Nederland

Herplaatsing beeld

Het beeld de ‘Twee zeilen in de Golven’ is deze week herplaatst  in de vijver aan de voet bij de Kadijkflat in Delfzijl.

Het beeld van Jan van Eijl, dat eerder aan de gevel van cultureel centrum  Molenberg hing, heeft een grote opknapbeurt ondergaan en er is een nieuwe sokkel ontworpen.

Het initiatief is afkomstig van de Culturele Raad Delfzijl en de werkgroep Kunst en Cultuur van wijkplatform Delfzijl Noord. Het leeuwendeel van de restauratie- en plaatsingskosten is betaald door de werkgroep Kunst en Cultuur uit het wijkbudget. De restauratie en herplaatsing van het beeld is tot stand gekomen in nauw overleg met de familie, van de inmiddels overleden Jan van Eijl.

Afgelopen week is het waterpeil in de vijver is tijdelijk naar beneden gebracht en een tidelijke dam aangelegd, zodat de sokkel geplaatst kon worden. (Het waterpijl is nu weer aan het stijgen, zodat de sokkel onder water zal verdwijnen)

Op vrijdag 19 maart onthulde wethouder Thea van der Veen het beeld de Twee Zeilen in de Golven bij de Kadijkflat aan de Kustweg. Bij de onthulling waren de familieleden van Jan van Eijl aanwezig. Van de restauratie, plaatsing en onthulling is een filmverslag gemaakt, die binnenkort hopelijk ook op internet is te zien.

"Het oogt als een abstract geheel. Maar wanneer je de titel weet, zie je de verticaal als uit de golven opreizende reizen zeilen. Van Eijl had een voorliefde voor gladde organische vormen, voor het spel van licht en donker, voor  brede thema's als evolutie en natuurlijke processen"

Foto 2: gemeente Delfzijl

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over woontoren Kadijk.

Terwijl ik vooral naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen ging voor de (foto)tentoonstelling ”Voor het oog van Job” (zie vorige bijdrage) werd ik daar ook verrast door een grote tentoonstelling van diverse schilders uit binnen- en buitenland met schilderijen gemaakt in en van Volendam en inwoners. Al deze schilderijen komen oorspronkelijk uit de collectie van Hotel Spaander aan de Dijk in Volendam. Degene die dat allemaal in gang heeft gezet, was Leendert Spaander (1855-1955), niet geboren in het dorp maar met zijn vader en moeder in 1859 daar komen wonen. Ook Leendert begon ooit als visser, zoals de meesten van de oorspronkelijke bewoners. Doordat hij het slim en handig aanpakte en geld vergaarde, kon hij in 1881 een bestaande herberg van Pieter Steur kopen, het latere hotel Spaander.

                         Leendert Spaander in 1944 door Willem van Nieuwenhoven

Om aan meer reizigers en hotelgasten te komen, heeft Leendert zich vele malen ingezet om Volendam bekend te maken bij rederijen, trammaatschappijen en vooral ook in het niet ver gelegen Amsterdam. Later maakte hij ook reizen naar het buitenland voor dat doel. Dat de schilderijen van de schilders van de Volendamse samenleving, de klederdracht, de huisjes, de haven, de vissers daarna overal over de hele wereld Volendam bekend maakten, was eigenlijk de meest effectieve reclame. De kunstenaars kwamen op eigen iniatief, of op uitnodiging en konden verblijf in het hotel bekostigen in ruil voor hun schilderijen die dan kwamen te hangen aan de muren van het hotel. Leendert en later zijn dochters, zorgden weer voor werkruimte, voor schilderplekken, voor interieurs voor de schilderijen en niet onbelangrijk: voor contact met de bevolking om hen te laten poseren voor de kunstenaars. De kunstenaars werden heel erg geïnspireerd door het dorp en zijn bewoners. Ze konden vaak niet stoppen met schilderen. Ook kocht Leendert zelf werk aan. Zo ontstond de collectie Spaander.

Ook Oliphant is gaan kijken in Enkhuizen en naar deze tentoonstelling gegaan. Hij heeft in zijn eerste bijdrage zijn wandeling door het mooie Enkhuizen laten zien en zal ook zijn eigen indrukken en selectie van de tentoonstelling nog laten zien. Hieronder volgt de mijne. Ik heb allereerst genoten van het enorme verschil in het schilderen van de mannen door zoveel verschillende kunstenaars.  In die tijd waren het vooral vissers met hun specifieke klederdracht. Het was een hard en armoedig bestaan voor de meeste vissers in Volendam. Toch gingen weinigen ooit weg uit het dorp. Hier een paar verschillende soorten van portretten en portretteren.

               Portret van een Volendammer visser in 1917 door Willy Sluiter, olieverf

             Man in Volendammer dracht in 1941 door Wilhelm van den Berg, olieverf

                  Drie Volendammers op de Meerzijde, Georges Bertin Scott, aquarel

                         Als het Angelus luidt uit 1923, Wilm Wouters, pastel

                          Drie oude mannen aan de haven, Paul Rink, aquarel

                     Vissers onder elkaar in 1926 door Georg Hering, olieverf

Natuurlijk waren er een aantal bewoners die om wat voor reden dan ook heel vaak de aandacht van kunstenaars trokken. Een veel geportretteerde Volendamse was Hille Butter ( 1891-1968) Hille werkte in hotel Spaander, op haar negentiende trad ze in het huwelijk en veertien jaar later nam Hille het iniatief tot een scheiding. Ze was daarmee het eerste echtpaar dat ging scheiden. In het zeer katholieke dorp natuurlijk een stap van jewelste. Ze wist zich ook in haar eentje staande te houden, ook financieel. Via de kunstenaars die haar portretteerden en die ook vaak voor leden van het Koninklijk Huis en andere hoogwaardigheidsbekleders werkten, kwam ook Hille met hen in contact. Ze correspondeerde o.a. met Winston Churchill en Koningin Wilhelmina.

                                           Hille Butter, onbekende fotograaf

                 Portret van Hille Butter uit 1910, Charles van Wijk, marmer

Een andere vrouw die vaak werd geportretteerd, was Geert Karregat, met als bijnaam de Zaligmaker. ( 1837-1924) Dat was omdat zijzelf deze uitdrukking vaak bezigde. Ze legde doden af, zodat deze netjes begraven konden worden en zij bad gebeden bij de overledenen.

                  Portret van de Zaligmaker, Piet van der Hem, olieverf

  Portret van Geertje Karregat, de Zaligmaker, in de kerkbank, Wilm Wouters, olieverf

Een aantal afbeeldingen afkomstig uit: Volendam, schildersdorp, 1880-1940

Dick Brinkkemper, Peter Kersloot, Kees Sier, en fotografie Jan Tuijp

 en uit Volendam kunstenaarsdorp, het erfgoed van Hotel Spaander

Brian Dudley Barrett en André Groeneveld

En een paar van mijn eigen foto's

Update: ik zag vandaag dat beide tentoonstellingen ( ook die van 'Voor het oog van Job' wegens succes zijn verlengd tot 2 mei 2010.   Meer info: Zuiderzeemuseum Enkhuizen

Dinsdagmiddag weer een fietstocht gereden rond het Veersemeer, het weer was uitstekend bij vertrek van huis nagenoeg geen wind en de zon scheen uitbundig, een uitgelezen moment om de kilometers wat op te voeren voor het komende fietsseizoen.

