Vandaag blijkt uit de politieke barometer al dat de PvdA na vier zware jaren terug is als grootste partij van Nederland. Zojuist vond ik op de website van Synovate de resultaten van extra onderzoek dat men heeft gedaan naar de populariteit van de lijsttrekkers.

Opvallende resultaten!

Uit de politieke barometer blijkt dat het Cohen-effect al het verlies van de PvdA inmiddels heeft goedgemaakt, drie maanden voor de verkiezingen. Ook is aan alle respondenten, van links tot rechts, gevraagd om de lijsttrekkers een rapportcijfer te geven.

Alleen Job Cohen, Alexander Pechtold en Femke Halsema krijgen een voldoende:

1. Job Cohen (PvdA) 6,6
2. Alexander Pechtold (D66) 6,5
3. Femke Halsema (GL) 6,1
4. Mark Rutte (VVD) 5,9
5. Emile Roemer (SP) 5,6
6. Kees van der Staaij (SGP) 5,5
7. André Rouvoet (CU) 5,3
8. Jan Peter Balkenende (CDA) 4,7
9. Marianne Thieme (PvdD) 4,6
10. Geert Wilders (PVV) 4,2
11. Rita Verdonk (TON) 4,0

Met name de extreem lage scores van Balkenende en Wilders vallen op. Nederland ziet nog liever de streng-gereformeerde Van der Staaij premier worden, dan dat Balkenende de kar nog eens trekt. Marianne Thieme is geliefder als nieuwe premier dan het blonde fenomeen, die wederom bewijst uitermate impopulair te zijn. Enkel Verdonk is nog net ietje meer ongeliefd dan Wilders.

Link naar pdf van extra onderzoek 'populariteit lijsttrekkers' 18-03-2010

Is het vertrek van Wouter Bos een drama voor de Nederlandse politiek?

Ik vind van wel.

je hebt weleens van die mensen. Die je gewoonweg wel moet bewonderen. Gewoon om wat ze doen en om wat ze zijn.

Ik denk dan Wouter Bos zo'n bewonderswaardig persoon is, en voor de politiek was:

integer, duidelijk, moreel, daadkrachtig, toegankelijk, open, betrouwbaar, zelfverzekerd, verantwoordelijk en aardig.

Ik vind dat de Nederlandse politiek met het besluit van Bos om te vertrekken een flinke veer moet laten.

Maar alle begrip, en vooral alle respect voor Bos.

Hadden we maar heel veel Bos-sen.

Lublin

Hij is rustig, intelligent, eerlijk en oprecht. Authentiek, sociaal, vriendelijk en warm.

Als het nodig is, dan is hij vaderlijk streng, maar altijd vertrouwenwekkend.

Hij laat Nederland niet in de kou staan.

Hij relativeert op de juiste momenten; heeft een gezond gevoel voor humor.

Hij kan boven de partijen staan, maar tegelijk ook tussen de mensen.

Af en toe een tikje melancholisch, maar immer trots.

Soms is hij woedend gepassioneerd, maar toch bescheiden, beheerst en met respect.

Hij is een vriend van Israël, een vriend van vrede en tolerantie.

Hij heeft stijl. Met hem kunnen we voor de dag komen.

In Europa, in de wereld, maar ook in dat dorpje in de provincie.

Hij staat werkelijk in dienst van ons hele volk, niet van een platte egotrip.

Voor gewone mensen als jij en ik, een echte leider;

als de baas die ons nooit zal ontslaan.

Een realist die hoop geeft.

Hij is getest en heeft het bewezen.

"A hero is born among a hundred, a wise man is found among a thousand, but an accomplished one might not be found even among a hundred thousand men." (Plato)

Iedereen weet onderhand dat de PVV geen echte partij is. Niemand mag lid te worden, niemand mag meebeslissen over kandidaten of programma. Geert Wilders heeft daar altijd maar één enkele verklaring voor gegeven: “om LPF-achtige toestanden te voorkomen”.

