Schrijfplatform

 Lorre (1968) blijkt op een kwade dag kanker te hebben en het baasje heeft het dierbare beest toen grootmoedig een chemokuur aangeboden. De papegaai weigerde deze behandeling niet, had ook weinig te kiezen. Vooroverleg en inbreng in het behandelingsplan waren niet voorzien. De kosten werden door de dierenarts begroot op 55.000 dollar, maar dat was geen probleem voor de vrouw. Je woont in Florida of niet.

Zoals te verwachten verloor Lorre in de loop van de behandeling zijn veren en ook het grootste deel van zijn streken. Hij bleef maar zielig roepen: ‘Krroud, krroud, krroud!!’ Dat ondanks het feit dat zijn zorgzaam baasje een warmtelamp boven zijn kooi had gemonteerd. Helaas overleefde de naakte papegaai de behandeling niet, maar dat had een andere oorzaak. Lorre liet het leven daags nadat hij zijn baasje over de telefoon had horen melden dat er een kanarie zou komen logeren. Ook een papegaai heeft eergevoel. Er hing al jaren een spiegeltje in zijn kooi!

In Nederland is veel, maar in België is bijna alles mogelijk lees ik ook op Teletekst. In navolging van de zo succesvolle bankenbonus is in de regio Antwerpen bij de politie (ook) een boevenbonus ingevoerd. Voor elke gevangen boef krijgt de agent twee vakantiedagen. Het wordt nu wel heel stil op straat: boeven in de bak en de agenten thuis zappend op de bank. De inwoners van die stad vinden het (net als bij de banken) geen echt eerlijk systeem. Het kan volgens hen beter, gerichter, eerlijker. Vandaar het laatste voorstel van een vrouwelijke schepen uit de havenstad. Geef de plichtgetrouwe, ijverige agent evenveel vakantiedagen als de crimineel de bak in moet. Mooie koppeling, zit wat in. Ze zijn daar goed bezig in Antwerpen. Oog om oog, bank voor bak, tijd voor tijd.

© thrammy 10

DE FRIESE LETTEREN KNETTEREN. DRS. HUUB MOUS OOK! EN HOW ABOUT FRED VAN DER WAL? KNETTERT DIE SOMS OOK? NOU, DAN BLIJVEN WE EVEN UIT DE BUURT VOOR ZO LANG HET DUURT!

Huub Mous, sept. 2006: Kortom, de Friese letteren knetteren weer als vanouds. Er werd gisteren volop gedronken en geroddeld.

Zo hoorde dat in het eerstkomende nummer van de Moanne, dat volgende week uitkomt (met alle gedichten en foto’s van Tegen het vergeten) een schokkend interview ver schijnt met S. A., directeur van Schouwburg de Lawei in Drachten.

Marc Kooij liet verder nog weten dat Misja, die zijn weblog geregeld van commentaar voorziet, ook werkelijk bestaat.

Ik heb haar altijd opgevat als een afsplitsing van het getroebleerde ego van beeldend kunstenaar Fred van der Wal.

Maar zij is écht Freds dochter en kent Keu al sinds jaren. Soms is het goed om de virtuele wereld van het net eventjes in te ruilen voor de keiharde realiteit van het roddelcircuit.

Verder zag E. H. er weer fleurig uit. Hij blijkt van de een op de andere dag gestopt te zijn met roken, en dat via de ‘cold turkey methode’. Onlangs fietste hij in vier weken tijd van Avignon naar Leeuwarden, waarbij hij onderweg nog even heeft staan mijmeren bij de pont Mirabeau in Parijs, de brug waar ooit Celan van af is gestapt en waar Ingeborch Bachmann zo aangrijp end over geschreven schijnt te hebben. E’s goede vriend A. de V. had zich laten verontschul digen, evenals E’s broer T., maar voor de rest gaf iedereen acte de présence.

Zelfs Cor van der Wal (ondergeschoven, geheime broer Fred van der Wal) was aan wezig, terwijl hij niet eens zelf geen gedicht had geschreven.

Gisteren meldde hij nog op zijn weblog dat hij een voorspellende droom had gehad. Een belangrijke Fries zou vandaag de dood in de ogen gaan zien. De lynchpoging van Elmar Kuiper (zie foto) heeft deze voorspelling bijna doen uitkomen.

Huub Mous 9 september 2006 op 16:49 

Diep verscholen ergens achter in mijn weblog vond ik de volgende reactie die daar een uur geleden werd achtergelaten:

“Vanaf het Pikmeer in mijn kleine wrakke roeiboot met de Zuidwester verdomme en de oliejas alweer achterste voren op waardoor ik weinig zie van het schone Friese land wil ik toch verklaren via mijn roeptoeter over het water dat Huub Mous vaker gelijk heeft dan ongelijk in zijne dodelijke frustraties. Ja,ja, voor meneer Mous begint het op zijn leetfijd al aardig te kieren en dan kijkt hij om en ziet een vreugde loos leven in Friesland achter zich en weet dat er geen terugkeer meer mogelijk is. Wie werkelijk Guts heeft verlaat het Friesland, meheer Mous, zoals ik en keert net als Berend Botje nimmer weerom. En dat hij een potje wil gaan liggen bokken met J. S. van dat nummer van Bob Zimmermann `Visons of Johanna`daar lult de hele buurt over en er wordt al zoveel geluld in de buurt, want daar is het een buurt voor!”

Was getekend: Fred van der Wal

Pas op Fred, het kan daar aardig spoken op dat Friese water. Straks keer je als Berend Botje inderdaad niet weerom en heb je voor eeuwig geen Pikmeer.

Was getekend:  Huub Mous

fred van der wal 17 september 2006 op 11:06

Beste Miezemous,

Nu wordt ie mooi! Iedere ware man heeft een eigen pikmeer. IK heb daar een ode aan gebracht in taal, een prachtige popsong:

“I’ll sail my ship alone, with all the things I own” over het pikmeer natuurlijk, dat ik bevaar op een ruim bemeten kotter voor de visvangst, door mijzelve begeleid op de electric blues guitar en mijn pumping piano, gelijk een Jerry Lee Lewis. Hysterisch dus. Dat wil ik voor je zingen, gekleed in jarretelles, nylons, tanga met speelopeneningen en doorkijkbeha voor “A Room With A view”, geen blinde muur dus, anders verliezen we elk perspectief uit het oog.

Was getekend: Fred van der Wal

Het viertal schuift dampend aan hun stamtafel. Rode koppen, natte haren.

En dorst!

“Godverdegodver… heb je het gelezen van die inbreker in Utrecht?!” Audi steekt van wal. “Zelfs de boeven en inbrekers worden allemaal softies en mietjes!”

“Wat gelezen, welke inbreker?” Ford wil het weten.

“Nou zo’n pias gaat op inbrekerspad, slaat een paar ruiten in en belt daarna de politie. Hij is zogenaamd tot inkeer gekomen? Ze hebben hem huilend afgevoerd, hij was een beetje van streek!Wat moet je met zo’n vent?”

“Tja, had misschien nog net op tijd een smsje gekregen van Rouvoet, die man heeft meer invloed dan de dominee tegenwoordig.”

“De gehele mannengemeenschap gaat naar de verdommenis. Las gisteren dat ook de mannenmode helemaal vrouwelijk wordt. Mannen verven hun haar, ruften naar parfum en gebruiken make up. Dat auto’s vrouwelijke vormen krijgen is nog daar aan toe. Maar kijk naar die kleren. Frutseltjes en roesjes, hakkenschoenen, godverdegodver!!” Audi heeft het helemaal gehad en blaast stoom af.

“En ze scheren niet alleen hun baard, lees ik. Man, man!” Opel draagt bij.

“Tja, en de vrouwen worden mannen. De meest succesvolle vrouwen zijn geen echte vrouwen meer. Ze hebben vooral mannelijke eigenschappen en ze zien er ook zo uit. Neelie, Nina, Angela Merkel en die fractieleidster van de PvdA, hoe heet ze ook weer?'  Citroën rijdt voor.

“Weet ik het, iets met een werktuig, maar het is geen schoonheid.”

“Niet helemaal waar van die vrouwen. Wat dacht je van Femke?”

“Of Erica Terpstra!” Gejoel.

“Ja, ja, maar ik verkoop toch vooral 4W-drives aan vrouwen. Tenminste als ze geld hebben, ha ha! Was jaren geleden onbestaanbaar.” Audi doet verslag van het front.

“Heb gelezen dat de politie ook al bang is op straat. Wat moeten wij dan als die al niet meer de straat op durft?” Opel mengt zich in de discussie.

“We moeten de politie helpen”, vindt Ford. Het lijkt een opmerking van een jongen bij de scouts. Elke dag een goede daad.

“Ja, laten we dat doen. Maar voor we de straat op gaan, moeten we ons eerst moed indrinken. Het is daar buiten hartstikke gevaarlijk. Ik durf pas na zes bier de straat weer op. Krijn, breng ons nog een rondje en breng dat viltje ook mee met je mooie spreuken. Ze zijn meestal beter dan dat gezever van Rouvoet!”

Krijn tapt er nog vier, komt met het blad bier naar de hoek en leest voor uit eigen viltje.

“Luister echte mannen, ik weet niet op wie van jullie dit betrekking heeft, dat zoeken jullie zelf maar uit, maar Loesje zegt: Van sommige mensen kan ik niet begrijpen dat ze van miljoenen zaadjes de snelste zijn geweest.”

“Balkenende”, zuchten Audi en Ford bijna tegelijk. Waarna er opeens nog een heleboel andere namen over tafel rollen.

