Als je dwars door een storm loopt

hou je hoofd rechtop

wees niet bang voor de duisternis

aan het eind van de storm

is de regen op

en is'r de zoete zang van de harpvis

Loop dwars door de wind

Loop dwars door de regen

Al zijn je dromen naar de kloten

Blijf lopen! Blijf lopen! Met een groter hart

Zul je nooit meer alleen lopen,

je loopt nooit meer alleen

O.a. Elvis en Sinatra zongen dit clublied van Liverpool:

When you walk through a storm,

hold your head up high,

and don't be afraid of the dark.

At the end of the storm,

is the golden sky,

and the sweet silver song of the lark.

Walk on through the wind,

walk on through the rain,

Though your dreams be tossed and blown,

Walk on, walk on with hope in your heart,

And you'll never walk alone,

you'll never walk alone.

(R. Rodgers - O. Hammerstein II)

Met als toetje de rockvariant:

Wij kwamen met tienduizend

in onze rood-witte kleuren

want eenmaal in de week

dan zijn wij niet alleen

het stadion een moordkaap

daarin onze dromen verdwijnen

niemand weet waarheen

en de deuren gaan nooit open

you'll never walk alone(2x)

schrijf het op de muren

knoop het in je oren

busy

when you walk through the storm

en als ik droom dan bloed ik

uit mijn hart en uit mijn nieren

en ik droom van al het speelgoed

dat ik nooit had gekregen

en we vragen aan de moordkaap

waarin onze dromen verdwijnen

eenmaal in de week

dan zijn wij niet alleen

you'll never walk alone (2x)

knoop het in je oren

schrijf het op de muren

you'll never walk alone(2x)

you'll never walk alone...

(Gorki, Vlaamse rockband, 1993)

Vanuit de trein naar Amsterdam CS zag ik bij Diemen een vrij grote begraafplaats.

Deze begraafplaats heb ik wel vaker vanuit de trein gezien, maar steeds vergat ik thuis na te kijken om welke begraafplaats het precies gaat.

Dit vond ik:

“In 1907 besloot de Hoogduitsjoodse gemeente een nieuwe begraafplaats aan te leggen, omdat na 200 jaar intensief gebruik begraafplaats Zeeburg vol raakte. In 1914 werd begraafplaats Diemen in gebruikgenomen. Al snel vond er een herverkaveling plaats. In 1925 onteigende de gemeente een stuk grond voor de bouw van een spoorwegviaduct, waardoor de begraafplaats in twee delen uiteenviel.

Als gevolg van de verkoop van een deel van begraafplaats Zeeburg in 1956 bracht men 28.000 graven over naar Diemen; op een grote grafsteen in het veld Zeeburg staat in het Hebreeuws: 'Moge deze rustplaats verder ongestoord blijven.'

In Diemen staan ook circa 400 urnen uit concentratiekamp Westerbork. Tussen 1943-1945 zijn in het crematorium Westerbork, onder dwang van de omstandigheden, 529 joden gecremeerd. Tijdens en na de oorlog zijn de urnen overgebracht naar de plaatsen van herkomst van de overledenen.”

Zoals ik al opmerkte oogt de begraafplaats ongebruikt en onverzorgd.

Nu begrijp ik ook de tekst:

“Moge deze begraafplaats verder ongestoord blijven.”

DE FRIESE LETTEREN KNETTEREN. DRS. HUUB MOUS OOK! EN HOW ABOUT FRED VAN DER WAL? KNETTERT DIE SOMS OOK? NOU, DAN BLIJVEN WE EVEN UIT DE BUURT VOOR ZO LANG HET DUURT!

Huub Mous, sept. 2006: Kortom, de Friese letteren knetteren weer als vanouds. Er werd gisteren volop gedronken en geroddeld.

Zo hoorde dat in het eerstkomende nummer van de Moanne, dat volgende week uitkomt (met alle gedichten en foto’s van Tegen het vergeten) een schokkend interview ver schijnt met S. A., directeur van Schouwburg de Lawei in Drachten.

Marc Kooij liet verder nog weten dat Misja, die zijn weblog geregeld van commentaar voorziet, ook werkelijk bestaat.

Ik heb haar altijd opgevat als een afsplitsing van het getroebleerde ego van beeldend kunstenaar Fred van der Wal.

Maar zij is écht Freds dochter en kent Keu al sinds jaren. Soms is het goed om de virtuele wereld van het net eventjes in te ruilen voor de keiharde realiteit van het roddelcircuit.

Verder zag E. H. er weer fleurig uit. Hij blijkt van de een op de andere dag gestopt te zijn met roken, en dat via de ‘cold turkey methode’. Onlangs fietste hij in vier weken tijd van Avignon naar Leeuwarden, waarbij hij onderweg nog even heeft staan mijmeren bij de pont Mirabeau in Parijs, de brug waar ooit Celan van af is gestapt en waar Ingeborch Bachmann zo aangrijp end over geschreven schijnt te hebben. E’s goede vriend A. de V. had zich laten verontschul digen, evenals E’s broer T., maar voor de rest gaf iedereen acte de présence.

Zelfs Cor van der Wal (ondergeschoven, geheime broer Fred van der Wal) was aan wezig, terwijl hij niet eens zelf geen gedicht had geschreven.

Gisteren meldde hij nog op zijn weblog dat hij een voorspellende droom had gehad. Een belangrijke Fries zou vandaag de dood in de ogen gaan zien. De lynchpoging van Elmar Kuiper (zie foto) heeft deze voorspelling bijna doen uitkomen.

Huub Mous 9 september 2006 op 16:49 

Diep verscholen ergens achter in mijn weblog vond ik de volgende reactie die daar een uur geleden werd achtergelaten:

“Vanaf het Pikmeer in mijn kleine wrakke roeiboot met de Zuidwester verdomme en de oliejas alweer achterste voren op waardoor ik weinig zie van het schone Friese land wil ik toch verklaren via mijn roeptoeter over het water dat Huub Mous vaker gelijk heeft dan ongelijk in zijne dodelijke frustraties. Ja,ja, voor meneer Mous begint het op zijn leetfijd al aardig te kieren en dan kijkt hij om en ziet een vreugde loos leven in Friesland achter zich en weet dat er geen terugkeer meer mogelijk is. Wie werkelijk Guts heeft verlaat het Friesland, meheer Mous, zoals ik en keert net als Berend Botje nimmer weerom. En dat hij een potje wil gaan liggen bokken met J. S. van dat nummer van Bob Zimmermann `Visons of Johanna`daar lult de hele buurt over en er wordt al zoveel geluld in de buurt, want daar is het een buurt voor!”

Was getekend: Fred van der Wal

Pas op Fred, het kan daar aardig spoken op dat Friese water. Straks keer je als Berend Botje inderdaad niet weerom en heb je voor eeuwig geen Pikmeer.

Was getekend:  Huub Mous

fred van der wal 17 september 2006 op 11:06

Beste Miezemous,

Nu wordt ie mooi! Iedere ware man heeft een eigen pikmeer. IK heb daar een ode aan gebracht in taal, een prachtige popsong:

“I’ll sail my ship alone, with all the things I own” over het pikmeer natuurlijk, dat ik bevaar op een ruim bemeten kotter voor de visvangst, door mijzelve begeleid op de electric blues guitar en mijn pumping piano, gelijk een Jerry Lee Lewis. Hysterisch dus. Dat wil ik voor je zingen, gekleed in jarretelles, nylons, tanga met speelopeneningen en doorkijkbeha voor “A Room With A view”, geen blinde muur dus, anders verliezen we elk perspectief uit het oog.

Was getekend: Fred van der Wal

Herplaatsing beeld

Het beeld de ‘Twee zeilen in de Golven’ is deze week herplaatst  in de vijver aan de voet bij de Kadijkflat in Delfzijl.

Het beeld van Jan van Eijl, dat eerder aan de gevel van cultureel centrum  Molenberg hing, heeft een grote opknapbeurt ondergaan en er is een nieuwe sokkel ontworpen.

Het initiatief is afkomstig van de Culturele Raad Delfzijl en de werkgroep Kunst en Cultuur van wijkplatform Delfzijl Noord. Het leeuwendeel van de restauratie- en plaatsingskosten is betaald door de werkgroep Kunst en Cultuur uit het wijkbudget. De restauratie en herplaatsing van het beeld is tot stand gekomen in nauw overleg met de familie, van de inmiddels overleden Jan van Eijl.

Afgelopen week is het waterpeil in de vijver is tijdelijk naar beneden gebracht en een tidelijke dam aangelegd, zodat de sokkel geplaatst kon worden. (Het waterpijl is nu weer aan het stijgen, zodat de sokkel onder water zal verdwijnen)

Op vrijdag 19 maart onthulde wethouder Thea van der Veen het beeld de Twee Zeilen in de Golven bij de Kadijkflat aan de Kustweg. Bij de onthulling waren de familieleden van Jan van Eijl aanwezig. Van de restauratie, plaatsing en onthulling is een filmverslag gemaakt, die binnenkort hopelijk ook op internet is te zien.

"Het oogt als een abstract geheel. Maar wanneer je de titel weet, zie je de verticaal als uit de golven opreizende reizen zeilen. Van Eijl had een voorliefde voor gladde organische vormen, voor het spel van licht en donker, voor  brede thema's als evolutie en natuurlijke processen"

Foto 2: gemeente Delfzijl

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over woontoren Kadijk.

Er zijn van die jaren om niet te vergeten. Zo ook: 1956. Het grootste deel was ik 11 jaar. En ik had van mijn moeder geleerd om om me heen te kijken. Naar mensen, naar gebeurtenissen. We lazen De Katholieke Volkskrant en luisterden naar de radio. Het nieuws werd intensief gevolgd en becommentarieerd.

Het weer van 1956 was al opmerkelijk. De winter van 1955/1956 staat op de 6e plaats van koude winters gemeten vanaf 1901. De maand februari van 1956 was de koudste wintermaand van de twintigste eeuw: -6,4°C. Dat merkten we in onze bovenwoning, waar de Etna-potkachel met steenkolen roodgloeiend gestookt werd. Op 14 februari 1956 werd er een Elfstedentocht verreden en op 16 februari 1956 werd in Uithuizermeeden -26,8 graden Celsius gemeten.

De zomer van 1956 was de tweede koudste zomer van de twintigste eeuw met een gemiddelde temperatuur van 14.4ºC en slechts 427.9 uren zon.

Aan heftige gebeurtenissen was het elke week wel raak. Het begin van de rassenrellen en demonstraties voor gelijke burgerrechten van de negers in de nog aanbeden Verenigde Staten. Nederland en Indonesië steggelden om het bezit en de status van Nieuw-Guinea. De onthullingen van Chroetsjov op het XXe partijcongres over de Stalinterreur in de Sovjet-Unie. De franse protectoraten Tunesië en Marokko werden onafhankelijk; het franse Algerije bleef  een brandhaard. Op Cyprus was het al tijden gevaarlijk onrustig. In Djakarta overlieed Leon Jungschläger in de gevangenis voor dat zijn doodvonnis voltrokken kon worden.

De AOW-wet werd in de 2e Kamer aangenomen. Na een bezetting van 74 jaar verlieten de britten de Suez-zône, maar later leidde een crisis tot een oorlog tussen Israël en de arabische buurlanden. In het duitse Der Spiegel verklaarden Juliana en Bernhard gegriefd te zijn over de aantijgingen in de Greet Hoffmans-affaire. Wij weten inmiddels wel beter.

De mijnramp in het waalse Marcinelle met 262 doden maakte in ons gezin veel indruk. In Polen en Hongarije braken opstanden uit tegen het communistische regime, maar ze werden bloedig neergeslagen. Er vluchten 110.000 hongaren naar het Vrije Westen. De Hongaarse Opstand heeft mij politiek bewust gemaakt. Mijn hele leven zou ik heftig anti-communistisch blijven.

