wafelijzer zelf was niet meer geschikt voor gebruik, dus moest er in een koekenpan gebakken worden.

Ik ging uit van het volgende:

1 pond meel

2 eieren

3/8 liter melk

¾ kilo aardappelen, die ik kookte en fijn stampte.

Bij gebrek aan gist nam ik zelfrijzend bakmeel. Bij het mengen merkte ik al snel dat er een dik, kleverig deeg ontstond. Ik deed dus niet alle meel erdoor en nam een beetje meer melk, om de boel nog enigszins smeuïg te houden.

Voor de smaak voegde ik, in eerste instantie, alleen wat zout en een geraspt teentje knoflook toe. Het eerste koekje, dat ik in wat zonnebloemolie bakte, zag er mooi uit, een beetje als een bovenmaatse poffer. Maar erg smakelijk was het niet. De buitenkant werd aardig bruin, maar van binnen behield het een kleverige elasticiteit.

Nog wat meer melk erbij, zodat de volgende koekjes, geschept met een flinke opscheplepel, wat meer uitvloeiden. Toch nog redelijk dikke poffers van een centimeter of 10 doorsnee werden het nu.

Ik liet mijn vrouw er een proeven. Die trok een zuinig gezicht. Meer zout, vond ze en het smaakte meelderig. Daar zat wat in. Naast nog wat zout mengde ik door de rest van mijn beslag een fijngesnipperd uitje, nog een teentje knoflook en een klein gehakt bosje peterselie.

Daar bakte ik nog een dozijn reuzenpoffers van die ik met gemengde gevoelens opdiende. Met lange tanden aten mijn huisgenoten een aardappelflap. Ik wilde me niet laten kennen en at er zelf een stuk of drie. Maar ik moest uiteindelijk toegeven, ze smaakten niet geweldig.

Van buiten leken ze best mooi, maar die binnenkant... Het bleef rubberachtig en de meelsmaak overheerste. Van aardappel proefde je niets. We filosofeerden over mogelijke verbeteringen. Veel minder meel en minder melk, meer kruiden. En ja, misschien zou het beter smaken als je er echte wafels van zou bakken.

Niet voor herhaling vatbaar dus, helaas. Maar ik blijf het proberen !

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari -

Het wemelt van de gekopieerde teksten op internet, zeker als het om recepten gaat. Bronvermelding? Niet nodig (wel dus). Allerlei receptensites roepen op recepten in te zenden, geen ervan stelt kwaliteitseisen of controleert de herkomst van de recepten.

Mijn dochter wilde laatst koekjes bakken, en zocht daarvoor op internet. Ze kwam uit bij dit recept (zie je hoe makkelijk het is, de bron vermelden?). Ze had wel mijn hulp nodig bij de interpretatie ervan, want het recept is niet goed geredigeerd. Nu heeft ze het twee keer gemaakt, de tweede keer met haar eigen aanpassingen, en die versie zet ik hieronder neer. Neem het gerust over, maar vermeld dan wel waar je het vandaan hebt.

Het oorspronkelijke recept was voor koekjes met chocola, mijn dochter heeft er noten aan toegevoegd, de baktemperatuur verlaagd en de baktijd verlengd. De koekjes waren, volgens mijn kritische zwager, “verslavend lekker”.

Ingrediënten voor ongeveer 60 koekjes (afhankelijk van hoe groot je ze maakt):
300 gram bloem
1 theelepel bakpoeder
½ theelepel zout
100 gram kristalsuiker
150 gram bruine basterdsuiker
250 gram (1 pakje) boter (dus géén margarine)
1 ei
200 gram grof gehakte pure chocolade
150 gram ongezouten pinda’s of hazelnoten, ook grof gehakt

Voorbereiding:
Meng bloem, bakpoeder, zout en beide suikers in een kom.
Smelt de boter op laag vuur of in de magnetron (voorzichtig hiermee, de boter kan ‘ontploffen’ als het te snel gaat). De boter mag niet verkleuren.
Doe ei en boter bij het bloemmengsel, en kneed er met de hand of keukenmachine een deeg van.
Meng de grofgehakte chocolade en pinda’s of hazelnoten erdoor.
Als het deeg nog te vochtig is, doe je er wat bloem bij. Is het te droog geworden en valt het uit elkaar, dan een heel klein beetje geklutst ei of water erbij.