© thrammy ‘10

Vandaag

is het lente

in mijn tuin  

zoete druif

geflankeerd in geel

anemoon

bloei

daarna herplant ik je

in volle aarde 

blauwe dissident

in harmonie met geel

versteend

verglaasd

tot leven gekomen

blauw met groen

boerenfatsoen?

waar vogels azen

azen ook muizen

Beethoven, Vioolromance Nr. 2

De dood kwam voor het eerst dichtbij toen ik zes jaar was. We schreven het jaar 1951 en ik zat in de eerste klas van de lagere school. Dood was ons alleen vertrouwd van de dieren. In ons boerendorp ging er natuurlijk vee dood. Huisdieren legden het loodje. Maar mensen die stierven had ik in mijn directe omgeving nog niet meegemaakt. Op die fatale dag was het jongere broertje, Arjen, van een klasgenootje van me onder de melkauto gekomen. In die tijd werd de melk bij de boeren nog opgehaald in die grote ijzeren melkbussen. Met een handige zwaai gooide de melkrijder die op zijn vrachtwagen. Volgeladen was dat natuurlijk een enorm gewicht. De auto reed niet hard en de chauffeur, de vader van een ander klasgenootje, kon er niets aan doen, maar Arjen was al spelende onder het achterwiel terecht gekomen en verpletterd.

Een oom kwam zijn broertje bij ons uit de klas halen. Zo hoorden we het vreselijke verhaal. We kenden het slachtoffertje natuurlijk goed. Hij zat op de kleuterschool naast ons gebouw.

Het komt nu weer tot me, omdat het grafsteentje dat er nog altijd ligt, weg moet van de gemeente. Er is een nieuwe toegangsweg gedacht naar een te bouwen wijk en een strook van het oude kerkhof moet daarvoor wijken. Op die strook, het oudste deel van de hof, liggen alleen nog kindgraven van ver uit de vorige eeuw. In de ogen van de bestuurders mogen die nu wel eens geruimd. Een groot deel van het dorp is daar echter op tegen. Als ik er over kom te praten met dorpsgenoten, zijn het vaak leeftijds- en soms zelfs klasgenoten van weleer.

Al sprekend over het nut van dat ruimen, zijn we opeens weer zes jaar en voelen de emotie opnieuw van die kennismaking met de dood. Dat steentje mag niet weg!

 Big Willem wordt bij Formule 1 snelheden van de provinciale weg gehaald.

‘We hebben u gespot op 190 per uur, rijbewijs graag!’

‘Heb ik niet’, zegt Big Willem.

‘Geen rijbewijs? De autopapieren misschien?’

‘Heb ik ook niet’, bekent Big Willem onverstoorbaar, ‘want deze auto is gestolen. Ik geloof wel dat ik papieren in het handschoenenkastje zag liggen, toen ik mijn pistool erin legde’.

De agent schrikt zichtbaar en vraagt: ‘U bent bewapend met een pistool in een gestolen auto?’

‘Ja, met dat pistool heb ik de vrouw dood geschoten van wie ik de auto gestolen heb! Haar lichaam ligt achter in de kattenbak!’

De agent denkt: ‘Heb ik weer! Was ik nu maar in Blik op de Weg’. Hij vraagt om versterking en binnen enkele minuten is Big Willem omsingeld door tien politieauto’s, zwaait er veel blauw licht en hangt er een lawaaierige helikopter boven hem en zijn Mercedes X-374i. Het lijkt op een spectaculaire filmset.

Een hele hoge agent komt op Big Willem af en vraagt hem opnieuw naar zijn rijbewijs. Big Willem haalt het document samen met de autopapieren uit de binnenzak en geeft alles aan de Hele Hoge Agent. Die vraagt of hij in de auto mag kijken. Dat mag. Hij maakt het dashboardkastje open, ziet geen pistool. Vertwijfeld vraagt Hele Hoge of hij ook in de kattenbak mag kijken. Ook die blijkt maagdelijk leeg.

‘Meneer, ik heb van mijn collega begrepen dat u bewapend bent met een pistool en in een gestolen auto rijdt met een lijk in de kofferbak. Hoe kan dit?’

Big Willem: ‘Ik durf te wedden dat die fantast u ook nog wijs gemaakt heeft, dat ik veel te hard gereden heb!’

© thrammy ’10

(Met dank aan Thijs & de Kwiebus Gezet)

tot slot schrijf ik mijzelf

naar de randen

van een ontdaan bestaan

verlaten

gelaten

wat er toe deed

er nog steeds toe doet

de vroege ochtenden

van versgeslapen huid

in een ander licht

de nachten kleine pijnen

waarin iedere letter geleefd

de zinnen geschaafd

aan een gewonde ziel

ze vloeien weg nu

als de tijd

die me meeneemt

mij drijven laat

op de lange dagen

van weer een lente

met de hoop

dat jij mij vinden zult

en lezen

© vuurjuffer,  2010

Gisteren zag ik een leuk spotje van Sire op tv, over een vriendelijke vrouw die de vuilnisman een koekje gaf maar die vuilnisman gooide het koekje direct tussen het afval.

Geïnspireerd door dat spotje besloot ik meteen de daad bij het woord te voegen en iets goeds te gaan doen voor de vuilnisman. Hij werkt tenslotte hard voor zij geld en een koekje op zijn tijd gaat er vast wel in.

Nu moet je weten dat ik in een heel smal straatje woon, precies in de bocht. Als ik mijn auto een beetje fout parkeer kan de vuilniswagen er niet meer door.

Ik zette dus gisteravond mijn auto iets verder van de stoep dan gewoonlijk, zodat de vuilniswagen vanmorgen voor mijn deur heen en weer stond te steken omdat hij er niet door kon.

Geheel onverwacht opende ik de voordeur met een pakje stroopwafels in mijn hand.

'Koekje erbij, vuilnisman,' riep ik enthousiast.

'Nou lekker,' zei hij en pakte de stroopwafel aan.

Ik verwachtte natuurlijk dat hij meteen zou uitstappen om het koekje in de achterbak van de vuilniswagen te gooien, net als in het spotje. Maar het tegendeel was waar, hij at het gewoon op en knipoogde zelfs naar me. Wat een heelijk gevoel krijg je van zo'n goede daad!

Ondertussen prutste hij verder om die vuilniswagen door de bocht te krijgen en pakte zijn telefoon.

Ik dacht nog, je mag niet bellen achter het stuur. Maar ach, omdat ik ook weer niet de rotste ben zie ik die dingen graag door de vingers. Ik ben geen verrader.

Met een heerlijk zelfvoldaan gevoel genoot ik op de stoep van de vuilnisman die al telefonerend zijn koek verorberde. Ik zwaaide nog even vriendelijk en wilde weer naar binnen gaan.

Wat denk je? Net voor ik mijn huis in stapte, stond er een politiewagen in de straat!

Een jonge blonde agente stapte uit en schreef een nette gele bon die ze iets voorovergebogen onder mijn ruitenwisser schoof.

'Hey, we bellen hé,' hoorde ik die vuilnisman roepen. De agente knikte, draaide haar slanke kontje om en stapte glimlachend weer in haar auto. 

Kijk dat maakt me nou zo kwaad hé, doe je eens iets goeds en dan krijg je dit.

'Had dat koekje lekker in de achterbak tussen het vuil gegooid, sukkel' schreeuwde ik boos naar de vuilnisman.

Hij haalde alleen zijn schouders op. 'Volgende keer wil ik er koffie bij,' riep hij terug,

'Onbeschofte hork,' schreeuwde ik hem nog na, terwijl zijn rode achterlichten mijn straat verlieten.

Sire heeft gelijk, dacht ik kwaad. Vuilnismannen kunnen niet omgaan met aardige mensen zoals ik.

Om verdere problemen te voorkomen startte ik mijn auto en parkeerde 'm netjes achter die van mijn buurvrouw. Oké, iets te dicht op de achterklep misschien....zodat haar bagage er niet meer in kon.

Zette dat mens vloekend haar tas op het dak, startte de motor en reed weg. In al mijn goedheid rende ik haar nog achterna en riep: 'hé buuf, je tas.' Net als in het spotje, héél aardig dus. Begon ze toch te schelden zeg, dat ik een asociaal rotwijf was en zo.

Nou ja, ik ga vandaag wel aardig zijn voor mijzelf en koffie zetten met een lekkere stroopwafel erbij.

© Monica Hulsing 2010

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Lente

Klop klop

wie daar

de lente

ik open de deur

lichtgele bol

op discreet blauw

krokus duwt zich

scheutig

uit de grond

gras verschiet

van vale kleur

zestien graden

omhelzen mij

en tonen de weg

naar buiten

ik graai

uit de kast

een glimlach

met wandelschoenen

begin alvast behoedzaam te fluiten.

© bert deben

Jan des Boefs heeft van lieverlee een nieuwe doelgroep aangeboord. Belgische adel. Vandaag moet hij kleuradviezen geven aan een baronesse in Maaseik. Baronesse van Kinrooi tot Kaulille en Terug. Bij hoge uitzondering (vanwege persoonlijke omstandigheden) heeft hij ook nog wat hovenierswerk geaccepteerd onder het motto: Ook met zwart en grijs, kom je in het financiële paradijs. Politici & bankiers die er recent de brui aan hebben gegeven, heeft hij voor een zacht prijsje ingehuurd. Baronesse Van K. K. & T. leidt hem door het ruime kasteel. Ze komen in de salon.

‘Nou mevrouw, welke kleur had u voor deze prachtige authentieke muren in gedachten?’

‘Belgisch Blauw, lijkt ons wel wat!’ Jan loopt naar het dichtstbijzijnde raam, maakt het open en roept:‘Groen boven!!’ Ze lopen door naar de krappe kasteelkeuken van tien bij tien.

‘En mevrouw de baronesse, in welke pasteltint wilt u dat de keuken wordt gehuld?’

‘Maakt u die maar Vlaams Grijs’. Weer zoekt Jan een raam, opent het en roept luid:

‘Groen boven!!’

‘En de vloer, in welk tonen ziet u deze heerlijke vloer?’

‘Licht Romig Kasteelgeel lijkt ons wel een stemmige kleur’. De barones leert het boeventaaltje wel heel snel.

‘Dat zou geen probleem moeten zijn’, zegt Jan, loopt weer naar het raam en roept:

‘Opletten, groen boven!’ Baronesse van K. K. & T. snapt er nochtans niks van.

‘Als ik de muren blauw, de keuken grijs en de vloeren geel wil hebben, waarom roept gij dan seffens steeds: ‘Groen Boven?’