Ik heb de volgende route gereden vanuit Middelburg richting Veere over het fietspad onderlangs de Polderdijk naar de Veersegatdam , hier zat een vrij lichte Buizerd zich op te warmen in de zon en uit de wind. Via de Schotsman-Ruiterplaat ben ik inmiddels op Noord-Beveland met de pas gelanceerde slogan van de gemeente het eindeloos eiland dan weet je dat je hier in de vlakke polders fiets, maar hier geniet ik van de stilte en de rust ver weg van de drukte van de stad. Via de molen De Korenbloem van Kortgene fiets ik door naar de sluizen en de brug bij Kats, inmiddels ben ik op Zuid-Beveland en neem ik hier het fietspad onder aan de dijk richting Wolphaartsdijk . Op dit gedeelte merk ik toch dat er toch wat wind staat en zoals gewoonlijk op dit stuk tegen, hier fiets ik een mooi stukje natuur de Middelplaten aan de oevers van het Veersemeer, een rustplaats voor Ganzen en straks de Steltlopers.

Bij het recreatiegebied de Piet fiets ik wat in de beschutting van het bos, maar dat duurt niet lang het stuk tot Arnemuiden moet ik stevig doortrappen met de wind tegen om rond de 30 km/uur te blijven. Bij Arnemuiden fiets ik buiten om via de sluizen van Veere weer richting Middelburg, een rit van 65 km.

Middelplaten

Dat er in Wijk bij Duurstede veel sporen van het verleden te vinden zijn was in het begin van de 19^e eeuw al bekend. Aanvankelijk trok vooral de vondst van grote hoeveelheden dierenbotten de aandacht. Niet alleen van oudheidkundigen, maar ook van fabrikanten die er beendermeel van maakten.

'Reeds sedert eenige jaren hadden arme lieden in den winter steelsgewijze een stuksken brood verdiend met het opgraven van beenderen…' meldt Craandijk en '…niet minder dan 18000 mudden beenderen werden in korten tijd gevonden…', maar ook '…menig voorwerp van kunstvlijt…'.

Een overheidsdienst die zich met archeologische zaken bezighield was er nog niet, maar '…belangstellenden, waaronder vooral de predikant van de Veur van Zoelmond genoemd verdient te worden, trachtten te verzamelen wat te voorschijn kwam…'.

De grote hoeveelheid vondsten trok uiteindelijk landelijke belangstelling en in 1842 greep de overheid in. Er ging een opgraving onder deskundige leiding van start. Het was het begin van het grootste archeologische onderzoek van Nederland, dat in verschillende fasen tot in de jaren '80 van de 20^e eeuw zou voortduren.*)

Men vond een groot deel van de vroegmiddeleeuwse haven van Dorestad terug en een grote hoeveelheid gebruiksvoorwerpen, munten en sierraden. Een deel daarvan is te zien in het Museum Dorestad, voorheen het Kantonaal en Stedelijk museum, aan de Muntstraat in Wijk bij Duurstede. Bovengronds is er niets meer van te zien, niet van de bloeiende handelsstad die er in de 9^e eeuw ontstaan was, noch van de verwoestingen aangericht door de Noormannen. **)

Al tijdens de regering van Karel de Grote (742-814) hielden de '…gevreesde zeekoningen…' huis langs de kusten van de Noordzee. Karels zoon Lodewijk de Vrome stelde zelfs een Deense leenman aan, Harald, om Dorestad en omstreken te beschermen. Tevergeefs: 'Van 834 tot 837 werd de ongelukkigen stad viermaal geplunderd.' Tien jaar later nog een keer en in 863 voor het laatst.

Inmiddels begon de monding van de Rijn te verzanden, waardoor het voor vrachtschepen en Vikingen steeds moeilijker werd om landinwaarts te varen. Dorestad nam in belangrijkheid af en: 'In 949 bevestigde keizer Otto III het bisdom Utrecht in 't bezit van alles, wat het bezat "in de villa, eertijds Dorestad, thans Wijck genoemd."'

Een deel van de grond rond Wijk bleef echter in het bezit van de Duitse keizer. In 1256 kocht graaf Otto II van Gelre de voormalige keizerlijke vroonhof, een agrarisch complex gelegen aan de Markt, waar nummer 14 en 14a nog bekend staan als 'de Nederhof'. Otto gaf zijn bezittingen en de bijbehorende rechten in leen aan de heren van Abcoude, die omstreeks 1270 begonnen met de bouw van het kasteel.

Waarschijnlijk was het Zweder van Zuylen van Abcoude die een donjon liet bouwen met een zaalgebouw ernaast, omringd door een schildmuur. Die donjon, inmiddels een ruïneuze, maar nog steeds imposante, vierkante toren, staat op een eilandje in een romantisch park aan de zuidwestkant van het stadje. Hij wordt nu omringd door de resten van een latere bouwfase die onder leiding van de Utrechtse bisschoppen tot stand kwam.

Tussen Utrecht en Gelre heeft lange tijd onenigheid bestaan over de zeggenschap over Wijk bij Duurstede. Uiteindelijk, zo meldt Craandijk, was het '… Jacob van Gaesbeek, den erfgenaam der Abcoudes, die na een voortdurende strijd met de Utrechtse kerkvorsten, in 1449 deze bezittingen aan het Sticht moest afstaan.'

In die jaren oefenden de bisschoppen de macht uit over een groot deel van de huidige provincie Utrecht, toen 'het Sticht' genoemd, en delen van Overijssel, Drenthe en Groningen, 'het Oversticht'. Zij waren niet alleen godsdienstige leiders, maar ook wereldlijke staatshoofden die rechtspraken, belasting inden enzovoort.

In de 15^e eeuw ging dat niet zonder slag of stoot en de toenmalige bisschoppen David en Philips van Bourgondië vochten menig conflict uit met Hollandse en Gelderse troepen. Omdat de stad Utrecht partij trok tegen de eigen bisschop hield die regelmatig verblijf op slot Duurstede. Vooral David heeft veel aan het kasteel verbouwd, de grote ronde toren wordt naar hem de Bourgondische toren genoemd.

NB: Dit verhaal is geschreven in 2002, er zijn wat kleine veranderingen in de tekst aangebracht, o.a. het adres van Museum Dorestad.