In de gezinnen werden in de “gezellige” huiskamer met zijn schemeruurtje nog gelezen (b.v. Arendsoog, Kuifje, Kick Wilstra) en spelletjes (kaarten, monopoly, mens-erger-je-niet) gespeeld.

Zaterdags in de keuken in de teil, de haartjes nat en met een krant vol pinda’s die gedopt werden luisteren naar amusementsprogramma’s voor het hele gezin en hoorspelen op de radio. Een middag naar de bioscoop was al heel wat; het City was in de Voorstraat bij ons om de hoek. Ik herinner me uit deze jaren films als High Noon, Roman Holiday, Bridge on the River Kwai, Moby Dick, Dein ist mein ganzes Herz, de Sissifilms, Ben Hur. Maar gedweept met filmsterren als Doris Day, Roy Rogers, Brigitte Bardot, Marilyn Monroe of hun mannelijke equivalenten heb ik nooit gedaan. Ik heb nooit echt idolen gehad.

Competitiesport ging mij meer interesseren. Urenlang voetbalde ik op het nog autovrije Janskerkhof. Ik verzamelde van voetbalplaatjes,  las de strip van Kick Wilstra en luisterde naar de radioreportages van Olympische Winterspelen in Cortina d'Ampezzo, de Xe Elfstedentocht , de 1e Europa Cup en de Tour de France, die Woutje Wagtmans had kunnen winnen, maar het werd de onbekenede Roger Walkowiak..

Nederland stuurde vanwege de aanwezigheid van communistische oostbloklanden geen vertegenwoordiging naar de Olympische Zomerspelen in Melbourne, waar sporters zich jaren op hadden voorbereid.

Ik werd een fervente supporter van de voetbalclub DOS, die in het Oude Galgenwaard een paar jaar later met Tonnie v.d. Linden als sterspeler de landstitel zou behalen. Zelf zat ik  door toedoen van buurjongens op de damclub Ons Genoegen, want op voetballen kon je pas vanaf je twaalfde.

Ik fietste heel graag op mijn standaardfiets door de utrechtse wijken, naar buitengebieden als Rhijnauwen en Blaucapel, langs de prachtige Vecht en vertrouwde Kromme Rijn. Het was een gedenkwaardig jaar.

In de serie evergreens vandaag een vertaling van een liedje van Hank Locklin, een Amerikaanse countryzanger uit de jaren zestig, die met twee andere hits hier al had gescoord.

A Foreign Love Affair begint met:

I wonder how many poor boys like me

are still in love with a foreign memory

And how many poor girls are waiting over there

With their hearts tied to a foreign love affair

Foreign love affairs distant lands apart

foreign love affairs many broken hearts

Een Vakantieliefje gaat zo:

Ik snap het niet hoeveel arme knapen

hun kop toch zo op hol laten raken

door vakantieliefjes die op hen wachten

hoe ze al woelend hun slapeloze nachten

doorregen van de zoetste herinneringen

overleven als liefdeswerk van leerlingen.

Door flessenpost veranderen hun tranen

in kopietjes van hun begeerde lichamen

Diep in zulke gedachten verzonken

wordt tot de bodem leeggedronken

wat niet langer bereikbaar is voor hen

wiens levenslust afhangt van de pen.

Met mijn hoofd op zijn buik

biedt hij me een stevig matras

en voel ik niets van het natte gras

noch van het dichtvallen van de fuik;

even leek het alsof hij weer terug was

with his willing hands on my ass.

Om in het Engels verder te gaan:

The bottleman crossed the sea

back to his dearest, his own family

left me behind, down on my knees

praying the Lord, give me peace

Wat vrij is vertaald met:

In ieder geschreven woord

flest hij een deel van zijn gezin

ik wil niet spreken van een moord

maar van onschuld evenmin.

Er is ook een versie van Hank met de titel

Please help me I ám falling

I wonder how many poor boys like me

are still in love with a foreign memory

And how many poor girls are waiting over there

With their hearts tied to a foreign love affair

Foreign love affairs distant lands apart

foreign love affairs many broken hearts

[gitaar ]

I'd give up a kingdom if I were a king

to be with my darling

and have one golden ring

But I have no kingdom

so all we have to share

Are the mem'ries of a foreign love affair

Foreign love affairs distant lands apart

foreign love affairs many broken hearts

[gitaar]

Vertaald:

Ik geef een koninkrijk als ik een koning

zou zijn en mijn liefste mijn gouden ring

Maar ik heb geen koninkrijk dus alles

wat we kunnen delen is louter blingbling.

Zo gaat dat met Buitenlandse Liefdes Zaken

Gebroken harten die kant noch wal raken

zonder een goede reisverzekering.

De druipende taal der tongen drupt door

verhaal halen bij Fred "Honeydripper" van der Wal

LALALALALALLLL IS MIJN  LALLENDE LIED VAN VERGEETMIJNIET EN DAT IS NIET HALAL- OF HOERA POWEZIE, LIEVE LEZER EN -ESSEN!

HET IS DE MOND, DIE VAN PAIN AND PLEASURE REPT EN DE ZOETGEVOOISDE LIPPEN DIE VAN HONING DRUIPEN BIJ WIPKIPPEN, DE BIJTGRAGE TANDEN DIE HET HANDVAT VAN DE ZWEEP VAST KLEMMEN, MAAR VOOR HOE LANG? 

HOW LONG BLUES & IT'S A HARD ROAD !

 
Ik neem mij al langer voor korte bijdragen te schrijven, kernachtig, zakelijk en toch very to the point. Stuff voor jonge en toch moderne, eigentijds ogende jonge mensen van de klok en de klepel, die van mensen houden, in afleveringen gelijk een vuile ton (feuilleton) en beweeg mij aldus in de van speeksel druipende taal der tongen als maatschappelijk bewogen beweger met de bolle bips heel wat behoedzamer dan in het begin als onstuimige weblogger als Razende Roel met een grote boodschap in zijn hete broek.

Nee, dan zit je niet echt prettig op je burostoel achter je laptop, laat ik U dat vertellen. Je staat op, rekt je uit en gaapt met je opgedroogde koeienvla pekkend aan de ach terham.

Verschoon mij SVP even!

Kijkt in de spiegel en ziet een kop als een bord Brinta zonder stroop. Een nieuwe dag, opnieuw een ouwe kop.

Er leeft weer!

Schoffelend shuffelen door het leven in waggelende Duck pas, de Syphillittic walk, gelijk een replica van Charlie Chaplin, de voeten 180 graden uiteen, dat loopt zo charmant wiegend door het zon overgoten landschap met je bamboe wandelstok, onderweg naar morgen.

Hoe vertederend! Hoe filmisch!

Gotsalmeliefhebbe!

Al weer een Zieltje zonder zorgen!

Laten wij het vooral over de weerloze woorden hebben die het waard zijn om weerbaar te maken en dan heb ik het niet over Koos Woordeloos of Moos Brodeloos, maar over breeding en het gewapende woord.

Wat voor breeding?

Wat voor wapens kiezen de woorden?

Weettikveel! J**st mag het weten, maar die weet van niks!

Cultural breeding natuurlijk.

Kulturele broedkippen en carnavaleske kemphanen. Psychopatische paljassen en zwart gallige druiloren, dan heb ik het over de gesubsidieerde collegaatjes van toen de gulden nog een daalder waard was op de vleesmarkt. Duivelsdrek. Andermans veren, eigen pek.

Wie beweegt zich in de peripherie van mijn bestaan? Geen kunstzinnige krielkippen uit de Krakatau of kuikens sexen. Een verdwaaalde pikbroek dan in een dwarsgestreepte zeemanstrui? Koffie drink ik zelden in De Zwarte Haan, daar aan de Waddenkust.

Laat ik met U gelijk het diepe in gaan.

Waar gaat het 'm om? Waar wilt U 'm hebben? Van dattum? Hoe vaak?

De taal geperst in de vorm via wijd opengesperde poriën van de expressie en daarna in met de voorhamer van de smidse de mallen van de vorm geslagen, dáár gaat het om. Beuken op het aaambeeld van de taal op witheet gloeiende woorden!

Dit gaat ver! 
Mooi toch?

Gehoefijzerde doorgespijkerde zinnen die voort klepperen tot over de horizon waar de pot van goud wacht.

Welke pot wacht daar? Ra, ra, ra, wie heeft die bal, die bal van goud zonder hout?

Het is toch ook zo dat de slag om Srebrenica verloren is door al die homos in het Neder landse leger? Dan kan er ook nog wel een pot bij. Ik ga me daar een potje discrimineren! Niks hoor! Bejjebelazerd!

Er is maaar één oplossing!

Kunt U nog slaan, sla dan mee!

Daar gaat het toch om?

The Pain And Pleasure Factory?

Tekens op de huid van de tijd?

Gotsijdanck ben ik meestal leed verwekkend, zelden verzachtend! De literatuur van de vuist slag of van de fluwelen handschoen; het is mij om het even! De streelzweep of de zwiepende zweep; het is om het even.

De diepte begint aaan de oppervlakte en ga je verder dan zet je maar een mijnwerkers lamp op met een koplamp.

Doch laat ik mijzelve eerst even introduceren voor we verder gaan!

U kunt altijd nog afhaken en een kopje Senseo kutkoffie gaan zetten voor ik de klemmen aan zet van de hoogspanningsgenerator!

Hoor 'm eens geruststellend zoemen. U kunt altijd nog het vriesvak in. De techniek is een zegen voor de mensheid.

Zegt U nou zelluf! Vonken onder de as.

Uiteindelijk ben ik toch moeders liefste jongen en de braafste van de klas, dat hoor ik al zo lang van hele lieve jongens als Wim D. die het kan weten, maar eerst even met de muziek mee, op weg naar Huisje Weltevree. No kidding! 
En willen wij niet allen die positie bekleden in onze jongensdromen van paradijselijke onschuld, bovenaardse vrede en in den ander één welbehahahahagen?  
Ja! Voorwaar! Hier sta ik en kan niet anders!

In de huiverende naaktheid van mijn bestaan! Mag ik eerst even mijn behahaha aangorden voor ik U ter willen ben en de borden in een lauw sopje laat glijden?

Ja, dat mag, want het zou eeen mooie boel zijn als dat nou ook al niet kon op het balcon.

Laten wij ons nu even op iets anders richten met het telescoop vizier met draadkruis. Symbolisch gesproken. Als de aardappels koken.

Beter is het om het voorlopig maar in de natuur te zoeken in meditatieve mankerende momenten vol complimenten van elfen, feeën, trollen en kabouters tegen twaalven en een flankerend beleid vol veelbelovende beloftes. Je moet toch wat in je dalles en merode.

Alleen voor de lezer die met zijn bijziende ogen tussen de regels door leest, dat schiet lekker op. Ik heb het dan deze keer bepaald niet over gebloemleesde goorheden of diepte spychologische te interpreteren dubbelzinnige dichtkunst, noch over de partij voor de dieren.

Een poweem ontsprong mijn gewelfde zuchtende mannenborsten en armen als worsten terwijl ik een AHA Erlebnisss kreet uitstiet in bad:

O, Gij Natuur! De koorts van mijn leven!

Het duurt toch allemaal maar even?

Waarom zijt gij een gapend graf

moet mijn gekankte roosje sneven

is me dat niet al te maf?

doornen zonder tak

zure appels in mijn zak

breekt mijn lijdende guichelheil af

nimmer reed ik in een Daf

waartoe dan mijn teed're harte

magdalena moeder der smarte

geen aasje vreugd erbij

staan wij allen in de rij

koppensnellen hoort erbij

het pientere pookje in zijn vrij

O, wreed noodlot!