‘Met permissie mevrouw, dat zit zo. Ik functioneer vandaag in gedeelde verantwoordelijkheden, multi-taskend zogezegd. Buiten zijn een stel van mijn beste medewerkers graszoden aan het leggen!’

© thrammy ’10

(Met dank aan Thijs & de Kwiebus Gezet)

Vanaf het kerkhof in Schoonhoven kun je de Lek zien stromen. De veerpont vaart er op regelmatige tijden de over en weer. In feite ligt het kerkhof boven op de Lekdijk, die wordt onderbroken door het stadje. Het kerkhof heeft mooie bomen en de gestorvenen liggen hier rustig. Schoonhoven zelf is ook rustig. Dat weet ik omdat ik er wel eens kwam. Mijn vriend woonde er en ieder jaar gingen mijn vrouw en ik mosselen bij hem eten. Hij was toen al gescheiden na 37 jaar huwelijk. Van die maaltijd maakte hij altijd een heel ritueel. We gaan nu al vier jaar geen mosselen meer eten. Mijn vriend is dood. Hij ligt begraven op dat rustige kerkhof van Schoonhoven. Als ik mijn ogen dicht doe, loop ik in gedachten zo over het grindpad naar zijn steen. Zijn dochters onderhouden het graf goed. Mooie vaste planten. Op zijn verjaardag brengen ze altijd rozen, hij was nog een poos lid van de gemeenteraad voor de Partij van de Arbeid. Toen hij vijfentwintig jaar aan de LTS verbonden was, gaf hij een etentje in Lekzicht. We hebben daar nog lang na zitten praten, over hoe snel de tijd gaat. Zijn vrouw was toen nog wel bij hem. Vaak moet ik aan hem denken, meestal zonder direct aanwijsbare oorzaak. Iemand zegt iets wat me aan hem doet denken of zo. Nu er veel te doen is rond de PvdA met mijnheer Cohen, denk weer dagelijks aan hem. Hij was een socialist van de oude stempel. Strijdbaar. Binnenkort moet ik weer eens bij hem langs. Hij zou bijna jarig zijn geweest. Zevenenzestig, waar blijft de tijd?

Wouter ligt eindelijk in bed en slaapt spoedig als een marmot. Eindelijk rust. Dan gaat de voordeurbel. Zijn vrouw heeft het gehoord en schudt haar man wakker. Er is iemand aan de deur. Wouter kijkt op zijn multifunctionele wekkerradio en constateert dat de regen tegen het raam klettert, dat er ergens iets van hem is afgevallen en dat het half drie is.

“Laat maar bellen,” mompelt hij, ‘Ik heb het even helemaal gehad‘ en hij wil zich weer omdraaien.

“Ja maar, stel…., als….” Zijn lief twijfelt tussen bezorgdheid en nieuwsgierigheid.

“Ik ga wel even”. Wouter schiet in zijn nachtjas en spoedt zich naar beneden, doet de voordeur op een kier, daarna helemaal open, want er is niemand. Het waairegent, hij huivert, wil gauw weer naar binnen, maar hoort dan in de verte een zwakke stem.

’Help me, duw me..!’

‘Bekijk het’, denkt Wouter, ‘die tijd heb ik gehad’. Hij kruipt weer naast zijn vrouw, tenminste dat was hij van plan. Hij vertelt van de mannenstem in de donkere, natte verte.

‘Maar weet je nog vorig jaar, met de auto in Appingedam, toen hebben ze ons ook spontaan een handje geholpen. Ga die man helpen, dit kun je niet maken!’

‘Normen & waarden’, me hoela, denkt Wouter. Hij pakt toch de Gamma-zaklamp die altijd op het nachtkastje ligt, gaat naar beneden, maakt de deur open, hoort weer die ver weg klagende zeurstem. Die komt duidelijk vanuit zijn achtertuin. Hij loopt erop af, door het poortje, voorbij de wip, de zandbak, de tuintafel en roept:

‘Hallo, moet er nog hulp komen? Waar zit je?’

‘Ja, help me, duw me!’

‘Waar zit je?’

‘Hier, achter in de tuin!’ Wouter richt zijn zaklamp in de richting van het geluid. In de lichtbundel verschijnt een natte, bleke Jan Peter op de schommel.

© thrammy ’10

(Met dank aan de Kwiebus Gezet)

Na een turbulente week werd het gisterenmorgen toch weer gewoon zondag en was er de orde van de dag. Dat wil zeggen: boeken van Wim Brands, Buitenhof en Studio Sport. (Het lijkt er trouwens sterk op dat spoedig na Brands niet meer automatisch Bier volgt, maar Boeken! Mooi!)

Bij Brands waren twee schrijvende dames op visite, beiden ongewild refererend aan vroegere blogs van mij. De eerste frisse, sympathieke dame hield zich in het dagelijkse leven bezig met studies omtrent terrorisme. Je zou dat op het eerste gezicht niet zeggen, maar die mensen zien er natuurlijk stiekem totaal anders uit. Om de terroristen in verwarring te brengen. Enfin, ze had het wereldterrorisme in de zestiger, zeventiger jaren bestudeerd en de conclusie was dat de diverse overheden (o.a. Duitse & Amerikaanse) totaal verkeerd hadden gereageerd op de eerste acties. Met een totaal overspannen reactie, hadden ze de terroristen volkomen in de kaart gespeeld en het tegendeel bereikt van wat de bedoeling was. In Nederland was de regering terughoudender geweest en dat was beter. ‘Terughoudend reageren’, je hoort al dat het lang geleden is, kom daar nu nog maar eens om!

Intussen had Wim Brands dat ene schilderij weer uit de kast gehaald en in het blikveld van de camera gehangen. Dat schilderij met die mooie blote vrouw erop, dat hadden ze nog liggen van een tijd geleden. (Zie archief: ‘Over het tactisch ophangen van een schilderij’.) Maar de cameraman had vandaag strenge instructies gekregen. Geen gedoe meer!! Hij kreeg het perfect voor elkaar om het sympathieke hoofd van de geïnterviewde dame precies voor de blote dame te houden. Kwam alleen die rotkat telkens in beeld. En een beetje tuin. Knap camerawerk en waarschijnlijk een van de laatste CU stuiptrekkingen van Rouvoet in de publieke omroep.

De tweede schrijfster, Pauline Slot had a hell of a job gedaan door de hele wereld af te reizen op zoek naar levenstekens van een van de vrouwen van de beroemde Chileense dichter Pablo Neruda. (Die van ‘El Postino’, zie wederom archief!) Vliegend van Jakarta naar Chili en van Spanje naar hot spots in Azië, had ze mensen gesproken en materiaal gesprokkeld. Wat bleek: Neruda had een Nederlandse vrouw gehad en samen met haar een gehandicapte dochter. De beroemde dichter had beiden echter erg slecht behandeld, een inktzwarte bladzijde uit het leven van de beroemde dichter, volksheld en Nobelprijswinnaar. Pauline Slot had het allemaal uitgezocht, de biografie van de vermaarde dichter moet naar beneden worden bijgesteld. Het dochtertje, gestorven op achtjarige leeftijd, ligt in Leiden of Gouda begraven, daar wil ik vanaf zijn. Van die precieze plek dan.

Mooi interview en de cameraman volgde in deel twee de instructies van Rouvoet tot in de letter. Het mooie blote meisje kwam zelfs helemaal niet meer in beeld. Waarschijnlijk een sms’je van André R., getipt door Andries Knevel in de pauze van zeventien seconden.

© thrammy 10

Het zou lente moeten worden, maar dat weet je maar nooit in dit koude kikkerland. De Siberische winter was koren op de molen van de klimaatsceptici. Niks Global Warming, maar verkeerde statistieken van de VN en sneeuw op vijf en vijftig dagen! IJsdagen, tekort aan zout en sneeuwscheppen, twee maanden alles wit, wit, wit. Sneeuw die men in Vancouver pijnlijk miste. Een verlamd spoor, files tot aan de horizon, mannen in witte pakken met gasbrandertjes. Die verdomde wissels. Ook in Vancouver.

Maar toch. We zouden als een van de rijkste landen in de wereld tevreden en gelukkig moeten zijn. Maar het gaat altijd anders in Nederland. We waren het meest tolerante land ter wereld en zouden dat nog in lengte van dagen blijven, maar opeens zijn we het misselijke tegendeel. We zouden al twee keer wereldkampioen zijn geweest met voetbal, maar dan gaat er op het einde altijd iets grandioos mis. Een verkeerde wissel, een verkeerde coach, of Cruijff die niet mee mag naar Argentinië. Maar die ene verkeerde wissel, Robben door Advocaat in Portugal, zit mij nog steeds het meeste dwars. Het gaat net zo goed en dan wordt de ster van het veld gewisseld. (Kant, Bos, Camiel, Robben)

Waar zijn onze zekerheden gebleven? Wie heeft ze geroofd? Valt er überhaupt nog iets zinnigs te voorspellen? Zou er na deze poolwinter en de winterse lente ooit nog wel een zomer komen? Zouden we ooit nog eens wisselen van seizoen? Vriest het op 9 juni? Gaan we op schaatsen naar de stembus? Het zal er in elk geval nogal koel aan toe gaan, dat is nu al duidelijk. Krijgen we nog wel een regeringswissel in elkaar gefrutseld? Zijn er nog mensen die hun nek willen uitsteken? Trapt daar nog iemand in? Zouden de laatste politieke wissels goed uitpakken?

Zo niet dan grijpen we naar De Laatste Strohalmen.

We geven een weeralarm van de hoogste graad af, zetten de Rayonhoofden op de zwakke plekken in het kabinet, bevorderen de Rijdende Rechter tot premier en benoemen het KNMI tot hoogste adviesorgaan van de regering.

We eisen lente!!Op alle fronten!!

© thrammy 10

We hadden met zijn vieren een bootje gehuurd en voeren een heerlijke week lang door de wateren van de Biesbosch. Beetje vissen (wat niet mocht) beetje over het water turen, beetje veel lezen en tegen de avond aanmeren op een rustig plekje. Slapen op het water na een blikje bier. Of twee, of meer. De blikjes bleven koel in een netje dat we achter de boot aansleepten. De Biesbosch was een aaneenschakeling van rustige plekjes, dus geen kunst om die te vinden.

