Politiek

Lees eerst >> deel I

Met de regelmaat van een klok melden de media dat het klimaat in Nederland guur is geworden. Negen van de tien keer doelen ze op het al jaren slepende islamdebat ofwel op de verharde opstelling van de autochtone Nederlander tegenover immigranten en allochtonen. Er tekent zich echter steeds scherper een andere tweedeling af, namelijk die tussen boer en burger.

Vreemd genoeg is er nauwelijks aandacht voor deze tweedeling, één die zich voltrekt tussen twee bevolkingsgroepen die beiden spruitjes lusten, enerzijds plattelanders en anderzijds stedelingen, bewoners van dorpskommen meegerekend.

Meer en meer brengen de actualiteitenrubrieken echter de confrontaties tussen boer en burger in de huiskamer. Bij voorbeeld die tussen de agrarische ondernemer in het Limburgse Heythuyzen / Leudal, die op korte afstand van de bebouwde kom een megastal voor 400.000 kippen en een megastal voor 1600 zeugen en 16.000 biggen exploiteert en de actiegroep  ‘Gezond wonen in Leudal’ van voorvrouw Truus Cornelissen. Zij ziet het door deze combinatie geproduceerde fijnstof waarin allerlei zoönosen de mens rechtstreeks bedreigen. Al met al zijn er al 26 soortgelijke actiegroepen van verontruste burgers actief in het land, die op toenemend gehoor van gemeenten en provincies kunnen rekenen. Tot frustratie van boeren die hun beoogde bedrijfsexpansie geblokkeerd zien.

In de uitzending van Nova van 29 januari 2010 worden de oplopende spanningen tussen boeren en burgers op een indringende wijze in beeld gebracht. De kijker blijft niet onaangedaan bij het zien van het tenenkrommende twistgesprek tussen de actievoerster ( “wij hebben gewoon last van jullie”) en de boerin (“ een boer moet ontwikkelen, anders is het absoluut einde verhaal”). 

Welk paradijs bedoelt u minister Gerda Verburg?

Vermoedelijk vindt u zichzelf al dapper, dat u het onderwerp Q-koorts aandacht geeft in uw nostalgische en romantische Dirndl-uitgave.

Over de Q-koorts laat u drie ‘betrokkenen’ kort aan het woord.

Het klinkt mij tussen de regels door allemaal veel te veel als een natuurramp die over ons heen is gekomen. Als een van de plagen van Egypte. Alsof er geen enkele relatie zou bestaan met een structureel landbouwbeleid dat decennia lang, overwegend onder regie van het CDA, is gevoerd. En alsof daarvoor geen enkele verantwoordelijkheid zou behoeven te worden genomen.

Hier volgt uw drietal betrokkenen bij de Q-koorts, met een kort citaat mijnerzijds:

* Bisschop Hurkmans, zowel  aan het adres de geitenboeren als tegen de Q-koorts-patienten:

“Pijn, verdriet en teleurstelling kunnen overweldigend zijn…….Laat je niet afleiden door de schuldvraag. Daarmee kom je onder de stolp van boosheid te zitten, het wordt een welles-nietes dat je klem zet”

* Boerin Jeanette van de Ven: “Als we niet meer mogen fokken droogt ons geitenbedrijf op.”

* Q-koorts- patiënte ( al 10 maanden):Jacqueline van den Bos: “Hoofdpijn, gewrichtspijn, hoesten, koorts en moe, moe, moe..… Alles wordt minder, . Ik doe wat ik moet doen, de leuke dingen gaan niet meer.”

De kolom ‘Feiten’ sluit u als volgt af: “Toen in 2007 de eerste mensen ziek werden, is onderzoek ingezet om de bron te herleiden. Vervolgens nam de overheid verschillende maatregelen, eerst een bezoekverbod, maatregelen voor het opslaan en uitrijden van mest en vaccinatie van de dieren, later ruimingen en fokverboden. Zowel de ziekte en de maatregelen hebben grote gevolgen.”

Zonder een tijdlijn ernaast lijkt deze opsomming van maatregelen nog heel wat. Hoe dit uitpakt zal blijken uit  het rapport van het lopende parlementaire onderzoek. Vooralsnog houd ik het bij mijn intuïtie, zoals beschreven in mijn blog van 9 december j.l. Kort samengevat: U draagt de verantwoordelijkheid voor het bestuurlijk getalm van u en uw collega minister Ab Klink van Volksgezondheid. Wie nog daaraan twijfelt moet de Zembla-tv-uitzending van 6 december j.l. nog eens bekijken.

Waarom werkten uw LNV-diensten systematisch de GGD’s tegen bij hun pogingen om informatie te verwerven in het belang van de volksgezondheid. Omdat het alleen maar onweerde boven de boerderijen en niet boven de belendende dorpen?

Minister Gerda Verburg, zelfs met de Tweede Kamermotie van treurnis aan uw broek, bleef u – in de van uw voorman JPB bekende halsstarrige stijl – zondag tegenover TV-presentator Jair weigeren ruiterlijk uw miskleun te erkennen. Eigenlijk moesten alle anderen eens ophouden om zo onsportief te focussen op de toch zo originele vormgeving.

Ik hoop u op het idee gebracht te hebben dat er op de inhoud ook wel wat af te dingen is.

Ook had ik het Ministerie van LNV, dat mij ook wegens familiaire banden ooit niet koud laat, een waardiger vehikel voor zijn 75-jarig jubileum gegund!

Zolang in onze Grondwet staat dat Nederland een internationale rechtsorde nastreeft, mag revisionistische 'Groot-Israel' zionist Geert Wilders geen deel uitmaken van enig kabinet. 

Laat dat duidelijk zijn bij de komende verkiezingen voor de Tweede Kamer. Het nastreven van 

een Groot-Israel waar geen plaats is voor een soeverein Palestina met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, is strijdig met alle VN/VR-resuluties terzake. 

Geert Wilders verklaarde op 8 mei 2008 - naar aanleiding van nieuwe mediaberichten over vrede tussen Israël en de Palestijnen - geheel achter de opvattingen van het revisionistisch zionisme te staan: :"Ze'ev Jabotinsky, tegenstander van Ben-Goerion, had gelijk".^[201] Naast sympathisant van Jabotinsky en tegenstander van het gedeeltelijk teruggeven van land aan de Palestijnen voor een onafhankelijke staat Palestina, verklaarde Wilders nogmaals, dat de westerse vrije volken „diepe dankbaarheid” tegenover Israël zouden moeten tonen.^[202]

Uit: Wikipedia

Geert Wilders' anti-islamitisme gebaseerd op politiek zionisme en populistische xenofobie

De wijze waarop de media aandacht hebben geschonken aan de recente publicitaire miskleun van mevrouw Gerritje Verburg, minister van Landbouw, Natuur en Voedsel, illustreert de hijgerigheid en oppervlakkigheid die momenteel in de verslaggeving hoogtij viert. Persoonsverheerlijking, campagnevervalsing, misbruik van belastinggeld en het terugbetalen van de kosten uit de CDA-kas. Veel verder dan deze invalshoeken kwam het journaille niet.

En dat is best merkwaardig, als je je realiseert dat uitgerekend deze minister dit staaltje van schaamteloze window-dressing durft op te voeren. Een minister die al sinds Sinterklaas met een akelige kluit boter op haar hoofd loopt, als gevolg van het door haar – zo lang mogelijk - gemaskeerde Q-koorts - drama. Een explosie van ziektekiemen die mens en dier in ons land ernstig heeft getroffen en naar verwachting door de stijgende temperaturen in het voorjaar opnieuw gaat bedreigen en raken. De kiemen kunnen o.a. uit open stallen door de wind worden meegevoerd. Voorlopig staat de teller op minstens 11 dode en ruim 2000 ernstig zieke mensen en vele tienduizenden - in alle stilte, met de injectienaald - gedode geiten en schapen.

Zie ook mijn eerdere blogs van 9 en 25 december 2009.

Uitgerekend deze landbouwminister, die de eerstverantwoordelijke bewindspersoon is voor dossiers met hoofdpijnpunten als de (steeds meer verguisde) intensieve veeteelt, de ethische omgang met dieren, het behoud van biodiversiteit en natuurwaarden, laat zich van haar meest cynische kant zien door desondanks met een gelikte propaganda-uitgave te komen, die spot met alle standaarden die gelden voor adequate overheidsvoorlichting.

Ik citeer hoofdredacteur Gerda Verburg in het voorwoord van de glossy:

“Elke keer vind ik het weer een wonder dat we in ons kleine en dichtbevolkte landje zulke prachtige landschappen en natuur in stand kunnen houden. Maar liefst 70 % landbouwgrond en 13 % natuur. Landschap waar je kunt fietsen en wandelen – of hardlopen, zoals ik doe – en waarin kinderen kunnen rondstruinen. Hoe glamoureus is dat?

………………………………..

Met pijn in mijn hart laat ik u ook zien dat het wel eens onweert in het paradijs. De Q-koorts heeft veel mensen geraakt de afgelopen maanden. [punt JvH]

Onweer in het paradijs?

Welk paradijs bedoelt u, minister Verburg? 

Bedoelt u dit postzegellandje aan de Noordzee, waarin de overgrote meerderheid van spelers in de agrarische sector de ruimtelijke werkelijkheid niet onder ogen wil zien en erkennen, maar uit puur economische motieven nog eens miljoenen klein en groot vee op de zestien miljoen aanwezige inwoners ( per km een wereldrecord ) wil stapelen?

Welk paradijs bedoelt u, minister Verburg?

Een vanouds sterk agrarisch land met ooit boerderijen naar menselijke maat, waar nu de doorzettende schaalvergroting in de landbouwsector  gemiddeld zo’n 50 boeren per week noopt hun bedrijf te sluiten?