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 150 grC.
Vorm met bebloemde handen kleine bolletjes van het deeg, en druk ze plat. Leg de koekjes op enige afstand van elkaar op de met bakpapier bedekte bakplaat. Deze hoeveelheid is voor drie tot vier bakplaten.
Schuif in het midden van de oven. Zet de kookwekker op vijftien minuten, controleer dan hoever ze zijn, en bak dan nog vijf tot tien minuten langer. De tijd is afhankelijk van hoe dun je de koekjes hebt gemaakt, en ook hoe je eigen oven werkt.

Zijn de koekjes naar je zin, schuif ze dan op een taartrooster om uit te dampen. Als ze net uit de oven zijn, zijn de koekjes nog zacht, maar tijdens het afkoelen worden ze knapperig.

Tip: je kunt dit deeg maken en invriezen. Als je eerst de koekjes voorvormt, hoef je ze alleen nog maar af te bakken (reken dan wel op een langere baktijd).

Ja, logisch, zullen de kenners zeggen, in risotto zitten nooit aardappelen. Dat is waar. Maar het is me opgevallen dat de meeste recepten en gerechten, waar ik tot nu toe iets over geschreven heb, aardappelen bevatten. En een lezer verzuchtte laatst dat hij niet zo van aardappelen hield, dus vandaar nu iets zonder aardappelen.

Het zou misschien beter Hollandse risotto kunnen heten. Want een aantal ingrediënten, die bij dit van oorsprong Italiaanse rijstgerecht horen, heb ik vervangen door vaderlandse alternatieven.

De allereerste keer dat ik risotto maakte deed ik dat naar een recept van Jamie Oliver. Met witte wijn en Parmezaanse kaas. Jamie deed er ook diepvries doperwtjes en garnalen in. Lekker !

Maar omdat sommige mensen niet van sterke smaken houden ging ik aan het experimenteren. En ik kwam op de volgende benodigdheden:

Voor vier personen:

Scheut olijfolie (zonnebloemolie werkt ook prima)

Een flinke ui en een paar teentjes knoflook, fijn gesnipperd

Ongeveer 300 gram risottorijst

Een glas pils

Een liter kippenbouillon (kan prima van bouillonblokjes)

Een handje kleingesneden champignons

Een onsje geraspte oude kaas (of belegen als je dat lekkerder vindt)

Een scheut kookroom, voor extra smeuïgheid

Geen zout toevoegen, de bouillon is zout genoeg !

De risotto maak je als volgt: Fruit de ui- en knoflooksnippers in de olie, voeg als de ui glazig begint te worden de rijst toe. Roer goed om met een houten lepel. Als ook de rijst een tikje glazig begint te zien voeg je het glas pils toe.

Blijf roeren tot het vocht door de rijst opgenomen is. Voeg opscheplepel voor opscheplepel de kippenbouillon toe. Na elke lepel de rijst omroeren tot de bouillon opgenomen is. Ergens halverwege, je kunt dat zien als de bouillon voor de helft op is, doe je de champignons erbij.

Als de bouillon bijna op is eens proeven of de rijst al gaar is. Zo ja, de geraspte kaas erdoor roeren, een scheut kookroom erbij en klaar ! Opdienen met een frisse salade en stokbrood.

Al met al sta je zo 20 minuten te roeren en dat is een heel gedoe. Het kan makkelijker met behulp van de oven. Verhit die voor op 200 graden, of 180 als het een heteluchtoven is. Tot en met het toevoegen van het pils is de bereiding net als hierboven staat.

Doe daarna de risotto in een afdekbare ovenschaal. Voeg iets minder dan de helft van de bouillon toe, doe de deksel op de schaal en zet hem in de oven. Ga vervolgens een minuut of acht, negen relaxen op de bank.