Op een van die flierefluitende zomerdagen kwam er een onweer opzetten en nu wilden we gauw terug naar een veilige plek, maar onze aandacht werd getrokken door een andere boot. Hierop werd paniekerig gezwaaid en we voeren dichterbij. De Belgen, want dat waren het, hadden motorpech en moesten naar een boerderij een eindje verder. Of we hen op sleeptouw wilden nemen. Ja dus. Of nee eigenlijk, want we wilden ook voor het noodweer in veilige haven zijn, maar kom. We sleepten de ongelukkigen een eindje mee en ze waren er ontzettend blij mee. We moesten en zouden daarna toosten op de goede afloop. Een fles van een onbekend merk werd tevoorschijn gehaald, maar wij wilden weg. Nee, dank u, we moeten verder, er komt noodweer. Ik duwde de boot af en viel prompt tussen de beide boten in en verdween onder water. Naar boven gekomen, waren er volgens mijn lief de historische woorden: “Geef toch maar op die borrel!” Ik weet daar zelf niks meer van.

De tweede keer dat ik tussen wal & schip viel, was op een avontuurlijke nachtelijke actie in de gemeentelijk zwemvijver. Wat waren we jong! Na een zondagavondlijke braspartij die duurde tot in de eerste uren van de maandag waren we (drie vrienden) aan de wandel gegaan, waarom en hoezo weet ik niet meer. Je kunt echt niet alles onthouden. Op een ongelukkig, maar ontzettend dapper moment waren we over de hekken van de camping annex zwembad geklommen en wilden volstrekt illegaal gaan varen met het bootje dat daar aangemeerd lag. Bij het afduwen viel ik daar voor de tweede maal tussen wal & schip en verween in de diepte. Daarna gingen we dus maar helemaal uit de kleren om al zwemmend nuchter te worden. Dit tot grote hilariteit van een groepje dames op leeftijd, die de eerste bezoekers van de verse week waren. Een 50 + zwemclubje. Het was blijkbaar zeven uur en nu echt helemaal maandag geworden. We moesten nu wel heel gauw naar het werk toe!

Hoe gebeurt nou zoiets? Hoe val je tussen wal & schip? Volgens mij twijfel je een klein deel van een seconde over blijven & gaan. Over een cruciale beslissing. Over een te nemen belangrijke stap. Je bent nog in het nu en wilt daar ook blijven, maar je moet verder. Je moet die stap nemen, maar je aarzelt een fataal moment, je denkt na en dan gaat het fout. Soms moet je dingen gewoon doen, vertrouwend op je reflexen. Misschien dat ik daardoor jaren later de juiste beslissing nam in een split second. We reden met honderd vijftig (dat mag daar) op een Duitse Autobahn in de buurt van Hamburg. Ik haalde een auto in met een aanhanger met daarop wat slordig vastgebonden meubilair. Toen we naast de auto met aanhanger kwamen, maakte die een plotse manoeuvre naar links, ik schrok me rot en gaf een ruk aan het stuur waardoor ik ook ging slingeren. In een fractie van een seconde wist ik dat ik gas moest bijgeven om uit de slip te komen en het bleek de juiste beslissing.

Dat vond ik daarom de laatste tijd zo mooi van Agnes Kant, Wouter Bos, Camiel Eurlings en Job Cohen. Moedige mensen! Niks van ja maar, tenzij, als de tijd rijp is, op voorwaarde dat en andere misselijke overwegingen. Gewoon doen!

© thrammy 10

Opgroeien in de letteren is het thema van de boekenweek 2010. Tijd om eens na te denken over de manier waarop ik zelf in de letteren ben opgegroeid.

Op school was opstellen schrijven mijn meest geliefde bezigheid, als onderdeel van het vak Nederlandse taal. Wij mochten altijd kiezen uit vijf titels en meestal koos ik voor een beschouwend opstel. Al schrijvend redeneerde ik er vaak zomaar wat op los, zonder vooraf te weten waar ik zou eindigen. Een manier van hardop denken.

Mijn moeder, die mijn jeugdige opstellen las, voorzag in die tijd dat het niet bij opstellen zou blijven en deed haar voorspelling met de woorden: “daar zit een schrijfster in.”

Voor mijn boekenlijst op de middelbare school heb ik uiteraard mijn verplichte portie literatuur tot mij genomen. Mede hierdoor ben ik tot mijn jaren des onderscheids gekomen en meen ik het kaf van het koren te kunnen scheiden.

Ik ontdekte dat er achter literatuur ook een geschiedenis zit, literatuurgeschiedenis. Ik leerde dat dit een vak is waar ik in eerste instantie een hekel aan had maar dat mij, mede door de inspanningen van een gedreven docent, steeds meer ging boeien.

Na de middelbare school leerde ik sollicitatiebrieven schrijven. Mijn vader was daarbij mijn grote inspirator waar het vormelijkheid betrof. Van hem leerde ik dat een correcte sollicitatiebrief geen spelling- grammatica- en stijlfouten mag bevatten en dient te eindigen met de woorden: “Het welk doende”. Naar de betekenis van deze woorden heb ik mijn vader nooit gevraagd, ervan overtuigd dat hij wel wist waar hij over sprak. Speurtochten op Internet leren mij dat de term, ook wel geschreven als “Hetwelk doende”, veel voorkwam in brieven aan vooraanstaande personen. Voor mijn gevoel betekent de term zoiets als “Ik heb gezegd”.

In mijn pubertijd schreef ik mijn dichtkunstige hartenkreten neer in een schriftje, nog ongehinderd door emotionele remmingen. In mijn latere schrijfcursussen werden mij wollig taalgebruik en ontboezemingen als “balsemende bomen” al snel afgeleerd. Ik leerde dat less more is, leerde de noodzaak tot schrappen en verbaasde mij over de werking die een korte tekst kan hebben in vergelijking met een tekst van tweeduizend woorden of meer. Ik leerde dat je soms, om de lezer meteen mee het verhaal in te sleuren, de eerste alinea moet weghalen. Dat je de laatste alinea beter maar kunt schrappen, omdat deze vaak een uitleg of conclusie van het voorgaande omvat. Als een schrijver aan het eind van zijn tekst een conclusie of uitleg moet geven, heeft hij zijn werk niet goed gedaan. Inmiddels blijkt in mijn schrijverspraktijk dat het schrappen al schrijvende gebeurt, al moet ik af en toe het rode potlood nog hanteren.

In de cursussen Creatief Schrijven leerde ik ook  hoe je de lezer kunt pakken, hoe je hem kunt overtuigen. Hoe je emoties overbrengt, niet door deze te benoemen of door ze aan te dikken, maar met behulp van sterke beschrijvingen. Daarvoor maak je gebruik van beelden, metaforen. Maar pas op voor de valkuil van platgetreden paden en cliché’s. Later zag ik dat ook schrijvers als Bernlef en Reve dergelijke principes huldigen en hanteren.

Uit een opdracht in de schrijflessen ontstond mijn bundel Vergeelde Beelden, waarvan enkele verhalen zijn opgenomen op mijn weblog (zie widgets onder PROZA, Vergeelde Beelden).

Sinds 2007 ben ik één van de auteurs in Schrijverscafé Oosterhout.

Met schrijven als passie neem ik graag een voorbeeld aan schrijvers die ik graag lees. Ze inspireren mij door hun taalgebruik, door een opvallende of aparte stijl.

Vaak krijg ik na het lezen van een – in mijn ogen – goed literair boek nieuwe inspiratie om aan de slag te gaan.

Soms lees of hoor ik zeldzaam prachtige regels. Bijvoorbeeld in een onlangs uitgezonden Tv-programma, dat een fragment liet zien van de uitreiking, in 2004, van de Prijs der Nederlandse Letteren aan Hella Haasse. Ik ben op Internet op zoek gegaan naar deze prachtige regels, om ze hier voor jullie neer te schrijven maar vooral om ze zelf nog eens te kunnen lezen. In haar dankwoord spreekt Hella Haase de volgende zinnen uit:

Er werd iets wakker in me, er groeide een noodzaak, die me nooit meer heeft verlaten. Gehoorzamen aan die innerlijke drang was een intense vorm van geluk, naar binnen gekeerd leven in zwermen van ideeën en beelden, niet alleen die vanuit de buitenwereld kwamen instromen, maar ook en vooral, die in mijzelf ontstonden en tekst wilden worden.

Ook Hella Haasse groeide op in de letteren

 … instromen uit de buitenwereld…

… tekst willen worden…

Ofschoon ik zelf zo zou willen schrijven gun ik iedere schrijver zijn succes.

Omdat ik weet van de vreugde die schrijvers beleven aan het creatieve proces.

Omdat iedere schrijver wil schrijven zoals hij schrijft.

Omdat ik weet dat schrijven vaak een geploeter van schrappen en schaven is.

Omdat je als schrijver zelf je grootste vijand of vriend kunt zijn.

Omdat ikzelf mij een schrijver waan.

© Ingrid van den Bergh

© Afbeeldingen: Internet - persoonlijke foto's - omslag bundel 'Vergeelde Beelden'

'fumer peut entraîner une mort

lente et douloureuse'

het geeft je wel een keuze

waarom niet naar frankrijk gaan

als de gezichten somber staan

uiteindelijk komt het moment

dat ze bijna van je erven

wat is er op tegen om te sterven

onder een hemel van azuur,

bij het doven van het vuur

ah, la france, la douce france

niet levender of dooier

maar het klinkt daar zo veel mooier

'monsieur, la vie c'est mortellement'

zo klinkt dat in de buurt van cannes

waar de zusters zijn getooid

met die melodieuze mond

ach, als daar mijn eindpunt stond

nog een laatste zit op het terras

met een van koele wijn beslagen glas

CDA in heerlijke verwarring, ze weten het echt niet meer, hetgeen ik met onverholen genoegen constateer. Gerda Verburg, Tante van Landbouw, grijpt vertwijfeld naar het Glossy-effect. Hoe wanhopig kun je zijn? Doet een greep in de kas van het ministerie om zichzelf even op een Playboy-achtige manier te profileren. Onder het motto: 'wat Paay kan, kan ik beter', laat ze zich in allerlei verleidelijke standjes fotograferen. Het doel volgens haar in de Kamer: PR voor haar jubilerend ministerie. Geen hond die het gelooft, zelfs Balkenende (‘Ik wist hier niks van!’) twijfelt. De Kamer valt over haar heen met een motie van treurnis en zoveel affectie heeft ze al heel lang niet meer ervaren.