Welk paradijs bedoelt u, minister Verburg?

Een land waarin dankzij deze door u gesteunde ontwikkeling enerzijds landbouworganisaties en bevriende CDA-politici en anderzijds milieuorganisaties en volksvertegenwoordigers ter linkerzijde elkaar steeds feller in de haren vliegen?

Zie onder meer: Het Binnenhof van Jaïr van zondag 14 maart op de tv-zender Het Gesprek.

Ga naar > deel II

Ondanks massale demonstraties begin jaren tachtig, en talloze onderzoeken die uitwijzen dat de meerderheid van de bevolking tegen is, is het een publiek geheim dat er nog altijd Amerikaanse kernwapens in Nederland opgeslagen liggen. Als restant van de wapenwedloop tijdens de Koude Oorlog, zijn de nucleaire wapens inmiddels verouderd. De Amerikanen willen ze nu echter opknappen.

Een goed moment om eindelijk van die krengen af te komen. Zou je denken. Het Amerikaanse Ministerie van Energie doet begrotingsvoorstellen om de verouderde kernwapenvoorraad in Europa te moderniseren. Ze willen daar 2 miljard dollar voor uittrekken. In Nederland bevinden we ons in de idiote situatie dat we - tegen de wil van de bevolking in - die wapens hier wel hebben, maar de regering dat niet officieel toegeeft.

Anders is het in Duitsland. De centrumrechtse regering aldaar heeft in het regeerakkoord vastgelegd dat alle kernwapens het land uit moeten. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken, de neoliberale Guido Westerwelle, toont lef. Eind april vindt een NAVO-top plaats, alwaar de ministers van Buitenlandse Zaken uit de NAVO-landen onder meer zullen praten over het verwijderen van 200 nucleaire bommen uit Europa. Als het budgetvoorstel in de V.S. echter wordt aangenomen, kan dat nog penibel worden. Het Congres maakt immers het beleid, de Obama-administratie voert het uit.

Wat houdt die opknapbeurt eigenlijk in? Het antwoord is simpel en veelbetekenend: die kernwapens worden compatibel gemaakt voor de Joint Strike Fighter. Ik hoor veel kwartjes vallen. Daar hebben we de JSF weer. Precies hetzelfde verhaal: de meerderheid van de Nederlandse bevolking wil het niet, maar machtspolitiek maakte het toch een issue. Telkens vinden we het CDA hierbij in een centrale rol. Het was het CDA van Lubbers die de kernwapens er toch doordrukte, en het CDA van Balkenende die de JSF - koste wat kost - toch wil.

Tot deelname aan het JSF-project werd destijds besloten met steun van de LPF in de regering Balkenende-I, na een verkiezingscampagne waarin de JSF ook een strijdpunt was. Wijlen Pim Fortuyn was uitgesproken tégen de JSF. Zo bleek uit de verkiezingsuitslag dat er ook een forse meerderheid in Nederland tegen is. Matt Herben volgde Fortuyn echter op en, met zijn carrière binnen Defensie, sloot hij eenvoudig een akkoord met Balkenende en Zalm. Deelname aan de ontwikkeling was echter (nog) geen aanschaf.

Nu lijkt de hele zaak weer te verdwijnen naar de achterkamers, onopvallend door het campagnegeweld dat de komende maanden in de media zal losbarsten. We zitten met een demissionaire regering die geen nieuw beleid uitzet. Echter, bestaand beleid voortzetten kan wel. Nu, laat dat maar aan Maxime Verhagen over. Als niemand oplet krijgt hij een gespreid bedje van het parlement om ons nog verder vast te klemmen in de greep van de (Amerikaanse) wapenindustrie.

Het besluit rondom de proeftoestellen herinneren we ons nog wel; de PvdA hield, tot ergernis van het CDA, op gewiekste wijze vast aan de optie om alsnog uit te kunnen stappen. Het moderniseren van de Amerikaanse kernwapens, die dus ook in Nederland aanwezig zijn, is Amerikaans beleid, waar Verhagen geen verantwoording over hoeft af te leggen aan de Tweede Kamer. Bovendien heeft de Nederlandse regering überhaupt nog nooit verantwoording voor die wapens genomen.

In september van het vorig jaar riep de Kamerfractie van de PvdA de minister al op om te zorgen dat de kernwapens uit Nederland zouden verdwijnen. Sindsdien hebben we er niets meer over vernomen, maar nu de PvdA niet meer in de coalitie zit kunnen we ervan uitgaan dat Verhagen alle mogelijke vrijheid zal pakken om het bestaande beleid voort te zetten. Tenzij de Tweede Kamer nu ingrijpt, en Verhagen aan de (spreekwoordelijke) ketting legt.

Het opknappen, moderniseren, JSF-compatibel maken - hoe je het ook noemen wilt - van de kernwapens in Nederland moet aan de lijst van controversiële onderwerpen worden toegevoegd. Het kan dan in de campagne, tezamen met de JSF, aan de Nederlandse kiezers worden voorgelegd. Dan kan er - onder het mom van bestaand beleid - geen enkele toezegging worden gedaan aan de Amerikanen.

Straks zitten we met vernieuwde kernwapens - die we nooit gewild hebben - die dan ‘heel handig’ JSF-compatibel zijn gemaakt. De vraag of we de JSF - die we ook nooit gewild hebben - moeten aanschaffen, is dan een achterhoedegevecht. Resultaat: de wapenindustrie wint, en de Nederlandse kiezer verliest. Uiteindelijk verliest de politiek ook, want mensen zullen weer denken: het maakt niet uit, ze doen toch wel daar in Den Haag...

In de politiek gebeuren soms vreemde dingen. Soms worden zaken in de ijskast gezet en niet in de tweede kamer behandeld. Je vraagt je natuurlijk af waarom toch, vaak is het toch heel belangrijk.

Om de coalitie in stand te houden wordt zo'n onderwerp  naar een later tijdstip verschoven, omdat al bijvoorbaat vast staat dat het op problemen stuit in de tweede kamer en dat wil men voorkomen.

Het vierde kabinet Balkenende, welke vooraf al had besloten dat de defensie in 2010 uit Afghanistan zou worden terug getrokken, wilde met uitzondering van de P.v/d A toch nog blijven daar.

Minister Bos hield het poot stijf en alle pogingen hem alsnog over de streep te trekken faalden, het gevolg was det de coalitie uiteen viel. Het vertrouwen in elkaar bestond allang niet meer.

Aanvankelijk ging men er van uit dat Bos toch  wat toegefelijker had moeten zijn, dan hadden we met die regering kunnen blijven doormodderen. Maar Bos had allang nagedacht en met Job Cohen overlegd en het op een accoordje gegooid.

Job Cohen wordt de nieuwe leider van de P.v/d A. en Bos geeft er de brui aan. Ook  Minister Eurlings(verkeer) volgt en ook nog een kamerlid houdt  er mee op.

Allemaal om dezelfde reden, zij willen hun priveleven voorrang geven, boven de politiek, wat mooier lijkt dan het is, want veelal moet je ja of nee zeggen terwille van de coalitie.

Nu kan Cohen met Balkenende en Wilders in de slag. Cohen gooit al hogere score dan Bos. Wilders had allang steeds meer stemmers op zijn hand.

Balkenende moet van goeie huize komen om de slag in zijn voordeel te be-

slissen. Een nieuwe frisse wind en goed tegenspel zal in 's-lands belang zijn.

Misschien moeten er meer van de huidige regering stuivertje  gaan wisselen, tenslotte is er een burgemeester nodig in Amsterdam, maar het wachtgeld voor gewezen ministers is heel goed, dus waar zouden zij zich eigenlijk druk om maken.

Overheid mag en moet mee-investeren

De Friese CDA-Statenfractie vindt dat er meer glasvezel moet worden aangelegd in Friesland. Ik citeer de site van de Leeuwarder Courant van vandaag: "Bedrijfjes die afhankelijk zijn van hoogwaardige internetverbindingen kunnen zich dan in dorpen vestigen."

Friesland dreigt de boot te missen, aldus de fractie. De krant nog een keer: "Aanleg van kabels is in dunbevolkte gebieden extra duur, waardoor kabelmaatschappijen er minder investeren."

Natuurlijk gebeurt er al het één en ander in deze provincie. De Friese Glasvezelring is daar een voorbeeld van. Deze Fryslânring zorgt dat bedrijven en organisaties worden voorzien van zakelijke glasvezelverbindingen. Goed werk, maar deze coöperatie is vooral een vraagbundelaar en aanjager. Wie gaat er daadwerkelijk glasvezel aanleggen?

Juist in Noordoost-Friesland beschikken de gemeenten over een eigen kabelbedrijf. Juist daar kan Friesland een begin maken met zo'n provinciaal glasvezelnet. Niet alleen "to the business",  maar naar elk huishouden: 'fiber to the Home'.

Voor het aansluiten van alle bedrijven, instellingen en huishoudens is er meer nodig dan fracties die dat willen en bestuurders die dat hopen. Dan zullen overheden zich actiever moeten opstellen dan zij nu doen. Europese regelgeving heeft de deur onlangs op een kier gezet voor lokale overheden die mee willen investeren in digitale infrastructuur. De mogelijkheden die Brussel biedt liggen juist in perifere gebieden waar de 'markt' te weinig initiatief neemt.

"Geen enkel probleem", verklaarde de nieuwe Eurocommissaris Neelie Kroes over financiële deelname van de provincie Limburg in een vergelijkbaar project. Maar dan moet het wel over een open netwerk gaan!