Ik zat daar nog eens over na te denken. Die LPF-achtige toestanden.

Wilders zegt hiermee twee dingen:

1. Hij verwacht dat zijn eigen aanhangers er een rotzooi van maken, als ze de normale vrijheden krijgen die bij een democratisch georganiseerde partij horen. Hij vertrouwt zijn eigen achterban dus niet. Hij zet ze doodleuk weg als de LPF-rommelaars van destijds.
2. Hij acht zichzelf niet in staat om zijn partij zo te leiden dat er géén LPF-achtige toestanden ontstaan. Hij twijfelt dus aan zijn eigen leiderschapskwaliteiten. Als hij zichzelf niet in staat acht om een partij van gelijkgestemden te leiden, hoe kan hij dat dan wel voor een heel land?

Die LPF-achtige toestanden, wanneer zijn die toentertijd ook alweer ontstaan? Dat was ná het wegvallen van hun partijleider. Fortuyn had de touwtjes in handen, en was in staat om een hele diverse groep mensen bij elkaar te houden, te motiveren en met elkaar te verbinden. Pas nadat hij wegviel ontstond de welbekende chaos, de doorlopende ruzie om het leiderschap. Dat werd toen onder meer “het gedachtegoed van Pim” en “een lijntje met Pim” genoemd.

LPF-ers van destijds waren over één ding wel eensgezind: ze hebben altijd gezegd dat als Fortuyn er nog was geweest, die chaos nooit was ontstaan. Simpelweg omdat hij hun leider was, hun inspirator. Fortuyn heeft destijds ook meerdere keren - met trots - in interviews gezegd dat hij alle democratische spelregels zou volgen; een échte partij, met leden, een bestuur, vergaderingen, enzovoort. Bovendien was de stem van ‘gewone’ burgers een kernpunt voor hem.

Directe democratie en referenda. Fortuyn wilde de glazen stolp van Den Haag doorbreken, en de mensen in het land veel meer invloed geven. Hun stem moest weer gehoord worden. Zijn grote voorbeelden waren Joop den Uyl en John F. Kennedy. Zo groot zelfs dat hun ingelijste portretten in zijn werkkamer aan de muur hingen. Leiders die hun hele volk in verroering brachten. Het blijft speculeren, maar ik denk dat Pim Fortuyn ook dolenthousiast zou zijn over Barack Obama.

Een compleet ander idee dan waar Wilders mee komt. Over de verschillen kan ik nog twintig pagina’s volschrijven. Dat doe ik nu maar niet. Als er momenteel al iemand is die probeert om het gedachtegoed van Fortuyn een doorstart te geven, dan is het Rita Verdonk. Ze wordt soms belachelijk gemaakt door opiniemakers en journalisten, maar ze doet het wel. Vooralsnog krijgt ze weinig krediet.

Veel mensen, van links tot rechts, noemen Wilders vreselijk slim en strategisch. Als dat zo is, dan is die simpele verklaring “om LPF-achtige toestanden te voorkomen” niet zijn werkelijke reden. Dat kan niet want, als hij zo ongelooflijk slim is, dan had hij de inhoud van deze column vooraf zelf al bedacht. Er is dus een andere reden waarom de PVV geen echte partij mag zijn.

Het antwoord op die vraag wil ik weten.

Absynthe Minded - Moodswing Baby,

All the way from Belgium.

Het aantal Haïti-blogs op VKblog is flink toegenomen. Mooi! Op radio en televisie wordt donderdag een nationale inzamelingsactie gehouden. Zowel de publieke omroep, RTL, SBS, als alle radiozenders doen mee, en de regering verdubbelt de opbrengst, zoals ’t hoort!

Ik kijk er naar uit.