“Het spijt me!”, stamelt ze.

Intussen zwicht lieveling Camiel voor de rechtvaardige eisen van zijn Hongaarse vriendin. Die had hem al langer gedreigd met de consequenties van zijn permanente uithuizigheid. “Als je nu niet naar huis komt, vind je over een tijdje niemand meer thuis. Zit ik al lang en breed weer in Boeda of Pest, bekijk het maar Camiel.” De jonge minister kiest voor de scharreleieren en stoot het CDA een tweede mes in de toch al pijnlijke verkiezingsrug. Verhaegen beschadigd door Uruzgan, Balkenende wordt, met de kennis van nu, met de dag ongeloofwaardiger. Daarnaast komen priesters en paters uit eigen gelederen historisch in opspraak, Deetman buigt er zich gelukkig over.

Zelfs de grootste vijanden vinden dit te ver gaan en krijgen medelijden met het arme CDA. Wilders stuurt bloemen naar het partijbureau, Bos biedt aan vrijwillig en permanent het etiket van draaikont te accepteren, Rutte belooft zijn toon een maand lang ‘substantieel’ te matigen, Pechtold spreekt van ‘teveel onrecht in zeer korte tijd’ en Femke probeert Camiel over te halen om zijn drastische plannen nog eens tegen het licht te houden. Er zijn toch ook leuke meisjes in Nederland! Het CDA wordt de eerste partij van Nederland.

Die op het komende congres wordt opgeheven.

© thrammy ‘10

Tijdens het squashen ging het er vandaag extra fanatiek aan toe. Audi is meestal fel maar zonder echt onsportief te worden. De rest speelt gemoedelijker, is buiten meestal weer vergeten wie er binnen gewonnen of verloren had. Ze zitten nu verhit op hun plek in de hoek uit te dampen. Ford wil er nog wel wat van zeggen.

“Man, Audi, je moest weer eens winnen, nietwaar?”

“Lekker toch, een spel is een spel, als ik op de baan sta, ga ik ervoor!”

“Dat was vandaag wel heel duidelijk, als het dat al sowieso niet was”, mengt Citroën zich ertussen. En Ford: “Een spel, Audi, goed dat je het zegt, het gaat om het spel, niet om de knikkers!”

“Hij heeft vandaag niks verkocht, laat hem maar”. Opel toont begrip. “Het zijn bittere tijden voor een autoverkoper. En dan ook nog met zo’n bankiersmerk. Tja, die moeten ook een stapje terug doen”.

“En hoe was het vandaag op dat schooltje van jou?”, Audi richt zich tot Citroën. Hij werkt op een technische school, waar het er af en toe een beetje ruig aan toe gaat.

“Zelfde ritueel, een van de lieverdjes had nog niet helemaal in de gaten dat hij in de banken zat. Volgens mij nog straal onder de dope. Ik heb hem maar naar huis gestuurd. Hij wist echt niet in welke les hij zat, misschien zelfs niet in welk gebouw!”

“Denk erom, jij hebt onze toekomst onder je hoede! Zorg daar goed voor, zeker in deze hectische tijden”.

“En zorg dat ik ook goeie vaklui krijg als de bouw een beetje aantrekt!” De uitvoerder in de bouw preekt voor eigen parochie, waarmee het onderwerp voor de zoveelste keer op de crisis is aanbeland. Daar hebben ze het al uitgebreid over gehad. Dirk en al de andere bankenmeneren en bonusbazen zijn al uitgebreid tegen het licht gehouden. Het gegeven blijft zeuren, maar Citroën heeft er schoon genoeg van. Hij roept vertwijfeld naar de bar:

”Krijn, heb je nog een Loesje bij de hand? Ik wil verdomd iets anders horen!”

Krijn verzamelt Loesjes op internet en lanceert er elke week wel eentje.

“Ja hoor, komt ie: Ik ben nog steeds vrijgezel, mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen!”

Drie stamgasten aan de bar lachen mee. Effe geen crisis, voor even donderdag, nog maar een dag te gaan. Leve het leven.

© thrammy ‘10

(UITSLUITEND GESCHIKT VOOR DEN VOLWASSEN LEZER! NIET AAN TE RADEN VOOR LEDEN VAN CHRISTIAN ARTISTS, DE EO, ART REVISITED EN DE BOND TEGEN HET VLOEK EN)

"NAAR DE CAMPING EN GELACHEN DAT WE HEBBEN MET ZIJN ALLEN NA EEN PAAR COLAATJES MET TIK TOEN HET MATTEN WERD!"  

We begonnen de vorige avond voor het vertrek al met ons een breuk te zuipen, te slem pen en te vreten, dat ging goed tot we het over voetballen gingen hebben en ik word me daartoch  gelijk effe bloedjelink als wat en kon me niet meer inhouden toen ze be weerden dat die holenbeer John de Wolf het beste bewijs was dat de mensheid toch van de apen af stamde, terwijl ik John altijd vond lijken op die griffermeerde tekenleraar Jan van Leun uit Zwiggelte met zijn sombere karpatenkop, die ik de Stalen Jezus van Zwiggelte noem vanwege dat lijdende uiterlijk en die smartelijk trek op zijn kunstkop.

Het werd door de drank al gauw matten, ravotten en rollebollen over de vloer.

De GODVERS vloegen door de lucht, kinken voor de kanus uitgedeeld bij de vleet en de tanden vielen rikketikkend op de plavuizen alsof een snoer parels brak terwijl we maar op elkaar in bleven beuken met flitsende linkse hoek en en knallende rechtse directen!

Het leek die befaamde boks club uit de Albert Cuyp in Amsterdam wel, die onder de naam "De Beuk Er In" heel wat bokalen en Golden Gloves binnen haalde!

Toch bleven we lachen want dit was het ware leven en dat duurt toch maar even dus een paar knallen voor je treiter kunnen er ook nog wel bij!

Het werd dus een flink burengerucht toen we met meubilair dwars door de ramen gingen  gooien en ik school maakte door met een karatestoot een antiek tafeltje door midden te stampen en met een ura mawashi geri het LCD beeldscherm naar de flikkerij hielp.

Ik wist als een voudige boerenlul gewoon niet beter of dit was de normale omgang tussen feestgangers. Wist ik veel!

KLAP MET HET KLOMPJE

Als keiharde calvinisten stonden we in onze jeugd om het minste of geringste met onze klomp in de hand om er boven op te rossen en wie wel eens de befaamde klap met het klompje voor zijn bek heeft gehad weet waar ik over praat, die ziet er nog scheel van!

Dat was niet misselijk, dan weet je weer als gesubsidieerde kunstartiest dat Scheppen Gaat Van Au riep hij! Net als in dat boek van Jessurun d'Oliveira.

We kwamen niet meer bij van de dikke pret-ik krijste nog van Nou ophouwen anders draai ik je kuttekop uit de piskom- en eensgezind belden de volgende ochtend gelijk de fondstandarts om de afbraak in onze bekken weer even op te metselen en bij te plamu ren want met zo'n kerkhof in je bek kun je het bij de loopse wijven in de disco wel schudden als ze bij het bekken en tongen de scherpe randjes van het tandglazuur voelen met hun natte pannenlap!

Nee, dan kan je het schudden met je genitale schuurspons! Of ze schudden jou, als je niet gauw maakt dat je weg komt met je brique bek vol zwart bemoste tandsteen want Moos Tandeloos komt er niet aan te pas, die gaat maar naar het homo plantsoen ouwe mannetjes met verschrompelde slappe piemeltjes lekker afzuigen maar neem een bus dennegeur verdrijver mee want die lucht die er vanaf slaat is niet te harden, dat weet ik uit ervaring als Jonge Borst van veertien! In elk geval kwamen we weer bij onze positie ven toen we de rekening onder onze verneukte neus kregen van Tandarts Maarten Mondbruis uit het kleine dorpje Noordeloos"

HOPPA MET HET SCHARREGATJE 

Ik ga meestal op vakantie naar de Costa Blanca met mijn zesde hands BMW en neem mee : een paar gestolen racefietsen boven op het dak van de auto voor het gemak als je een lekke pijp krijgt, voor je goesting een platgeneukte heroine hoer, hardhandig in de achterbak gekwakt, HOPPA! MET HET SCHARREGATJE, DAAR GA JE;PAK 'M BEET, STANZI schreeuw ik nog en gooi een stel gebruikte seropositieve spuiten uit het homo plantsoen waar ik per ongeluk in trapte AU! er achter aan, een afgeragde tandenborstel waar de haren helemaal horizontaal van staan en de tandsteen van de vorige eigenaar nog aan vast koekt, doosjes slaappillen Donormyl die zo sterk zijn dat een olifant er een half jaar van in slaap valt, want met een half waanzinnige raaskallende aan hard drugs verslaafde venerische teef met een horse habit naast je doe je geen oog dicht als ze niet d'r fix op tijd krijgt, dan ligt ze te vloeken en te schelden, te hyperventileren, te steunen, kreunen, schuimbekken, bokken en snokken alsof ze door een hondsdolle teef in d'r kruis is gebeten en doe ik er nog een schepje boven op door haar een paar ram men, een dozijn kinken, knallen en beuken voor d'r uitgewoonde, verlopen, hologige kanus te verkopen tot ze stil is en half in coma ligt met d'r oog make up uitgelopen zodat ze op een hardrocker lijkt, er is toch niks aan verloren aan zo'n karkas,  hondenvoer, heb nog geprobeerd haar aan de Satanskerk te slijten, maar die namen alleen vet gemeste dubbel F cuppers aan om te kruisigen, in mijn binnenzak een dikke tiet met poen, een extra paar pakken zwart geld, een doosje lek geprikte condooms om die Spaanse wijven eens stevig mores te leren in de zon overgoten Rambla Canaletes (vertaald: de Kale Netenstraat) met je Dobro en je castagnetten, die Spaanse schonen zal ik wel even temmen met mijn pientere pookje, want ik houd wel van de vrouwtjes als ze onder liggen en ik haar polsen in de matras druk tot ze blauw zien, haar daarna voor het gemak aan de spijlen van het bed boei en mijn nagels over d'r vel haal om ze vervolgens allemaal gelijk met jong te schoppen, het liefst gelijk een vijfling, hebben ze ook wat omhanden.

