Sneeuwtapijten en jolijten

Eigenlijk is elk commentaar overbodig. Deze Blauwe Reiger (Ardea cinerea) vertelt zijn eigen verhaal.

Eet smakelijk.

Voetstappen van de Verschrikkelijke Sneeuwkat

En ik had me nog zo voorgenomen hem niet te laten gaan. De hele ochtend miauwde hij me de oren van het hoofd. Hij moest en zou naar buiten, de sneeuw in.

Ik besloot om me niet te laten "ommiauwen" en zette de muziek wat luider om het kattegezang van kater Smokey enigszins te overstemmen.

Maar het gezang van Enrique Iglesias werd me na verloop van een  kwartiertje ook al te gortig. Al besloot ik m`n poot stijf te houden, Smokey had stellig besloten van niet.

Het toeval wilde hem een handje helpen.  Zoals dat zo vaak gaat, want wat hebben we zelf in de hand en wat niet...

Er zaten vogels in de tuin, in de grauwe sneeuw, hongerig en afwachtend te kijken. Gewapend met brood, stukjes appel, verse vetbolletjes en wat vogelzaad, fluks de tuin in geslopen. Maar ouwe Smook was me te snel af en glipte mee naar buiten.

Uren later was hij nog steeds niet terug en ik begon me zorgen te maken. Vorige week was hij immers meer dan vierentwintig uur weggebleven.

Inmiddels had een zwartwitte brutale buurkat de vogels verjaagd en was zelf aan het brood begonnen. Die kat wilde ik weleens met een kiekje betrappen.

Gewapend, ditmaal met fototoestelletje, ben ik achterom geslopen. Daar zag ik verse voetsporen in de sneeuw waar ik als een speurhond achteraan ben gaan snuffelen.

Het spoor eindigde bij de achterdeur waar de Verschrikkelijke Sneeuwsmokey op de kliko zat te wachten. Dit gebeurde een half uurtje geleden.

Smokey ligt nu, na een bakje catmilk en een kuipje kattenpaté, prinsheerlijk te knorren. Zich zoals altijd van geen kattekwaad bewust. Wat een kattenleven!

En toen liep hij hier langs.....

Tien meter verderop is hij `t hoekje omgegaan, te zien aan de nog verse sporen...

(foto`s Smokey 15-2 2009)

Om het carnaval een beetje te ontlopen ging ik weer eens op oertocht door de Ooijpolder. Jammer dat ik het pas zo kortgeleden heb ontdekt. Maar aan de andere kant, nu valt er nog veel te ontdekken.

Zo maakte ik een maand geleden op deze plek een fraaie spiegelfoto in ijs en water. Nu lag er nog slechts sneeuw.

Het barst er ook van de wilde dieren. Heel subtiel staat er bij de ingang een bordje dat je minstens 25 meter afstand moet houden tussen jezelf en zo'n oeros. Maar wat nou als zij op minder dan 25 meter van het pad staan? Gelukkig had hij geen belangstelling voor mij.

Even verder lag de dijk. Een prachtig winters landschap.

Onder aan de dijk vond ik deze resten van paalwoningen. Ofzo. Een mooi lijnenspel, in elk geval.

Het zal wel nostalgisch Nimweegs zijn, maar ik blijf een blik op de brug machtig mooi vinden, van welke kant dan ook.

Terug vanaf de dijk schrikte ik een kudde koniks op. Ze galloppeerden in de stuivende sneeuw weg. Even later zag ik ze terug in de luwte van een kreekdal. Ik voelde me net Ayla uit de Stam van de Holenbeer en kreeg neiging er eentje uit te zoeken om te temmen. Maar ik heb me beheerst.

Een fraai stukje industrieel erfgoed langs de dijk. Uit 1865.

De kortste weg terug voerde door het centrum waar ik midden in de carnavalsoptocht terecht kwam. Je ziet toch dat Nijmegen net te noordelijk ligt om echt iets van de praalwagens te maken. De meesten waren van karton en stelden niets voor. Deze vond ik wel grappig, omdat hij aansluit mijn verhaal gisteren over de 'carrus navalis'.

Ook qua kijkers was het behoorlijk mager, trouwens.

Ivy

Na alle sneeuw en dooi en wéér sneeuw, ligt er nu eindelijk ook behoorlijk ijs.

Er is een klein beetje sneeuw gevallen maar dat kan allemaal goed weggeveegd worden waardoor er door de hele stad geschaatst kan worden, en dat werd er deze zondagmiddag. Het was ontzettend gezellig om te zien.

Zelfs op de haven kon worden geschaatst!

En op de Oosterhaven was een mooie baan geveegd, al was hij niet druk.