Gek misschien, uitkijken naar een nationale inzamelingsactie. Ten tijde van de tsunami in 2004 werkte ik in het buitenland, en heb ik de impact van die ramp eigenlijk nooit compleet meegekregen. Ook de actie in Nederland toen, waar een klein land groot in kan zijn, heb ik toen helemaal gemist.

Alle ideetjes die ik had voor andere blogjes zet ik dus in de ijskast, en ik blijf gewoon doorbloggen over de ramp in Haïti. Ik hoop dat u allen meedoet! Het zou mooi zijn als donderdag ook op VKblog.nl alle topblogs over Haïti gaan. Alle kleine beetjes helpen!

Giro 555 Samenwerkende Hulporganisaties, Den Haag

Plaats een banner in je blog

Klik hier voor de verschillende banners en filmpjes.

luc de vos

luc de vos

Erwin Krol zit vandaag als onze nationale weerprofessor aangeschoven bij de presentator van het NOS Journaal, en vertelt over sneeuw en ijzel. Dat brilletje er ook bij! Dat doet het 'm! Geweldig!

Vandaag, precies 45 jaar geleden werd de legendarische soulzanger Sam Cooke doodgeschoten in een motel in Los Angeles. Hij werd op een maand na 34 jaar oud. Het toeval wil dat ik volgende maand ook 34 jaar word.

De precieze aanleiding voor zijn dood bleef altijd controversieel. De officiële lezing is dat Cooke in dronken toestand een vrouw probeerde te verkrachten, en in zijn razernij uiteindelijk door de hotelmanager doodgeschoten werd. Een andere theorie is dat het ging om een prostituee die Cooke beroofde,  waarna hij boos naar de hotelmanager ging om te achterhalen waar de hoer heen was gevlucht. Cooke’s laatste woorden waren: “Lady, you shot me”.

De waarheid zullen we wel nooit kennen, maar op deze grauwe vrijdag in december wil ik sentimenteel  ’t weekend in met de heerlijke muziek van deze soullegende. Herinnering aan een stem uit het verleden.

Vandaag, precies 51 jaar geleden viel het vierde kabinet Drees. De Rooms-rode-coalitie die sinds 1946 onafgebroken Nederland regeerde zou pas in 1965, en maar voor anderhalf jaar, terugkeren. Niet de PvdA, maar de VVD zou de logische partner van (de voorlopers van) het CDA worden.

Na een felle verkiezingscampagne, met name over de excommunicatie van rooms-katholieken die zich openlijk uitspraken voor seculiere politiek, stonden de verhoudingen al op scherp. Daarna volgden meningsverschillen over liberalisatie van de landbouwgrond, invoering van Weduwen- en Wezen Wet, en belastingen.

De uiteindelijke breuk was vooral het gevolg van de alsmaar verslechterende verhouding tussen de regeringsfracties. Het bracht CHU-fractieleider Tilanus op 11 december tot de gevleugelde woorden: "Moet dat nu zo?"

Het is gek, we zijn nu zoveel decennia verder. Het verhaal van Sam Cooke ligt niet op ’t puntje van ieders tong. Zijn songs gelukkig wel. De rechtbank oordeelde destijds dat Cooke gedood was uit noodweer, en dus om "gerechtvaardige redenen", maar cruciale feiten werden in de doofpot gestopt.

We hebben weer een Rooms-rode-coalitie, en die doet ’t eigenlijk best goed. Zeker in historisch perspectief bezien. Ook nu zijn er maatschappelijke spanningen, en ook nu ligt er een knooppunt tussen religie en secularisme. De nalatenschap van Vadertje Drees is natuurlijk meer dan de AOW. Hij tekent onze samenleving zoveel meer dan welke economische crisis of immigratiegolf dan ook.

Vandaag eer ik deze twee iconen uit onze geschiedenis. Ze hebben op ’t eerste gezicht niets met elkaar te maken. Behalve 11 december. Een dag waarop alles veranderen kan. Of wordt het gewoon weer zo’n grauwe winterdag als gisteren? Prettig weekend mensen!