Zie ook:

Politici bezoeken Kabel Noord

Overheid spil in ontwikkeling Breedbanddiensten

PERSBERICHT - 15 maart 2010

CDA: glasvezelnetwerk is kans voor krimpend Fryslân

Hoewel glasvezel veel mogelijkheden biedt, lijkt een goed glasvezelnetwerk in Fryslân nog een utopie. Daarom heeft de CDA Statenfractie Fryslân hier schriftelijke vragen over gesteld. "Een goed glasvezelnetwerk is een middel om van de toekomstige bevolkingskrimp in Fryslân een kans te maken," aldus CDA woordvoerder Sietske Poepjes. "Een dorp blijft immers dynamisch wanneer een bedrijf 'thuis' met behulp van ICT kan worden gerund."

Glasvezel biedt grote mogelijkheden op het gebied van ICT. Poepjes: "De zogenaamde 'verglazing' en de hoogwaardige technologische toepassingen die hiermee realiteit worden, hebben positieve effecten op de gezondheidszorg, het onderwijs en ouderen kunnen langer zelfstandig blijven wonen."

De vragen zijn gericht aan gedeputeerde De Vries en luiden als volgt:

1. Bent u er van op de hoogte dat glasvezel duur is (90% van Nederland is voor 9 miljard euro aan te sluiten) maar dat desalniettemin 28 glasvezelpilots zijn gerealiseerd, enkele in uitvoering zijn en een redelijk aantal worden gepland?

2. Bent u er van op de hoogte dat onder andere uit deze pilots blijkt dat alleen grote nieuwbouwwijken rendabel zijn en dat zo de focus op de Randstedelijke gebieden komt te liggen?

3. Op welke wijze bent u van plan om te voorkomen dat Fryslân “de boot mist” op glasvezelgebied en dat, gelet op het investering gedrag van de marktpartijen, niet binnen Fryslân alleen de dichterbevolkte gebieden aan de beurt komen?

4. Gelet op het huidige financiële klimaat én de discussie over de taken van een provinciale overheid, is vooral een pragmatische aanpak “om de boot te halen” nodig. De komende periode wordt binnen onze provincie aan veel (nieuwe) wegen gewerkt. Wanneer tegelijkertijd met de (graaf)werkzaamheden een buis wordt aangelegd die geschikt is voor een glasvezelkabel, wordt veel tijd en geld uitgespaard voor een later glasvezelkabelnetwerk. Hoe wilt u deze pragmatische aanpak een plaats geven binnen uw beleid?

5. Bent u het met ons eens dat door deze provinciale aanpak, een monopoliepositie van een glasvezelaanbieder minder aannemelijk wordt?

6. Bent u bereid (en zo ja, wanneer) om aan ons terug te koppelen bij welke concrete provinciale projecten het voorstel onder (4) toepasbaar is en of dit extra financiële gevolgen heeft?

Meer informatie:

Sietske Poepjes, woordvoerder CDA Statenfractie Fryslân, T. (06) 537 42 747

Wouter kiest voor zijn gezin. Na Agnes Kant en Camiel Eurlings is hij de derde prominent die vertrekt. Ook Hans van Mierlo is ons ontvallen. Nou JP Balkenende nog. Jan-Peter heeft toch ook een gezin? Zijn lieve Bianca mist hem heel erg... kan ik hem verzekeren. Samen vertrekken doe je nooit alleen.

Ik was vorige week zaterdag bij vrienden in Doesburg, de woonplaats van Agnes Kant. Zij heeft ook een gezin. Camiel heeft de uitstraling van een jonge vader. Hij heeft heel veel potentie, dat zie je zo, dat straalt hij uit. Wouter heeft zich twaalf jaar aan de politiek gewijd en kiest nu voor zijn gezin met drie jonge kinderen. Misschien was hij de discussie thuis over zijn ontbreken wel zat.

De keuze voor het gezin als eerste prioriteit is opmerkelijk. Het CDA, toch altijd nog het bolwerk voor het gezin, de heterosexuele gemeenschap en het vermenigvuldigt U. Het slaat over op anderen.

Maar mijn scepticisme zegt toch: is dit de werkelijke reden?

OK, met Agnes Kant ligt het wat anders. Die had heel slecht geslapen. Maar met Camiel Eurlings krijg ik al mijn twijfels. Stel dat hij de nacht van de verkiezingsuitslag al naar voren was geschoven? Stel? Hij is ambitieus genoeg. Maar Jan-Peter was hem een slag voor. En vier jaar lang kroonprins zijn is dodelijk. Dat overleeft geen mens.

En Wouter had kennelijk toch geen zin meer in weer een confrontatie met Jan-Peter. Maandenlang gedoe en gekissebis om het premierschap. Je ligt als niet-premier al op achterstand is in het verleden gebleken. En wat staat Wouter na de verkiezingen te wachten? Met het CDA regeren is in deze persoonlijke samenstelling vrijwel onmogelijk geworden. Wouter Bos is nooit een voorstander geweest van een links verbond (PvdA-SP-GL) aangevuld met D66 en eventueel de CU en PvdD. Het heeft geen uitzicht op een meerderheid, laat staan op een vruchtbare samenwerking, want linkse mensen maken meestal elkaar af.

Wat zou dan zijn perspectief geweest zijn? Na een ministerschap weer in de 2e Kamer gaan zitten is ook zo wat. En dat voor vier jaar. Vier jaar lang roepen dat het anders moet, verliest ook zijn aantrekkingskracht. Als je eenmaal bestuurder bent geweest, is zo'n stap heel zwaar, die velen ook niet voltooien en met een burgemeesterschap kunnen afronden. Wouter Bos kan nu Noud Wellink gaan opvolgen.

Het wordt tijd voor nieuw leiderschap. Zeker tegenover Wilders.

Bij de dood van Hans van Mierlo

Niet zo lang geleden overleed Ramses Shaffy. In mijn herinnering horen Ramses en Hans van Mierlo bij het zelfde tijdsbeeld. Twee humanisten die allebei op hun manier het laatste stijfsel klopten uit een oud geworden, in keurige hokjes gedeelde maatschappij. Dit waren voor mij mega tijden, als Amsterdams scholier, net ontwaakt uit de kleine jeugd en klaar voor de grote.

De zestiger jaren zijn natuurlijk al vaker afgelopen en in feite is het een langzaam glijdend proces, langs de lijnen van de tijd en toenemende ouderdom, ook van ons. Daaraan is niet te ontkomen.

Ik heb wel van Hans van Mierlo gehouden, ook al heb ik zelden op D66 gestemd. Dat is niet vanwege gebrek aan sympathie. In grote lijnen was – en ben - ik even rechts of links als menig D66’er. In mijn beleving was Hans van Mierlo de icoon van een milde, democratische beschaving, te beschaafd bijna vandaag om nog in te geloven. Hans van Mierlo was er ook een beetje tegen wil en dank, misschien wel om die reden. Gold dat inderdaad ook niet voor Ramses?

In mijn vorige blog zei ik: wat doet mij deze tijd denken aan (mijn voorstelling van) de jaren dertig. Dat betreur ik vreselijk. Ik dacht lange tijd dat wij weer zo’n periode zouden krijgen van verlichting, bezieling, een nieuwe frisse beschaving. Niets wijst daarop. Ook daarom vind ik het jammer dat Van Mierlo niet meer over ons waakt.

Vorige week woensdag behaalde de PvdA op Terschelling een verkiezingsoverwinning en kregen ze 4 zetels in de gemeenteraad.  Plaatselijk Belang kreeg 3, CDA 2 en VVD ook 2.

Maar wat blijkt nu: de stemmen op Terschelling moeten worden herteld! Gisteravond jl zou tijdens een bijzondere raadsvergadering de verkiezing worden goedgekeurd en afscheid worden genomen van de oude raadsleden, maar problemen rond de uitslag van één van de kandidaten van Plaatselijk Belang strooide onverwacht, een week na de verkiezingen alsnog roet in het eten. 

Nadat alle stemmen van de 4 stembussen op Terschelling  geteld waren, bleek dat de kandidaat van PB maar 6 stemmen in totaal gekregen had.  In de Terschellinger was de officiële uitslag  te lezen en viel op dat de stembus in 'Ons Huis' geen enkele stem voor hem had gescoord.  En dat klopte volgens hem zeker niet, want hij had wel degelijk daar in dat stemburo op zichzelf gestemd, plus dat hij dat ook  nog met behulp van twee volmachten had gedaan.  Bovendien kwam hij later op straat nog minstens 19 personen tegen die beweerden op hem te hebben gestemd. Dus wat nou 'maar zes'?

Er zat niets anders op, er moet opnieuw worden geteld. Alles is uitgesteld. De nieuwe raadslieden stonden al op de foto maar ze moesten huiswaarts keren als gewone burgers.

Wat kan er zijn misgegaan?

Misschien is er verkeerd geteld, en heeft de teller alleen naar de achternaam gekeken (Wiegman) en de stem van D, bijgeteld bij diens zus M die ook op de lijst stond, op nummer 6.  Zij had een totaal van 87, waarvan 42 in de bewuste bus. D stond onderaan op nummer 13. De echtgenote van D en zijn dochter C staan trouwens op de lijst van de VVD, maar een vergissing die kant uit lijkt minder waarschijnlijk.

Misschien hebben de stemmers zelf die fout gemaakt en hun stem aan M gegeven in plaats van D. Of hebben ze per ongeluk blanco gestemd.

Of is er nog een verklaring mogelijk?

Wanneer er weer geteld gaat worden is nog niet bekend. 