 Ja wel, heb je het ooit zo zout gegeten; de zus van m'n beste vriend, dat valse kutwijf met haar bemoste tanden en hangsnor gaat ook mee in de tandemasser aanhang wagen met dekzeil, die afgeneukte slet slaapt verder maar op de reservebank, waar de springveren door de bekleding heen komen en de hele godt gansche nacht scherp in je reet prikken, kan ze lekker op klaar komen als maso, want ik kan haar lucht niet verdra gen in mijn omgeving, die stoephoer moet ik toch echt niet zonder bijbetaling in slaap hoeven te wiegen als ik vakantie heb of in mijn slaapzak hebben wonen, want dan word ik helegaar pages en trap er het portier uit bij 160 km per uur.

EIGEN LUCHT IS LEKKERE LUCHT

Een half defecte laptop in de rolkoffer met draadloos modem om pornosites te volgen, een mp3 speler voor hard rock, een krat Absinth om stekeblind en helemaal gek van te worden, een lekkend op blaasbed voor die heroinehoer die niks zelf meer kan met d'r knokige Auschwitzlijf en waar alles goed genoeg voor is en toch geen gevoel meer in d'r lijer heeft, een onderweg opgepikte liftende extra wiethoer! Beter in het vlees, nog maffer dan de kruiszuster van om de hoek, maar wel geiler uiteraard met haar kersverse pruimpje vanwege de Arabische Kiff, daar wordt een meid die op haar toekomst is bereid, helemaal woest van in bed!

EEN KRAT "HET KANON" BIER

Kijk maar uit, ze ramt je door de spijlen van het bedskelet , een schetsboek met een doosje op symbolische wijze door midden gebroken potloden, want je bent artist of je bent het niet, een extra doosje XXL anaal condooms voor het betere achterwerk in de kast, een VPRO gids voor de komende week om je reet mee af te vegen, een liftende broodpoot met de Gaykrant in zijn morsige, zwaar besmeurde kontzak om politiek cor rect te wezen bij de grens, die streng kijkende oost blokdouanes met hun karpatenkop pen zijn toch allemaal van de flikkerij of het zijn potten en een bruine zakdoek uit zijn kontzak als signaalvlag voor de goede verstaander, een paar kratten met beugelflessen Grolsch bier, een krat Kanon bier om nog sneller strontlazerus te worden dan normaal, een ons coke, een paar ons wiet, een doorkijkbeha voor mezelf, die ik bij de Hema in Bergum heb gejat in een dronken bui, zwarte nylons 15 denier, ook gejat, een zwart leren jarretelgordel die tegen een stootje kan anders scheurt mijn geliefde die nog van mijn glad geschoren mannenlijf en stuk is stuk, we gaan toch al als beesten te keer en rotten elkaar geregeld de tent uit dwars door het dubbele dak in onze tegennatuurlijke passies gemixt met de lucht van paarse knofloof extra strong, een paar dozijn tanga slipjes van de Wibra, zweetsokken van Zeeman met tenenkaas en knollen er in zo groot als een maasbol, een Steiff beer waar de poten van af liggen en de ogen er af gedraaid, mijn lange onderjurk, paarse pumps ter grootte van kanos met roei riemen, make up voor mezelf als ik naar het travestieten en transsexuelenbal ga, een kokerrokje voor privé parties van mannen zoals jij en ik, je bent travestiet of je bent het niet met je straffe tieten, een mottige zwem broek waar je ballen uithangen vanwege het uitge lubberde elastiek, een set afgeragde dildos en butt pluggen waar de flarden bij hangen om het gezelschap mee te vermaken bij Ezeltje Prik in de kleine uurtjes, SM sport voor beginners, een Rummikup spel, uitgespogen kauwgum en hansaplast voor als het regent in de tent en ik zelf ook, ohropax oordoppen om de scheten van het gezelschap niet te horen als ik slaap, een metselkuip om in te pissen want ik ga in het stikke donker de tent niet uit, dan hangt er voor je het weet een egel aan je ballen, een troffel om de aanslag te verwijderen, een paar gebittenbakken voor de zekerheid, sputumpotten voor de externe secreties op te vangen en door te zenden naar het Forensisch Laboratorium om te checken of we geen kindertjes in het verleden hebben verkracht in een jolige bui, twee sets Amerikaan se roestvrij stalen tepelklemmen, zwepen, riemen, karate hand schoenen, katoenen koorden om mijn geliefde mee vast te binden aan een hangbrug of omgekeerd bij d'r achterpoten als een King Size denneappel aan de hoogste tak van een pijnboom, hijs-, bind- en tuig werk met goedkeuringsstempel van de VSSM, een speciale radio om de buren af te luisteren, in legkruisjes voor mijn natte anus, tijger balsem op mijn ballen en tepels te smeren om goed wakker te blijven, een televisie met een schotel en een digitale ontvanger, een omvormer van 12 naar 220 volt, een mud aardappelen, honderd tachtig pakjes Knorr soep; een halve kubieke meter porno boek jes, paarse kaarsen voor de verlichting zowel als de behandeling van de vrouwelijke medepassagiers met gloei end kaarsvet in d'r intiem, het handboek "Sadomasochisme Voor Gevorderden" in Frans, Duits en Engels.

ONTMAAGD DOOR DE S.S.

Een stapel beduimelde realistische romannetjes als "Ontmaagd door de S.S." en "Brui den voor één nacht", dat zijn de lekkerste bruiden voor de -gommen, een stapel homo fiksieboekjes om bij af te rukken als je die wipkip zat bent met d'r rokende kutspek, een dvd speler erbij met honderd SM porno videos, een Tens Unit om mijn geliefde elektrisch e schokken te geven om d'r ondernavelse accu op te laden en een opblaasbaar zwem bad om in te schijten en daarna te liggen dobberen met zijn allen, een mannelijke en een vrouwelijke opblaaspop als we te kort komen tijdens de herfststormen, glijzalf voor de anale correcties, veertig flesjes poppers, een paar met roze bont gevoerde hand boeien om de meiden aan de tentpaal vast te leggen in geval van nood als het begint te onweren en ze hysterisch van angst weg willen lopen naar de camping beheerder om die als wisselgeld te fast fistfucken, pepperspray om in je holte smeren, brandt je voor uit als een reet raket, Vicks om op je ballen te smeren, schuurpapier om je tepels op te schuren, een liter wonderolie voor de Quick Shit, een zelf geknoopte sisal hangmat van een lui zwart joekel over genomen, een beha gemaakt uit halve Cocosnoten, een pak Max Havelaar koffie, een liefdes schommel om lekker op te wippen, een cd van Hound Dog Taylor , een cd speler , een cassette met muziek uit de jaren '60, vijftien zakken diepvries petatten van een goed koop merk inclusief ingebakken kankerverwekkers, een gros kroketten merk berenlul van de Aldi, een King Size zak plakkerige droppen, een Edammer kaas die is gaan uitzweten, stroopwafels, zes koelboxen voor bier, twee bierflesopeners, een kurken trekker en een WC plopper OM DE CHAMPAGNE KURK UIT JE REET TE TREKKEN, EEN VREEMDELING ZEKER, DIE VERDWAALD IS ZEKER, een zaklamp, waterpijp, een zwart leren SM-pak, een roze muskieten net, een leren SM prikkel beha, een boeket brand netels voor een streelfoltering door mijn minnares, een defecte wek ker, een strippoker spelletje, vier katten , kattenvoer, zes stinkende katten bakken, een lekkende duikbril, een snorkel , zwem vliezen, intiem spray, Chanel Egoiste, een pik zalfje, nog een emmer brandnetels voor een prikkelende streelmassage, een middel tegen zakschurft en kutschimmel, een Wartenberger wiel om mee over de huid van mijn geliefde te rollen en een veertigtal strings, een camera om de vrouwen te fotograferen in compromitterende situaties of op de plee, afluisterappa ratuur en een video camera om in de WC te hangen, een tube zaad dodende pasta, aanmaakblokjes voor de barbe cue, tampons, een komkommer om jezelf mee op te neuken, een wc-eend, een plestik fopkut uit de winkel van Christine LeDuc Made in Taiwan, eerst wel even wasen tegen de tropische bacillen en virus sen, voor je het weet heb je de berri berri in je stront gebied en zweren zo groot als de land kaart van Patagonië, een jaargang playboy en een opblaasbare dolfijn, viagra pilletjes, want na zes liter bier kan ik 'm ook niet meer omhoog krijgen, een opblaaskrokodil om op de zee te drijven, zwembanden, een alarmpistool om de buren mee te bedreigen, een natuur bad spons met een gleuf er in voor als je wijf er weer eens van tussen is met de badmeester, een waterscooter, een Chinese vlieger, een agenda, mijn groene gemzenveren hoedje tegen de zon, een hard houten tuinstoel, een 220 volt agregaat voor als het licht uit gaat , een plak setje met banden lichters voor kapotte, nog meer gebruikte, lekkende condooms, een ipod, een jachtmes met dubbele bloedgleuf, een video cassette van Ma Flodder, t shirts met opdruk 'ik ben geil, schat, wil je lekker neuken?' glijmiddel, een paar zakken paprika chips, een bajonet uit de eerste wereldoorlog, knoflookpoeder, vitamine bruistabletten, gist tabletten om vrijuit te schijten, virus doden de vaginaal pasta om de Nachwuchs af te straffen als die begint op te spelen, een urinaal, een spiraaltjes tegen schede babbels, een Kalasjnikow met zestig maga zijnen voor als de Guardia Civil langs komt en een dubbele vibrator voor tegelijk anaal en vaginaal gebruik van 65 cm lang, een door de NVSH goed gekeur de oppompbare voorbind dildo voor mijn vriendin zo dat ik ook eens geregeld een grote beurt krijg als ik onder lig, potten mayonaise, SM videos, een frituur pan, mijn gsm-oplader, een rug krabber, insecten spray, een zes boksbeugels, een waterpistool met zwavelzuur, een kratje Tsjechische handgranaten, die versplinte ren zo lekker in het zachte vlees van de onderbuik.