Haal daarna de schaal uit de oven. Voeg bijna alle bouillon toe, maar hou een beetje achter, voor je weet maar nooit. Doe de champignons erbij, roer nog eens door en zet de schaal terug in de oven.

Na weer een minuut of acht à negen eens kijken of het al wat wordt. Jamie Oliver geeft in totaal 18 minuten kooktijd aan, maar het scheelt nogal welk soort risottorijst je gebruikt. Mijn ervaring is dat de ene merk langer nodig heeft dan het andere.

Even proeven, dus. Als het nog niet gaar is, en de rijst dreigt wat droog te worden, doe dan de bouillon die je achter gehouden hebt erbij en laat het nog een minuut of vijf gaan. Is het te soppig, dan geen bouillon toevoegen, maar zo weer terug in de oven. Eenmaal gaar kan de kaas en de room erbij. Eet smakelijk !

En vergeet ondertussen de aardbevingsslachtoffers in Haïti niet !

Af en toe probeer ik aardappelpannenkoeken te bakken zoals mijn moeder dat doet. Het was een van mijn favoriete kostjes, als kind en die smaak wil je dan graag nog eens beleven. Het lukt me soms heel aardig, maar precies zoals vroeger dat valt nog niet mee.

Vermoedelijk komt het recept voor aardappel-pannenkoeken uit Duitsland, mijn oma kwam uit Saarbrücken, maar ook in andere landen is het gerecht wel bekend. Op internet vond ik, bijvoorbeeld, dat het in Engeland beschouwd wordt als armeluisvoedsel, 'poor man's bread'.

De Duitse naam in Reibekuchen, type dat in bij Google en je vindt een hele reeks bereidingswijzen. Het simpelste heeft als ingrediënten alleen geraspte aardappel en uien, boter, peper en zout. Ik doe er in ieder geval altijd ook een paar eieren door en wat kruiderijen.

Neem bijvoorbeeld 1 kilo aardappels, twee grote uien, drie eieren, een eetlepel bloem, peper, zout, knoflookpoeder naar smaak en eventueel iets als oregano, tijm of gehakte peterselie.

De aardappels moet je schillen en grof raspen. Je kunt ze even voorkoken, dan komt er bij het raspen minder vocht vrij. Maar niet te lang op laten staan, want dan kun je ze niet meer raspen.

Als je ongekookte aardappels neemt is het verstandig om de geraspte sliertjes in een theedoek te verzamelen en even flink uit te wringen. Anders wordt het een heel waterige boel. De ui kan geraspt, maar in kwart ringen snijden werkt ook prima.

Doe alle ingrediënten, met de aardappels en de uien, in een grote kom en meng goed door elkaar. Laat het mengsel niet te lang staan, want dan gaat de aardappel bruin kleuren. Om te bakken gebruik ik twee kleine pannetjes met anti-aanbaklaag en een beetje zonnebloem olie. Je kunt ook meerdere koekjes in een grote pan bakken.

Eerst pannetjes en olie heet laten worden. Een schep van het mengsel in elk pannetje, aandrukken met de achterkant van de lepel tot er een platte koek ontstaat, meestal een beetje onregelmatig van vorm. Het vuur niet te hoog en in een paar minuutjes aan beide kanten bruin laten worden.

Eergisteren mengde ik nog wat grofgesneden bladspinazie door mijn pannenkoeken mengsel. Dat is ook heel smakelijk. Maar aangezien je verse spinazie alleen kunt kopen in enorme zakken, hield ik nog genoeg over voor een bijgerechtje. De aardappelpannenkoeken kun je ondertussen even warm houden in de oven, op 70 graden.

Spinazie met tomaat en uien. Snijd een ui en een paar teentjes knoflook fijn en fruit die in een ruime pan, of wok. Neem drie tomaten en snij die in blokjes. Als de ui glazig begint te worden de tomaat toevoegen. Kruimel er een half bouillonblokje bij en laat even pruttelen tot de tomaat zacht is.