Doe gewoon en blijf liefst zo saai mogelijk

Steeds meer krijg ik een dertiger jaren gevoel bij de tijd die wij nu beleven. Dat kan alleen van horen zeggen natuurlijk want zo oud ben ik niet. Maar toch. Er is al eerder in de geschiedenis een ruk van swing naar saai geweest, en dat was in die tijd. Als het economisch allemaal flink lastig zit, moet je ook niet meer te jolig doen, niet glossy dus.

Zeker weten dat in onze “roaring nineties” zo’n actie als nu van Landbouwminister Verburg onopgemerkt zou zijn voorbijgegaan. Want ja kijk toch, er zitten nu de meest preutse Christenen aan de touwtjes van het hele kabinet. Stemmige donkergrijze pakken, serieuze gezichten en vingertje omhoog. En nu gaat nog zo’n droge protestant zijn neus steken in de schande van de katholieke kerk. Het zijn opmerkelijke tijden. Voor wij het weten is Nederland weer helemaal streng en deftig en gaat prinses Amalia voor de radio toespraken houden over de goede werken van het Rode Kruis, net als toen haar overgrootmoeder.

Ondertussen rammelt een eigentijdse schreeuwlelijk aan de poorten van het Catshuis. Men voorspelt een grote overwinning. Geen ‘Hou Zee’, maar verder is het wel lawaaiig. Geen kopvoddentaks? Dan geen kabinet. Ik hoor het hem al zeggen, straks na de verkiezingen in juni.

Ondertussen weet ik niet meer of ik te redelijk ben, te beschaafd voor deze tijd zolang ik de balans wil blijven preken. Ja natuurlijk, die witgeboste man uit Limburg – dat ligt aan onszelf en niet aan hem. Bijna voel ik mij een Neville Chamberlain in een hedendaagse Hollandse burgerjas. Moet ik dan maar mee gaan doen met het tegen schreeuwen, en alvast een tribunaal voorbereiden voor het uitzetten van al die witgeboste lawaaiwakers naar Nederlands-Indië?

Tijd gaat maar één kant op, gelukkig. Het is vast ook allemaal anders. Want stel je voor dat mensen toch op tijd bij zinnen komen en gewoon weer glossy lekker meebouwen aan die mooie toekomst.

Sietze - we gaan jullie helemaal gek maken - Fritsma krijgt vandaag de opening op volkskrant.nl met de schriftelijke vragen die hij, samen met Kamerlid Hero - ik geef je een knal voor je kop - Brinkman, stelt aan minister Ernst Hirsch-Ballin. Over onregelmatigheden tijdens de gemeenteraadsverkiezingen.

Maar de PVV overtrad zelf de Kieswet. Reclame maken en/of campagne voeren in het stembureau is verboden (Artikel J 36 van de Kieswet). Zie foto in Den Haag:

Foto: Roel Rozenburg

Rond het aftreden van Agnes Kant heb ik moeten terugdenken aan mijn voortijdig aftreden als wethouder. Wat we ook nog niet van Agnes weten, is wat er achter de schermen is gebeurd, hoewel dat bij haar minimaal geweest kan zijn. Ze had slecht geslapen. De fractie leek verrast en verdrietig.

Voorgeschiedenis:

Geen aftreden zonder voorgeschiedenis. Ik werd na een, voor een gemeente als V., lange, harde formatie part-time wethouder in een coalitie van vier partijen: CDA-PvdA-VVD-D66. Twee oude collegepartijen (CDA-PvdA) en twee voormalige oppositie partijen (VVD-D66). Voor een meerderheid was mijn partij D66 niet direct nodig, want de coalitie had 11 van de 17 zetels, waarvan D66 er twee inbracht.

Mijn partij en ik hadden geen college-ervaring, wel was ik op moment van verkiezing negen jaar raadslid, fractievoorzitter en lijsttrekker geweest. Ik stond niet te trappelen, omdat ik het wethouderschap moest combineren met lesgeven aan een pittige groep-8 van een plaatselijke basisschool. Er moest nogal wat geregeld worden. Bovendien had ik een actief gezin met kinderen van 14 en 12 jaar. Ook niet een leeftijd die je er even bijdoet.

In de voorbesprekingen was de portefeuille-verdeling voor mij al verbijsterend. We kwamen thuis bij de PvdA-kandidaat en nadat de koffie was ingeschonken zei ze: ik wil fulltime wethouder zijn en 1e loco-burgemeester. Ik kreeg een op het lijf geschreven takenpakket. Een grote reikwijdte met het zwaartepunt op gemeentelijke subsidies: van maatschappelijk werk en bibliotheek tot de hengelsportvereniging en seniorensoos. Human interest. Veelzijdige contacten.

Collegiale verhoudingen zijn heel complex, het aansturen van het ambtenarenapparaat nog ingewikkelder, omdat niet alle processen te doorzien zijn. Hoofd afdeling-financiën was CDA-wethouder in zijn woongemeente; hoofd-onderwijs & welzijn, mijn hoogste ambtenaar, was CDA-er; de gemeentesecretaris was partijloos, maar kon het goed vinden met CDA-ers. En dat in een tijd dat D66 de grote animator was van paars, waardoor confessionelen voor het eerst in tachtig jaar niet in de landelijke regering hadden kunnen plaatsnemen.

Aftreden:

Ik vond het wethouderschap uitermate boeiend. Niet gemakkelijk, omdat elke beslissing collegiaal gedekt moest zijn en ik weinig eigen speelruimte had of kon verwerven (door gebrek aan ervaring). Goede resultaten werden me nauwelijks gegund. Maar ik wist o.a. een nieuw subsidiestelsel door de raad te krijgen en het failliete jongerenwerk weer op de rails te zetten.

In januari begonnen de collegebespreking voor de nieuwe begroting, die na het zomerreces aan commissies en raad gepresenteerd zou worden. Ik wist niet wat ik zag: op bijna alle begrotingsposten was zwaar gesneden. En dat was niet in evenredigheid met wat collega's moesten offeren. Ik zag de bui al hangen. Op weg naar het verkiezingsjaar zou ik alle 200 gesubsidieerde instellingen, ook in de pers, over me heenkrijgen. Bovendien vond ik de meeste operaties niet te verdedigen.

Kortom: overleg met fractievoorzitter en fractie betekende dat ik er een breekpunt van mocht maken. Ik kondigde dat aan in een vergadering van B&W, maar het werd niet erg serieus genomen. In ruim veertig jaar waren ooit eens twee wethouders voortijdig afgetreden (in het monistische stelsel). Maar ik zette door na een ledenvergadering die mij steunde.

Eind-januari kondigde ik mijn aftreden op termijn aan, want een gaatje voor wijzigingen van opstelling hield ik nog wel open. Ik kreeg opmerkelijke telefoontjes van de collega's. Het leek of ze mijn portefeuille al verdeeld hadden. Toen de vrouwelijke burgemeester (PvdA), -drie jaar in functie-, terugkeerde van wintersportvakantie raakte het politieke proces in een stroomversnelling. De B. was bepaald geen crisismanager. Ik was als vierde wethouder toch al overbodig was de heersende mening van haar en de gemeentesecretaris, die er zijn ambtenarenapparaat maar op had moeten aanpassen.

In de beslissende B&W-vergadering van februari werd er zeer intimiderend op mij ingepraat. De CDA-wethouder suggereerde dat ik om gezondheidsredenen moest aftreden, want om andere redenen zou heel schadelijk voor mij en mijn gezin kunnen zijn. Ik moet toegeven dat ik op momenten, door de zware combibaan, stressverschijnselen had verrtoond, maar in feite had ik geen nederlaag in de Raad geleden. Eenmaal agendapunt haalde ik mijn projekten binnen.

Ik schreef mijn ontslagbrief per 21 maart, de eerste dag van de lente en een nieuw geluid. En toen gebeurde waar ik in de inleiding op preludeerde: wat gebeurde er achter de schermen? Mijn fractievoorzitter en partijgenoten werden bewerkt door CDA en PvdA met de idee (meer was het niet) om mij door een partijgenoot te laten vervangen: de nummer vier van de lijst, die al die jaren zeer deloyaal was geweest en goede contacten met de oppositie onderhield (zij zou later overstappen naar een lokale partij waarvoor zij wethouder werd).

Normaal gesproken zou ik na mijn aftreden ook uit de gemeenteraad gestapt zijn, maar door dit verraad in eigen kring verhardde ik en behield mijn raadszetel. Ik schreef een zwartboek  met mijn ervaringen dat ontvankelijk werd verklaard en besproken in commissie van Wijze Mannen, notabene met de ex-wethouder die mij op de dag van mijn benoeming om middernacht telefonisch bedreigd had: ik maak je helemaal kapot. Een uitspraak die ik de burgemeester toen meldde en waar zij op reageerde met: maar je kent hem toch!

Mijn aftreden werd dus agendapunt van een raadsvergadering. Veel persaandacht. Volle tribune. Ik kwam als laatste de raadszaal binnen en verweerde me, ondanks mijn emotionele geladenheid, onderkoeld en goed, bekroond met applaus vanaf de tribune. Maar het politieke circuit en de ambtenarentop waren zwaar geraakt door mijn analyses en meningen.

Ik trad af, ging op school met ziekteverlof en met een vriend veertien dagen naar Portugal om weg te zijn uit de hektiek. Na de zomer nam ik mijn plaats in als onafhankelijke. Voor het lidmaatschap van D66 had ik bedankt. Het college was niet aangevuld. De rest van de raadsperiode beleefde ik mijn beste politieke momenten. Maar ik weigerde aan het einde ervan een gemeentelijke onderscheiding.

Met de kennis van nu zeg ik: het was een mission impossible,  (zoals bij Agnes Kant) maar ik had het niet willen missen.