*) In het boek 'Dorestad – Een wereldstad in de middeleeuwen' door Annemarieke Willemsen (Walburg pers 2009) staat een verslag van de opgravingsgeschiedenis. De eerste archeologische onderzoekingen waren kleinschalig en er werd niet veel gedaan ter bescherming van de vindplaats. Eigenlijk werd er pas serieus opgegraven toen grootschalige nieuwbouwplannen, in de jaren '60 van de 20ste eeuw, de resten van Dorestad bedreigden. De opgravingen zijn in fases doorgegaan tot in 2008.

**) Dat de opgravingen te Wijk bij Duurstede het legendarische Dorestad blootgelegd hebben wordt door sommigen betwist. Zie bijvoorbeeld hier. De meeste historici houden het er echter op dat er weliswaar geen keihard bewijs is dat het hier Dorestad betreft, maar dat dat wel zeer waarschijnlijk is. De vondsten zijn inmiddels overgedragen aan het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, waar een deel ook tentoongesteld wordt.

Bronnen: J. Craandijk: Wandelingen door Nederland - Utrecht, 1874; Doriann Kransberg en Hans Mils: Eerste Nederlandse Systematisch Ingerichte Encyclopedie Lexicon - Amsterdam, 1952; Kastelengids van Nederland, 1979; Bloemers, Louwe Kooijmans en Sarfatij: Verleden land - Amsterdam, 1981; van Es, Sarfatij en Woltering (redactie): Archeologie in Nederland - Amsterdam/Amersfoort, 1988; Monumenten in Nederland, Utrecht - Zwolle, 1997

Links:

Museum Dorestad

Dorestad op Wikipedia

Rijksmuseum voor Oudheden 

Recente foto's van kasteel Duurstede vind je bij Kees Kasteel

Tekening van kasteel Duurstede: Gerard Kuit

Het was er onmiskenbaar, ondanks handschoenen mutsen en harde wind. De lentezon op het strand!

Reclame is van alle tijden. Honderd jaar geleden waren de emaille muurborden en middel om reclame te maken.

In het Zuiderzeemuseum zijn er vele te vinden, vandaar vandaag reclame borden als thema in de serie over het ZZM.

Er zitten echte juweeltjes bij, en ze zijn behoorlijk duurzaam (ik ga er tenminste van uit dat het originelen zijn?)

De fotograaf ben ik deze keer niet zelf, maar mijn man, hier een tiental van de foto's die hij afgelopen weekend maakte. Hij had al in zijn achterhoofd dat dat wel leuk zou zijn voor mijn weblog. Jullie zien, er wordt met vereende krachten aan deze blog gewerkt :-)

'Wijk bij Duurstede is thans een stil landstadje…', schreef dominee Jacobus Craandijk in 1883 en als wij op een mooie zondagochtend in augustus onze auto parkeren op de parkeerplaats aan het Walplantsoen kunnen we hem alleen maar gelijk geven. Er is natuurlijk veel veranderd in ruim honderd jaar, maar de rust is gebleven. Al kan dat natuurlijk ook aan het vroege uur liggen. We wandelen de Plantsoensteeg in naar de oude kerk en horen daar het orgel spelen en de gemeente zingen.

Bij Wijk bij Duurstede gaat de Rijn over in de Lek, leerden wij op school bij aardrijkskunde. Maar in feite gaat de Rijn gewoon verder, als de Oude- of Kromme Rijn die bij Katwijk uitmondt in de Noordzee. Vroeger was dit de hoofdstroom, veel breder dan nu overstroomde hij regelmatig de omliggende landstreek.

We steken het bescheiden riviertje over nadat we, vanaf de Langbroeker Wetering, de weg naar Wijk genomen hebben. Op het kruispunt was vroeger een herberg gevestigd. Craandijk nam er een '…snede brood met kaas en een glas bier…'. Daarna ging het langs '…boerenhofsteden, boomgaarden, weiden en brugjes, hooge peppels en wilgen, hier en daar een zicht op den korten, zwaren kerktoren van Wijk…'. En zo is het in grote lijnen nog steeds. De weg is ondertussen geasfalteerd, natuurlijk, sommige huizen zijn nieuw, maar verder heeft de vooruitgang zich hier rustig gehouden.

De dominee wandelde Wijk binnen over de Hoogstraat en passeerde zo een stuk grond waar al in het midden van de 19^e eeuw sporen van vroegere bewoning gevonden werden: '…gij hoeft slechts even hier of daar te bukken (…) om er scherfjes en stukjes gebakken aarde te vinden…'. Overblijfselen van een legendarisch verleden.

Hier langs de oever van de Rijn, die toen ook al een belangrijke handelsroute was, lag Dorestad, een welvarende doorvoerhaven, die vooral bekend is geworden door de plunderingen van de Noormannen in de 9^e eeuw. Voor die tijd hadden de Romeinen al een castellum gebouwd bij de splitsing van Rijn en Lek. De dominee meende dat het kasteel van Duurstede op de resten van dat fort gebouwd was. Tegenwoordige geleerden situeren het aan de overkant van de huidige stroom, bij het Gelderse dorp Rijswijk. Bij baggerwerkzaamheden kwam daar in 1979 een paar Romeinse helmen boven water.

Tussen 58 en 49 voor Christus veroverde Julius Caesar heel Nederland. Heel Nederland ? Nee, het deel boven de grote rivieren bleef dapper weerstand bieden. Eigenlijk was de verovering van de zuidelijke Nederlanden een voortvloeisel uit de verovering van Gallië. Je zou kunnen zeggen dat Caesar wat ver naar het noorden doorgeschoten was, maar de huidige grenzen bestonden natuurlijk nog niet en het was niet zo duidelijk waar Gallië nou eigenlijk ophield.

De Romeinse legers, waarvan de soldaten merendeels afkomstig waren uit al eerder door de Romeinen veroverde gebieden, legden langs de Rijn van Nijmegen tot aan Katwijk, grensversterkingen aan. Het castellum bij Wijk Bij Duurstede huisvestte waarschijnlijk een infanterie cohort en heette Levefanum. Tot en met de 3^e eeuw na Christus werd het door de Romeinen gebruikt.

Rond 400 begon het verval van het Romeinse rijk en in 406 besloot keizer Honorius zich uit ons land terug te trekken. De Franken namen vervolgens de boel over en de Rijn werd nu het toneel van schermutselingen tussen de Franken en de Friezen.

In 690 was er een veldslag tussen de Friezen onder leiding van koning Radboud en de Franken, die aangevoerd werden door hofmeier Pepijn II, bij het 'castrum Dorestad'. Men neemt aan dat bij het oude fort inmiddels een nederzetting was ontstaan. Van het castellum Levefanum is verder niet veel teruggevonden, de bedding van de rivier heeft zich verlegd en de resten zijn waarschijnlijk weggespoeld. Wel is er ten noorden van de oude stad, bij de Horden waar nu een nieuwbouwwijk is, tussen 1984 en '87 een begraafplaats opgegraven met Romeinse graven uit de perioden van 0 tot 250 na Christus.