MAAGDENBLOED MOET KOKEN

En gelachen dat we hebben! Vooral toen ik de kampbeheerder knock out sloeg voor de lol, die een gebroken kaak op liep, een breuk in zijn oogkas, het andere oog nog net aan een draadje er uit hing waardoor hij de onderkant van zijn neus kon zien, daarna zelf voor de lol door een glazen deur strontlazerus getuimeld na een verkeerd uitge pakte snoekduik, half groggy bloedend als een rund afgevoerd met een slagaderlijke bloeding in de laadbak van de pick up van een boerenlul naar de eerste hulp post, ik globberde van mijn Ibizalaarzen af omdat mijn poten in mijn eigen bloed stonden te sop pen, lekker warm in de Spaanse zon, bloed moet koken, een tand door mijn lip geslagen door een meid die ik in de disco ongevraagd bij haar tieten pakte, kreeg een paar kinken op mijn bek van de plaatselijke boks kampioen waar ik niks tegen klaar maakte toen ik zijn vriendin per ongeluk onder d'r grijp en graairokje bij d'r sliploze poes pakte, een blauw oog door een plopper geslagen, die jam mer genoeg kamioen Taekwondo was, WIST IK VEEL DAT IK GELIJK EEN HERSENSCHUDDING HAD! WAAROM ZEGGEN ZE DAT ER NIET BIJ?GVD!, liggen kotsen op de plee met mijn kop in de toiletpot, dankzij een handvol Franse laxeer tabletten door de dunne vliegende slingerschijttiefusstrontreet keesruftersstorm mezelf drie dagen lang onder gescheten in de feesttent van Sam en Moos, PAK 'M BEET, STANZI, het hele opblaasbed naar de kloten, VIJF KILO LICHTER DOOR VOCHT VERLIES, vliegende tering hoest op mijn longen door het tochtige tentzeil, een politie agent die de weg vroeg het licht uit zijn ogen geslagen, zijn pistool en hand boeien afgepakt, een abstract schilderende gesubsidieerde kunstenaar in zijn ballen getrapt en mede gedeeld dat ie nou ook eens het begrip Entartete Kunst aan den lijve had gevoeld, een galerie houder uit Friesland twee knallen voor zijn kop gegeven die nou in de WAO loopt, een zwaar bebaarde, langharige tekenleraar uit Leeuwarden afgerost met een sandwich tafeltennisbatje en een stalen honk bal knuppel voor de finishing touch, een paar goed ingevette ping pongballen in zijn hol gestopt omdat het met hard gekookte eieren niet wilde vlotten... een vrolijke bende dat het werd! Gelachen dat we hebben! Volgend jaar weer! De verzekering betaalt...

Mijn gedicht 'Stuntman' is door Joost II Sickenga bewerkt voor het project De Uren van prodcutiehuis de Wintertuin:

De Uren

In het e-project De Uren beschrijven twaalf dichters de afzonderlijke uren van de dag. Beeldkunstenaar Joost II Sickenga transformeert deze nieuwe gedichten tot animatie. Dit resulteert uiteindelijk in een prachtige screensaver, die ieder uur een poëzieanimatie vertoont. De Uren is een langlopende Wintertuinproductie. 

Via de volgende link kun je de screensavergedichten van Mark Boog, Arjen Duinker, Vicky Franken en Menno Wigman lezen en bekijken: http://www.wintertuin.nl/producties/de-uren/

Poli van het ziekenhuis, gisteren. Neutrale wachtende gezichten. Mensen die elkaar mijden, haastige, soms bezorgde blikken. Kapot gelezen tijdschriften, een grote, tergend langzame klok en opvallend mooie kunst aan de muur. Een moeder met een mooi kind van een jaar of vier, vijf. Lange haren, leuke snoet, kan zo bij de film. Lijkt op die jongen van dat doelpunt op tv. Hij heeft de waterautomaat ontdekt en drinkt en drinkt.

“Mag ik er nog een, mama?” Hij heeft de ene beker nog niet leeg, maar vindt het apparaat zo interessant werken. Het blubbert en het borrelt.

“Ja, doe maar.” Hij drinkt meer en sneller dan goed voor hem is. De beker moet leeg. Hij boert en zet de beker weer onder de tap, vult de beker, drinkt weer. Moeder bladert in een glossy.

“Mag ik hierna nog, mama?” Hij is met zijn denken al bij de volgende beker.

“Nee joh, dat wordt teveel”. Het jongetje kijkt rond en de mooie moeder begrijpt hem. Misschien zijn er klanten.

“Misschien wil die mevrouw of die meneer een beker.” Geweldig idee. De jongen stapt dapper op de wachtende mensen af. Die ene mevrouw wil wel. Hij mag haar een bekertje brengen. Daar stapt hij met de veel te volle beker op haar af. Opperste concentratie. De mevrouw komt hem tegemoet.

“Hij kan later een kroeg beginnen”, probeer ik.

“Of hij wordt brandweerman”, zegt de mooie moeder. “Hij wil iets met water, dat is duidelijk”.

Dan is iedereen voorzien en de jongen zit zonder werk. Zo vroeg al. Het bevalt hem niks. Hoe moet hij in godsnaam deze lange, loze tijd door komen?

© thrammy ‘10

Brokstukken geleden leven

vormen beelden in haar hoofd

smelten samen tot een nieuwer leven

In een lichter wordend huis

roept zij het verloren kind dat er

altijd was en nu langzaam verdwijnt

Ze hoort het leven dat hij maakt

bij haar ontwaken uit een lang verdriet

dekt ze hem toe met haar beslapen laken

©vuurjuffer, maart 2010

honden blaffen naar de maan

omdat zij haar ware aard

niet kennen

niet haar intuïtie

noch haar verbeelding

zij is het vrouwelijke

maar er is ook haar angst

voor het onbekende

bang om grenzen

te overschrijden

haar zelfvertrouwen

zal verzoening brengen

tekst: vuurjuffer

foto: MPM©reations

8 maart 2010

Hoe merk je dat je oud wordt? Aan je kinderen, ze zeggen opeens van die verstandige dingen. En aan je haren, ze glijden langzaam en zeker naar deftig grijs en vervolgens op je schouders. Tja, wanneer je ze weigert te verven, krijg je dat, zegt mijn lief. De haren dus. Ze verklaart dat het heel normaal en helemaal van deze tijd, om die een kleurtje te geven. Ik weiger halsstarrig, wijs op het feit dat alleen vrouwen dat recht hebben en ene heer W.

Hoe weet je dat je heel oud wordt? Aan het feit dat je oud-leerlingen met hun volwassen kinderen in het winkelcentrum signaleert. Aan het feit dat een van die kinderen je even later een parkeerboete oplegt. Het brandt op je lippen om te zeggen dat je hun vader in de klas hebt gehad. Je bent al zo oud en zo wijs (lief waarschuwt je gelukkig!) dat je dat net niet zegt en accepteert je terechte bon.

Hoe weet je dat je te oud wordt? Wanneer je na twee uur wachten in de recreatiezaal een koekje krijgt uitgereikt op je nummertje en er blij mee bent. Als de eerste oud-leerling inmiddels opa is geworden, als je grijze haren opeens zijn verdwenen, als je al heel lang geen bonnen meer krijgt, want je hebt geen auto meer maar een 4W-drive rolstoel met zuster aandrijving. Je komt überhaupt nooit meer buiten en zeker niet meer in een winkelcentrum en ene W. was een politiek mannetje dat zijn haar verfde en lang geleden voor enige ophef zorgde in Nederland.

© thrammy 10

het pleisterwerk gescheurd

de stoffering is gekleurd

in valer tinten

dan toen ze werd gekocht

een kunsstof houten kast

houdt met moeite planken vast

het toilet ruikt

nog van andermans vocht

een tafereeltje aan de muur

van lang verdwenen natuur

en het bed

kraakt een beetje gek

een glimlach op haar gezicht

en wat zwaar is lacht ze licht

en ik weet

ik hou van deze plek

© lebonton

…MAAR NOG VEEL AANGENAMER WAS IK ZELF AL ZEG IK HET ZELF; GOTSALME TRUTTEN BOLLEN, WAT WAS IK AANGENAAM, ZO AANGENAAM DAT DE AANGENAAMSTE UIT HET HELE ATELIER GEBOUW DAAR BIJ IN HET NIET VIEL!

(reactie op weblog drs. Huub Mous)

fred van der wal 31 december 2008 op 11:29

Wittgenstein, je reinste apenkool, Schierbeek volkomen overschat gewauwel van een alcoholische octopus in lange broek, Lucebert, nonsens rijmelarij van een schavuit die niet kon schilderen en schrijven, allemaal voer voor AA (Academische Arrogantie) lijders, dikdoeners en pseudo intellektjuwelen.