Het gedoe over de grondaankoop van onze kroonprins en zijn vrouw begint me een beetje de keel uit te hangen. En ik vind niet dat zij hier schuldig aan zijn. Opportunistische politici, hongerig naar een zeteltje meer in de peilingen, en sensatiebeluste journalisten kwekken er lustig op los. Hou toch op mensen.

Hij wordt onze koning. Ons staatshoofd. Het is eigenlijk compleet van de gekke dat hij als politieke speelbal wordt gebruikt. Want dat is nu gaande, meer niet. Er wordt een heel drama gemaakt van het kopen van een stuk grond of het bouwen van een villa, alsof hij in nucleair onderzoek in Iran, of in werkkampen in Noord-Korea zou investeren. Wat een onzin.

Het belangrijkste argument van de critici is "fraude".

Kom op zeg, herinneren we ons de Bouwfraude-enquête nu al niet meer? Nog steeds is de Nederlandse bouw- en vastgoedwereld niet geheel 'clean', dat weet een kind. Het blijft een constant proces om die zaken zo eerlijk mogelijk te laten verlopen. Er zitten altijd mensen tussen die enkel zoveel mogelijk geld willen verdienen, en trucjes toepassen.

Zélfs al zou Willem-Alexander zijn oog laten vallen op een stukje grond ergens hier in Nederland, dan nóg bestaat de kans dat er op een of andere manier een fraudeur bij betrokken is. Is dat dan de schuld van Willem-Alexander, omdat hij kroonprins is? Of is dat gewoon de schuld van de eventuele fraudeur die tegen de lamp loopt?

Het lijkt wel alsof die 'kritische' Kamerleden en journalisten denken dat we in een sprookjeswereld leven hier, en de prins doorbreekt het sprookje door in de echte wereld, echte mensendingen te doen. Een beetje de omgekeerde wereld, want we verwachten toch dat Kamerleden juist middenin de samenleving staan, en we zien ons koningshuis graag een beetje als een modern sprookje.

Ook lijkt het er op dat er spijkers op laag water gezocht worden. Als er in Argentinië werkelijk sprake is van een fraudeur die op één of andere manier betrokken is bij het stuk grond, dan is dat gewoon een zaak van de Argentijnse politie en justitie. Niet van Nederlandse politici. Of bedoelen ze te zeggen dat ze geen vertrouwen hebben in de rechtsstaat Argentinië?

Ik vind best dat de kroonprins een verantwoordelijkheid heeft. Uiteraard. Maar ik vind hem een verantwoordelijk man, en ik vind het volstrekt belachelijk dat er Tweede Kamerleden zijn die denken dat ze hem aan het handje moeten nemen, of tot op de milimeter iedere stap die hij zet moeten controleren. Ik vind het eigenlijk een belediging voor de monarchie.

Dat gezeur van de SP en GroenLinks moet echt snel over zijn, want ik trek het niet meer.

Ramses Shaffy staat met drie nummers in de top 10 van de jaarlijkse Top 2000 van Radio 2. Dat bleek na het tellen van de 1,6 miljoen stemmen die uitgebracht zijn. Op nummer 6 staat Pastorale, op 8 vinden we Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder, en op nummer 9 staat Laat me.

Dit is de Top 10:

1. Bohemian Rhapsody - Queen
2. Hotel California - The Eagles
3. Avond - Boudewijn de Groot
4. Stairway to Heaven - Led Zeppelin
5. Child in Time - Deep Purple
6. Pastorale - Ramses Shaffy en Liesbeth List
7. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder - Ramses Shaffy
8. Clocks - Coldplay
9. Laat me - Ramses Shaffy
10. Wish You Were Here - Pink Floyd

In de Top 2000 van vorig jaar stonden de nummers van Ramses op deze plaatsen:

40. Ramses Shaffy & Liesbeth List - Pastorale
202. Ramses Shaffy - Zing vecht huil bid lach werk en bewonder
213. Ramses Shaffy - Laat me
269. Alderliefste & Ramses Shaffy & Liesbeth List - Laat me/vivre
748. Ramses Shaffy - Sammy
1322. Ramses Shaffy - Shaffy cantate
1628. Ramses Shaffy - Wij zullen doorgaan

De nieuwsberichten in de krant maken duidelijk dat deze hele week in het teken zal staan van Ramses; maandag de laatste tocht langs de kist in Carré, dinsdag de begrafenis in besloten kring. En alle aandacht die er verder is voor het leven van onze Ramses.

Maar wat doen we na dinsdag? Is het dan voorbij? Zijn nalatenschap, zijn carrière, zijn liedjes, zijn gedachtengoed, zijn kunst. Gaan we daarmee dan om als bij iedere andere artiest? Maar hij wás niet iedere andere artiest! Daarom roep ik 1 tot 7 december uit tot Ramses Shaffy week!

Het past mooi: 1 december is het ook Wereld Aids Dag; verdraagszaamheid, tolerantie, denkend aan de Derde Wereld, het lijden, de pijn, en het bestrijden en verlossen er van. 5 december is het ook Sinterklaas. Een volksfeest, vooral voor kinderen, maar genieten en feest staan voor iedereen voorop. Uitbundigheid en cadeautjes!

Ik zeg natuurlijk niet dat Wereld Aids Dag of Sinterklaas vanaf nu in 't teken van Shaffy moeten staan. Maar de sfeer in deze week past zo mooi bij 'm. De koude winter slaat toe, en 's avonds laat is het stil op straat. De behoefte aan warmte, liefde. En ook de melancholie; de bomen kaal en de wind, snijdend in guur weer. Stormseizoen!

Daarom ben ik er helemaal uit: Ramses verdient een week! Deze week!

Wie doet er mee?

Ramses Shaffy

(29 augustus 1933 - 1 december 2009)

Vandaag huil ik niet om je, dat heb ik jaren geleden al gedaan

Het Nederlandse lied voor het komende Eurovisie Songfestival in Oslo zal worden gecomponeerd door Pierre Kartner. Deze opmerkelijke keuze werd vandaag door de TROS bekend gemaakt. Het nummer zal in ieder geval Nederlandstalig zijn.

Hoe de selectieprocedure voor de uitvoerende artiest zal gaan, wordt door de TROS op korte termijn bekend gemaakt. Het Nationaal Songfestival vindt plaats in twee delen op 31 januari en 7 februari.

Pierre Kartner is inmiddels 74 jaar, en viert dit jaar zijn 40 jarig jubileum in het vak. De TROS wil daar veel aandacht aan besteden. "Ik kwam toen bij TROS tv-directeur Gerard Baars om daar nog eens over door te praten en het bleek dat de TROS nog wat anders wilde. Zij wilden graag dat ik het liedje voor het songfestival zou gaan schrijven. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben naar huis gegaan op vleugeltjes," zegt hij vandaag tegen Omroep Brabant.

Hij is inmiddels al aan het schrijven. "Ik heb dat ene kleine vonkje gevonden. Het is geen onderwerp van Ik hou van jou. Het is een bijzonder iets, waarvan ik denk dat er bij de Buma Stemra geen één titel zo ligt." Het nummer zal sowieso in het Nederlands worden gezongen. "Het enige wat ons onderscheidt is de taal. Mijn uitgangspunt is om de melodielijn zo te laten klinken dat men vergeet dat men het niet verstaat."

In 1973 schreef hij de Nederlandse inzending 'De oude muzikant' waarmee Ben Cramer in Luxemburg 14e werd. Als 'Vader Abraham' is hij de meest succesvolle artiest uit de geschiedenis van de Nederlandse Top 40 en daar ook officieel voor bekroond door de Stichting Top 40.