NB: Dit verhaal is geschreven in 2002, de situatie ter plaatse kan veranderd zijn.

Tekening: Gerard Kuit

Bronnen: J. Craandijk: Wandelingen door Nederland - Utrecht, 1874; Doriann Kransberg en Hans Mils: Kastelengids van Nederland, 1979; Bloemers, Louwe Kooijmans en Sarfatij - Verleden land, 1981; van Es, Sarfatij en Woltering (redactie) - Archeologie in Nederland, 1988; Monumenten in Nederland - Utrecht, 1997

Zie ook Wijk bij Duurstede op Wikipedia 

Website van de gemeente Wijk bij Duurstede 

 Lokatie Wijk bij Duurstede op Google Maps

De Langbroeker Wetering, loopt bij Overlangbroek dood, maar de weg gaat nog een eind verder rechtdoor en Gerard en ik slaan, op de t-splitsing aan het eind, linksaf. De weg heet hier de Amerongerwetering, maar hij voert ons naar Leersum. Voor we dat dorp bereiken slaan we weer linksaf en over een aangenaam weggetje, langs de uitlopers van de Leersumse bebouwde kom, komen we uit halverwege de oude oprijlaan naar het buitengoed Broekhuizen.

Broekhuizen is een van de indrukwekkendste buitenplaatsen van de Utrechtse heuvelrug en het is dan ook een beetje vreemd dat de meeste reizigers van vroeger dagen het links lieten liggen. Dominee Craandijk noemt het wel, maar hij was op de terugweg vanuit Amerongen en moest zich haasten '…want station Driebergen ligt nog op grooten afstand en de stoomtram rijdt nog niet naar Doorn.'

Wie er wel tijd voor heeft beveelt hij de omweg naar Broekhuizen aan: '…met zijn prachtige bordes…'. Ook noemt hij het grafmonument in de vorm van een uitkijktoren, op de Donderberg ten noorden van het dorp, dat door de familie van Nellesteyn, in de 18^e eeuw de bewoners van Broekhuizen, gebouwd is.

Dat 'vreemde mausoleum' wordt ook beschreven door Jan Feith, die in 1908 met de auto door Nederland rijdt en daarvan verslag doet in de jubileumuitgave 'Ons eigen land' van de ANWB (toen dus al geen fietsersbond meer). Feith negeert het landhuis helemaal, maar dat kan misschien komen omdat het toen herbouwd werd, na een brand die het in 1906 grotendeels in de as legde. Gerard en ik besluiten in ieder geval om er te stoppen en het huis eens nader te inspecteren.

De oprijlaan met zijn hoge bomen begint onderaan de Donderberg, volgens Feith een van oorsprong Germaanse naam die naar Donar zou verwijzen, op het kruispunt van de doorgaande weg door Leersum, met die naar Maarsbergen. Na zo'n 500 meter kom je aan een groot smeedijzeren hek en daarachter begint het park van Broekhuizen. De weg die wij nemen kruist de oprijlaan bij het hek en gaat dan met een bocht om het park heen. Na weer 500 meter gaat de weg over een klein bruggetje en daar parkeren we de auto.

Vanaf de brug zien we het witgepleisterde huis liggen, een kant aan een ruime vijver, de andere kant uitkijkend op het park dat in 1820 door J.D.Zocher jr werd voltooid, naar oudere plannen van J.G.Michaël. Volgens het Handboek van Natuurmonumenten is het park een van de mooiste voorbeelden van de Engelse landschapsstijl in Nederland. Het heeft een onregelmatig gevormde waterpartij, met eilandjes daarin, slingerende paden tussen bossages, grasvelden en vooral veel monumentale beukenbomen.

Er staat een ruime Oranjerie in het park, gebouwd in neo-classicistische stijl, die aan een kant omsloten word door een kunstmatige heuvel. Van de beelden en vazen die het park sierden zijn nog twee wit marmeren sfinxen bewaard gebleven.

Het kasteel zelf, dat vermoedelijk op de plaats van een middeleeuwse voorganger staat, werd in 1794 in opdracht van de van Nellestyens gebouwd. In 1810 werd het al flink uitgebreid en voorzien van een imposante ingangspartij met een dubbele, gebogen trap, die naar het bordes leidt. Boven de kelderverdieping, met de keukens en werkvertrekken, zijn nog twee hoge verdiepingen die een interieur hebben in Lodewijk XVI-stijl.

Gerard en ik wandelen een stukje het park in maar ontdekken dat we niet echt dichtbij het huis kunnen komen. Na jarenlang in gebruik te zijn geweest door de Rijksoverheid, wordt het sinds enige tijd weer particulier bewoond. Bordjes met 'verboden toegang' erop houden al te nieuwsgierige wandelaars op afstand.

We bekijken dus maar de oude bomen die nogal geleden lijken te hebben onder de voorjaarsstormen en we inspecteren de voorzieningen ten behoeve van de paddentrek. Lage plastic hekjes leiden de paarlustige amfibieën naar emmers waarin ze opgevangen worden en geteld, alvorens ze veilig voor het autoverkeer de weg over gezet worden.

Na enige tijd stappen we weer in de auto en nemen de volgende afslag rechts. Een rustiek weggetje tussen de bossen leidt ons, langs 'de Kappel', het middeleeuwse rechthuis van de buurtschap Darthuizen, ook ooit eigendom van de van Nellesteyns, naar de doorgaande weg richting Doorn.

Volgende keer brengen we een bezoek aan Wijk bij Duurstede.

NB: Dit verhaal dateert uit 2002, de toestand ter plaatse kan veranderd zijn.

Tekening: Gerard Kuit

Bronnen: J. Craandijk: Wandelingen door Nederland - Utrecht, 1874; Jan Feith: Ons eigen land - tusschen Amsterdam en Arnhem, 1908; ENSIE lexicon 1952; F.W. van Gulick: Nederlandse kastelen en landhuizen, 1960; Doriann Kransberg en Hans Mils: Kastelengids van Nederland, 1979; Prisma Lexicon dorpen en steden Benelux - 1984; Handboek Natuurmonumenten, 1996; Monumenten in Nederland - Utrecht, 1997; Landschapsgids voor Utrecht – Stichting het Utrechts Landschap, na 1997.

Links:

Broekhuizen op Googlepmaps 

Foto's van Broekhuizen op Zoom.nl

 Leersum op Wikipedia

Ja, een geliefde bezigheid, altijd wel wat te zien en als de zon schijnt, heerlijk.

Zo kwam ik er achter waar de zwanen zich bevonden, in een nog redelijk weiland in België.

Toen ik ook de Maas nog wilde fotograveren waren de batterijen leeg

Maar vanaf mijn uitkijkpunt had ik de Maas al bekeken, voorlopig nog geen hoog water.

Wat ook opvalt is de monding van de Hemelbeek in een afwaterings sloot, in de zomer helemaal onder het groen.

En dan helemaal boven waar de spoorlijn het Bunderbos binnegaat.