Huub Mous 31 december 2008 op 12:39

@ Fred van der Wal

 Nog even terugkomend op Ernst-Jan Engels die zijn atelier had in de voormalige school in Tweede Nassaustraat, waar jij destijds ook een atelier hebt gehad. De brieven in het boek van Gerard Reve ‘Ik had hem lief’(1975) waren aan hem gericht. In werkelijkheid was hij niet de geadresseerde. Dat was Jacob Cals, wiens identiteit volgens afspraak geheim moest blijven. Deze falsificatie werd ontmaskerd door Rogier Proper in twee artikelen die kort na het verschijnen van ‘Ik had hem lief’ werden gepubliceerd in Vrij Nederland (1 en en 15 februari 1975). Ernst-Jan Engels is overigens wel een bestaand persoon. Hij was destijds een jong kunstenaar die was opgeleid aan de Rietveld Academie. Hij raakte bevriend met Reve, nadat de relatie met Jacob Cals verbroken was. Jacob Cals (overigens geen zoon van de ex-minister-president) was ook een jong kunstenaar, die opgeleid was aan de Koninklijke Academie voor Beeldende kunsten in Den Haag. Van Ernst-Jan Engels is ook de tekening op de achterflap van ‘Ik had hem lief’ Hij ontwierp ook een cover voor dit boek, maar die werd afgekeurd. Jacob Cals kreeg- nadat het uit was met Reve – een relatie met Johan Polak, die later grote stennis maakte over het feit dat de brieven aan Jacob Cals alsnog waren gepubliceerd. terwijl Polak aanvankelijk met de publicatie (met de andere naam) had ingestemd. Blijft de vraag wanneer de relatie tussen Reve en Ernst-Jan Engels zich nu precies heeft afgespeeld. Ik schat in 1974-1975. In de literatuur over Reve – en de inmiddels verschenen brievenboeken – vind ik daar heel weinig over. Je herinneringen aan hem zouden mij verder kunnen helpen. Kun je nog eens iets meer over hem schrijven, liefst met exacte data? Je zou me daar een groot genoegen mee doen.

fred van der wal 3 januari 2009 op 14:22 

Ik heb één keer voor zijn poes gezorgd op zijn atelier toen ie naar die promiscueuze homo van het Reve ging en in een prentenkast op zijn atelier zitten rommelen waar wat slechte fotootjes van blote jochies in lagen, hetgeen mij weinig zei. Ik heb niks met jongetjes.

Die totaal talentloze lummel van een Ernstjan Engels had het voor elkaar gekregen van grondbedrijf dattie het naastliggende atelier ook nog bij het zijne kon trekken en de scheidingsmuur weg geslagen. Je was het neukie van Reve of je was het niet.

Die ateliers waren schoollokalen van 8 x 8 ongeveer dus meneer had voor Amsterdamse begrippen een luukse ruimte van hebbikjou daar voor een krats alleen omdat ie zijn lul liet pijpen door die schandaalauteur.

Uiteindelijk is die ErnstJan Engels in zijn gestoorde gekte met flessen gaan gooien naar mensen die in de tuin beneden zaten, heeft brand gesticht in de gang waar ik mijn atteljee had, dat toen in de hens is gevlogen en daarna is ie terecht ingerekend door de GG & GD en in het leipespeis opgesloten waar ie nog lang en gelukkig leefde, naar ik hoop of zich heeft opgeknoopt aan de plee trekker, daddis normaal in die gestichten.

Wat drs. Huub Mous deed bij die slappe pik begrijp ik nog niet en pleit niet voor hem. Ik meed ErnstJan als de pest, maar ben iets zakelijker ingesteld dan een kunsthistoricus. Hij kocht voor en paar knaken kitsch schilderijtjes op het Waterlooplein op en onder tekende die met zijn naam, die werden dan gotbetert door de kritiekloze contraprestatie commissie in Amsterdam voor 7000 gulden per stuk aangekocht.

In die commissie zat een buurman van mij van de Bilderdijkkade, een totaal talentloze luiwammes, een epigoon en een jatmous, die Matta naschilderde en elke keer tegen aankoop van mijn werk stemde, maar dat maakte niks uit, want de andere commissie leden stemden voor.

Nou wil ik ook weten of jij je lul kermis hebt laten vieren tussen die achterwangen van die lummel.  Heb je je door die lamzak van een ErnstJan soms laten neuken of omgekeerd?

Nee toch?

Je moet het wel eerlijk zeggen, anders zwaait er wat.  Dan mag je achteraf wel gauw naar de lullensmid een paar spuiten antibiotica halen alsnog, want die artiesten uit de tweede Nassaustraat neukten alles wat los en vast zat en als ze geen gat in een vleeberg voor handen hadden stopten ze 'm wel in de inktpot of tussen de deur.

Nou zaten in dat gebouw wel meer hele en halluvve garen, communissten, occultisteen, sterrenwwichelaars, profeten van het ongerijmde, idioten, junkies, dieven, een moordenaaar, balletdnsers, amateurhoeren en krankzinnigen, dus een waanziinige  meer of minder maakte niks uit.

Ik ging elke dag met een bezwaard hart naar dat halve garen asiel aan de tweede Nassaustraat 8 waar je op de lucht van hasj de gangen door dreef. Het halve zolen paradijs op kosten van de subsidie.

Een korte tijd liepe Jacqueline de Jong er rond, een hoera trut die zich door die klad schilder Jorn had laten innaaien plus klaar beffen en bevriend raakte met het wijf van de nep en namaak fotograaf X. te R., kan ze ook niks aan doen, ze vond meisjes ook leuk en heeft nou kanker in een ver gevorderd stadium, dat komt er van als je je tegen Fred van der Wal verzet, dat pakt altijd verkeerd uit, dus ik zou maar lelijk uitkijken als ik jou was of heb jij soms als Rooms jongetje een bescherm engeltje op je schouder zitten, een cherubijntje met ddikke billen die op je tong piest zoals al die engelen.

Of neem nou uit dat gebouw een andere arrogant kaatje kippekop, de schilderes Christine K., die de staat veertig miljoen poogde af te zetten met uit haar dikke duim gezogen verhalen over door de Duitsers gevorderde schilderijen en ook nog fingeerde een ras Jodin te zijn dus de hele Joodse lobby liep te hoop tot in New York aan toe opdat ze haar gelijk kon halen. Ze heeft niet haar zin gekregen. Zo kan ik over dat atelier complex nog wel even door gaan. Luchtfietsers en kleiduikers, zuipschuiten en junkies.

Misja 7 januari 2009 op 21:59

en het was er ook best wel vies kan ik me herinneren….de plees al helemaal, volledig uitgebeerd en ondergescheten, getver, als kind vond ik het alleen leuk om met een oude autoped lekker over de gangen te racen…

en de olieverf en terpentijn-lucht op freds atelier waren aangenaam…..

Scherts Schetebal uut Bontebok 7 januari 2009 op 22:03

…maar nog veel aangenamer was Fred zelf al zeg ik het zelf; gotsalmetruttenbollen, wat was die aangenaam, zo aangenaam dat de aangenaamste uit het hele gebouw daar bij in het niet viel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER OF STEEK MIJ EEN VEER IN MIJN BOLLE REET, WANT HET IS POMPEN OF VERZUIPEN!

Boekenweek 2010; thema: JONG

Het gedicht 'Straat' is speciaal gemaakt voor het thema van deze boekenweek. Het beschrijft een periode in mijn leven waarin ik mij bevond op de scheidslijn tussen jeugd en volwassenheid. Ik was tweeëntwintig, net getrouwd en verhuisd van het vertrouwde nest in Limburg naar een protestants dorp op de Veluwe.

Zomaar, van de ene dag op de andere, moest ik afstand nemen van alles en iedereen die mij tot aan mijn trouwdag hadden vergezeld: Mijn ouders, acht broers en zussen, mijn hartstikke leuke baan, mijn huisarts, buurtwinkel, mijn vertrouwde cafeetje.

Mijn vriendin, mijn koor.

Geen warm onthaal, daar op de Veluwe. Ik had wel terug kunnen kruipen naar waar ik vandaan kwam.

Straat

waar mensen wonen
alsof er niet gewoond mag worden
zoals zoveel niet mag van god
en zijn gebod
 
turen achter spleetgordijnen naar argeloze buren
blikken vragen mij wat ik hier moet

die Limburger zwijgt er zijn warme tongval koud
gaat er
stilletjes
dood

© Tekst: Ingrid van den Bergh

© Afbeelding: Paul Dikker

 14 maart treed ik op met Schrijverscafé Oosterhout

Beste mensen, volgers, lezers,

U zweert natuurlijk bij internet, uw goed recht, maar ik voel mij moreel verplicht om u allen nogmaals te wijzen op het grote maatschappelijk belang van pagina 401, Teletekst. Er verschijnen vaak berichten die essentieel zijn voor het bestaan, dan wel zeer noodzakelijk voor het behouden van een goed humeur. En zoals u weet is humor de meest goedkope, de meest broodnodige en heerlijkste levenselixer die voorhanden is. Vandaag twee 401 berichten, beide betreffende de verheugende en gelukkig steeds verdere feminisering van onze samenleving. Laat de vrouwen maar schuiven! Die glazen plafonds barsten binnenkort als fragiele keukenruitjes.

Het eerste bericht gaat over een 112-melding van een Duitse mevrouw, waarschijnlijk een jongere zus van Frau Müller bis Erkelenz uit het verhaal Poepie, hiernaast in de marge. Ze had iets verdachts in haar Haus gehoord en belde de Polizei. Die wilde niet sonder mehr sofort in de auto stappen, dus de vrouw moest de telefoon eerst in de buurt van het geluid houden, maar toen waren die Männer dan ook helemaal overtuigd. Ze spoedden zich ter plekke en vonden na lang suchen een enthousiast juichende vibrator tussen het ondergoed in de kast. De nabij gelegen metalen SM producten rinkelden vrolijk mee. Het apparaat werd rücksichtslos abgeschaltet en ter plaatse verhaftet. Op het bureau werd een melding gemaakt van ‘een persoonlijk apparaat wat onschadelijk was gemaakt’.

Een andere flink aan de weg timmerende lady in de States werd door een overijverige sheriff gearresteerd nadat ze ‘a terrible accident’ had veroorzaakt. De naast haar zittende passagier verklaarde onder ede dat zij (the lady driver) zich had schuldig gemaakt aan het scheren van haar schaamstreek terwijl ze de auto bestuurde. Hetgeen jammerlijk mislukte. Tenminste het sturen. Ze had een UD, een ‘Urgent Date’, maar dat vond weinig genade in de ogen van de sheriff. “It’s a bloody shame…!”, probeerde de lady nog, maar vergeefs. Na de Duitse vibrator werd ook het Amerikaanse scheerapparaat in beslag genomen…. ...en verbeurd verklaard.

© thrammy 10