Op de grachten in de stad was het aanmerkelijk drukker

Op deze gracht heb ik  leren schaatsen, pal voor de deur. Thuis schaatsen onderbinden en dan tilde mijn vader ons op het ijs.

Jong en oud op het ijs

Schaatsen of gewoon lekker aan de wandel

Het plezier straalt er vanaf!!

Een verte in wit, weiland na weiland
de paarden zijn donkere vlekken
die hier al eeuwen
in hun roerloosheid
bevroren lijken

Stilte die hoorbaar is
echo van vallende vlokken
helder zilverlicht
spiegelende kristallen op de sneeuw
aan de slootrand

Zwanen zijn één met het land,
een beetje log rondstappend, deinend,
alsof ze het golvende water
in hun bewegingen hebben opgenomen  

Een ooievaar vliegt klapwiekend over
met witte vleugels  
uitgesneden uit de sneeuw

Schets in woorden
www.deboventoon.nl

... (Sneeuw dus. En bevroren appels.)

Vandaag een heel ander beeld de natuur heeft vele gezichten deze is erg mooi en trekt je naar het ijs

Je waant je ergens ver van de bewoonde wereld.

Hier moet je gewoon schaatsen en je voelt de spanning van het onbeklende onder de sneeuwlaag soms kraakt het licht

het is een gevoel wat niet te beschrijven is als een elfsteden tocht uit 63 op het Gooimeer

Meisje van de sneeuw wat zijn je gangen

De winter is een sprookje want je gezicht

vertelt  ervan je schijnt  zo vol verlangen

en vlokken brengen dwarrelend bericht.

meisje deze eeuw  doet een paar passen

even terug je leest een ongeschreven brief

het lichte hemelwoord kan zo verrassen

de wereld wordt  vandaag heel even lief

gevoelens uit een hinderlaag  en ‘t land

wordt toegedekt, auto’s hebben mutsen op

meisje met de sneeuw en zoveel in je hand

 als druppels  nu straks gaan rikketikken

 word jij misschien een frisse regenpop

en geen vogel zal van jou dan schrikken.

© c.u.

In de jaren tachtig kregen we elke week een folder van de wibra in de bus met foto's van mooie boerderijen bovenaan.

We gingen verhuizen naar een dorp en mijn vriendin kwam kijken. Toen ze uit het raam keek riep ze uit: Het lijkt wel een wibra boerderijtje!

En zo noemen we hem nog steeds!

Hoe fotografeer je een vliegende sneeuwbal?

Zo dus!

Hij kwam nog aardig hard aan, zo te zien!

Tuurlijk wel ! Ik zou het helemaal niet erg vinden als het maandag allemaal weg gedooid zou zijn. Maar vanochtend was het wel weer erg mooi, een verse laag sneeuw over Soestdijk...

Met een aardige zonsopkomst erbij.

Rustiek uitzicht op besneeuwde bomen.

En de ene na de andere vlucht ganzen boven ons hoofd...

De Stripman

....kon ik mijn ogen niet geloven...........

Help - ik wil geen sneeuw meer...........

Afgelopen dinsdag was een zonnig maar ijskoude dag.
Bij temperaturen van -4 graden liepen wij in de duinen
en met verkleumde vingers heb ik nog wat plaatjes
kunnen schieren.

Het was geweldig om te zien hoe de zon al die 
ijsbrokjes veranderde in fonkelende kristallen.

 Zo mooi als ik het zag heb ik helaas niet kunnen
vastleggen maar deze foto's geven wel een indruk.

Ik had dit duingebied nog nooit in deze winterse omstandigheden gezien.

Het was ondanks de kou zeker de moeite waard!

Nu het KNMI het niet doet of niet durft, doe ik het maar:

Ik geef een voorwaarschuwing voor een weeralarm af want
in de avondspits kan het gaan sneeuwen, ijzelen, hagelen en
hard gaan waaien.

Meestal valt de overlast bij een aangekondigd weeralarm nogal mee
en daarom durft men waarschijnlijk niet meer.

Nu er geen weeralarm is afgegeven vrees ik het ergste.

Dus u bent gewaarschuwd.

Deze sneeuwmandala krijgt u er gratis bij!

Vannacht is er weer een laagje sneeuw gevallen....tijd voor bespiegelingen.

Op ons terras zie ik vogelpootjes afgedrukt; het kris-kras-spoor begint en eindigt plotseling.

Dit beeld doet mij denken aan de eindigheid van het leven. In het licht van de eeuwigheid smelt het spoor en de sneeuwlaag in korte tijd. En in die tijd tussen de landing op aarde en het vertrek speelt zich even het leven af... met zorgen om een kruimeltje mee te pikken, en daarnaast toch tijd vinden om je eigen liedje te zingen.  Touché.