Was ondertussen de spinazie en snij die grof. Ongesneden kan ook, net wat je leuk vindt. Je hebt nu waarschijnlijk veel meer spinazie dan er in je pan past. Maar dat geeft niet, tijdens het bereiden slinkt het enorm. Je houdt maar een klein beetje over.

Voeg een deel van de spinazie aan het tomaten-uimengsel toe en roerbak tot de spinazie begint te slinken. Daarna de pan bijvullen met spinazie en roerbakken. Zo tot alle spinazie op is. Als de laatste bladeren geslonken zijn direct opdienen.

Niet echt geschikt als kerstdiner, misschien, maar wel lekker. En vegetarisch, dus goed voor klimaat en milieu. Een biefstuk erbij bakken kan natuurlijk ook...

Zie voor eerdere kookblogs:

Irish Stew en andere stevige maaltijden 

en:

Nog één keer de Snor - En de perfecte biefstuk

Het dreigt hier een beetje een mannen-aangelegenheid te worden, met al dat gepraat over bier. Weliswaar zijn er ook vrouwen die wel een pintje lusten, maar ze zijn in de minderheid. Daarom vandaag een iets minder mannelijk onderwerp...

Chocoladeliefhebbers opgelet ! Jullie beseffen het waarschijnlijk niet, maar over de hele wereld genieten mensen van chocolade, dankzij een uitvinding uit Holland.

Toen tekenaar Gerard Kuit en ik enige tijd geleden Weesp bezochten zijn we ook even gestopt bij de van Houten fabriek. Of wat daar nu nog van over is. Gerards oma is geboren in Weesp en haar vader en grootvader hebben bij van Houten gewerkt.

Is dat dan zo bijzonder ? Zullen sommigen zich misschien afvragen. Nou, nee, half Weesp werkte op een zeker moment bij van Houten. Maar de uitvindingen, die in die fabriek gedaan, zijn waren wel van groot belang ! Voor chocoladeliefhebbers, in ieder geval.

En okee, de uitvindingen zijn niet echt in Weesp gedaan, maar wel door de grondlegger van het concern, Casparus van Houten Sr. (1770-1858). Deze opende in 1815 zijn eerste chocoladefabriek, in Amsterdam.

In 1828 kwam hij met een procedé dat het makkelijker maakte om het vet uit de cacaobonen te halen, waardoor die beter tot poeder vermalen en verwerkt konden worden, in allerlei heerlijke producten.

In 1850 verplaatste zijn zoon Coenraad het bedrijf naar Weesp. Onder kleinzoon Casparus jr. ging van Houten internationaal. Hij was een van de eerste die reclamecampagnes lanceerde, met wervende teksten op trams en gevels.

Op de golven van het succes bouwde Casparus een enorme villa aan het Smalweesp, het gebouw staat er nog, maar in de 99 kamers zijn nu appartementen gevestigd. Casparus stierf zelf in 1901, het jaar dat zijn villa gereed kwam. Uiteindelijk werd het bedrijf in 1962 verkocht en in '71 werden de fabrieken in Weesp gesloten.

Van de originele gebouwen is nu niet veel meer terug te vinden, maar het bedrijventerrein aan de noordkant van Weesp heet nog steeds het van Houten industriepark.

Het merk van Houten bestaat nog en is momenteel eigendom van het Zwitserse bedrijf Barry Callebaut. Maar in Weesp wordt geen cacao meer verwerkt. Het door van Houten uitgevonden proces echter, is nog immer, wereldwijd, de manier om cacaopoeder te maken.

Zie ook: Van Houten op Wikipedia 

Meer info op de site van RTV-Noord-Holland

Door Gerard Kuit geïllustreerde verhalen kun je vinden op het Mejanderblog.  Gerard heeft ook een eigen website.

Goed bier behoeft geen reclame. De monniken van de Sint-Sixtusabdij in het Vlaamse Westvleteren bewijzen dat dagelijks. Het is de vraag of je als atheïst wel de loftrompet kunt steken over de producten van een katholieke kloosterorde. Maar vooruit ik ben geen extreme atheïst en voor een goed glas bier zet ik mijn principes graag voor een moment opzij.