 Afgelopen woensdag werden er - al weer de derde keer in vier jaar tijd  - in Nederland onregelmatigheden geconstateerd bij de verkiezingen.

In 2006 heeft de Gemeentelijke Ombudsman van Amsterdam eerst onderzoek gedaan naar de gang van zaken in stadsdeel Bos en Lommer en later naar alle stadsdelen. Dit overigens tegen de zin van burgemeester Cohen. In Rotterdam is onderzoek toen wel succesvol tegengehouden door toenmalig burgervader Opstelten.

 In Amsterdam bleken er zowel tijdens de landelijke als de Gemeenteraadsverkiezingen structureel onregelmatigheden te hebben plaatsgevonden. Mensen hadden machtigingen verzameld en ronselden voor de stembureaus mensen om die stemmen uit te brengen. Ook werden mensen geholpen bij het stemmen, terwijl er in de kieswet duidelijk staat dat dit - behalve in geval van een lichamelijke handicap - verboden is.

Onderzoeken Gemeentelijke Ombudsman Amsterdam

Gemeentelijke verkiezingen maart 2006.

Rapport (PDF)

Landelijke verkiezingen november 2006

Rapport (PDF)

Mede naar aanleiding van deze onderzoeken zijn de regels aangescherpt. Bij de laatste verkiezingen is bijvoorbeeld landelijk geëxperimenteerd met de identificatieplicht. Ook is men voorlopig weer overgestapt naar het rode potlood. De stemcomputers werden niet alleen niet als gebruikersvriendelijk ervaren, maar bleken ook niet geheel betrouwbaar.

 Ondanks de aanscherpingen zijn er ook dit jaar onregelmatigheden geconstateerd. Een illustratie:

Het Centraal Stembureau zag afgelopen vrijdag  - ondanks dat het verschil tussen de PvdA en Leefbaar Rotterdam maar 652 stemmen bedraagt (nog geen 0,3% van het totaal) – geen reden tot hertelling. De Commissie Onderzoek Geloofsbrieven buigt zich nu over de zaak en zal 16 maart haar eindoordeel bekend maken.

Bron: AD

 Nu is er niet bij alle onregelmatigheden sprake van (opzettelijke) fraude. Een aantal mensen kent de regels niet. Meerdere stembureaus klaagden vier jaar terug al over de slechte voorbereiding van de kiezer. Analfabeten en mensen die de Nederlandse taal niet machtig zijn, zouden van te voren dusdanig moeten worden geïnstrueerd dat ze hun weg in het stemhokje verder zelf kunnen vinden. Stemmen is volgens onze kieswet een individuele en bovendien een privé-zaak en dat is niet voor niets.

 Wellicht had men er dit jaar goed aan gedaan om op de folders in eigen taal ook een duidelijke steminstructie te zetten. Misschien een tip voor de komende landelijke verkiezingen om die instructies ook in het Nederlands te verspreiden. Maar eigenlijk blijft het ietwat vreemd dat die les al niet na de vorige keer is getrokken.

Daarnaast bleek uit het onderzoek van de Ombudsman in 2007 al dat een aantal medewerkers van de stembureaus zich er niet van bewust waren dat ze verantwoordingsplicht hadden. “Ik zag het gewoon als vrijwilligerswerk, zo bleek bij de hoorzittingen”. Misschien ook aanleiding tot een leuk instructiefoldertje voor de medewerkers?

 Het massaal inzamelen van machtigingen en mensen ronselen om die uit te brengen is natuurlijk een heel ander verhaal. Het is zorgwekkend dat er blijkbaar zo weinig mensen zijn die zich ten volle beseffen hoezeer de democratie hier met voeten wordt getreden. Carel Brendel vroeg zich vorige maand al af of Nederland niet rijp was voor internationale waarnemers uit bijvoorbeeld Zimbabwe.

 De enige vraag die in bepaalde kringen relevant wordt geacht is of de onregelmatigheden van invloed zouden zijn op de uitkomst. Maar al zouden de verschillen niet noemenswaardig zijn, dan nog is het een kwalijke zaak dat er een toenemend aantal onregelmatigheden plaatsvindt. Dat is niet bepaald bevorderlijk voor het toch al niet bijster groot vertrouwen van de burger in de politiek.

 En de ethische kant is blijkbaar ook niet voor iedereen even belangrijk. Binnen de politiek prevaleerde in 2006 nog de reputatie van de politici onder wiens verantwoordelijkheid de onregelmatigheden hebben plaats gevonden. Zowel Cohen als Opstelten zagen immers geen noodzaak tot onderzoek? Wat dat betreft doet Aboutaleb het al iets beter dan zijn voorganger. Hij vond het afgelopen donderdag in elk geval nog nodig om de onregelmatigheden te onderzoeken.

 Dat weerhield hem er evenwel niet van om de “definitieve uitslagen” van de dag daarop te accepteren en dat is dan weer minder, temeer daar er dus nog een onderzoek loopt. Het lijkt me behalve voorbarig, ook onverstandig. Bij zo’n klein verschil is het toch niet helemaal niet ondenkbaar dat hertelling een ander resultaat - met grote consequenties - oplevert. En dat zou ook niet zo best zijn voor een politieke reputatie...

 Bij de stemmer lijkt vooral eigen politieke voorkeur bepalend te zijn voor de mate waarin men zich er druk over maakt. De verontwaardiging uit de hoek van partijen die mogelijk het dupe zijn van de onregelmatigheden, wordt in bepaalde kringen in elk geval nog al makkelijk gebagatelliseerd.

 Ik kan het dan weer niet nalaten om me af te vragen hoe de reacties zouden zijn wanneer er groepen PVV-ers machtigingen hadden verzameld en voor de stembureaus zouden hebben gestaan om daar mensen voor te ronselen. Het zou zomaar kunnen dat men dan - in sommige kringen althans - misschien toch net iets minder laconiek was geweest. 

Maar dat is natuurlijk slechts een “educated guess”...  

Documentatie:

Kiesraad 

adviezen hulp in het stemlokaal (PDF)

Het is toch eigenlijk best een kinderachtige bezigheid die politiek. Wij als, burgers ergens ver aan de zijlijn met vlaggetjes van ieder onze eigen partij, doen niets anders dan dat de gemiddelde voetbalsupporter op Zondagmiddag doet.

Hard schreeuwen en het team aanmoedigen waar jij je geloof in hebt.

En alle teams zijn elkaars tegenstander, ieder probeerd een punt de scoren in het goal van de ander waardoor de ander zal verliezen. Eigenlijk een beetje vreemd. Politiek zou juist anders moeten werken. In de politiek zou je je tegenstander moeten omhelzen en ervoor moeten zorgen dat het publiek voor beide partijen kan juichen.

De invloed van de politiek op ons dagelijks leven blijkt steeds vaker een instrument te zijn wat voornamelijk verdeeltheid creëert.

Er zijn natuurlijk partijen die met elkaar samenwerken, we krijgen dan de verdeling van links en rechts. Beide partijen weten het beter en zullen nimmer toegeven aan elkaars principes, verdeel en heers. Het is de letterlijke waarheid.

Wij als "pleps met de vlaggetjes" staan aan de zijlijn en doen gezellig mee met deze spiraal van ontbinding. Niemand realiseert zich dat de ware oplossing begint bij de bal op de middenstip.

Politiek is continue bezig met het oplossen van problemen waarvan men telkens de ander de schuld geeft. En het lijkt wel alsof de oplossing wordt gevonden door steeds harder tegen de bal aan te trappen. Wij als klapvee genieten van de wedstrijd terwijl de politieke tegenstanders elkaars gelijke enkel nog weten te vinden door steeds harder tegen de bal te trappen of door in een debat elkaar te laten tackelen.

Een debat zou je kunnen vergelijken met de"scheidsrechters bal", wie van de 2 tegenstanders heeft de snelste tong?

Het verloop van het spel wordt er niet echt door beinvloed, goed.. misschien scoor je een puntje.

Gaan we ooit nog eens begrijpen dat alle spelers gelijk zijn en dat het enige wat nodig is om tot samenwerking te komen begint bij het respecteren van elkaar?

Iedere overtuiging, zowel in geloof als levenswijze, begint bij het hebben van wederzijds respect. En dat laatse is iets wat steeds minder schijnt te bestaan.

Iedereen komt steeds harder op voor zijn rechten en vergeet zijn plichten.

Het enige wat de wereld echt beter zou maken is het terugvinden van wederzijds respect. Maar aangezien de politiek ervoor zorgt dat dit wederzijds respect ontbonden wordt door het ontbreken van samenwerking wordt "the game" steeds harder gespeeld.

De politiek speelt een vals dubbelspel. Ze zijn immers de speler en scheidsrechter tegelijk. De mens kennende leidt dit tot problemen.

De oplossing is vrij simpel maar lastig te bewerkstellen...

We zouden de spelers in het stadion gewoon links en rechts moeten laten liggen en de bal uit de politiek halen.

Die bal.. dat zijn wij.

Met veel respect heb ik de verklaring beluisterd van Agnes Kant bij haar terugtreden als boegbeeld van de SP. Of het voor de SP teleurstellende verkiezingsraad nu werkelijk aan haar lag of niet, ze zei het zelf, is niet doorslaggevend. Democratie is gebaat bij duidelijkheid en zij is zo buitengewoon moedig om die duidelijkheid te bieden. Wie verliest moet de consequenties trekken.

De SP is inmiddels een gewaardeerde horzel in de Nederlandse politiek. De partij hoort al bijna bij de oude garde, zonder ooit regeringsverantwoordelijkheid te hebben gedragen. Maar er zijn ook andere verantwoordelijkheden, zoals werken volgens de spelregels met inachtneming van de wet, en in die termen slaagt de SP consistent met vlag en wimpel.