Nog nasudderend over de voorstelling die ik gisteren zag, waarover later meer, volgde ik vandaag de route van huis naar het station om mijn fiets op te halen. De sneeuw die ik gisterenavond zag en voelde, vormde vannacht een dun kleed, voornamelijk over het westen des lands. De dooi zette al meteen vanochtend in, dus ik moest snel zijn er nog iets van mee te krijgen. De eerste foto doet me denken aan zwart-wit films en foto's waar details worden ingekleurd om de aandacht te trekken. Zie je de rode besjes?

De sneeuw en de grauwe lucht maakt van bovenstaand beeld iets anders dan ik gewend ben te zien. Zonder zou ik er niet aan denken het te fotograferen. Het lijkt boven zichzelf uit te stijgen.

Dat geldt ook voor de klinkertjes die alweer zichtbaar worden, het kleed vertoont gaten, waardoor het wegdek een bijzondere compositie wordt.

De kleur komt in deze foto van de Meelfabriek.

Vandaag is uitgeroepen tot de akeligste, somberste en deprimerendse dag
van het jaar!

Alsof ze weten wat er nog gaat komen!!

Wat het weer betreft kan het aardig kloppen:
Droefgeestige nevel over een dooiend land!

Maar als dat alles is, dan komen we het jaar wel door!

Hoe het voor anderen is, weet ik niet maar persoonlijk
is er wel iets dat droevig stemt.

Afgelopen zaterdag kregen wij het bericht dat een tante
plotseling was overleden.

In september vierde ze met zo'n 30 neven en nichten uitgebreid
haar 80e verjaardag. Ze was op 20 december jarig maar omdat dat
zo kort voor de kerst was, vierde ze het op een mooie zonnige dag

in september j.l.

We genoten van haar verhalen over de tijd dat ze werkzaam was als

kraamverpleegster en op haar brommertje met de vroedvrouw achterop
bij nacht en ontij door de polder tufte op weg naar weer een bevalling.

Dit feest was haar zo goed bevallen dat ze niet wilde wachten tot volgend
jaar maar alsnog haar verjaardag op 20 december wilde vieren en ons
opnieuw uitnodigde, dit keer voor een winterbuffet.

Ondanks het weeralarm vanwege de hevige sneeuwval op die zondag,
waren bijna alle neven en nichten uit alle hoeken van het land weer gekomen.

En nog geen maand later krijgen we het bericht van haar overlijden.

Ze had wat moeite met lopen, en was wat kortademig maar verder had
ze ogenschijnlijk niet iets levensbedreigends.

Kennelijk heeft ze toch voorvoeld dat er iets niet goed was en heeft
ze alsnog haar echte verjaardag ook willen vieren.

Wat goed dat ze dat gedaan heeft!

 (foto gemaakt op 20 dec. vanuit de "feestlocatie")

In onze lokale krant stond een foto afgedrukt van een sneeuwpop.

Niet zomaar eentje, maar een echte Nijntje Pluis. Die zag er zo leuk uit dat ik jullie die niet wil onthouden. De foto heb ik "geleend" van de website van de krant.

Ik vind het helemáál leuk dat ie is gemaakt door zo'n stoere knul.

Hulde voor de maker van zo'n lieve sneeuwpop.

Vanmiddag ging ik rond half 5 nog even aan de wandel.

Op de ijsbaan was een klein baantje geveegd en een handjevol mensen was aan het schaatsen. Met de laagstaande zon en de kleurende lucht was het een sfeervol plaatje.

Vlokje na vlokje dwarrelt de sneeuw naar beneden. De straten, de paraplu’s, de auto’s, langzaam kleurt het land zich wit. Er lijkt geen einde te komen aan de stroom ijskristalletjes die de wolkenmassa verlaat.

Ik kijk uit mijn dakraam. De kindersleetjes verdrukken de sneeuwvlokjes op de stoepen. Ook de mannen in pak vertrappen het tere laagje met hun rubber zolen. De daken verdwijnen onder een laagje wit, maar de vlokjes op mijn raam smelten en rollen als druppeltjes van het schuine venster. Langzaam verval ik in gepeins. De witte massa in mijn hoofd vult zich met gedachten. Ik stel me ieder denkbeeld voor als een sneeuwvlokje. Mijn hersenpan als een grote sneeuwwolk.