Als jongeling ben ik ooit met wat vrienden, op fietsvakantie, langs een aantal Belgische trappistenkloosters gereden. Rochefort, Chimay en Orval, allemaal prachtig gelegen in het Ardenner heuvellandschap. Van klooster en bierbrouwerij krijg je niet veel te zien, maar in de plaatselijke café's is het bier natuurlijk wel goed verkrijgbaar.

Van een tweede tocht, langs de kloosters in West-Vlaanderen, is het nooit gekomen. Maar dat ik direct geïnteresseerd was toen mijn zuster en zwager vertelden dat ze mijn ouders getrakteerd hadden op een weekeindje naar West-Vleteren, spreekt voor zich.

'Daar maken ze het beste bier ter wereld !' riep ik uit. Niet dat ik het ooit gedronken heb, maar de reputatie van dit trappistenbier is immens. En ik ben niet de enige die daarvan op de hoogte is.

Mijn zwager en zus vertelden dat je niet zomaar bij de Westvleterse monniken aan kunt kloppen voor een paar kratjes bier. Je moet telefonisch reserveren. En dat is op zich al iets dat veel doorzettingsvermogen vergt.

Na een ochtend vruchteloos aan de telefoon hangen waren ze er in geslaagd om een monnik te spreken te krijgen en het maximale aantal van 3 'bakken' opzij te laten zetten.

Op de afgesproken dag was het aanschuiven in de rij en naderhand bijkomen in het bezoekerscentrum aan de overkant. Dat bleek, als ik de beschrijving mag geloven, een enorme bierhal, waar iedereen al vroeg op de dag achter grote glazen bier zat.

Eenmaal weer veilig thuis gekomen hebben ze het bier onderling verdeeld. Bij het meest recente bezoek aan mijn ouders kreeg ik van mijn vader, met het nodige ceremonieel, een flesje Westvleteren 8 graden overhandigd. Ik heb het mee naar huis genomen, met de belofte dat ik het flesje weer terug zou brengen.

Het staat nu in de keuken te wachten. Een slank bierflesje, zonder etiket, maar met 'Trappistenbier', als een krans, in het glas om de hals gegoten. Zo dadelijk zal ik het voorzichtig in een groot trappistenglas, van de concurrentie uit Westmalle, schenken en proefondervindelijk uitproberen of het echt zo geweldig is.

Zoals het een echte onderzoeker betaamd ga ik direct verslag uitbrengen van mijn bevindingen: Mmmmm ! Mooi stevig donker bier met een uitgebalanceerde smaak, zowel zoet als bitter. Alleen niet veel schuimkraag, maar misschien ligt dat aan het glas. En of het nu het lekkerste bier is dat ik ooit gedronken heb...

Het predikaat 'beste bier ter wereld' is inmiddels ook aan andere bieren toegekend. Type het maar eens in bij Google. Of kijk voor de laatste ranglijst op ratebeer.com waar Westvleteren toen ik voor het laatst keek op nummer 1 stond.

Lees alles over het klooster van Westvleteren op de website 

Op Wikipedia 

Wie geïnteresseerd is in het brouwproces van de trappisten kan voor uitleg terecht op de site van Westmalle 

The Old English Market in Cork.

Tripe (pens) een lokale 'lekkernij'  Kook in melk met salie, peper en zout.

Variatie aan paddestoelen.

De fontein hall.

traditionele slager.

haring

snapper

trotters or pigsfeet (varkenspoten)

variatie aan groenten

Zoals elk jaar heb ik ook de afgelopen week weer de fuchsia van het balkon gehaald en in de trappenhal gezet. Er werd nachtvorst voorspeld en daar kan de plant niet goed tegen.

Naar binnen halen klinkt eenvoudig, maar er komt meer bij kijken dan alleen de pot oppakken en naar binnen dragen. In het half jaar dat de fuchsia buiten heeft gestaan heeft hij inwoning gekregen. Er zijn grassprieten en mosterdplantjes in de pot komen groeien. Die moeten er uit.