In gezelschap met de andere verliezers van de gemeenteraadsverkiezingen, die zoals iedereen beseft, een landelijke krachtmeting waren, geeft zij een heel goed voorbeeld. Maar voorlopig is er geen teken dat nog een ander uit dat gezelschap haar voorbeeld volgt.

Ook daarom blijven de directe en indirecte gevolgen van de verkiezingen omgeven met ongewisheid. Voor een frisse wind zoals deze acht jaar geleden de politieke poppenkast schoonwaaide, zou heel veel te zeggen zijn.

In de komende drie volle maanden kan nog heel wat gebeuren.

Ik laat ook een kleine analyse los op de gemeenteraadsverkiezingen van gisteravond, maar kijk vooral even vooruit naar 9 juni.

Felicitaties voor Alexander. Goed gedaan jochie. Femke. Ga zo door meid. Wouter. Toch minder beroerd dan gevreesd, maar Rotterdam blijft nog een dag met klamme handen afwachten. En ja, Geert jij ook gefeliciteerd. Het is een knappe strategie die je voert.

Jan-Peter en Agnes moeten zich eens danig achter de oren gaan krabben. En Rita? Hoop doet leven!

Het viel natuurlijk te verwachten dat de NOS deze verkiezingen zou gaan extrapoleren naar de landelijke verkiezingen. Samen met het ANP heeft men gisteren een peiling gehouden naar het aantal Kamerzetels dat zou worden gehaald als het gisteren landelijke verkiezingen waren geweest. 'Het is maar een peiling', kon men niet genoeg benadrukken. Wel een interessante peiling.

CDA: nog maar 29 zetels over. PvdA: 27. PVV: 24. VVD: 21. D66:15. GroenLinks: 12.

SP: 11. Christen-Unie: 7. SGP en Partij voor de dieren: ieder 2. TON: 0.

Wat zegt dit ons in de wetenschap dat eigenlijk geen enkele partij met de PVV in zee wil en CDA en PvdA elkaar voorlopig niet meer lusten? Ik zie twee opties: oftewel een zeer rechts kabinet met een groen tintje (CDA, VVD, D66 en GroenLinks. Samen 77 zetels) of (als de PvdA in de komende maanden het CDA nog voorbij weet te streven. Alles is mogelijk) een paars-groen alternatief (PvdA, VVD, D66 en GroenLinks. Samen 77 zetels).  

De meerderheden zijn zowel links als rechts krap. Vier partijen zijn sowieso minimaal nodig om een meerderheid te halen. Vooropgesteld dus dat de PVV niet mee mag doen/mee wil doen en CDA/PvdA in één kabinet ook is uitgesloten.

Laten we de peilingen de komende drie maanden goed in de gaten houden. Dit wordt interessant. Paars-groen. Waarom niet?

Ja, beste mensen, het viel niet mee gisteren. Jullie weten dat ik niet veel buiten kom. Mijn gezondheid maakt het al moeilijk, het slechte weer van de laatste maanden werkte niet mee en de afgelopen week was ik ook nog eens zwaar verkouden. Ik was dus wel een beetje bezorgd toen ik het dorp in ging om te stemmen. Je hoort immers de gekste dingen tegenwoordig.

Ik stak mijn neus buiten de deur en ja, hoor ! Daar stormde een woeste horde muzelmannen, met wapperende baarden, door de straat. Mijn ogen werden verblind door blikkerende zwaarden, waterpijpen en flitsende tanden.

Gelukkig is het stembureau gevestigd in een bejaardencentrum, vlak om de hoek. Dus ik vermande me en klom op mijn elektrische fiets. Voorzichtig laveerde ik tussen de tulbanden en boernoezen door. Met moeite wist ik een paar laag overvliegende hoofddoekjes te ontwijken en op één moment scheelde het maar een haar, of ik was door een opdringerige boerka in de sloot gedreven.

Mijn adem werd afgesneden door de rook van afgebrande woonhuizen. Ik sloot mijn ogen voor de geplunderde dorpsschool en de ruïne van de katholieke kerk en probeerde de hulpkreten van onteerde en belaagde vrouwen en meisjes niet te horen.

Graag had ik geholpen, maar tegen deze overmacht was ik sowieso kansloos geweest. Er stond me maar één weg open: Naar het stembureau en daar, met een machtig gebaar van het rode potlood, de geschiedenis een wending ten goede geven.

Na een urenlange worsteling met fanatieke moellahs, slangenbezweerders en tapijtverkopers struikelde ik het bejaardenhuis binnen. Daar was het al een stuk rustiger. Een enkel oudje schuifelde, achter een rollator, door de gang en groette me afwezig in het voorbijgaan.

In het stemhokje ontdekte ik tot mijn verrassing dat ultrarechts Nederland vergeten was een afdeling in ons dorp op te richten. Dat werd geen stem op een hoogblonde ariër, dus. Nu ja, dan maar een oude kennis op de lijst van een progressieve lokale partij aangekruist.

Toen ik weer buiten kwam was de situatie daar radicaal veranderd. De onlusten en relletjes, die ik eerder meende waar te nemen, leken in rook opgegaan. De moslim-tsunami was als bij toverslag geweken.

Het zonnetje scheen, de lucht was helderblauw en rook naar lente, met een lichte zweem van komkommer. De vogels kwinkeleerden in het groen. Op de parkeerplaats zag ik tevreden dorpsgenoten uit hun keurige gezinsauto's stappen en monter de weg naar het kiesbureau inslaan.

Mooi ! De democratie was weer gered !

In de voorlopige uitslag, die ik vanochtend op internet zag, is de lokale partij van mijn keuze de grootste geworden in de gemeenteraad. Mooi in een dorp waar VVD en CDA het traditioneel voor het zeggen hadden. De linkse partij waar ik landelijk op stem heeft in ons dorp weinig inbreng, maar heeft in andere gemeenten wel leuke successen geboekt...

Als de verkiezingsuitslagen van Den Haag en Almere een landelijke graadmeter zijn vormen zij een flink signaal voor de Nederlandse politiek. We kunnen – ik zeker als Hagenaar - de uitslag betreuren, maar het is een onmiskenbaar gegeven, nu opnieuw, dat veel Nederlanders die de optie hadden uiting geven aan groot ongemak met de staat van Nederland. Met elkaar interpreteren wij de realiteit heel erg verschillend, en dat plaagt ons al een behoorlijk lange tijd.

Degenen echter die menen dat het recept van Wilders c.s. echte oplossingen biedt voor het maatschappelijk ongemak en die juichen als de lokale PVV vertegenwoordiger de “strijd” aankondigt “tegen de Islamisering” of wanneer hij roep het gemeentebestuur "helemaal gek" te willen maken, hebben in mijn ogen hun eigen verantwoordelijkheid in de goot geworpen. Dat is één manier om het te zeggen. Anderzijds kunnen wij dit ook niet enkel zelf of met elkaar oplossen. Dat vraagt toch ook gedegen leiderschap. Niemand in Nederland heeft sinds Pim Fortuyn het type leiderschap getoond dat hiervoor nodig is. Opnieuw mis ik hem node. Hij wist keiharde taal te combineren met nuancering en respect voor ieders recht. Daar gaat het nu om.

Maar democratie is democratie. Daar kunnen we niet nu ineens van weglopen, hoe onwelkom de uitslag  - en het perspectief voor de landelijke verkiezingen - voor velen ook is. Aan dat laatste valt nog iets te doen. Lokaal heeft de democratie haar werk gedaan en is er de onmiddellijke opgave voor degenen die dankzij dit proces in het zadel zijn geholpen om hieraan op verantwoordelijke wijze (en, steeds ten overvloede: rechtmatige) wijze vorm te geven.

Sinds ik in Den Bosch woon heb ik er ineens niet zoveel meer mee. Ken een paar charmante cafeetjes en restaurants in de binnenstad en enkele daarbuiten, maar daar houdt het mee op.

Wie er in de gemeenteraad zit weet ik niet, de koppen op de verkiezingsposters zeggen me niks.  Heb me er ook niet in verdiept, geen tijd en/of interesse in wie er in Den Bosch in de gemeenteraad zit of komt.

Voor mij konden de koppen van de affiches ook uit het spel 'Wie Ben ik' komen. Stem op Philip. Bill is uw man! Met zijn bril heeft hij een scherpe kijk op de toekomst..

Ik interpreteerde mijn recht om te stemmen in dit geval als mijn recht hier geen gebruik van te maken. Het doet me niks, die gemeenteraadsverkiezingen.

Zolang er GEEN bewegingen op de kieslijst staan die:

- De Albert Heyns volledig online willen maken en elke dag om 17u massaal offline laten gaan;

- Het 1 kind beleid willen invoeren (en een fikse boete +gedwongen adoptie wanneer het een meisje is);

- Vrouwen met oranje katten van Facebook of Hyves willen gooien;

- De identiteit van weigerende kerkgangers publiekelijk op Twitter bekend maken;

- Een anti- alcohol beleid in cafees in navolging op het anti-rookbeleid invoeren;

- Aangeschoten (web) journalisten willen verbannen naar Rosmalen (en hun iPhones, laptops en iPods voor hun ogen laten vernietigen);

- Het ontvangst van normale nationale en internationale zenders willen afschaffen en in plaats daarvan een 24 -uurs carnavalsnet op zullen zetten;

dan is er volgens mij weinig aan de hand.
 
Voeg daaraan toe dat ik volstrekt geen idee had waar mijn stemkaart lag en voilà, daarom wilde ik niet gaan stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen.
 