De brug is gelijk gemaakt, dus al net zo oud, uit 1864.Een helemaal aan elkaar geklonken ijzeren brug, waar we heel zuinig op moeten zijn, want er zijn er nog maar twee in Nederland.

Richting Elsloo, links terhagen.

Via dit modderig pad, kom je in een mooie holle weg en het weilandje met de roeken.

Er werd in de late middeleeuwen wel vaker de hand mee gelicht: mensen afbeelden, van wie we zeker weten dat ze elkaar nooit gezien hebben, alleen al vanwege het feit dat de één (Gregorius stierf in 604) zeker 100 jaar eerder leefde dan de ander (Jeroen stierf in 754). En de één was een aangeklede Romein die waarschijnlijk nooit in de lage landen is geweest, terwijl de ander nooit verder gekomen is dan Ierland, Engeland en Nederland (nog heel wat voor die tijd).

Enfin, we houden het er maar op dat deze heren, allemaal Benedictijner heiligen, geportretteerd zijn in de Eeuwige Hemelen. Het zijn de heiligen Bonifatius, Gregorius de Grote, Adelbertus van Egmond en Jeroen van Noordwijk. Buiten Gregorius liepen ze allemaal op tegen barbaarse Batavieren, Noormannen en Friezen die hen vakkundig de schedel insloegen. Beschaving was nog ver te zoeken.

Het schilderij dateert van rond 1530, Jan Joesten van Hillegom was de schilder. Het schilderij werd in 1982 aangekocht door de Vereniging Rembrandt ten behoeve van het Frans Hals Museum in Haarlem. Dat is wél beschaving.

NIJMEGEN DE OUDSTE

ZUTPHEN DE RIJKSTE

ROERMOND DE STOUTSTE (?? Deze plaats ligt toch niet in Gelderland?)

ARNHEM DE GENOEGELIJKSTE

   Ik had er vroeger geen goed gevoel bij. Had een jeugdherinnering die te zeer vervaagd was om te vertrouwen, maar het was mijn enige indruk en ik deed het ermee: in IJmuiden moest je niet wezen. Dat veranderde toen ik een daar wonend vriendinnetje trof. Heb ondertussen wel leren houden van eenzame roestige oorden.   

Dit lelijke IJmuiden barst van de wonderen, het groen breekt tussen de tegels door, op het meest levenloos beton zet zich mos af; schoonheid bestaat in het oog van de waarnemer. IJmuiden is een van de prachtigste lelijke plaatsen die ik ken.

Op 31 maart worden op Neeltje Jans de NK Veldloop gemeenteambtenaren georganiseerd door de gemeente Veere, Noord-Beveland en Schouwen-Duiveland, het parcours is uitgezet door de atletiekvereniging Delta Sport en wij als Zandlopers zijn daar een onderdeel van. Vandaar dat wij deze zondagmorgen benut hebben om het parcours te verkennen tijdens onze looptraining, tevens ben ik op deze dag in functie als scheidsrechter om er op te letten dat de ambtenaren niet buiten hun boekje gaan.

Het is een gevarieerd parcours door de jonge duinen van Neeltje Jans over strekdammen en een groot gedeelte over het strand, de verwachting is dat er ongeveer 4000 deelnemers zullen zijn. Ik heb bewust maar een rondje van 6 km meegelopen de blessure in nog niet helemaal hersteld en verder neem ik niet te veel risico’s. Het was genieten door de duinen, aan de zijde van de Oosterschelde loopt het parcours aan de rand van het broedgebied van de Zilver en de Mantelmeeuwen en die stelden geen prijs op onze aanwezigheid, dat zal op 31 maart nog wel heftiger zijn als alle nesten zijn bewoond.

De weergoden waren ons goed gezind op deze zondagmorgen zeker gezien de weersvoorspellingen regen en storm maar juist tussen tien en twaalf uur was het droog en nagenoeg geen wind wat wil je nog meer op Neeltje Jans.

NK Veldloop gemeenteambtenaren

Parcours over strekdam

elf minuten

Ko van den Bosch van het NNT houdt toezicht op de voorstelling

De jonge Braziliaanse Maria wordt onder valse voorwendselen naar Genève gelokt en belandt in de prostitutie. Ze berust in haar lot, observeert zichzelf en de mannen en beschrijft de details van het verlangen. Maria beheerst haar geest totdat de liefde onverwacht toeslaat.

De Braziliaanse schrijver Paulo Coelho is een van de meest gelezen auteurs ter wereld. Het noord nederlands toneel verwierf de exclusieve rechten voor de eerste theaterbewerking van zijn roman Elf Minuten. Van 25 februari tot en met 22 mei 2010 is deze voorstelling in de Nederlandse theaters te zien. Met journaliste Noraly Beyer verdiepte regisseur Ola Mafaalani zich in de wereld van prostitutie en mensenhandel. Vormgever André Joosten liet zich inspireren door de sfeer in bordelen.

Op elke voorstellingsavond in Groningen komt een rijdend bordeel de stad binnen en parkeert op de Vismarkt. Aanvankelijk lege ramen. Rond half tien (zondag 17.15 u)verlaten vijf acteurs het podium van de Stadsschouwburg en nemen plaats achter de ramen op de Vismarkt. Voor toevallig passanten. Hierna keren zij terug naar de schouwburg om verder te spelen in de voorstelling.

Jongstleden donderdag heb ik een try-out van de voorstelling gezien.

 N.B.

Zie ook de bijdrage over de vorige voorstelling van het NNT die ik heb bezocht.

Deze week ondanks de slechte weersvoorspelling toch nog redelijk kunnen trainen op mijn mountainbike, het is hard nodig want zaterdag starten we weer met onze clubtrainingen van Toerclub Vrijburg.

Dinsdag een stevige training op tempo gereden over Walcheren een rit van 52 km, ik had graag een rit gemaakt op mijn racefiets maar de wegen liggen nog vol met klein spul zoals split, risico van lekke banden is dan veel groter.

Woensdagmiddag als afwisseling een looptraining, maar na ongeveer een half uur onderweg voelde ik weer een lichte verkramping in mijn kuit verder geen risico’s genomen en rustig terug gelopen naar huis. Soms heb ik het gevoel dat het tijd gaat worden om maar helemaal te stoppen met het hardlopen de regelmatig terug kerende blessure aan mijn kuit zijn erg frustrerend. En er is gelukkig een redelijk alternatief voorhanden de fiets, maar dit kost over het algemeen veel meer tijd dan hardlopen.

Donderdagmiddag een ritje op de mountainbike richting het vliegveld Midden-Zeeland, via de sluizen van Veere steek ik het kanaal over richting het Veersemeer hier ligt een mooi fietspad naar de Oranjeplaat. Via het Vliegveld maak ik een klein lusje over Zuid-Beveland, hier passeer ik het onlangs gerestaureerde gemaal de Piet wat nu volop aan het draaien is om het overvloedig gevallen regenwater uit de polder af te voeren naar het Veersemeer. Hier heb ik ook een mooi vergezicht over het natuurgebied

de Schenge met op de achtergrond de TV toren Van Goes .