Op het balkon staat het wel gezellig, zo'n bossige bloempot met allerlei ongeregeld groen, waar bovenuit de Fuchsia uitbundig staat te bloeien. Maar op de trappenhal is het een slordig gezicht. Het is een openbare ruimte en voor de buren wil ik toch netjes voor de dag komen.

Meteen een goede gelegenheid om alle uitgebloeide bloemen er tussenuit te halen en de tientallen vruchtjes te plukken. Ja, Fuchsia-fruit. Een soort besjes. Als ze helemaal rijp zijn, donker roodachtig paars van kleur. Voor de tekening leg ik de grootste apart.

Bij de bloemen kun je het vruchtbeginsel al zien zitten, een helder groene verdikking boven de bloem. Is de bloem uitgebloeid dan valt ze af en begint het vruchtje te groeien. Uiteindelijk wordt het zo'n 15 millimeter lang.

Zou je er verder nog iets mee kunnen, vraag ik me af. Bij Wikipedia  vind ik dat de besjes eetbaar zouden zijn. Verdorie, nou heb ik de meeste er in onrijpe staat van afgehaald en weggegooid !

Maar zou ik het aandurven om er een te proeven ? Eerst nog even verder zoeken. De Engelse Wiki-pagina, zoals meestal een stuk uitgebreider dan de Nederlandse, is al net zo stellig:'...the fruit is a small (5–25 mm) dark reddish green, deep red, or deep purple, edible berry, containing numerous very small seeds. Many people describe the fruit as having a subtle grape flavor spiced with black pepper.' 

Eetbaar met een smaak als van druiven, gekruid met zwarte peper. Dat klinkt apart ! Ook op andere websites staat dat ze gegeten kunnen worden en soms verwerkt worden in jam en gelei.

Maar elders lees ik dat je de vruchtjes niet moet laten rijpen omdat dit de plant zou verzwakken. Daar is bij mijn fuchsia niet veel van te merken. Die is de zomer over flink gegroeid en zit nog steeds vol knoppen. Ik zou dus misschien nog nieuwe vruchtjes kunnen kweken, als ze echt lekker blijken te zijn...

Nou, komaan, Stripman ! Doe het voor de lezers van je blog. Eet op die fuchsia-bessen. Ik neem de twee die er het meest zongerijpt uitzien, spoel ze voor de zekerheid nog even af onder de kraan en...

Hm... Nou... Och... Heel spectaculair smaken ze niet. Beetje naar onrijpe druiven, inderdaad. De zwarte peper proef ik niet. Wel prettig in de mond. Van de zaadjes merk ik niets. Dat had een stuk erger gekund, maar ze zijn ook niet zo sensationeel dat ik ze speciaal voor de consumptie zou kweken.

Later blijkt dat onze kat de besjes ook wel interessant vindt. Van het groepje, dat ik op de vensterbank gelegd heb als voorbeeld voor mijn tekening, vind ik er een aantal half opgegeten op de grond terug. Nou ja, banaan vind ie ook lekker...

In de Volkskeuken van Loethe Olthuis in de Volkskrant (180909) neemt zij afscheid van prosecco. Ze zet dat vurrukkullukke Italiaanse drankje erg vervelend weg en heeft duidelijk het goede merk nog niet gevonden. Maar die bestaat wel! Je kunt hem kopen bij Albert Heijn op Schiphol, tegenover 'Arrival 1'. Deze kost 5,50 euro en overtreft de prosecco's waarvan ik tot nu toe - soms - genoten heb. want inderdaad, er zit bocht tussen. Je hebt ze die (veel) duurder zijn, maar dat is dus echt niet nodig.

De eerste die ik proefde, vond ik bij C1000, een 'originele' uit Italië. Helaas weet ik het merk niet meer. Prijs 4,99. Heerlijk. Ineens verdween die uit de schappen en kwam er een terug met het stempel C1000. Die was 1 euro goedkoper, maar werkelijk niet te drinken. Ronduit smerig. Die voldeed aan de trouwens prachtige omschrijving van Loethe:

'(...)snerpend-zuur, tandenknarsend-zoet, naar kunstmatige perensnoepjes smakend vocht (...).'