Op de redactie werd uitvoerig gepraat wie op wat ging stemmen en waarom. Ik gaf aan geen interesse te hebben en wacht tot 9 juni, dan vind ik het interessant.

Mijn collega L. trok een blik emancipatiehistorie open; 'Waarom ga je  

niet stemmen. Juist uit principe moet je het doen.'

'L., ik heb geen principes, antwoordde ik, heb geen zin om te stemmen, heb niks met deze stad. Woon er alleen maar omdat het zo fijn centraal ligt en that's it. Ga vanavond lekker mijn illegaal gedownloade film over Nelson Mandela kijken.' 

Dat zat hem niet lekker.

'Je bent een vrouw! En jouw seksegenoten hebben zich jarenlang ingezet voor jullie kiesrecht! Gevochten, zich vrijgeworsteld onder het juk van de dominante man. De kettingen waarmee ze aan de keuken vastgeketend zaten losgeknaagd!'

Ineens zag ik die vrouwen voor me. Vechtend op de barricades. Schilderijbeelden schoten door mijn hoofd waarop Marianne, het vrouwelijk symbool uit de Franse revolutie (1789-1799) met ontblote boezem vocht voor vrijheid, rede en republiek, waaronder ook politiek recht voor vrouwen.

Vond eigenlijk toch dat mijn collega gelijk had. Eenmaal thuis zocht ik om kwart over 8 s'avonds koortsachtig naar de stemkaart, die ik uiteindelijk terugvond half vergaan in de papierbak onder een pizzadoos met bijbehorende resten.

Ik haalde het papier eruit, blies de opgedroogde tomatenstukjes eraf en onder de rode saus zag ik C.L.F.T. Lichtenberg staan.

Gelukkig!

Ik stapte op mijn fiets en als een Marianne fietste ik naar de stembus. Alleen dan zonder Franse vlag en geweer met bajonet. Verder had ik een trui en winterjas aan, vond fietsen met ontbloot bovenlijf ook een beetje te ver gaan. Maar van binnen voelde ik me vrijer dan ooit.

Eenmaal aangekomen duwde ik mijn pizzastemkaart in de handen van een medewerker van het stembureau. Ik kreeg een schoon stuk papier terug en een rood potlood.

?

Ik hoorde al dat men ging stemmen met een potlood. Vroeger ging het automatisch. Is er een nationale beweging actief die opzettelijk de machines heeft gesaboteerd om ons weer terug in de tijd te zetten waar potloden massaal worden gebruikt? Die de houtjes nieuw leven wil inblazen en weer hip maakt?

De Progressieve Potloden Partij?

Ietwat verbouwereerd nam ik het papier aan en ging het hokje in. Sloeg het blad open.

Natuurlijk herkende ik de partijen, op '12' na.

Aandachtig bestudeerde ik de lijst met namen. Bedacht me dat ik op een moslima wilde stemmen. Ongeacht welke partij. Maar een moslima in de gemeenteraad zou weleens voor een wat genuanceerder beleid kunnen zorgen.

De nr. 8 van de PvdA was een man met een islamitisch klinkende achternaam. Daar zou ik op kunnen stemmen, maar kende hem niet. Zou ik stemmen op een Aboutaleb of op een Mohammed B.? Ik weet het niet, had ik me er maar in verdiept..

Misschien lijst '12'. Maar waar zou die partij voor staan? Een verlaging van de pensioenleeftijd naar 12 jaar? 12 extra politiemensen op zaterdagavond? De opening van Club '12'? Een nieuwe beweging voor het behoud van het cijfer 12? Want zovaak kom je dat cijfer ook weer niet tegen...

Had geen idee.

Nadat ik uiteindelijk een vakje had roodgekleurd liep ik naar de bak en liet het papier met mijn stem erin glijden. Mijn steun op de partij waar ik dan op gemeentelijk niveau wel vertrouwen in heb.

Ben benieuwd wat de uitkomst hier in Den Bosch wordt. Heb al extra drank in huis gehaald.. Je weet het maar nooit..

Verkie-ie-iezingen, verkie-ie-iezingen! Urbanus, de Vlaamse komiek, was zijn gitaar aan het stemmen, en zei dat steeds. Dat was dan zijn grapje, en ik denk er nog altijd aan. Er valt weinig te lachen bij de verkiezingen voor de gemeenteraad, maar we gaan altijd opgewekt naar het stembureau, waar het ook voor is. We zijn van de generatie die de stemplicht nog kende. En meteen in alle vroegte.

De man naast Elsje is Arnold van der Hijden, vroeger directeur van de school waar ze voor de klas stond. Toen was in die school ook het stembureau, en de directeur zat in de stemcommissie. En dat doet hij nog steeds plichtsgetrouw. Ook al is het nu in een grote nieuwe ROC-school.

Vroeger waren de hokjes van hout, nu van metaal en kunststof. En het rode potlood is er weer. De vorige jaren hebben we hier met de computer gestemd. Elsje gaat voor de foto even laten zien hoe dat gaat, maar anders laat je niemand meekijken.

Het stembiljet glijdt in de bus. Ik heb niet eens gevraagd op wie ze gestemd heeft.

Waarschijnlijk net als ik, nr. 1 van lijst 1, Ria den Besten van de Utrechtse PvdA. Vanavond horen we wel hoe het haar vergaan is, of anders morgenochtend, want we blijven er echt niet voor op. Die tijd hebben we gehad.

Het zal tijden geleden zijn dat de Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen zo in de belangstelling stonden bij de Vlamingen zoals nu. Oorzaak is uiteraard de deelname van Geert Wilders' PVV in Den Haag en Almere. Terzake bracht gisteravond al een reportage uit die laatste stad.

We zagen de tweede man van die plaatselijke PVV-afdeling verklaren wat de PVV wil in Almere. 'Hoofddoekverbod in openbare instellingen en gesubsidieerde verenigingen is de belangrijkste eis.' 'Wat als u de grootste partij in Almere wordt en de andere partijen willen dat verbod niet? Dan kunt u niet in het college', zei verslaggeefster Annelies Beck tegen deze Toon van Dijk. Toon hield eerst vol dat dat verbod er moest komen. Later verklaarde hij dat er ook daarover onderhandeld kon worden. Wat Annelies dan weer raar vond in een gesprek na de reportage met presentatrice Kathleen Cools, want de eerste man van de PVV in Almere had verklaard dat er nooit over onderhandeld kon worden.

Annelies interviewde ook nog mensen op straat. 'Jullie in Vlaanderen hebben Vlaams Blok/Vlaams Belang. Het is tijd dat wij hier ook zoiets krijgen', zei een inwoner van Almere. Had kennelijk geen idee van het feit dat Vlaams Belang op zijn retour is en toch een andere insteek heeft dan de PVV wat de allochtonen betreft.

Annelies, leuke frisse jonge verschijning met een knots van een VRT-microfoon die heel haar hand gelijk uit zicht nam, voerde het gesprek met Kathleen Cools vanuit Rotterdam. Kennelijk zal mijn geboortestad ook nog wel voorbijkomen in Terzake. Er werd in elk geval ook voor vandaag de nodige aandacht voor de Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen beloofd.

En dan is er ook nog de Humo die deze week een kort interview met Geert Wilders zelve publiceert. Twee pagina's. Ik ga die niet zitten overtikken. Enkele opmerkelijke uitspraken van Wilders wil ik jullie echter niet onthouden.

'Ik heb een gruwelijke hekel aan alles wat met de islam te maken heeft. Maar niet aan moslims.' Waarom slaagt hij er dan maar niet in die twee zaken van elkaar los te koppelen?

'We hebben niets tegen allochtonen, al wordt dat vaak beweerd. We hebben wat tegen de islam. We pleiten voor een immigratiestop voor mensen uit moslimlanden. Behalve als het om asiel gaat. We hebben in de Kamer voor moties gestemd dat vervolgde homo's uit Iran of Syrië hier als asielzoeker een plaats kunnen krijgen.' Hm, interessant. Wat zijn dan precies de PVV-criteria voor het toelaten van asielzoekers?

'Het zijn niet de christelijke landen waar je als homoseksueel wordt opgehangen, als journalist voor de bijl gaat of als vrouw de kogel krijgt. Dat zijn grotendeels islamitische landen. We hebben in Nederland geen problemen met boeddhisten die homo's in elkaar rammen. Dat doen Marokkaanse jongeren.' Akkoord, maar journalisten zijn bijvoorbeeld ook in Rusland hun leven niet veilig. Waarom horen we Wilders daar nooit over?

'We hebben een hoeveelheid en een kwaliteit kandidaten waar je een puntje aan kunt zuigen. Bij de vorige verkiezingen was Groep Wilders net weg bij de VVD, was Theo van Gogh net vermoord en stonden de kranten vol waarschuwingen. Thuis op de bank kregen kandidaten van hun vrouw te horen: doe het toch maar niet. Dat is nu gelukkig minder. Als er morgen verkiezingen zijn, komen we met een lijst waar ik me absoluut niet voor hoef te schamen.' Ben benieuwd.

Wilders zegt nog meer, maar koop de Humo zelf of kijk eens op www.humo.be of het interview wellicht online staat/wordt geplaatst de komende dagen

Geert Wilders krijgt vandaag alle aandacht. In Nederland, in Vlaanderen. Het is zoals het is. En vandaag is nog maar de opmaat naar 9 juni. Ook de komende maanden zal hij ongetwijfeld in het nieuws blijven. Ook op dit Antwerpse blog.     

Voor sommigen is en blijft het een mistige gebeuren, dat stemmen vandaag. Er zijn tenslotte ook erg veel partijen en mensen die erg veel beloven. Van wipkipjes in wijken tot een beter financieel beleid. Maar voor anderen komt er vorm in die mist. Zij weten wat zij willen en hebben goed opgelet wat alle partijen beloven op die punten.