Hoe staan wij in zijn vrij

O, herneem de gifbeker even van mij

dan sla ik de luiken open

de wind eeen zwarte stoot

alle seinen staan op rood

met geloken ogen

in de goot

nooit genomen toch in de boot

Doch ik herpakte mij uit mijne powetiese bevlieging, tijdelijke extase en mystieke adoratie voor de romantische powezie-wist onder het nippen van een kopje sjokola met slagroom dat alle powezie sentimenteel gelul was- richtte mij weer op spijkerhard proza en keek eens goed rond wat er te beleven viel in de badkamer!

Dat viel gotsammetruttenbollen even tegen!

Want wat zien ik? Niet veel! Ik kek eens naar boven; ik keek eens naar beneden!

Zelfs mijn eroszwaard was niet ten hemel geheven terwijl wij allen van nature weten dat elk mens van een warm bad bloedgeil wordt. De douchekop drupte nog na van de vorige dag. Ik stond op een droogje!

Toch viel mij iets op na die hele fles Wodka toen ik onder water gleed en bellen begon te blazen. Jammer dat ik mijn GSM stevig omklemd had! Niet waterproof dus, maar wat kosten die dingen vandaaag de dag nog?.

De echte poweet drinkt zich het schompes zoals een roerdomp zich in water thuis voelt.

Ik blies door onder water.

Ziet de bleke maan stillekes verrijzen, als zij geruisloos over de akkers des levens klimt, ziet hoe op de dodenakker de glimmende knekels uit de graven hunne Danse Macabre in het kwijnend schijnsel kwijlt. De twijfel druipt van de preekstoelen af.

Zo lang je er maar niet onder zit.

Ik keek verder in het donk're berenmannenzoenvissenbos en observeerde, noteerde, analyseerde, deduceerde en fileerde.

Ai! Bijna mijn duim er af tussen de vissenkoppen! Een bloedbad. Snel pakte ik de Leuko plast. Afbinden die hap! Bloed stelpend en stollend. Voor je het weet loopt een mens leeg. Holvat blijft over.

Ik mijmerde door.

Had ik niet beter pindas kunnen gaan doppen?

Keek verder dan mijn neus lang was met die infra rood verrekijker uit de dumpwinkel om de hoek naast het komenijswinkeltje van GaitJan Kruutmoes met zijn kutkonijnen en wat ik daar zich zag afspelen in de bosjes, nee, dat was niet om over naar huis te schrijven. Laat ik het onder de vleespet houden, anders wordt menigeen nog verkouden.

Ik keek totaal ontheemd in veld en beemd rond. Staarde, zag groen en geel en waar mijn oog zich wendde, omlaag, omhoog, 'k wist; we houwen het niet droog.

In het onbepaalde verschiet zag ik een wijle den ander niet.

Daarom snel geplengd die zoute traan, liet ik voor de powezij in d'ogen staan. Alleen zo kon ik verder gaan.

En weer zag ik verder dan wat ik in mijn stoutste dromen had gezien. Visionair gesproken, de bedauwde, wazige ogen geloken.

Voor zover je bij nacht een ontij tenminste kunt rond kijken.

Niet ver dus.

Eigenlijk geen hand voor ogen te zien aanvankelijk tot de maan een Hi Ho Silver Lining gaf aan een donderveelkoppige overtrekkend loodgrijs wolkdek.

Het zou binnen korte tijd ophouden met zachtjes te regenen wist ik na die ellenlange lessen over klimatologie en meteorologie van meneer Hermans met zijn vogelachtig profiel.

Ik had van jongs af aan een Onweersneus.

De capuchon van mijn eigele windjopper trok ik over mijn kop. Ik was allergisch voor ander mans zure regen en vermeed meestal de Golden Showers, gemeengoed in de bosjes.

En wat zien ik toen mijn ogen aan het duister gewend waren?
Ziet de ten hemel geheven wortel treurend in haar tortel die de klamme sponde derft en het gekrookte riet aan de voet der neergebuinde wilgen van tranentrekkend gevoel en lillende liefde sterft... while my guitar gently weeps, want zonder geluid kan het niet! 
Dat willen wij-een totaalpakket, tijdelijk in prijs verlaagd- en wie niet horen wil moet lek ker gaan voelen.

Een dikke zeven dus voor alle moeite.
Zal ik dan niet eindigen als de los gezongen bezinger van de berstenvolle lamme klo.... pardon, klamme loten der volsap stromende zul'vren berken met hunne onrustig uitspruit ende bladerdek in het zulveren voorjaarslicht van de maneschijn begeleid door de lied'ren der nachtegalen, het gekwek van jonge eenden en de roep van The Lonesome Wolf die aan onze grenzen staat te wachten tot die ook eens binnen mag tegen half acht met zijn roedel?

Die blues Early One Morning nog eens afspelen op mijn MP3 afspelen. Of Rock Me Baby van Bo Diddley? Stormy Monday?
Als dan ook nog de stormvogel onrustig over wiekt in zijn scherende vlucht gelijk de zwaluw onvoorspelbaar zwalkend zwenkt in zijne onvoorspelbare banen, de beschrijven de wiskunde van de lucht en de Tjif Tjaf lekker tjiftjaft kan de avond niet meer stuk en daar is de avond toch ook voor want aan een stukkende avond zonder meer hebben we toch met zijn allen ook weer niks, naks notting, mijn lul smaakt naar bedorven bokking?

Wie zal de brokken lijmen? Nee, de vis wordt duur betaald.
Natuurlijk wel even hand in hand voor Volk en Vaderland op het sterretjesmos in het Berenbos met een lekker mokkul die wel een pint lust en een punt kan zetten, alhoewel boeiende gesprekken over het Hogere der lage lusten en vice versa niet uit de weg gegaan moet worden.

Als we wel even de wekker zetten...

Willem de Mérode (1887-1939) droeg 95 gedichten op aan Reind, Simon, Henry, Jan, Arie, Hans, Dick, Jaap, Jopie, Okke, Guus en Bram. Hij schreef het boek OKKE naar zijn favoriete leerling. In zijn gevangenisjaar 1924 verscheen het knapenminnaarsboek Ganymedes. En dat alles in de periode waarin sexualiteit een gelegitimeerd taboe was.

Willem Keuning beleefde zijn pedofiele aard als Willem de Mérode in gedichten, gebundeld in De overgave, Het heilig licht en Het kostbaar bloed, gedichten die expliciet over jongens gaan, maar veel vaker richten ze zich tot een naamloze "u". Uit de oorspronkelijke teksten, uit brieffragmenten en dagboekbladen blijkt onomstotelijk zijn geaardheid. Hij schrijft ook over de mythische Ganymedes, de gebeeldhouwde Antinous of de geschilderde Blue Boy.

Willem Keuning was onderwijzer in het groningse Uithuizermeeden. Tot aan 1915 (de dichter was toen 27 jaar) verhulde hij zijn pedofiele gevoelens. Vanaf de publicatie van Jongensportret veranderde er iets. Hij zette zijn masker af en liet merken dat het jongens waren die hij bewonderde en liefhad. Hij schreef over het liefdevol genieten van het jongensgezicht, van wangen, lippen, haren, borst, handen. voeten, knieën. Over de buik en de erotische zone daaronder, werd niet geschreven.

En open bloeit de mond en de vernedering

Der stugge lippen wordt tot goedigheid.

En heel 't gelaat, verklaard en benedeid,

Is louter liefde en bevrediging.

Over zijn voorhoofd, ijl en even maar,

De blonde schaduw van zijn welig haar.

....

En al de teederheid in dit gedicht

Is vage schaduw van zijn zacht gezicht.

Na sexuele toenaderingen met een minderjarige werd hij gearresteerd, verloor zijn onderwijzersbaan en kreeg acht maanden gevangenisstraf. Als een gebroken man keerde hij terug in de samenleving die hem verstoten had. Hij overleed op jonge leeftijd aan angina pectoris.

Zijn liefde was spiritueel van aard. Er werd op schrift afstand genomen van lichamelijke benadering, hetgeen niets zegt over zijn intiemste gedachten en verlangens. In slechts één gedicht klinkt iets door van een sexuele bevrediging. Enerzijds wordt de liefde als een verheven gevoel verklankt, anderzijds bewondert hij de harmonische bouw van het lichaam.

Zijn verweer in 1924 was ascetisch: de ware liefde wordt beleefd in zelftucht en stilte. Zijn voorkeur verschoof van kinderen naar jonge mannen. De opvoeder overvleugelde op den duur de minnaar.

Eerst maar de vraag beantwoorden om mijn positie te bepalen? Heb ik iets tegen jongensliefde? Nee. Ik heb namelijk niets tegen liefde. Integendeel. En ik weet dat de vormen van het uiten van liefde heel tijds- en cultuurbepaald is. Bij de klassieken, door velen bewonderd, was jongensliefde algemeen geaccepteerd. Waarom dan in onze tijd niet meer?  We accepteren naast heterosexualiteit allerlei andere sexueel/erotische variëteiten, maar die van een volwassene en een jeugdige niet (meer). Machtsuitoefening en geweld in elke relatie wijs ik af. Om misverstanden te voorkomen.

bron: H.Werkman: De Mérode en De Jongens (1984)

serie: Jongensliefde

Wat te denken van Guido Gezelle?

Jongensliefde bij De Mérode

ZEEFDRUK VAN FRED VAN DER WAL "VALENTINO DYING". VAN HETZELFDE WERK BESTAAN TWEE TEKENINGEN, EEN GOUACHE EN EEN OLIEVERFSCHILDERIJ UIT DE ZEVENTIGER JAREN

YESTERDAY PAPERS, DEEL 1

(april 2001. Oldeboorn. Herzien en aangevuld dec. 2006 en 2010)

THE UNABRIDGED VERSION

Al in de tijd dat ik schreef en schilderde zonder er nog een serieus beroep van te maken of zelfs maar overwoog het kunstenaarsschap te kiezen als mijn belangrijkste levens vervulling, zo in de midzestiger jaren, tijdens de laatste fase van mijn niet zelf gekozen opleiding aan de Da Costa kweekschool voor onderwijzers, was ik van jongs af aan verzot op kranten, magazines, aanzichtkaarten en drukwerk, maar ook op blanco papier. Als kleuter was ik zo nu en dan in het ouderlijkhuis waar veel boeken, prenten en antieke kaarten waren.

Op mijn zevende liep ik elke woensdagmiddag en zaterdag vanaf de Utrechtsestraat naar de Amstel waar in een kelder de kinderbibliotheek was gevestigd. Ik kwam daar als eerste aan en ging als laatste weg.

Een bibliotheek is voor mij nog steeds een paradijs.

Ik bracht van 1960-1966 meer dan vijf vervelende, uitzichtsloze jaren tegen mijn zin door in de witte, steriele fantasieloze villa waar de opleiding tot christelijk schoolmeester was ge vestigd aan de Koepellaan 8 te Bloemendaal, een instituut bevolkt door een paar honderd dulle, bleke, zwaar brillende, pukkelige adspirant schoolmeesters, die bij voorbaat al voor rijksambtenaar in de wieg leken te zijn gelegd. 
In de zomervakantie van 1963 begon ik met het verzamelen van grote hoeveelheden schrijf- en tekenpapier uit binnen- en buitenland.

Handgedrukte vellen zwaar papier uit Antwerpen waar zelfs echte bloembladen en kleine zand korrels in zaten fascineerden mij in hoge mate. 
Nu, vijfendertig jaar later bezit ik ze nog en kan ik ze U op aanvraag tonen als U het mij beleefd vraagt.

Mijn uiterst saaie klasgenoten wisten niets van mijn verzamelingen.