Met Het Smurfenlied en Het kleine café aan de haven scoorde hij in binnen- en buitenland grote hits. Kartner schreef ook hits voor andere artiesten zoals de klassiekers Huilen is voor jou te laat, De clown en Manuela.

Peter Kuipers, directeur TROS: "We zijn er trots op dat Pierre Kartner direct ja zei toen wij hem benaderden. Hij is een zeer groot componist, misschien wel de grootste van ons land." Kartner is zeer vereerd: "Het is de grootste opdracht die ik de afgelopen tijd heb gekregen. Ik vind het een eer om dit te mogen doen. En dat het een Nederlands nummer wordt, daarvan zeg ik: eindelijk weer zingen zoals we spreken!"

Zeer onder de indruk ben ik vanmorgen van een artikel in de VK over de fotograaf Fazal Sheikh, die geen ellendefoto's laat zien maar indringende portretten ( met tekst) van mensen die aanwezig zijn en eigen en sterk.

Zoals hierboven Qurba Gul met de foto van haar zoon Mula Awaz ( Afghanistan) .

"Mula Awaz was 18 toen hij als mujahedin werd gedood. Jaren later was hij in haar droom verschenen", vertelde ze mij.Zij lag toen ernstig ziek in een hospitaal. In de droom had hij haar een sjaal gegeven en gezegd dat ze zich daarmee moest bedekken. Toen was hij verdwenen.

Zo overrompelt de fotografie de kijker twee keer: door de kracht van de foto en door het achterliggende verhaal.

Hiernaast is een zelfportret te zien van de man die geen 'l art pour 'lart maakt.

Hij is inmiddels een gevierd fotograaf maar voelt zich ook activist

De deperdure catalogi die bij zijn projecten horen zijn "gratis te zien voor iedereen" .

Een actiegroep van Somalische vrouwen gebruikte met succes zijn portretten om de verkrachtingen in de kampen aan de kaak te stellen en foto's van Indiase bordeelkinderen werden afgedrukt op affiches en verspreid over heel India.

De meest recente series op de tentoonstelling komen uit India, uit Vrindavan, een oord waar naartoe weduwen worden verbannen, verstoten door de famile van de overleden echtgenoot.

En er is een serie met kinderen van prostituees; de bordeelkinderen uit India.

"Ik was verbijsterd; dat dit nog voorkomt in India, een land zo in de ban van de economische boom, hip, sky-rochetting.

Fazal Sheikh heeft zelf ook een interessante geschiedenis en zijn oeuvre is tevens een zoektocht geweest naar zijn familiewortels.Zijn grootvader kwam uit het noorden van India naar Kenia. Zijn vader migreerde naar New York, trouwde met een Amerikaanse, zijn moeder, die zich twintig jaar geleden van het leven benam.

Het begin van zijn zoektocht.

te zien in

Huize Marseille, museum voor fotografie, Amsterdam.

Tot 29 november.

www.fazalsheikh.org

Tja, op zo'n doorsnee zondag kan het zomaar in je opkomen: niemand kan zonder helden. Mensen die jouw bewondering en verwondering hebben. Die misschien wel doen wat jij eigenlijk zou moeten/willen doen. Mensen die een voorbeeld voor jou zijn.

Volgens mij heeft iedereen helden nodig. En iedereen heeft helden.

Ik zat er zelf een over te denken en kwam tot het volgende rijtje. En dan zal ik er ongetwijfeld nog een heel stel vergeten zijn.

Enne: wie zijn jouw helden?

Die van Lublin (persoonlijke helden even daargelaten)

Jan Hamming

Jan Hamming is wethouder Ruimtelijke Ordening, Wonen, Integratie en Sport bij de gemeente Tilburg. En deze periode ook wijkwethouder Reeshof en loco-burgemeester.

Het grootste politieke talent van NL. En Tilburg weet het te houden!!