Een schilderij van de sneeuwvlokjes uit het hoofd van Alfons Mucha (Winter Night, 1920)

Rustig zwieren de ijskristallen door mijn hoofd. Gedachten die in mijn hoofd blijven zitten, vormen een laagje, als sneeuw op de stoep. Hierdoor verdwijnen de oude gedachtenvlokjes onder de nieuwe. Soms voel ik een slee door mijn hoofd glijden. Het zijn de gedachten die worden vertrapt door invloeden van buitenaf. Ze verdwijnen na een goed gesprek, een emotionele ervaring of gewoon na het zien van een simpel televisieprogramma.

Er komt nooit een einde aan de sneeuwbui in mijn hoofd. Sommige ervaringen zorgen voor een ware sneeuwstorm, waarin iedere gedachten direct lijkt over te gaan in de volgende. Zelfs ’s nachts gaat het door. Maar van de winterse neerslag tijdens de nachtelijke uren, kan ik me vaak de volgende dag niets meer herinneren. Slechts enkele dromen zijn zo intens dat de sneeuw tot na mijn ontwaken blijft liggen.

Ieder vlokje sneeuw heeft de eigenschap te smelten, zo ook de vlokken in mijn hoofd. Gedachten laten zich niet makkelijk bewaren, niets is zo onvoorspelbaar als ons geheugen. In de kern van mijn brein zit een grote sneeuwbal waar de belangrijkste sneeuwvlokjes zich aan hechten. Maar de meesten zullen voor altijd vergaan en verdwijnen zoals de druppels op mijn dakraam.

Een schilderij van de sneeuwvlokjes uit het hoofd van Alfred Sisley (La neige à Louveciennes, 1878)

Vaak wil ik mijn gedachten delen met een vriend of een geliefde. Maar de sneeuwvlokjes laten zich niet fotograferen, ik moet het subjectievere middelen doen. De gedachten laten zich slechts vertalen in een tekening, een schilderij of een schets in woorden. Maar hoe ik ook blijven oefenen met schetsen en tekenen, nooit wordt de sneeuwtekening zoals de vlokjes in ons hoofd.

Er zijn nou eenmaal vele kleuren wit. De tint van de sneeuw in onze hersenpan verschilt altijd van de tekening. Toch moeten blijf ik de vlokjes tekenen. Het is de enige manier om onze gedachten niet te vergeten en ze te delen met anderen.

Dit winterkoninkje lag echt geen kou te kleumen.....

kijk maar hier, er was een rooie kater........

die ook nog met het dode vogeltje  begon te spelen..........

Door de kater gevangen in een onbewaakt ogenblik....op zoek naar voedsel.

en hier ter finale  echt wordt verslonden......

....veren werden afgehapt........compleet geript.

Tussen alle boekbeslommeringen door ben ik veel buiten. Heel veel buiten.

Dat komt nauturlijk door de honden en zeker door Luca, de pup.

Gelukkig heb ik sinds kort ook een nieuwe camera, dus dat daagt uit.

Dus experimenteer ik er lekker op los!

Waarbij dit schaap erg zijn best deed in the picture te komen!

Net als deze paarden trouwens

Naar boven kijken heeft soms ook zijn voordelen:

En aan het einde van de rit.....is er een lichtpuntje

En een hond vol sneeuw!

Tijd voor koffie!

En dan weer aan het werk

Smetteloos wit ligt het Ledig Erf erbij. Omringd door een hek ligt het al jaren te wachten tot er iets mee gebeuren gaat. De weg die erlangs loopt is een van de drukste van Utrecht. Voortdurend denderen hier de lange gelede bussen voorbij op weg naar de Uithof of terug naar het station.

De zuidelijke binnenstad ligt aan de overkant. Alle fietsers en voetgangers komen langs het hek. Maar dit terrein, hier loopt nog geen kat. De sneeuw blijft hagelwit. Op weg naar de binnenstad stap ik af, glibberend over het gladde trottoir, en maak een foto.

Niet deze. Die heb ik gemaakt toen ik terugkwam. Het was half vier, en de zon die een uur tevoren nog onzichtbaar was achter de wolken, was nu tevoorschijn gekomen. Hij stond zo laag dat hij in de stad niet te zien was, maar hier wel. Wat maakt dat een verschil, dat zonnetje.

Een ansicht  met morgenlicht van een van de hoofdwegen in onze wijk. Er ligt wat  vers gevallen sneeuw of de winter aarzelt tussen dooien en vriezen.

De foto is genomen  met een canon s30 terwijl ik met Bella de hond liep. Die kon toen nog  wel wat horen en zien, maar de laatste dagen gaat het bergafwaarts met haar.

Dat het plaatje aardig gelukt is  danken we aan het feit dat mijn blafbeest even in de sneeuw snuffelde en niet onverwacht op een cruciaal moment een ruk aan haar riem gaf.

©.c.u