Behalve papier verzamelde ik artikelen en fotos over James Dean, Elvis Presley, electronica, literatuur en schilderkunst in het bijzonder het surrealisme. Boeken bestelde ik in België en Engeland bij verzend antiquariaten.
Nooit hebben mijn klasgenoten, voornamelijk voetbal- dam - en schaakliefhebbers, enige blijk van belangstelling gegeven voor wat mij bezig hield. Het was dan ook een christe lijke school, dus iedereen leefde langs elkaar heen naar het motto Ieder voor zich en God voor ons allen. Recht zo die gaat, schipper Ahoy! Met de linkerbil het zeegat uit, met de rechter weer naar binnen.

De zeer vrome schooljuffen in opleiding zongen in hoog gesloten bloesjes en lang rokken psalmen op hele noten in de pauzes of oefenden op de blokfluit met hun gele konijnentanden. Ze noemden de eliederen niet psalmen, maar pussallemen. Er ontbrak één en ander aan de intieme hygiëne zo te ruiken in de klas. Ik ben hun namen verge ten omdat er niets aan te onthouden viel.

Het verzamelen van papier, boeken, publikaties over het surrealisme en de vijftigers powezie, antiquariese, obscure uitgaven van Oosterse stromingen, studieboeken betreffende magiese genoot schappen als The Hermetic Order Of The Golden Dawn, de Ancient And Mystical Order Rosae Crucis rond 1900 en The Inner Light Society liet ik uit Engeland over komen. 
Boeken waren lange tijd mijn enige grote hartstocht en ik herinner mij nog de zoete geur van de soms paars of bruin gekleurde Engelse drukinkten. Geen van mijn brave, oplettende, aangepaste, beleefde, kort geknipte medeleerlingen die geruite colbertjes en kokette vlinder dasjes droegen om een op het eerste gezicht vrije, artistieke levensstijl te suggereren.
Bijna zonder uitzondering waren het stuk voor stuk brave, volgzame dienstplichtige dragers des koninginnes wapenrok en na twee jaren afgeblaft te zijn door randdebiele sergeants onveranderlijk met lof uit de militaire dienst ontslagen als soldaat eerste klas. 
Een twijfelachtige eer waar ik van harte voor bedankte na de selektie procedure voor de reserve officiers opleiding om vervolgens als PSP stemmer dienst te weigeren. Geen van mijn mede leerlingen had bijzondere  interesses en maakten zich als leden van de familie doorsnee liever druk om de dansles, petti coats en wat daar onder schuil ging, bij elkaar gespaarde uitzetten en verlovingsringen. 
De leerlingen van de vrouwelijke kunne droegen onooglijke, asexuele mosgroene ski broeken die door een elastiekje onder de schoenen op zijn -of liever haar-plaats werden gehouden (ik moet er niet aan denken wat die skibroeken verborgen aan genitale onsmakelijheden) of maakten zich druk om de verkiezing van het rijkeluis zoontje John F. Kennedy tot president van de V.S. 
Ik was in 1960 de enige leerling in de klas die sympatiseerde met de republikein Richard Nixon.

Zijn duidelijke standpunten spraken mij aan. Communistisch Rusland, China en Cuba? Gewoon een atoombom er op. Klaar was Kees! En dan konden die Chinezen ook niet meer zoveel kezen doordat er geen Chinezen meer zouden wezen.

Ik ben het voor deze ene keer geheel met U eens als U verveeld of geërgerd zegt: wat verbeeldt U zich eigenlijk allemaal wel, dat zijn helemaal geen bijzondere feiten die U daar op somt.

U doet alsof U een genie bent. Wat denkt U eigenlijk wel? 
U dacht toch niet dat U van mij antwoord krijgt?
Een schrijver/ schilder zal net als een schoolmeester of boekhouder meestal papier, potloden, punten slijpers, vlakgom, pennen, balpunten en kwasten in overvloed in voorraad hebben, zoals een dakdekker zwarte nagels, rollen bitumen, platen zink en rollen lood.
Hiermede lijkt de vraag dan ook volledig beantwoord als U over het hoofd ziet dat ik toen nog geen kunstschilder, noch auteur van vele teksten op mijn drie weblogs was, bovendien godzijdank nooit schoolmeester zou worden ondanks de aandrang van mijn toenmalige orthodoks gereformeerde gepassioneerde boezem vriendin Alice Kneuterdom, die dag in dag uit minstens tien uur in mijn gezelschap verkeerde tussen 1963 en 1966. 
Hoe gereformeerder hoe geiler ondervond ik toen letterlijk aan den lijve. Ze was niet van mij af te slaan. Ik was een min of meer gewillige deel- en bedgenoot aan urenlange vrij partijen, die me al snel gingen vervelen. Mijn voorstellen om de stad Haarlem in te gaan wimpelde zij elke keer ten stelligste af. 
Er moest per dag tenminste een uur of vier, vijf gevrijd worden.

Ze vertelde wekelijks haar toekomstdroom voor ons beiden. Het eerste jaar zouden we beiden voor de klas gaan staan om financieel de inboedel bij elkaar te harken. Daarna zou ze in hoog tempo vier kinderen ter wereld brengen, ieder jaar één, die allemaal gereformeerd gedoopt zouden worden en als die na een jaar of achttien het huis uit waren zou ze weer voor de klas gaan staan. Part time, want van al dat baren wordt zelfs een griffermeerd mens barensmoe en week om het hart. 
Naar bed door de week uiterlijk tien uur, dan twee uur neuken, de eerste wekker op zes uur, dan anderhalf uur neuken, de tweede wekker begint om half acht te ratelen, snel een bak cornflakes naar binnen slobberen met een ei voor de potentie om nog meer te kunnen neuk en, bijv. in de middagpauze of in de schoolpauzes een vluggerje in de bezemkast met de dweil in je nek, de weekenden gevuld met kerkenwerk als jeugdouderling, twee avonden per week naar het kerk koor, twee avonden jeugd catechesatie geven, de vakanties als jeugd leiders naar kampeer weken van de gereformeerde kerk. Cursussen christelijk leiderschap volgen, fundamentalistische navigator cursussen leiden, verplicht lidmaatschap van het GPV. Geen boeken, dagbladen, tijdschriften, radio of televisie in huis, want dat was allemaal toch maar zondig. 
Televisie nam maar tijd in beslag die beter met neuken kon worden gevuld, vond Alice. Als krant op zaterdag Dagblad Trouw van wege de pagina met kerkdiensten. Drie keer per zondag naar de griffermeerde kerk. Voorgeschreven kleding voor de klas en in de kerk; driedelig donkerblauw of zwart pak met stropdas, glimmend gepoetste schoenen. Glad geschoren gezicht en kort haar. Lang haar hoorde bij de aanhangers van de anti Christ, zoals marxisten, socialisten, communisten, occultisten en pacifisten.
De vlag uit met koninginnedag en studeren voor een middelbare akte pedagogiek om snel carrière in het onderwijs te maken.  
Nu, veertig jaar later heb ik geregeld nachtmerries over die periode. Minstens drie maal per week. Soms word ik schreeuwend van afschuw wakker uit een gereformeerde, helse droom. Ik noem haar niet langer Alice of Els maar Hels.

(wordt vervolgd)

Dat er in Wijk bij Duurstede veel sporen van het verleden te vinden zijn was in het begin van de 19^e eeuw al bekend. Aanvankelijk trok vooral de vondst van grote hoeveelheden dierenbotten de aandacht. Niet alleen van oudheidkundigen, maar ook van fabrikanten die er beendermeel van maakten.

'Reeds sedert eenige jaren hadden arme lieden in den winter steelsgewijze een stuksken brood verdiend met het opgraven van beenderen…' meldt Craandijk en '…niet minder dan 18000 mudden beenderen werden in korten tijd gevonden…', maar ook '…menig voorwerp van kunstvlijt…'.

Een overheidsdienst die zich met archeologische zaken bezighield was er nog niet, maar '…belangstellenden, waaronder vooral de predikant van de Veur van Zoelmond genoemd verdient te worden, trachtten te verzamelen wat te voorschijn kwam…'.

De grote hoeveelheid vondsten trok uiteindelijk landelijke belangstelling en in 1842 greep de overheid in. Er ging een opgraving onder deskundige leiding van start. Het was het begin van het grootste archeologische onderzoek van Nederland, dat in verschillende fasen tot in de jaren '80 van de 20^e eeuw zou voortduren.*)

Men vond een groot deel van de vroegmiddeleeuwse haven van Dorestad terug en een grote hoeveelheid gebruiksvoorwerpen, munten en sierraden. Een deel daarvan is te zien in het Museum Dorestad, voorheen het Kantonaal en Stedelijk museum, aan de Muntstraat in Wijk bij Duurstede. Bovengronds is er niets meer van te zien, niet van de bloeiende handelsstad die er in de 9^e eeuw ontstaan was, noch van de verwoestingen aangericht door de Noormannen. **)

Al tijdens de regering van Karel de Grote (742-814) hielden de '…gevreesde zeekoningen…' huis langs de kusten van de Noordzee. Karels zoon Lodewijk de Vrome stelde zelfs een Deense leenman aan, Harald, om Dorestad en omstreken te beschermen. Tevergeefs: 'Van 834 tot 837 werd de ongelukkigen stad viermaal geplunderd.' Tien jaar later nog een keer en in 863 voor het laatst.

Inmiddels begon de monding van de Rijn te verzanden, waardoor het voor vrachtschepen en Vikingen steeds moeilijker werd om landinwaarts te varen. Dorestad nam in belangrijkheid af en: 'In 949 bevestigde keizer Otto III het bisdom Utrecht in 't bezit van alles, wat het bezat "in de villa, eertijds Dorestad, thans Wijck genoemd."'

Een deel van de grond rond Wijk bleef echter in het bezit van de Duitse keizer. In 1256 kocht graaf Otto II van Gelre de voormalige keizerlijke vroonhof, een agrarisch complex gelegen aan de Markt, waar nummer 14 en 14a nog bekend staan als 'de Nederhof'. Otto gaf zijn bezittingen en de bijbehorende rechten in leen aan de heren van Abcoude, die omstreeks 1270 begonnen met de bouw van het kasteel.

Waarschijnlijk was het Zweder van Zuylen van Abcoude die een donjon liet bouwen met een zaalgebouw ernaast, omringd door een schildmuur. Die donjon, inmiddels een ruïneuze, maar nog steeds imposante, vierkante toren, staat op een eilandje in een romantisch park aan de zuidwestkant van het stadje. Hij wordt nu omringd door de resten van een latere bouwfase die onder leiding van de Utrechtse bisschoppen tot stand kwam.

Tussen Utrecht en Gelre heeft lange tijd onenigheid bestaan over de zeggenschap over Wijk bij Duurstede. Uiteindelijk, zo meldt Craandijk, was het '… Jacob van Gaesbeek, den erfgenaam der Abcoudes, die na een voortdurende strijd met de Utrechtse kerkvorsten, in 1449 deze bezittingen aan het Sticht moest afstaan.'

In die jaren oefenden de bisschoppen de macht uit over een groot deel van de huidige provincie Utrecht, toen 'het Sticht' genoemd, en delen van Overijssel, Drenthe en Groningen, 'het Oversticht'. Zij waren niet alleen godsdienstige leiders, maar ook wereldlijke staatshoofden die rechtspraken, belasting inden enzovoort.

In de 15^e eeuw ging dat niet zonder slag of stoot en de toenmalige bisschoppen David en Philips van Bourgondië vochten menig conflict uit met Hollandse en Gelderse troepen. Omdat de stad Utrecht partij trok tegen de eigen bisschop hield die regelmatig verblijf op slot Duurstede. Vooral David heeft veel aan het kasteel verbouwd, de grote ronde toren wordt naar hem de Bourgondische toren genoemd.

NB: Dit verhaal is geschreven in 2002, er zijn wat kleine veranderingen in de tekst aangebracht, o.a. het adres van Museum Dorestad.