Mary Robinson, was van 1990 tot 1997 de eerste vrouwelijke president van Ierland. Zij nam ontslag om Hoge Commissaris voor de Mensenrechten te worden, een functie die zij uitoefende tot 2002. Zij uitte openlijk kritiek op het mensenrechtenbeleid van israel.

Carla Del Ponte (Lugano, 9 februari 1947) is een Zwitserse juriste, afkomstig uit het Italiaanssprekende deel van dat land.

De Ponte was sinds augustus 1999 de hoofdaanklager van het Joegoslavië-tribunaal. In januari 2007 maakte ze bekend de Verenigde Naties niet te zullen vragen haar mandaat - dat op 15 september 2007 afliep - te verlengen, en op 31 december 2007 met deze functie te stoppen. Van augustus 1999 tot september 2003 was zij tevens hoofdaanklager bij het Rwanda

Bertus Hendriks (Apeldoorn, 16 december 1942) is een gepensioneerde Nederlandse journalist en Midden-Oostendeskundige, die zich tevens inzet voor de Palestijnse zaak. Regelmatig is Hendriks te gast (geweest) bij het Nederlandse NOS Journaal en de actualiteitenrubriek NOVA om daar een nadere uiteenzetting te geven van wat er op dat moment aan de hand was in het Midden-Oosten

Nicole le Fever bericht vanaf januari 2006 over de Arabische wereld. Na jarenlang verslag te hebben gedaan voor het Jeugdjournaal en het Journaal woont ze nu in Amman, Jordanie.

Josesph Buys

Joseph Heinrich Beuys (Krefeld, 12 mei 1921 - Düsseldorf, 23 januari 1986) was een Duits beeldhouwer. Hij maakte tekeningen, plastische objecten, sculpturen en installaties. Bekend werd hij met performances en Fluxusconcerten. Hij wordt gezien als een van de meest invloedrijke Europese kunstenaars uit de tweede helft van de 20e eeuw.

zonder introductie

Wim Kok

Arafat

Jacob de Greeuw

de man achter het geweldige Johan

stijn Meuris

Alleskunnen uit Belgie, die juweeltje maakte met Noordkaap en nu met Monza

Anneke van Giersbergen

Anneke is de beste zangeres van NL; als frontvrouw van the Gathering zong ze de sterren van de hemel. Nu beroert ze je met Agua de Annique

Luc de Vos

Luc de Vos is Luc de Vos. En Luc de Vos-sen zijn er maar weinig. 1 eigenlijk.

Zanger van Gorki from Gent, Belgie

Tja, en wat dan...

Je wordt als minderjarige

het land binnengesmokkeld,

opgesloten in een huis,

misbruikt, mishandeld en verguist.

Je gaat naar je huisarts.

Geen reactie.

Wat rest is wanhoop.

Je springt.

Dat blijkt je redding.

Je gaat naar de politie.

Een gesprekje met de daders.

Strafvervolging blijft uit.

...schrijf je een boek.

Wat kan nog meer worden gedaan

voorlichting hier

maar ook in het land van herkomst

controle door de ambassade

herkenning en melding door

de huisarts,

de vroedvrouw,

het consultatiebureau,

de school.

Maar bovenal handhaving van de wet

en

rechtsvervolging.

cultuurfilosoof Slavoj Zizek wil terug naar de revolutie

Uit het NRC van afgelopen vrijdag:

Er is een radicale omwenteling van sociale verhoudingen nodig, stelt de Sloveense filosoof Slavoj Zizek. Het destructieve kapitalisme verdient een tegenkracht.

De Elvis van de cultuurtheorie is hij wel genoemd, naar aanleiding met name van de bepaald swingende wijze waarop hij elementen uit de populaire cultuur - films van Hitchcock bijvoorbeeld, of van David Lynch - en de actualiteit - de brief aan Hirsi Ali die Mohammed B. achterliet op de buik van de vermoorde Theo van Gogh - weet te verbinden met het gedachtengoed van zulke notoir moeilijke denkers als Jacques Lacan, Karl Marx en Friedrich Hegel.