Een impressie van vanochtend acht uur:

Zondagavond. Maaltijd met de kinderen en hun aanhang. In afwachting van Studio Sport: de belangrijkste bijzaak van het leven. Toch stel ik nog even de verkiezingen aan de orde. Het politiek-maatschappelijk hoofdgerecht.

Mijn zoon meteen heel beslist: ik ga niet stemmen.

- Dat kun je niet maken Frank.

Ik zou niet weten op wie en wat.

- Zwak; stemmen hoort bij je burgerplicht.

Gelul pa, ze maken er een zooitje van.

- Dat vind ik van die Wildersachtige oneliners. Zo gemakkelijk en onnadenkend.

Ik zou het niet weten in Utrecht.

- Dat is jouw manco; je had de politiek moeten volgen, je leest toch wel kranten, kijkt toch wel naar de lokale zender?

En wat zie je: elkaar vliegen afhangen en verdacht maken.

- Kijk daar doorheen Frank, het is mediacratie geworden, ik weet het, maar niet stemmen betekent ook dat je straks niet moet kankeren op toestanden in JOUW stad.

Ik geloof niet meer in het syteem; stemmen betekent het systeem in stand houden.

- Dat is de enige steekhoudende argumentatie waar ik in kan komen.

Papa, ik zou het ook niet weten hoor en ik woon al m'n hele leven in V.

- Ik weet het wel.

Ja, maar jij bent hier politiek actief geweest en altijd wel betrokken.

- Ik kan moeilijk verdragen dat mijn kinderen, juist mijn kinderen, niet naar de stembus zouden gaan. Ik voel me tekort geschoten.

Doet D66 mee?

- Ja, als achtste partij en dat voor zeventien zetels in de raad; de stad wordt praktisch onbestuurbaar. Ik verwacht wel 4 of 5 partijen rond de twee zetels.

Ik geef mijn stemkaart wel aan jou; jij weet het beter.

- Ik stem plaatselijk al lang niet meer op partijen, maar op personen; de bekwaamste en betrouwbaarste krijgt mijn stem. Ik heb mijn keus gemaakt.

Frank (27) en schoonzoon (30) blijven bij hun standpunt. Ze gaan niet, overwegen zelfs niet om "blanko" te gaan stemmen.

Afgezien daarvan wordt het vandaag voor mij een "zwarte dag" voor de democratie. Kinderen die niet gaan stemmen. Lage opkomst. Oprukken van plat-rechts.

In de plaatselijke politiek ben ik door mijn functie bij de gemeente een “lame duck”. Ik had een heel blog klaar, maar dat ging eigenlijk net iets te ver en dat zou mijn rol binnen de gemeente voor bepaalde werkzaamheden niet onmogelijk, maar wel lastiger maken.

Daarom volsta ik met een algemeen advies. Een advies dat u niet hoeft op te volgen, maar wanneer u mij als blogger en persoon waardeert en ook voldoende vertrouwen hebt in mijn in de blogs tentoongespreide verstand en inzicht, dan zou ik het advies opvolgen.

Het is in mijn ogen van belang om te kiezen voor een partij die wezenlijke oplossingen heeft voor een breed scala aan wezenlijke maatschappelijke/ plaatselijke problemen. Dat geldt landelijk en dat geldt ook plaatselijk. Het is heel handig wanneer die oplossingen ook nog eens redelijk zijn en waarbij het voordeel van de ene oplossing niet leidt tot onevenredig nadeel van anderen/andere belangen. Denk bijvoorbeeld aan een rigoureuze bouwstop versus belangen van woningzoekenden, het tegengaan van een rondweg versus de belangen van een bepaalde stadswijk of het beschermen van een eekhoornsoort versus de belangen van werkgelegenheid voor velen. Ook is het goed om te kijken of de oplossingen van de partijen zo redelijk zijn dat ze steun vinden bij tenminste een van de andere paretijen  

Er vallen bij mij toch al snel heel wat partijen direct al af. Dat zijn de volgende partijen:

Partijen die wel oplossingen hebben maar niet voor wezenlijke maatschappelijke problemen (alleen maar hondenpoep, snoeien van overhangend groen etc.).

Zogenaamde “one issue” partijen die wel een oplossing hebben maar dan van maar één probleem (behoudt het zwembad, tegen nieuwbouw gemeentehuis, tegen de rondweg)  Wanneer er over andere zaken beslist moet worden dan is de uitkomst volstrekt ongewis en begeeft u zich als kiezer in een black box.

Partijen die alleen maar schijnoplossingen hebben voor bepaalde problemen (halveer de OZB belasting, 50 % van de ambtenaren eruit). Iedereen weet dat dit niet haalbaar is dan wel zal leiden tot het geheel wegzakken van voorzieningen en dienstverlening.

Partijen die in hun programma geen prioriteitstelling hebben aangegeven en/of  niets over de aanstaande bezuinigingen in de gemeentebegroting hebben gezegd. De partijen weten immers dat er op basis van veel minder Rijksinkomsten de komende jaren moet worden bezuinigd. 

Veel plaatselijke partijen vallen daarmee af maar zeker niet alle. Lees daarom goed de programma’s, kijk naar de mensen, vraag door en daag ze desnoods uit om hun weerbaarheid te testen. Overspannen reacties, stilte en boosheid zijn een veeg teken.

Heb ik vertrouwen in de goede keuze van de kiezer?

Meer dan in die van de niet stemmer. Daar heb ik geen vertrouwen in. In de kiezer heb ik nog wel een beetje vertrouwen. Maar niet in alle kiezers. Niet in kiezers die geen krant lezen of nieuws kijken, want die kiezen zonder enige informatie. Ook niet in kiezers die nu heel blij zijn dat de CDA, PvdA, CU coalitie is gesprongen. Want die blijheid is volstrekt misplaatst in de wetenschap dat het alternatief veel liberaler (VVD, GL en D66) en extremer zal zijn. Vaak overzien zij in het geheel niet.... Nu stop ik anders stap ik toch nog in de val.    

Dat de huidige economische crisis is veroorzaakt door de banken is een feit. Dat de overheden enorme hoeveelheden geld in diezelfde banken hebben gepompt om ze overeind te houden en zo de economie draaiende te houden idem. Dat die overheden nu regels aan het bankwezen willen opleggen, valt alleen maar toe te juichen. Mijn vraag luidt echter hoe transparant de politici zelf opereren met hun financiën.

Hier in België is de kans op gesjoemel altijd aanwezig. Cultuur van ons kent ons en een gebrekkige controle. Dit alles nog eens versterkt door de taalperikelen. Zowel Waalse als Vlaamse politici lijken wel goesting te hebben in enig financieel gesjoemel.

In de Gazet van Antwerpen valt vandaag het bericht te lezen dat het al tijden rommelt binnen het Vlaams Belang. Reden: de dienst organisatie, die onder leiding staat van Filip Dewinter, zou een bepaald bedrijf systematisch voortrekken bij het verlenen van opdrachten. In die zin dat het vooraf kennis krijgt van een opdracht en zo de prijs naar beneden kan aanpassen. Beweert oud-voorzitter Franck Vanhecke. Nieuw is deze beschuldiging alleszins, maar hij blijft rondzingen.

Hetzelfde geldt voor deze vrolijke pias, Michel Daerden van de Waalse Parti Socialiste.

Het gaat nu niet over zijn voorliefde voor een glaasje te veel. Wel over mogelijke belangenverstrengeling rondom zijn revisorenkantoor. Dat kantoor heeft hij bij de intrede in de regering overgedaan aan zijn zoon Frédéric. Al als Waals, en dus nog geen federaal, minister zou Daerden revisoriaatscontracten steevast hebben doorgespeeld naar zijn kantoor. Daerden ontkent. Ook dit dossier speelt al tijden. Een anonieme bron doet nu concrete feiten uit de doeken. Het Luiks parket onderzoekt de zaak. (Bron: De Morgen, www.demorgen.be)

Tot zover België. Hoe zit dat in Nederland? Ik denk bijvoorbeeld aan onze grote vriend Geert Wilders en grote vriendin Rita Verdonk. Zij hebben nieuwe bewegingen uit de grond gestampt. Dat kost geld en moet gefinancierd worden. Er zullen vast rijkelui zijn die hun gedachten financieel willen ondersteunen, maar red je het daar als politieke partij gelijk mee? Hoe is dat eigenlijk geregeld in Nederland? Aan welke financiële verplichtingen moet je voldoen? Toegegeven, de Rekenkamer of een andere instantie zal er best een oogje op houden. Toch blijven de vragen overeind met de financiële ondergang van Fortuyn's LPF in het achterhoofd.

Over Wilders gesproken: hij figureert regelmatig in de Vlaamse media. Verdonk praktisch nooit. Vandaag in de GvA ook het bericht dat een Eindhovense leraar, Jos Baaijens van het Sint Joriscollege, privé een hoofddoek draagt uit protest tegen Wilders zijn opvattingen over het kledingstuk. De school staat het niet toe dat hij zijn protest ook daar laat zien. Zou de oproep van Zilver om allemaal een hoofddoek te gaan dragen effect sorteren?

Morgen gemeenteraadsverkiezingen. Ik zal het vanuit Antwerpen zeker volgen. Stem met je hart en vooral met je verstand. Denk daarbij ook aan de gemeentelijke transparantie. Als inwoner van een gemeente heb je recht om te weten wat die gemeente met jouw belastinggeld doet! Vervolgens luidt de vraag aan welke partij je het beheer van die gelden het meeste toevertrouwt. Kans op gesjoemel, bestaat helaas bij alle partijen.