*) In het boek 'Dorestad – Een wereldstad in de middeleeuwen' door Annemarieke Willemsen (Walburg pers 2009) staat een verslag van de opgravingsgeschiedenis. De eerste archeologische onderzoekingen waren kleinschalig en er werd niet veel gedaan ter bescherming van de vindplaats. Eigenlijk werd er pas serieus opgegraven toen grootschalige nieuwbouwplannen, in de jaren '60 van de 20ste eeuw, de resten van Dorestad bedreigden. De opgravingen zijn in fases doorgegaan tot in 2008.

**) Dat de opgravingen te Wijk bij Duurstede het legendarische Dorestad blootgelegd hebben wordt door sommigen betwist. Zie bijvoorbeeld hier. De meeste historici houden het er echter op dat er weliswaar geen keihard bewijs is dat het hier Dorestad betreft, maar dat dat wel zeer waarschijnlijk is. De vondsten zijn inmiddels overgedragen aan het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, waar een deel ook tentoongesteld wordt.

Bronnen: J. Craandijk: Wandelingen door Nederland - Utrecht, 1874; Doriann Kransberg en Hans Mils: Eerste Nederlandse Systematisch Ingerichte Encyclopedie Lexicon - Amsterdam, 1952; Kastelengids van Nederland, 1979; Bloemers, Louwe Kooijmans en Sarfatij: Verleden land - Amsterdam, 1981; van Es, Sarfatij en Woltering (redactie): Archeologie in Nederland - Amsterdam/Amersfoort, 1988; Monumenten in Nederland, Utrecht - Zwolle, 1997

Links:

Museum Dorestad

Dorestad op Wikipedia

Rijksmuseum voor Oudheden 

Recente foto's van kasteel Duurstede vind je bij Kees Kasteel

Tekening van kasteel Duurstede: Gerard Kuit

Het indringende portret van het leven van Roma wat Joakim Eskildsen tussen 2000 en 2006 maakte in zeven landen

De expositie in fotogalerie Noorderlicht Groningen geeft een prachtig beeld over het leven van de Roma’s die nergens welkom lijken te zijn. Joakim Eskildsen lijkt van het volk supersterren en koningskinderen te maken, waarbij alleen de armzalige achtergrond en dresscode ondanks de 'zondagse kleding' niet matchen.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over fotogalerie Noorderlicht.

ONZE KUNSTARTIEST FRED VAN DER WAL VERMAAKT ZICH WEER EENS OPPERBEST MET EEN GLAS WESTMALLE DUBBEL EN HEEFT NIETS TE KLAGEN 2009, GRONINGEN, IN DE DRIE GEZUSTERS

CALL DRS. HUUB MOUS & FRED VAN DER WAL - VKBlog (OpenFreedom.info) - [ Vertaal deze pagina ]

HUUB MOUS IN CONVERSATION WITH FRED VAN DER WAL March 23, 2007 Last night I was suddenly Fred van der Wal at the table in the broadcast of "The ...

openfreedom.info/item/441975 - In cache

Geplaatst door: | 7 mei 2009 om 19:50

TVGids.nl - Programma » K-rûte

Marten Winters stêdskeunstner * Dachau mis yn Boalsert * Fred van der Wal. Terug . Datum: 21 februari 2010; Uitzendtijd: 17:30 - 17:50 uur; Genre: Overige ...

www.tvgids.nl/programma/9045729/K-r%FBte/ - In cache

Zondag 21 februari 2010 Fred van der Wal TV Omrop Fryslân ...

Avatar van fred van der wal fred van der wal 23-02-2010 08:31. TV maken is een arbeidsintensief vak heb ik ervaren. Voor een kort signalement van zes ...

www.vkblog.nl/.../Zondag_21_februari_2010_Fred_van_der_Wal_TV_ Omrop_Frysl%E2n -

FRIESE KUNSTSCHILDER JENTSJE POPMA IS EEN JOKKEBROK ...

Avatar van fred van der wal fred van der wal 30-01-2010 17:42. Fria is een kunstenaarsclub die helaas uitsluitend uit zoveelste rangs artiesten bestaat en ...

www.blacksmoker.vkblog.nl/.../FRIESE_KUNSTSCHILDER_JENTSJE_ POPMA__IS_EEN_JOKKEBROK - In cache

beeldhouwers.startpagina.nl

145-FRIESE KUNSTENARES K.Z. VOLGENS GERUCHTEN UIT WELINGELICHTE KRINGEN NIET LANGER BANG VOOR FRED VAN DER WAL, MAAR EEN VERZOENING IS NIET OP KOMST. ...

beeldhouwers.startpagina.nl/nieuws/ - In cache – Vergelijkbaar

Prem live in de clinch met AT5-presentatrice | EnDanDit

28 juli 2007 ... Feike Ter Velde, minister Sorgdrager, Feike ter Velde of Fred van der Wal. Je hebt in elke bevolkingsgroep eikels zitten. ...

www.endandit.nl/.../prem-live-de-clinch-met-at5-presentatrice - In cache - Vergelijkbaar

Leeuwarden en beeldende kunst, kunstenaars, galeries en musea in ...

Willem van der Ven ... Exposities / tentoonstellingen beeldende kunst Leeuwarden e.o. · Douwe Tiemensma · Karin van Berne · Fred van der Wal ...

www.kunstinzicht.nl/kunst/plaats/.../adressen.html - In cache - Vergelijkbaar

smartist.web-log.nl: Zestiger jaren schilders van Galerie Mokum

Fred van der Wal zou Mila Hauser 18 jaar later nog één keer ontmoeten op een ... Teun Nijkamp introduceerde Fred van der Wal op Arti et Amicitiae waar hij ...

smartist.web-log.nl/smartist/2009/05/zestiger-jaren.html - In cache

[XLS] Blad1 - kunstsubsidiedebat :

Bestandsformaat: Microsoft Excel - HTML-versie

415, Fred van der Wal, kunstenaar, Couloutre, Frankrijk. 416, Carina van der Walt, schrijver - free lance journalist, Tilburg. 417, Bernice Siewe, fotograaf ...

www.kunstsubsidiedebat.nl/ Steunbetuigingen%20Platform%20ZKGK%2020%20maart%... - Vergelijkbaar

saksen.startpagina.nl

fred van der wal genomineeerd voor de palm art award 2010. VK Blog, 2010-03-04 08:20:00. 422-A R T D O M A I N G R O U P D-04109 Leipzig, Germany Phone: ...

saksen.startpagina.nl/nieuws/ - In cache

aids.startpagina.nl

322-DOCTORANDUS HUUB MOUS : WAAR FRED KOMT, KOMT RUZIE FRED VAN DER WAL: PUUR GELUL UIT ZIJN ONGEWASSEN, GROEZELIGE, ONGESCHO REN KUNSTHISTORISCHE NEK. ...

aids.startpagina.nl/nieuws/ - In cache – Vergelijkbaar

Pauw & Witteman laten hun tanden aan de EO zien | Zappen

29 aug 2007 ... Geplaatst door FRED VAN DER WAL op 18 maart 2009 om 12:01. Die twee agressieve arrogante sukkels Knevel en zijn maat staaan ver in de ...

zappen.blog.nl/.../pauw-witteman-laten-hun-tanden-aan-de-eo-zien - In cache

danbrown.startpagina.nl

"Het gereformeerde geloof," zegt hoofdpersoon Frank Forrest in een van de verhalen van Fred van der Wal, "dat is een versleten trap orgeltje met een lekke ...

danbrown.startpagina.nl/nieuws/ - 6 uur geleden - In cache – Vergelijkbaar

Cornelis van der Wal: 21 Maart 2007

21 mrt 2007 ... Hy sil Fred van der Wal even 'n aai over 'e bol geve. Of anders om. Geplaatst door: Sito | 21-3-07 om 23:09. Dochs gjin tongetút, no. ...

cornelisvanderwal.web-log.nl/cornelisvanderwal/.../21_maart_2007.html - In cache

FRED VAN DER WAL: Boobie BRA BOOBS QUEEN OF WONDERS SUPPORTS ARE ... - [ Vertaal deze pagina ]

FRED VAN DER WAL WEL OR MOTHER'S LITTLE HELPER HERE WELL ABOVE SHOWN ... Fred van der Wal clearly seems to say in this picture: NO MILK TODAY & YES, ...

openfreedom.info/item/296987 - In cache

aids.startpagina.nl gids - Alles over aids actueel

DOCTORANDUS HUUB MOUS : WAAR FRED KOMT, KOMT RUZIE FRED VAN DER WAL: PUUR GELUL UIT ZIJN ONGEWASSEN, GROEZELIGE, ONGESCHOREN KUNSTHISTORISCHE NEK. ...

aids.startpagina.nl/gids/ - In cache – Vergelijkbaar

Cornelis van der Wal: 19 Maart 2007

19 mrt 2007 ... Mei MWA dus en Fred van der Wal, myn broer. Ha'k al yn jierren net mear sjoen. Dêrnei gau nei de Bres ta, foar in no ek al legindaryske ...

cornelisvanderwal.web-log.nl/cornelisvanderwal/.../19_maart_2007.html - In cache

Mijn weblog: Literatuur

Geplaatst door: fred van der wal | 14-11-07 om 18:19. Fred,. Interessant. Als je het hebt over het bevechten van de eigen grenzen en het overstijgen van de ...

ramonaverachtert.web-log.nl/.../literatuur.html - In cache – Vergelijkbaar

VKBlog - de Volkskrant

fred van der wal 31 december 2008 op 11:29. Wittgenstein, je reinste apenkool, Schierbeek volkomen overschat gewauwel van een alcoholische octopus in lange ...

www.sjaal.vkblog.nl/groep/21/Prentenkabinet - 6 uur geleden

Welkom bij VKBlog - de Volkskrant

HEEMSTEDE, J. VAN GOYENSTRAAT MEI 1966, FRED VAN DER WAL MET JACINTHA FOTO: MONIQUE JANSEN HAARLEM IN THE SIXTIES EEN CULTURELE RAMP? IK DACHT TOCH VAN WEL! ...

www.50pluscoach.vkblog.nl/ - In cache

Webgemms - Mannen aan de kant - 6 augustus 2001

fred van der wal. Dag fred word jij daar ook zo geil van ik draag ook al jaren dames lingerie en als ik sex met mijn vriendin heb dan heb ik dat ook aan dat ...

www.gemm.nl/2001/.../mannen_aan_de_kant.php - In cache - Vergelijkbaar

Huub Mous » Om te kotsen

3 april 2007 ... fred van der wal. 11 april 2007 op 10:57. In toenemende mate heeft Huub Mous zich ontwikkeld tot de stem van het geweten van Friesland, ...

www.huubmous.nl/2007/04/03/zuk-kotzen

FRED VAN DER WAL; ARTISTIEKE HERINNERINGEN DEEL 34

JANNA VAN ZON OPENING "DIEUWKE BAKKER IN MEMORIAM EXPOSITIE" NAJAAR 2005, GALERIE MOKUM. PRIJS UITREIKING AAN JASPER VAN PUTTEN.

LINKS OP DE FOTO DE HUIDIGE GALERIE EIGENAAR RUTGER BRANDT DIE NIET BEPAALD EEN VRIEND VAN FRED VAN DER WAL IS EN NEGATIEVE BERICHTEN AAN EEN COLLEGA UIT HET ZUIDEN DES LANDS OVER ONZE OMSTREDEN KUNSTENAAR F.V.D.W. ROND MAILDE 

FLASH BACK: BEZOEK AAN JANNA VAN ZON , EIGENARESSE  GALERIE MOKUM 1986

Woensdag 15 okt.1986

Om negen uur vertrokken vanuit Garijp naar Amsterdam, parkeren de auto in de Euro parking, brengen het textiel objekt van Ina naar de Lange Leidsedwarsstraat en als blijkt dat Galerie Stov nog gesloten is, lopen we de Kerkstraat in naar de zeefdrukkerij van Hans Jansen.