In boek na boek ontpopt Elvis Zizek zich tot een prominent en luidruchtig advocaat van radicale politiek in het algemeen, en marxisme en communisme in het bijzonder. Neem het vorig jaar verschenen Violence. Dit onderzoek naar de subjectieve, objectieve en symbolische betekenis van het begrip geweld, en de schijnheilige wijze waarop daarover onder hedendaagse kapitalistische verhoudingen wordt gesproken, eindigt in een pleidooi om geweld, in de zin van radicaal optreden, vooral niet te schuwen.

Zizek ontleedt tot op het bot het optreden van grootkapitalisten die door middel van filantropie en dialoog het objectief gewelddadig karakter van hun positie aan het oog proberen te onttrekken. In de moderne informatiemaatschappij mag, nee moet iedereen meepraten, zijn mening zeggen. Altijd de dialoog op gang houden. Van elk flesje mineraalwater bij Starbucks gaat vijf cent naar het milieu, ter symbolische leniging van de verwoestingen die het kapitalisme zelf aanricht. Maar de machtsverhoudingen veranderen niet. Het gevaar van nu is niet passiviteit, maar pseudo-activiteit, de drang actief te zijn, te participeren, de inhoudsloosheid te maskeren.

De titel van zijn nieuwe, nog te verschijnen First as tragedy, then as farce is een parafrase op Marx uitspraak dat de geschiedenis zich herhaalt, eerst als tragedie, dan als klucht. Zizek geeft het streven van de radicale politiek hier een duidelijke naam: de communistische idee. Marx en anderen maakten een analyse van de geschiedenis van de wereld en de ontwikkeling van het kapitalistische systeem, uitmondend in een breed historisch perspectief: de wording van een wereld van rechtvaardigheid en gelijkheid, zonder uitbuiting en vervreemding. Die idee kan nog altijd als uitgangspunt dienen.

Het boek begint met de constatering van een failliet: anders dan de Amerikaanse auteur Francis Fukuyama na de Val van de Muur in 1989 dacht, heeft het einde van de Koude oorlog niet Het einde van de geschiedenis gebracht, alsof overal ter wereld nu de liberaal-democratische norm zou gelden, met de bijbehorende kapitalistische marktverhoudingen. Integendeel, betoogt Zizek: de landen die het kapitalisme het meest spectaculair in praktijk brengen, worden juist autoritair bestuurd, zoals China of Rusland. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat die staten zich alsnog, zoals liberale denkers van allerlei slag na 1989 hadden aangenomen, zich alsnog in democratische richting zullen bewegen. Eerder gaat het in traditionele democratieën de autoritaire kant op, zoals in Italië waar de clown Berlusconi de democratie heeft gekaapt. In vele andere landen wachten politici van dit type op hun beurt, klaar om angst voor de medemens te gebruiken om de democratie te kapen.

Zeer geëntrigeerd is hij door de recente protestbeweging in Iran, een grote emancipatorische gebeurtenis, waarbij de verdrukte massas die in 1979 de revolutie tegen de sjah maakten, opnieuw in beweging zijn gekomen, nu tegen de geleidelijke machtsovername door het religieus establishment. Die beweging in Iran is wel degelijk zeer relevant voor Europa, betoogt Zizek, ook al past zij niet in het kader van de bekende strijd tussen pro-westerse liberalen en antiwesterse fundamentalisten. Wanneer wij uit cynisch pragmatisme niet meer in staat zouden zijn haar emancipatorische dimensie te erkennen, dan treden we in het Westen daadwerkelijk het postdemocratische tijdperk binnen, en moeten we ons voorbereiden op onze eigen Ahmadinejads. De Italianen kennen zijn naam al: Berlusconi.

(Hierboven enkele alinea’s uit het NRC van 21-08-09 door Raymond van den Boogaard)

Maart 2007