Op dit punt fiets ik via het recreatiegebied de Piet weer terug richting Arnemuiden, bij camping de Witte Raaf voel ik dat mijn voorband langzaam leeg loopt, ik zoek een beschutte plaats op en besluit om mijn band wat op te pompen kijken of ik hier mee thuis kan komen het is nog ongeveer 10 km. Ik heb niet veel zin om met die nattigheid en zonder beschutting een band te wisselen, onderweg nog twee keer wat lucht er bij gedaan en thuis kan ik dan bij de kachel mijn band omwisselen. Een rit met hindernissen van ongeveer 41 km.

Gemaal de Piet

De Schenge

Eerder liet ik mooie foto's zien van Rob de Rijke . Vandaag is Stefan Kuiper aan de beurt. Vrieskoude foto's gemaakt op het Oostereinde van Terschelling. Ze waren er met zijn vieren of verbleven er ook nog andere ........

dieren.

Bijna alles wordt nu machinaal geproduceerd. Maar het is nog helemaal niet zo lang geleden dat dit allemaal met de hand ging. De tijd dat je nog echt een ambacht leerde.

Mijn oom is smid, en verstaat nog echt de kunst van het smeden. Als jongen geleerd en daarin gewerkt. Vele jaren heeft hij bij het Zuiderzeemuseum gewerkt in de smederij, niet alleen om demonstraties te geven maar ook al het smeedwerk dat in het museum moest worden gedaan. Het is allemaal nog echt handwerk. Als we in het museum waren keken we altijd even om de hoek bij de smederij of hij er was.

Zo zijn er nog veel ambachten te zien in het museum, de werkplaatsen met alle spullen die erbij horen. Maar ook wordt er nog van alles gemaakt op de manier zoals dat vroeger gedaan werd. Heel interessant om eens te bekijken hoe dat ging.

Daar gaat deze serie foto's over.

Dit is de smederij, maar niet meer met mijn oom, die is inmiddels gestopt.

Hier worden vaten en tonnetjes gemaakt

Er wordt gestookt om de stoom te maken waar de wasserij op werkt (zie volgende foto)

Als wordt met stoom aangedreven

De sigarenmakerij.

Niet één zaag maar een hele verzameling zagen van de timmerman

De borstelmakerij, voor stoffers, ragebollen en bezems

De bezem in wording

De houtdraaierij voor het maken van tafelpoten, kandelaars, deurknoppen enz.

De schilderswerkplaats

De schilder maakt panelen die precies op marmer lijken, een hele kunst!

En er is nog veel meer te zien...

Veerboten behoren voor mij tot de solitaire objecten. En deze in het bijzonder, omdat ze mobiel zijn. Veerboten spreken tot mijn verbeelding. Je vaart weliswaar, maar je reis wordt onderbroken en je hebt de tijd om rivier en omgeving te bekijken. Het Wijkse Veer, in de volksmond "pont" genoemd, vaart al meer dan 715 jaar. Een van de oudste veerverbindingen in ons waterrijke land. In de 60-er jaren van de vorige eeuw is er geijverd om een vaste oeververbinding te krijgen -er bestaan zelfs compositiefoto's van- maar het veer heeft de strijd gewonnen.

Er is vanwege de inkomsten lang tussen partijen gestreden om het eigendomsrecht, omdat het veer op de grens tussen Utrecht en Gelderland vaart. De bemoeienis van de gemeente dateert vanaf 1708 toen een deel van het veer en het veerhuis werden gekocht. Het is nu geheel het eigendom van Wijk.

De diverse verordeningen zijn lezenswaardig. In 1791 wordt bepaald, dat de veerman de passagiers met bescheidenheid moet behandelen. Het tarief bij normale waterstand was één stuiver. Eigen inwoners voor half geld. Uit een beschrijving van 1836 weet ik dat het veer maximaal 100 personen kon vervoeren.

Ik heb het veer nog gekend als gierpont; een pont die via een kabel was verbonden met een aantal stroomopwaarts achter elkaar liggende bootjes waarbij het laatste bootje in de rivier was verankerd. In 1970 is een veerpont, de Zeldenrust, met machinale kracht in de vaart gekomen.

Beroemd is het veerhuis, dat de dichter Hendrik Marsman graag had gekocht, maar het in 1695 gebouwde huis is decennialang de ambtswoning van de burgemeester geweest. Van september-1944 tot mei-1945 was het hoofdkwartier van de duitse Wehrmacht, die een goed strategisch uitzicht wenste. Tegenwoordig is het een begeerd woonhuis.

Huisje houdt stand  tussen Paralel-Boulevard en strand

In Noordwijk staat weggedrukt tussen de hoogbouw een klein vissershuisje. Het houdt verbazingwekkend stand in de Zuidhollandse badplaats Noordwijk, waar speculanten als Harry Mens en Ronald van der Putten de dienst uit maken. Ooit stond het in de duinen samen met andere vissershuisjes, op oude platen zijn er mooie voorbeelden van te bekijken. De Noordwijkse vissers hadden geen haven en trokken, net zoals de collega's in Egmond en Katwijk, de schepen bij hoog water tegen de duinen. Nu staat het huisje te koop, of eigenlijk de helft. Voor Euro 240.000 mag je er gaan wonen.

Boeienverzameling, rechts in de tuin, refereert aan het vissersverleden

Na de aanleg van de Paralel-Boulevard werd het huisje aan de land kant ontsloten

Hoewel er '1785'op de gevel staat dateert het vissershuis van een eeuw later

Op de site van Voorham makelaars kun je alle specs bekijken

Vroeger liep je door het duin naar het strand waar de schepen lagen

© Tekst & foto's: Martijn de Jonge

Als ik denk aan taferelen rond 1900 dan denk ik meestal in zwart-wit of sepia tinten. Dat komt natuurlijk o.a. doordat de fotografie en filmpjes van lang geleden in die tinten zijn.

Dan is het heel leuk om in het Zuiderzeemuseum terug te stappen in de tijd en te ontdekken dat er verrassend veel kleur is.

Ik heb een aantal voorbeelden uitgezocht. De keuken in groene en blauwe tinten is mijn absolute favoriet!

Het kruidenierswinkeltje

Een bedstede

De slagerij

Marker klederdracht

Huiskamer

Keuken in het huis van een verffabrikant

Winkeltje

Nog een winkeltje.

Een kleurig geheel toch?

Binnenkort volgt het thema "ambachten"

Vijfentwintig jaar geleden fietste ik hier elke dag. En het is nooit in me opgekomen om er een foto te maken. 's Morgens vroeg, haastig op weg naar mijn werk of 's middags al met het hoofd vol boodschappen en huishoudelijke taken lette ik niet op de schoonheid van mijn omgeving. Op zaterdag met kind achterop de fiets, snel naar de markt, had ik natuurlijk ook nooit een fototoestel bij me.Wel moest ik op het fietspad altijd capriolen uithalen als er weer eens een toerist met zijn camera voor zijn neus geplakt een stap achteruit deed.