De werkruimte van Hans is groot.

Hij laat ons fotos zien van zijn tweede huis in Zweden, daarna toont hij trots zijn nieuwste tentoonstelling naar de laatste mode van het ogenblik in de stijl van de nieuwe wilden.

Ik vind het helemaal niets maar wil beleefd blijven. Een zeefdruk van Jean Paul Vroom hangt aan de achterkant van een expositieschot achter een scheidingswand.

Prima plaats voor de zouteloze, krijterige, vlak geschilderde modieuze onzin van Jean Paul,volgens Els Bouma, echtgenote Prof. Dr. Pierre Vinken  “een kleine zelf standige in de kunst,”een “soort SRV man”, die elke keer als hij haar tegenkomt zanikt of hij niet een portretje van haar kan schilderen of van een andere medewerker van Elsevier.

Jean Paul is vaste gast bij Pierre Vinken, directeur Elseviers Uitgevers.

Ina gaat terug naar Galerie Stov en ik breng de tijd door in een paar boekhandels en antiquariaten, loop even de Looier binnen, daarna de Oude Manhuispoort langs de boekenstalletjes, maar vind niets van mijn gading en loop vervolgens naar Galerie Mokum, waar als ik binnenkom de dikste schilder van Groningen, Wout Muller,  me wantrouwig zit aan te kijken met een uitgesproken vijandige, sjaggerijnige varkenskop, zijn brilleglazen ter dikte van colafles bodems maken hem er niet fotogenieker op, zijn gerafelde peper- en zoutkleurige, gore befbaard is vettig en ongewassen, hij is een nietszeggende figuur, letterlijk en figuurlijk, ik geloof niet eens dat hij behoorlijk kan praten, hij heeft ook niets te zeggen, net als zijn schilderijen, goedkope, flauwe, smerige Melle imitaties van wijd opengesperde kutten, buitengaatse bovenmaatse tieten en King Size lullen die op iedere cover van een homo fiksieboekje een ereplaats in de serie De Grootste Ter Wereld zouden kunnen krijgen.

De broek van Wout uiteraard een versleten levis jeans vol verfvlekken, ongepoetste wetkmansschoenen en een donkerblauwe acryl schipperstrui met een half openstaande rits doen reeds van een kilometer afstand vermoeden dat we met een provinciaaltje te maken hebben.

”Wout Mulles maakt vulles”, zei een antiquaar op de Spiegelgracht mij laatst nog en ik vroeg mij af waar zijn agressie tegen deze onbetekenende epigoon vandaan kwam. In Galerie Mokum hangen nog steeds dezelfde truttige schilderijtjes als twintig jaar geleden. Er zit geen enkele ontwikkeling in het expositiebeleid.

Kleurige, glad geschilderde commerciële plaatjes van vette trollen met zes dikke tieten onder elkaar waar een stoot trollen koters aan dikke koeien spenen hangen te lebberen moeten de klant verleiden tot kopen. Zum Kotzen dus. Nep- en namaak Surrealisme voor eigentijdse en toch moderne mensen met een Avenue interieur.

Schilderijtjes op gordijnring formaat.

Ik geef Janna van Zon, die er ook allemaal niks aan kan doen als opvolgster van de jam merlijk omgekomen vorige galerie eigenaresse Dieuwke Bakker, een warme hand.

Ze begroet me heel hartelijk.

We hebben elkaar jaren niet gesproken. De laatste keer was in het Stedelijk Museum in 1974. Even diplomatiek als angstig had ze in het konflikt tussen Dieuwke Bakker en mij instinktief de kant van haar werkgeefster gekozen, ondanks dat ze wist dat Dieuwke ongelijk had.

Inmiddels is Dieuwke dood en heeft het konflikt daarmede zijn bestaansgrond al lang verlo ren en ik kende geen rancunes ten opzichte van Janna, integendeel .

Ik mocht haar graag.

Ik krijg van Janna koffie en jus d’orange en daarna een waterglas vol jonge jenever.

Janna weet wat goed voor een artiest is!

Dat is zeker!

Ze vertelt met medelijden in haar stem over de begaafde schilder Wout van Vliet die na de dood van Dieuwke tot volledige lethargie is vervallen en niet meer kan schilderen, anders gaat zijn hand trillen. Inmiddels heeft zijn wijf, Marry, hem verlaten, de kinderen te bang om hem ooit nog te willen zien en is de eens zo voorspoedige carrière van de weldoorvoede kunstenaar op het nulpunt beland, sinds hij als enige artistieke bezigheid wasknijpers mag maken op de arbeidstherapie van de psychiatriese inrichting waar hij intern vertoeft.

De laatste keer dat we Wout en Marry zagen was in  Galerie 51 te Ede. Zij een gebogen gestalte; hij maf geslagen door de antidepressiva met een pens zo groot als een oversizede bokszak.

De zelfingenomen schilders die in de Telegraaf “De Mokumbabies” werden genoemd door Ed Wingen, kunstschilders die zo zeker wisten carrière in Amerika gingen maken, maar geen woord Engels spraken en in New York totaal onthand bleken; waar is hun arrogantie en zelfverzekerdheid gebleven?

De Zeeuwse schilder Teun Nijkamp die een Linguaphonecursus van het Waterlooplein haalde om Engels te leren voor zijn aanstaande carrière in de Verenigde Staten.

OLIEVERF OP PANEEL, ZELFPORTRET WOUT VAN VLIET 1972, WEESP 

Aan de rechtermuur van de galerie hangen een paar snel in elkaar geveegde krijt tekeningen van Cornelis Doolaard, die geen schijn meer is van wat hij ooit geweest is. Gelukkig voor hem heeft zijn echtgenote Loes (maar één keer vreemd gegaan, net als Cornelis, die het lieve, slanke, donkerharige vrouwtje van een nu al lang overleden Amsterdamse surrealist, die in de Watergraafsmeer woonde eenmalig tot de zijne maakte, beschroomd de schaamte van mej. K. opende en toen na afloop van de daad van schrik snel terug gefladderd naar het veilige, echtelijke nestje in Zeeland) een zeer goede baan bij de asociale dienst van Terneu zen.

Nog even komt de volgens Janna van Zon onbetrouwbaarheid van Chris van Geest ter sprake en daarna het lievelingsonderwerp van Janna; alternatieve geneeswijzen, Japanse massage en biologies-dynamies geneeswijzen en daarna de veel te vroege dood van haar echtgenoot Egbert, die als fotograaf binnen korte tijd kwalitatief steeds beter werd na zijn vertrek bij het Vrije Volk.

In 1970 bezochten we Janna en Egbert van Zon eenmalig in hun nieuwbouwwoning in Amstelveen.

Egbert werd weg geroepen voor een spoedklusje.

“We zullen nooit iets van jou kopen”  zei Janna zonder enige aanleiding. Ik negeerde haar opmerking.

Ik loop om half zes naar Arti et Amicitiae aan het Rokin, tien minuten later komt Ina met Natasja binnen en twee minuten later komt Janna binnen. We spreken af elkaar gauw terug te zien, samen eten met ons in Arti kan niet, ze moet naar een cursus shiatsu. Jammer, hoor. Ina, Natasja en ik eten een kogelbiefstuk met een paar struikjes lof, kiwi, frites, een rode wijn en voor toe de onvermijdelijke dame blanche zoals altijd.

Ik koop op de terugweg naar de garage waar de auto staat een biografie van Jack Nichol son in de Amerikaanse boekhandel in de Kalverstraat.

In België, dat toch een kwalijke reputatie heeft waar het gaat om kinderverkrachters en - moordenaars is het opmerkelijk rustig. De aandacht lijkt zich verplaatst te hebben naar de zedige noorderburen, die een ware hype beleven aan onthullingen, van wat we al lang wisten natuurlijk. Als er ergens seminaries, internaten, jongensscholen waren, dan is het wel in het lange tijd overwegend katholieke België. Maar het is daar voorlopig  -mag ik het zeggen?- angstig stil voor de storm....

Wat me uit mijn studietijd bijblijft, is een gedenkwaardige literatuurles van broeder Amando -(hij stonk uit zijn mond en uit zijn soutane, zodat wij ver uit zijn buurt bleven)- over de vlaamse dichter Guido Gezelle (1830-1899). De broeder was zeer vlaamsgezind en zijn keuzes waren nogal verdacht, namelijk voor "foute" dichter-schrijvers. Hij hield een kenmerkende voordracht: zacht vloeiende stem, schudden met het hoofd, langs ons heenkijkend, in gespeelde extase. We mochten niet onderbreken: geen vraag, geen opmerking, zelfs niet diep zuchten. Hij liet op een grammofoon of bandrecorder gedichten horen. En pas daarna mochten wij, na het inachtnemen van passende stilte, iets inbrengen, maar daar waagde eigenlijk niemand zich aan.

Tot op die ochtend dat Peter N, zelf een aspirant-dichter, zonder veel inleiding broeder Amando voorhield: hij hield er toch verboden liefdes op na? Het was geen vraag, maar het werpen van een bom. Broeder Amando kon niet kleuren, maar zijn hoofd ging schuiner dan ooit. Hij keek Peter aan, hij keek ons aan, hief zijn handen pathetisch omhoog en zei: Luister!

Guido Gezelle was een genie. Daarvoor gelden andere normen. Een lieve moeder -zijn dat niet alle vlaamse moeders?-, een vader die hovenier was. Vandaar waarschijnlijk zijn eeuwige liefde voor de natuur. Een gevoelige natuur. Gevoelig voor gaafheid, schoonheid. In 1854 werd hij tot priester gewijd. Hij werd leraar poëzie aan het Klein Seminarie van Roeselare.

Amando zweeg; hij wist zijn pauzes gedoseerd te houden. Daarna een zucht als opmaat: hij ging hechte vriendschapsrelaties aan met zijn leerlingen. We zagen Peter voor ons heftig knikken, maar Amando negeerde dat. Hij vervolgde: onder andere met Eugène Van Oye (18), voor wie hij "Dien Avond en die Rooze" schreef. Er werd gegniffeld. Prachtig! Prachtig! Ik zal het jullie het een volgende les laten horen. Zo mooi, zo mooi! Maar voor ons was het mooiste op dat moment dat een broeder iets van een homoerotische sluier had opgelicht. Na de les werd dat becommentarieerd, waarbij Peter niet schroomde om wat ranzige détails over geestelijken en studenten te onthullen.

Gezelle die zeer controversiële pedagogische en politieke ideeën had werd in 1860 na moeilijkheden ontslagen en naar Brugge overgeplaatst, waar hij onderrector werd van de engelse kostschool en na opheffing daarvan leraar aan het Engelse seminarie. Zijn lier zweeg een tijd. Hij werd binnen de geestelijkheid op een zijspoor gezet. Toen hij hoorde dat er allerlei beschuldigingen over hem de ronde deden, vluchtte hij uit Brugge naar Kortrijk, naar een bevriende deken. Deze bezorgde hem in 1872 een aanstelling als kapelaan in de O.L. Vrouwekerke wat hij tot 1889 zou blijven.

DIEN AVOND EN DIE ROOZE

‘k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.

‘k Heb menig menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;

maar nooit een uur zo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zoo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neêrgezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij, een uur bij u
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was ‘t een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
‘t en ware ik ‘t al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: u
dien avond - en - die rooze!

Gezelle verveelt mij als dichter. Zeker, een woordkunstenaar, maar het zingzangt me teveel. Het is ook van een katholiek-mystieke wereld waar ik me niet in kan en wil verplaatsen. De taal was voor Gezelle ook een natuurverschijnsel. Daarom bedacht en verzamelde hij zuivere, volkse en organische woorden. Hij droomde van een geromantiseerd verleden en een onbedorven volk. Er is niets meer van over. Hij is een relikwie van de taal geworden.