Tot nu toe geen café ontdekt waar ze prosecco schonken, maar daar hadden ze ook geen champagne. Die drank is inderdaad feest.

Het leuke van Loethe is, dat ze eerst afscheid neemt van dat 'trendy drankje', dat als doorgaans bocht neerzet en vervolgens ons een recept voorschoteld met... prosecco.

'Abrikozen-appelsoep met prosecco'. En ze adviseert eerst ook nog dat we de prosecco in de gootsteen moeten dumpen!

Zal ik daarvoor dan maar de onbetaalbare Cartizze Prosecco nemen of kan ik gewoon het 'snerpend-zure, tandenknarsend-zoete, naar kunstmatige perensnoepjes smakend vocht' gebruiken voor het recept van Loethe? Nee, dan die van Schiphol-AH! Maar die fles is al leeg, de inhoud grensde aan champagnoise, echt. Proberen! Misschien ook bij de 'gewone' AH verkrijgbaar. Ik ga op zoek.

Trouwens een verdomd aardige rubriek, de Volkskeuken van de Volkskrant! 

© foto: Sandstein

Een beetje eetverslaafd zijn we allemaal wel. Bij de een neemt het wat problematischere vormen aan dan bij de ander, maar zelfs de heel matigen onder ons kunnen toch niet helemaal zonder voedsel.

Sommigen hebben een soort haat-liefde verhouding met eten. Ze doen het snel teveel, moeten dan weer op dieet, wat ze niet al te lang volhouden en al snel zijn ze weer teveel aan het eten.

Gelukkig heb ik daar weinig problemen mee. Ik eet graag, lekker, maar van nature net genoeg om al jaren op een redelijk gewicht te blijven. Dat is genetisch geprogrammeerd, dus niets om trots op te zijn.

Van problematische eetverslaving is geen sprake. Maar wel een lichte zucht naar bepaalde voedingsmiddelen. Drop bijvoorbeeld. Niet goed voor de bloeddruk, dus ik probeer het bij een paar dropjes per dag te houden.

Onschuldiger is de voorliefde voor yoghurt-knoflooksaus die zich de laatste maanden heeft ontwikkeld. En niet alleen bij mij. Mijn vrouw vraagt me bijna elke avond of ik weer een beetje van die lekkere saus maak.

Het recept is heel simpel. Eerst de eenvoudigste vorm. Neem een kommetje. Gooi daarin wat yoghurt, een paar eetlepels mayonaise, een flinke hoeveelheid knoflookpoeder, eventueel wat zwarte peper, roeren en klaar.

Ik maak het elke keer weer anders en vaste hoeveelheden hanteer ik er niet bij. Maar naar mijn smaak moet je zeker twee keer zoveel yoghurt als mayonaise nemen. Het soort yoghurt en mayo maakt niet zoveel uit, de smaak zal wel variëren en de dikte van de saus.

Gewone volle yoghurt, uit een literpak, met huismerk mayonaise, levert een smeuïge saus op. Met dikkere boerenlandyoghurt, halvanaise en een scheut olijfolie, krijg je een veel steviger resultaat.

Je kunt er fijngehakte kruiden doorheen gooien. Verse peterselie, munt en of dille. Of een gedroogde mix. Bijvoorbeeld Italiaanse, of kruiden voor lamsvlees. Verse knoflook kan natuurlijk ook, of gesnipperde uitjes. De tandori-mix die ik er laatst ingooide was wat minder geslaagd.

En het combineert heerlijk met allerlei voedsel. Salades, natuurlijk en vlees, van lamskarbonaden, kipfilets tot hamburgers en gehakt balletjes. Het gaat prima bij de Mexicaanse tortilla's, of een broodje shoarma. Maar bijvoorbeeld ook heel fijn bij een Spaanse tortilla de patata's.

Vanavond eten we sla met brood. Wedden dat ze er weer om vraagt...?

Lees Ook: Waarom worden dunne mensen niet dik ?

En kijk hier voor het recept van Tortilla Espagnol

Meer kookblogs in de rechterkolom...