En toen verhuisden we, Haarlem uit en was er geen enkele reden er nog terug te keren.

Tot gisteren. De lancering van Linda's nieuwe boek Seidr zou in Haarlem zijn. Vlak bij het centrum konden we zowaar langs het Spaarne een parkeerplekje vinden. Zie hier de resultaten van een kleine rondwandeling langs een paar honderd meter stadsrivier.

Er is wel degelijk een reden om ooit nog terug te keren naar Haarlem. Het is een prachtige stad. Maar de volgende keer wel graag met temperaturen ver boven het vriespunt.

Net als Amsterdam heeft Haarlem een zeevaartverleden, getuige dit pand.

Mooi gebouw, dacht ik. Bij thuiskomst (toen we het opschrift konden lezen) blijkt dit het Teylers museum te zijn.

Een oud gerechtshof, blijkens de torenhaan die Vrouwe Justitia uitbeeldt. Alleen zit er nu een restaurant (met kerstverlichting, niet zichtbaar op deze foto).

Een soort Magere Brug.

Ook hier zijn de huizen aardig aan het verzakken (dat viel me van de zomer in Amsterdam al op). Het was óf de toren recht op de foto zetten, of de gevels.

Hang in een museum, en je hebt een Hollandse Meester.

De enige echte Sint Bavo. We hadden helaas geen tijd er even langs te lopen, de parkeermeter liep af. Bovendien was het Erg Koud.

Volgens de routebeschrijving hadden we via de Melkbrug moeten oversteken. Dat hebben we maar niet gedaan, verspringen is niet echt onze tak van sport.

Geen idee wie deze heerschappen zijn.

Op de terugweg staken we de Rijn over terwijl de zon achter de wolken zonk. Met mijn nieuwe toestel (een Olympus compactcameraatje, lekker snel) kon ik dit experimentje schieten vanuit de rijdende auto.

Ivy

Een put in het centrum van de stad

Zal de stadsgrens van Groningen ooit de Waddenzee bereiken? Komt er een moment dat hoogbouw tot ver boven de Martinitoren reikt? En ervaren we Groningen nog als compacte stad? Het zijn vragen die bij je opkomen als je ziet hoe snel de stad groeit. Denk aan de 10.000 nieuw te bouwen woningen in Meerstad. Kijk naar de vele woontorens die her en der in de stad verrijzen. En denk ook aan het nieuwe bedrijventerrein Westpoort aan de westkant van Groningen.

Deze recente uitbreiding is voor het CBK een reden om stil te staan bij de groei van de stad. Hoe denken kunstenaars hierover? Wat vinden bekende en minder bekende Groningers ervan? En hoe kijkt u zelf naar deze veranderingen?

Van 28 januari tot en met 30 mei 2010 organiseert het CBK daarom het project Groter dan Groningen, kunstenaar.

Stadjers over de groei van de stad. Te zien is een tentoonstelling in het CBK, er zijn rondleidingen en er zijn lezingen en debatten. 

Nergens is de groei van Groningen beter aan af te lezen, dan aan de tien beroemde Stadsmarkeringen. Markeerden ze met het 950-jarig bestaan van de stad in 1990 de overgang van stad naar ommeland, nu maken ze duidelijk zichtbaar waar Groningen in de afgelopen twintig jaren is uitgebreid.

Afgelopen jaren heb ik op dit blog reeds negen stadsmarkeringen laten zien, nu ter afronding de laatste en tiende.

Paul Virilio (filosoof), ontwierp het tiende teken: een put.

Het is geplaatst in het centrum van de stad. De hoekpunten van de put verwijzen naar de negen markeringen aan de rand van de stad. Op het Martinikerkhof bevond zich tot 1672 de Sint-Walburgkerk. In de kerk zat een waterput op de plek waar nu de stadsmarkering staat. Virilio stelt dat de moderne mens een centraal punt in zijn leven nodig heeft om te kunnen dromen. De put zou zo’n plaats kunnen zijn.

Hij biedt een ‘uitzicht’ op het middelpunt van de aarde; verbindt periferie en centrum. Bovendien legt hij het verleden van de stad bloot en laat nieuwe verbanden ontstaan.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrageover de uitbreiding van de stad Groningen.

Je zou het niet zeggen, maar deze qua omvang en schoonheid onbeduidende kerktoren herbergt een aantal fraaie en welluidende klokken. Sterker: een compleet carillon. Ieder kwartier speelt het mechanisch een aantal maten uit een topsong van vader Abraham of een strofe uit een vaderlands lied. Ieder uur wordt de uurslag voorafgegaan door een iets langer durend Valeriusgedenkklankje. Op vrijdag is er de markt, buiten op de Kerkstraat en de daarop aansluitende verkeersaders. Soms komt dan de echte beiaardier, beklimt één stenen en twee houten trappen, neemt plaats achter de speeltafel en slaat met zijn vuisten de klepels tegen de klokwanden zodat er een vrolijk wijsje tot de hoofden en oren van de marktbezoekers doordringt. Op de kerstmarkt horen wij de herdertjes bij nachte in het veld liggen.

Sommige mensen hebben een hekel aan kerkklokgeluiden. Vraag het maar aan een pastoor uit het Tilburgse. Mij vraagt nooit iemand wat ik van het klokgelui vind. Maar als men mij zou vragen, zou ik antwoorden dat het mij niet te veel kan zijn. Ik ben een echte liefhebber en bovendien heb ik gemakkelijk praten want ik woon zes kilometer verder weg. Maar geboren en getogen ben ik vlak náást de kerktoren, dus heb ik recht van spreken.

In mijn heel jonge jaren hing er één klok in de toren. Oorspronkelijk waren het er twee, maar in de oorlog hebben de Duitsers de grootste uit de toren verwijderd om er geen ploegzwaarden maar oorlogstuig van te smeden. De overblijvende klok sloeg de halve en hele uren. Enkele tijdstippen kregen een voorkeursbehandeling. Zo luidde de klok iedere morgen om acht uur. (Voor ons een teken om aanstalten te maken naar school te gaan.) Hetzelfde deed hij om twaalf uur bij de middagpot en ’s avonds om negen uur om aan te geven dat het tijd was voor een bordje overheerlijke karnemelkse pap als dagsluiting.

En dan natuurlijk bij bijzondere gelegenheden. Op nationale hoogtijdagen zoals koninginnedag bracht de schooljeugd aan de weinige toehorende notabelen een aubade, voorafgegaan door klokgelui dat vrolijker scheen te klinken dan doordeweeks. Bij een overlijden van een dorpsbewoner luidde de klok twee maal: de eerste keer bij het overlijden zelf – ik hoor nog hoe mijn moeder aan de buren vroeg: wie is er dood? – en de tweede keer op het moment dat de begrafenisstoet de kerk verliet op weg naar het kerkhof. Misschien verbeeld ik het mij, maar het leek wel of de klok dan verdrietiger klonk.