Nu we van zijn relatie en voorkeur weten, kan het gelezen worden als een homoerotische uiting van verheven genegenheid. Pedofilie is toch nog wat anders als pedosexualiteit. Hij is nooit beschuldigd of veroordeeld. En dat terwijl elke vlaamse ex-katholieke jongen in zijn jeugd priesters heeft moeten pijpen*

* citaat Benno Barnard

Op donderdag stonden we haar vader te begraven en vrijdag waren we op weg naar Italië. Ze wilde het zo graag. Om de paar uur stopten we bij een tankstation. Ik vond dat ze wat moest eten, maar ze zei dat ze geen hap door haar keel kreeg. Ze wilde alleen drinken om haar tranen aan te vullen. Haar tranen dienden als benzine.

Op het dashboard stond het bidprentje. Nooit had ik mijn schoonvader als een engel gezien, maar nu leidde hij ons de weg. Zijn blik beschermde ons en dat gaf me een ongemakkelijk gevoel. Toch durfde ik het niet weg te halen. Zij had het daar neergezet. Ik stelde voor om een hotel te zoeken, zodat ze wat bij kon komen. Het rijden putte haar uit. Ik wist dat haar tranen zouden stoppen, als we uit zouden stappen.

Maar ze wilde door, ze moest door. Na het overlijden van haar vader, was ze ontroostbaar. Sinds ons huwelijk was ze nog nooit zo afstandelijk geweest. De dood had een muur om haar heen gebouwd die hoger was dan onze ergste ruzies. Iedere arm die ik om haar schouders legde, duwde ze weg. Ieder zakdoekje om haar tranen te deppen, werd afgewezen. Toen ze zei dat ze naar Italië wilde, kon ik alleen maar instemmen. Eindelijk mocht ik iets voor haar doen.

Gelukkig had ik haar uit het hoofd kunnen praten dat we omstebeurt zouden rijden. Haar wimpers zouden zelfs op de hoogste stand niet als ruitenwissers voor haar tranen kunnen dienen. Het was een regenbui die menig dijk zou laten overstromen. Ze had niet gehuild toen ze het slechte nieuws hoorde, had zelfs geen druppel gelaten op de begrafenis. Pas toen we in de auto stapten, was het begonnen en niet meer gestopt. Alsof het verlies pas na de begrafenis echt definitief was geworden.

Francis Bacon - Study from a human body

Ondertussen was het diep in de nacht en we reden nog altijd over de snelwegen. Het donker van de nacht werd afgewisseld met het duister van de Gotthard tunnel en ik had me moeite me te concentreren op de weg. Mijn ogen waren moe, maar de strenge blik van het bidprentje voorkwam dat ze dichtvielen. Ook zij sliep niet, onverstoord biggelde de tranen over wangen, geluidloos.

Ze was bang voor de dood, had ze me ooit gezegd. Niet bang voor de pijn of het lijden, nee, ze was bang voor het idee dat er hierna niets zou zijn. Ik had die angst nooit begrepen. Voor mij was ‘dood’ een leeg woord, vier letters zonder betekenis. Als kind dacht ik te weten wat liefde was en gebruikte ik het woord als ieder ander. Toch zou het duren tot mijn eerste echte liefde, voordat ik echt wist wat liefde betekende. Met de dood was het volgens mij hetzelfde. Je moet dood gaan om echt te begrijpen wat het woord inhoudt, maar geen mens die dat kon navertellen.

Het was haar doodsangst die ons had aangezet tot deze reis. Uit een innerlijke wanhoop greep ze naar het geloof. De kerk was de enige instantie die haar vader een hiernamaals beloofde. Om deze hemelvaart kracht bij te zetten, zouden we een kaarsje voor hem opsteken. We reden naar Toscane om een kaarsje op te steken, als haar tranen de vlammen tenminste niet zouden doven.

Tientallen jaren geleden was ze ook in Italië geweest voor een vakantie. Haar opa was net overleden en samen met haar vader had ze in de plaatselijke kerk een kaarsje opgestoken. We waren op weg naar dezelfde kerk als toen, het enige gebedshuis waar ze voor haar vader een kaarsje wilde branden. Net zoals haar vader voor zijn vader had gedaan.

Het ochtendgloren verdreef mijn slaap, iedere lichtstraal gaf mij nieuwe energie. De kilometeraantallen op de borden langs de weg werden steeds minder. Het heuvellandschap van de Toscane deed haar herinneringen weer scherp op het netvlies staan en dus dronk ze extra water. Ik volgde de bordjes naar Pistoia.

Duomo - Pistoia

Het was in de loop van de dag, toen we het provinciestadje binnenreden. Vanaf de parkeerplaats aan de rand van de stad, was het een kwartier lopen naar het centrum. Zij ging voorop en koerste ons in een rechte lijn op de kerk af, alsof ze iedere dag door de straten liep. Verwonderde Italianen keken naar haar tranen, maar zij liet zich niet afleiden.

Ik had niet verwacht dat de kerk van binnen zo licht zou zijn. Het Romaanse bouwwerk had kale muren waarin bovenin kleine venstertjes zaten. Het meest in het oog springend was het barokke altaar, dat later aan de kerk moet zijn toegevoegd. Zij had intussen een kaarsje aangestoken. Ik liet haar, want ik voelde dat ik hierbij niet gewenst was. Vanuit een nis zag ik hoe ze voor het kaarsenrek neerknielde.

Vijf minuten later vond ik haar terug in de kerkbanken. Haar tranen waren gestopt, ze had haar ogen gesloten. Ook voor haar was het een lange nacht geweest. Ik ging naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. Ik werd niet weggeduwd. Zonder haar ogen te openen, kroop ze dichter tegen me aan. Even later voelde ik haar ademhaling regelmatig worden. Eindelijk had ze rust gevonden.

Ik keek naar het kaarsje en toen sloot ook ik mijn ogen.

Moderne & hedendaagse keramiek

Tot gisteren presenteerde Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden haar nieuwste aankopen moderne en hedendaagse keramische kunst. De ruim 120 werken van toonaangevende en aanstormende kunstenaars maken duidelijk dat de hedendaagse keramiek een intrigered medium binnen de beeldende kunst is. Ook geeft de presentatie inzicht in het verzamelbeleid van het Princessehof.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over keramiek.

Gisteren (14.03.2010) naar Zwolle. Druk, druk, druk. Toch een plaatsje in de trein gevonden. Fijn het boekje van Zwagerman lezen. Overal druk vanwege "vrij reizen".

Heel druk in de Fundatie in Zwolle; lange rij; veel aandacht voor het werk van Marte Röling en het "pas" ontdekte schilderij van Vincent van Gogh, de molen ‘Le blute-fin’?

[Recent onderzoek van het Van Gogh Museum in Amsterdam heeft uitgewezen dat het schilderij toe te schrijven is aan Vincent van Gogh.]

[De (plotselinge) ontdekking van dit schilderij van Van Gogh is en blijft voor mij "een bijzonder verhaal". Het schilderij was eerder, en al jarenlang, te zien in het Nijenhuis in Heino.]

Van de Fundatie was het slechts een eindje lopen naar het Stedelijk Museum.

Droog weer gelukkig, maar wel een frisse wind op de Grote Markt en de Kaasmarkt.

In het Stedelijk Museum was veel te zien; o.a. over de geschiedenis van Zwolle en momenteel drie exposities.

De keuken in 'het Drostehuis'                          "Ondergronds" in Zwolle (in het Drostehuis)

Johan Meeskes                                              Expositie "Geworteld" van Fotoclub Zwolle

(met aquarellen)

Hier onder:

Nog een expositie: met plaatjes            In de tuin van het Drostehuis staat dit beeld

                                                              "De krant is het venster van de wereld"

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 4)

DRANKORGEL MET HOLPIJPEN VOOR DE MAN DIE HET PIJPEN NIET LATEN KAN EN GRAAG NAAR ANDERMANS PIJPEN DANST

DUISTERE NACHTGEBIEDEN

Hoe zal ik U ontvangen? Even een moment van zelfresurrectie...pardon, zelf reflectie als Self Crowned Genius! Ben ik soms een agoog, psycholoog of spiegeloog?

Neen, neen en nogmaals neen driewerf in den Hoge met een bescheiden Halleluha er achter aan!

Gelukkig ben ik dat allemaal niet! Voor psychologen en psychiaters heb ik niet veel achting. Komedianten zijn het. Zij zijn de priester van een wetteloze religie zonder God.

Nee, we moeten ons maar eens wat meer op de Almachtige van de Bijbel richten. Komt het allemaal goed.

Als Hij almachtig is dan zijn Zijn oren dat immers ook, want wie horen wil die hore, aange vuld met een kop koffie caramel van de Hema en versterkt met die sombere einde der tijden stem van de trage gemeentezang op hele noten, zodat de gitzwarte kookkoffie van thuis nog wel even kan blijven door pruttelen in de consistoriekamer op een waxine lichtje en de boter koeken al aardig ranzig beginnen te worden. Er zit een luchtje aan. Kunt U nog stinken, stink dan vooral mee.

Laten wij het liever over het persoonlijke grote lijden in het licht van het Wereldleed heb ben. Toch ben ik niet direct een wereldwijf.

”Wie lijdt verbetert zichzelve,” zei de Amsterdamse duivelse transseksuele hoge priesteres van het sadomasochisme Meesteres Betty Berini uit het Schaamheuvel kwartier, vlak bij de Westergashouder mij altijd met een onheilige ernst en een vurige gloed in haar ogen van waar uit een hels vuur leek te branden en dan kreeg ik me er toch van langs!

Hoe vaak zweeg ik niet bedremmeld als reine jongeling in aanwezigheid van seksjuweel dominante vrouwen.

En hoe ik tussen de bedrijven door ook nog met de losse schildertoets het zilverwit van de berk bezong in mijn peintures, terwijl heel Europa in the sixties één grote matras was en de hemel een zwart geschilderd plafond van een kraakpand, hoe ik dan bloosde bij deze diepe waarheid die klonk als een klok, mijn blik verward terneder sloeg, bleef kijken naar haar aantrekkelijke dankzij hormonen therapie uit het niets op gewekte borstpartij (van transsexu eel Betty , niet van Els of van mijzelf) en keek naar haar modieuze, sneeuwwitte trui, hoe daar links boven een veel betekend sieraad gespeld was: twee glanzende chroomstalen miniatuur handboeien, die mij biologeerden. Signalen en symbolen uit een terra incognita. De duistere nachtgebieden. Een boeiende vrouw.

Het enige geluk ligt in de slavernij.

Deze situatie van de boeiende vrouw een veel zeggende metafoor voor het algemeen betwijfelde vrijgemaakt gereformeerde leven?

Wij weten terdege uit de Schrift dat het religieus leven van de vroege mens allemaal eens in een ver verleden is begonnen met het aan roepen van de Heere Heere.

Je moets dat twee maal zeggen om één keer gehoord te worden. Twee halen, drie betalen. Het staat gescheven, dus het is waar.

Het moet dus een direkt, fysiek, op gehoorsafstand gericht kontakt met het hiernamaals ge weest zijn want verder roepen dan de stem draagt is onmogelijk, dan springen de stem banden los als uitgerekte elastiekjes, net zo min als men verder kan springen dan de polsstok lang is en dat die bij sommige medemensen het formaat van pollepels heeft dondert niet. Doorroeien zul je et je sores en onmin met de buren.

Roepen waar niet gehoord kan worden heeft geen enkele zin.

De mikrofoon was in de voortijd nog niet uitgevonden. Dan maar met de muziek mee.

Gaandeweg bij het teloor gaan van de vitaliteit van de eerste schepselen heeft het orgel de emoties van het kerkvolk verklankt en gekleurd tot een welluidend geheel waar nog iets aan te beleven viel ook en het gaf werk aan een hele stoet komponisten die ook brood op de plank wensten om de kindermondjes thuis te voeden.