De klok werd geluid door de dynastie Schuurman. Ik bedoel de generaties barbiers annex kappers die naast de kerk woonden en naast hun dagelijkse arbeid de functie van klokkenluider uitoefenden. Kapper Schuurman had een sleutel van de kerktoren. Hij luidde met gebruikmaking van lichaamskracht. Niet door aan een klokkentouw te gaan hangen, nee, in onze toren gebeurde dat op een andere, vernuftigere manier, met hendels die aan beugels aan de muur zaten. Door die hendels te bewegen gingen de klokken luiden. Daarover gaat het slot van dit verhaal.

Eens, in 1944, tegen het eind van de oorlog, zag de zoon van klokkenluider Schuurman dat de kerktorendeur open stond waarop hij met een vriendje de toren in ging. Zullen we de klokken gaan luiden? Goed. Dan neem jij het ene stel beugels (van de grote, door de bezetters weggehaalde klok) en ik het andere paar. Aldus sprak de klokkenluiderszoon. (Hij dacht: natuurlijk doe ik het niet écht, ik doe alsof.)

Zo gedaan. De knapen pakten de hendels en begonnen uit alle macht te trekken en te duwen. Waarop plotseling het gehele dorp opgeschrikt werd door angstig, doordringend klokgelui. De notabelen uit het naburige gemeentehuis stroomden toe alsmede de complete buurt. Luchtalarm? De schuilkelder in? Veel erger was het dat een aantal Duitse soldaten kwam aangelopen die een of andere sabotageactie vermoedden. Het liep met een sisser af.

Later bleek dat zelfs een klokkenluiderszoon zich kan vergissen. Hij zelf trok – zogenaamd - aan de hendels van de ontbrekende klok. Zijn vriendje aan de echte.

--------------

De onderstaande aquarel is gemaakt door Piet te Lintum (± 1960)

Zoals beloofd, het eerste themablog met foto's uit het Zuiderzeemuseum.

Rondom de Zuiderzee, het tegenwoordige IJsselmeer was de visserij een belangrijke bron van inkomsten.

Enkhuizen heeft 3 haringen in zijn stadswapen. Er wordt nog steeds gevist vanuit Enkhuizen maar nu met modernere middelen. Hoe dat zo'n honderd jaar geleden ging zie je in het Zuiderzeemuseum.

De netten en palingfuiken hangen te drogen

Hierin worden de netten geteerd om ze te beschermen tegen het zoute water. Zo gaan ze langer mee.

Twee vissersschepen in het Marker haventje. WR betekend voor zover ik weet dat ze uit Wieringen komen.

Gevangen vis hangt te drogen, om het langer te kunnen bewaren

Nog meer gedroogde vis.

Of de vis wordt gerookt. Hier gerookte haring, naast de rookton.

Ze smaken overigens érg lekker, versgerookt.

Ook garnalenpellen werd veel gedaan, hier rond de keukentafel

Een viskar om de waren uit te venten.

Zwart geteerde netten met kurken drijvers.

-----------------------------------------------------------------------

Wordt vervolgd...

Binnenkort een nieuw thema: kleur

in 2009

De Groningse musea kunnen terugkijken op een goed jaar. Bijna 775.000 mensen kwamen af op tentoonstellingen en evenementen, die de musea organiseerden, of genoten van de bijzondere collecties die deze erfgoedinstellingen herbergen. Ondanks de recessie mogen de erfgoedinstellingen in Groningen niet klagen over belangstelling.

De vijf meest bezochte musea:

Groninger Museum

227.700

Vesting Bourtange (foto: eropuit)

62.720 (Vesting Bourtange ontvangt jaarlijks ongeveer 250.000 mensen;ongeveer 1/3 bezoekt de musea meestal in groepsverband)

Noordelijk Scheepvaartmuseum

54.423 museum 22.076 daarbuiten 32.347 (bezoekers kogge tot coaster en aan Wintervaart)

Nederlands Stripmuseum

41.000

Museum-Klooster Ter Apel (foto: eropuit)

36.986

Bron: Museumhuis Groningen

N.B.

Zie ook de bijdrage met de bezoekcijfers van de Noordelijke kunstmusea

Texel op het kruispunt tussen gisteren en morgen. Nulpunt. De tijd staat stil, alles gaat langzaam, voetje voor voetje, glibberend over platgereden sneeuw. Het verleden was gisteren, de toekomst is morgen en dit is nu. Bevrijd! Voor het eerst in vier jaar sleep ik niet die ene grote klus mee naar Texel. Ik kan een streep onder het verleden zetten, opruimen, uitmesten, vooruitkijken, ver genoeg, maar niet te ver. Ik ben nu even ver als vier jaar geleden, maar anders. Sterker aan de ene kant, maar juist kwetsbaarder aan de andere. Gevoelig. Ik kan arrogant overkomen, terwijl ik dat helemaal niet ben. Nou ja, niet 'echt'. Er zijn andere dingen die mijn aandacht vragen. Hoe ga ik om met mijzelf, hoe voorkom ik dat ik onheus en onredelijk behandeld word. Hoe maak ik ruimte om te wandelen en te bloggen?

Vier jaar geleden 'moest' ik een andere functie. Ik kwam terecht bij een onderdeel van het bedrijf waar ik nul ervaring had en waar ze me alleen maar hadden aangenomen omdat ik op papier geschikt was en er zich niemand beters voordeed. Ik heb overleefd. Ik heb rotklussen gedaan. Klussen die me mijn vakanties hebben vergald, omdat ze op mijn nek bleven zitten. Nu is dat voorbij. Ik heb ervan geleerd. Nooit meer onder deze voorwaarden dit soort werk. Twee banen in 1 functie. Twee bazen elk aan een kant. Het kan niet. Straks komt er een splitsing. Dan word ik opgedeeld. Wie het aardigst voor me is en het meest het best doet, mag me hebben.

Het oude is weg, er is ruimte om plannen te maken. Een lang weekend is niet genoeg. Drie maanden heb ik nodig, met warm weer en veel zon. Strandwandelen, zwemmen, luieren met een goed boek. Lekker gelopen dit weekend, met L., door de Nederlanden, over de camping en het strand naar Westerslag, door de duinen en het bos naar Den Hoorn, van De Koog naar Den Burg, in drie sessies. Ik had in de poststress kunnen schieten, want daar was alle aanleiding voor. Ik had..., maar dat heb ik niet gedaan, alleen een beetje. Wel veel slapen, maar dat kwam van de zeelucht. Het Uilenbos. Vanaf morgen kijk ik opnieuw naar mijzelf, naar wat ik eigenlijk wil en wat het beste voor mij is. Nulpunt. Ik hoop dat ik het kan.