Een eerste aanzet tot de otomatisering en flexibilisering van de arbeid onderd de kerkelijke werkers, zo’n orgel.

De noodkreet van de uitzinnige wanhoop werd tot muziek en het orgel werd verbouwd zodat het op ekonomiese wijze een geheel orkest kon vervangen. De eenmalige aan schaf was misschien wat hoog voor de gemiddelde met Miep Kniep gehuwde griffermeer de Jan Modaal, maar vele kleintjes maakten in tegenstelling tot geboortebeperking ook in het verre verleden één grote en het vervangen van een symfonie orkest telde ook aardig aan. Een diepte investering.

Zo werden registers toegevoegd met imitatieklanken van de Viola da Gamba zoals op het orgel van de Hervormde kerk te Scheemda of van klarinet en fagot zoals in de Hippolytus kerk te M.

Het jankende, krakende orgel in de Hervormde kerk te V. slaan wij over met het schaam rood op de kalvinistiese kaken, want die aanfluiting mag niet mee doen, te meer daar het Schriftgezag in de jaren ’70 daar niet in hoog aan zien stond daar waar dominee Hop stond en het evangelie van de toen nog hoog in aan zien staande dwaalleraar, de Heilige Marx verkondigde en heel het slaafse, onwetende volk zei amen. In de jaren zestig en zeventig doortrokken van nostalgie naar het verleden groeide de historiese kennis van het kerk orgel en begon een leger van orgelspecialisten met overheids gelden en orgel fondsen orgels in het Noorden des lands te restaureren.

GEURLOOS GERUISLOOS VEREND KLASSSIEK GEZONDHEIDS ZADEL MET VENTILA TIE GLEUF 

MODERN MEDISCH VERANTWOORD GEZONDHEIDSZADEL, IN DE VOLKSMOND GENAAMD : "MODEL DE TWEE KLOOTJES "

 In Friesland is iedere ouwe fiets van langer dan tien jaar geleden waar je opoe het be schimmelde, wit uit geslagen gezondheidszadel met ventilatiegleuf stuk heeft gerost met d’r vette reet een museumstuk, laten we dit voor op stellen, dus wij kunnen een leger van vraagtekens zetten bij het kultuur historiese bewustzijn van de doorsnee Fries.

Dankzij de gleuf kunnen we nog eens scheet weg roffelen en een poepie laten ruiken.

Je kreeg trouwens al gauw herrie onder de kenners over wat een histories kerkorgel diende te zijn: mechanies of elektries aangedreven, net als bij het draaiorgel van de orgelman. Sindsdien zijn de orgels als inzet van een nieuwe geloofsstrijd een trekpleister van de eerste orde, in aantal, aard en leeftijd wereld beroemd in Friesland en Groningen.

Ten minste onder de autochtonen!

Allochtonen tellen helemaal niet mee want die hebben de bongo, de olievaten om het Wilhelmus op te trommelen, de djembe en de tomtom.

Laat die ongeletterde heidenen maar op een paar bongos beuken, dan zijn ze van de straat af en al lang tevreden als ze in het voorbijgaan je portefeuille kunnen rollen!

En voor de man in de straat die wel van André Hazes houdt maar niet van het pijporgel en meent dat het instrument uitsluitend te maken heeft met een repressieve achter haalde geloofswereld moet de jaarlijks terug kerende orgelzomer met ontzettend veel Bach in de aanbieding maar eens goed in de gaten houden en niet te veel klagen over het weer of de wederhelft.

Wie wil niet eens huiverend van wellust aan den lijve de fysieke kracht van een orgel voelen?

De bonkende bassen als een regen van vuist slagen voelen in zijn toch al dankzij over matig drankgebruik overgevoelige brandend zure maag en weke onderbuik! De ballen die resoneren op de maat van de voet pedalen.

Vertoeven in hogere sferen tussen het ijlste, geheimzinnige gefluister op zolder en ‘t diepste onder aardse gegrom van uit de vergeten, verzegel de kelders van de mensheid, die schat kamer vol hemelse en helse klanken, verdrongen herinnering en aan eeuwen oude vergeten religieuze rituelen van lust en pijn …Kijk uit! Voor je het weet slaat de vloek van de faraos weer toe en wat dan?

Fred van der Wal, Oldeboorn, 1999.

Er schijnen mensen te zijn die zo'n overzichtelijk bestaan hebben en zo weinig bezittingen, dat ze jaarlijks kunnen beslissen welke spullen ze nog nodig hebben. De rest gooien ze weg.

Ik heb daar bewondering voor. Niet dat ik problemen heb met weggooien, maar waar vind ik de tijd om elk jaar al mijn spulletjes kritisch tegen het licht te houden ? De praktijk is dat er in de loop der jaren, op verschillende plaatsen in het huis, zaken neergezet zijn die daar, ongehinderd en heel lang, blijven staan zonder dat iemand er naar omkijkt.

Ja, natuurlijk staan ze soms wel een beetje in de weg. Maar vaak verschuilen ze zich onopvallend, achter of onder andere spullen, die wel af en toe gebruikt worden. Je komt ze dus pas tegen als je echt eens de boel overhoop haalt. Bijvoorbeeld als je verwacht over niet al te lange tijd te gaan verhuizen.

Wat je dan vindt is vaak verbazingwekkend. Twee computermuizen en toetsenborden, bijvoorbeeld. Een handig schakelkastje waar vier printers of scanners, of pc's met parallelle poorten, op aangesloten kunnen worden. Een faxapparaat ! Wie gebruikt dat nog ? Een doos vol snoeren en computerkabels met aansluitingen die je op moderne apparatuur niet meer tegen komt.

Maar vooral heel veel, heel oude, software. Voor een deel zelfs op ouderwetse floppy-discs ! Originele versies van Windows 95 en -98. Microsoft Works en Money, fotobewerkingsprogramma's, beveiligingssoftware en een heel mooi programma voor het meersporig opnemen van muziek, dat het helaas niet doet op modernere versies van Windows.

Voor dat laatste kun je trouwens tegenwoordig gratis zogenaamde 'open source software' downloaden van internet. Ik heb laatst eens geëxperimenteerd met het muziek-opneem-programma Audacity. Zoek daar eens naar met Google, als het je interesseert.

De mooiste vondst van alles was een dik leerboek voor het tekstverwerkingsprogramma Word Perfect 6. Voor Windows, staat er trots op de omslag en als je het openslaat blijkt het om Windows 3.1 te gaan. Het boek dateert uit 1994.

De prehistorie ! In de eerste alinea staat dat je het woord 'win' moet intypen achter de 'dos prompt'. Ja, kinderen, daar staan jullie van te kijken, hè ? Nooit geweten dat een computer zoiets als een 'dos prompt' had ?

Dat was uit de tijd dat een pc, na minutenlang ratelend en steunend opstarten, niets meer te zien gaf dan een zwart scherm, met onderin wat lettertjes en een knipperende cursor. Dat was de 'dos prompt'. En om überhaupt iets met je computer te kunnen doen moest je daar een commando intypen ! Niets icoontjes aanklikken.

Bij die oude computers zat niet eens een muis ! Een muis ? Dat was toch een klein grijs diertje dat graag kaas at ? Ja, vroeger... Dat waren nog eens tijden. Maar de eerste pc die ik in huis had, een loeizwaar bakbeest met een piepklein beeldschermpje, had ook minder geheugen dan mijn huidige mp3-speler.

Zou er voor al die afgedankte apparatuur en die achterhaalde programma's, een museum bestaan ? Zou eigenlijk wel moeten. En als je computermuseum intypt in Google vind je er ook een aantal. Jammer voor hun, maar ik heb al iemand gevonden die mijn oude pc's en toebehoren wil hebben.

Er begint trouwens enige tekening in de opruim-strijd te komen. Hoewel alles nog her en der in huis staat heb ik ook geïnteresseerden gevonden voor de boeken, de tijdschriften, de strips, de landkaarten, de stereo-apparatuur en de postzegels ! Nu nog hopen dat ze het allemaal ook echt op komen halen...

Festival Vrouwenfilms Assen bestaat 30 jaar

Het Festival Vrouwenfilms is een filmfestival met films waarin vrouwen centraal staan. Uniek omdat dit festival het enige nog overgebleven festival Vrouwenfilms in ons land is.

Voor de 30e keer vond vorig week in Assen het uniek tweedaags filmfestival plaats met films en documentaires uit de hele wereld. De focus ligt op films en documentaires die gemaakt zijn door vrouwen en/of waarin het verhaal van vrouwen een belangrijke rol speelt. Het festival vond plaats in de tijdelijke bioscoop de Kolk, ergens op een industrieterrein buiten Assen.

Zie ook de vorige bijdrage  over het filmfestival in Groningen.

Tijdens de feestelijke openingsavond, voorafgaand aan het festival, werd de film "Alles Stroomt" uit 2009 van regisseur Danyael Suguwara met Anneke Blok en Wieger Windhorst vertoond.

Een moeder en zoon die altijd samen zijn geweest bereiken een belangrijk punt in hun leven waarop ze beiden een andere kant opgaan. De vraag is of de moeder-zoon liefde deze keuzes overleeft. Een mooie kleine en intieme film.

Hartelijk gefeliciteerd en, uiteraard, tot volgend jaar.

De Festival Trofee 2010 was voor Mijke de Jong, van onder andere "Tussenstand".

Zie ook de vorige bijdrage over het filmfestival in Groningen.

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

...en in holpijp en rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 3)

BUIK ORGEL 

Tot 1993 ben ik een echte orgelvreemde heiden gebleven tot ik Bach ontdekte. Die ouwe rukker kon d’r wat van met zijn dikke sombermans kop, but not for me. Zware kost. In de loop van de tijd is mijn afschuw van het orgel getemd, maar de woede in mij tegen alles wat streng gereformeerd of EO lid is niet.

Ik koesterde veel liever in de doorgebeuzelde kerk uren tijdens het psalmgemoer onder de gelovigen de geheime gedachten over de tegennatuurlijke lusten van mijn zwarte, verloren ziel in de zestiger jaren met een vreemd sadomasochisties genot onder de kerk dienst, dan te luisteren naar van de kansel geslingerde banvloeken vol hel en verdoem enis.

HOLPIJP OF WEL  HET SONORE GELUID VAN BROEKBROMMEN

 de Klank van de Holpijp liegt er niet om en gelijkt op een scheet in de maneschijn

In de holpijpklank zijn minder boventonen aanwezig dan er in het spectrum van een Prestant voorkomen. Indien een pijp aan het open einde wordt afgesloten, daalt zijn toonhoogte tot de helft en verdwijnen de even boventonen uit het spectrum. De oneven boventonen laten de pijp hol klinken. Een karakteristieke klank is bij een Holpijp moeilijk er te herkennen dan bij een Prestant.

De mensuur laat een grote spreiding toe waarbij de klank zich tussen rond en helder kan bewegen met een grondtoon die meer of minder sterk kan zijn. In dit brede gebied passen veel klanken die de naam Holpijp dragen. Vooral voor kleine orgels is het verleidelijk om een enge mensuur te kiezen, deze pijpen nemen minder plaats in. De klank wordt bij een engere mensuur wel boventoonrijker maar hier is dat ongewenst en daarom tracht men dit met een hogere opsnede te compenseren. De grondtoon van een enge pijp heeft echter te weinig energie om voldoende draagkracht te ontwikkelen en de verhouding ten opzichte van de boventonen geven de klank geen fraai karakter en lijkt op eeen lange ruft
 

HELSE VLAMMEN HEMELTERGEND

De helse vlammen van de velerlei tegenstrijdige begeerten van het zondige hart dreven mij als schone jongeling rusteloos voort naar perverse zondaren, overtuigde amateur hoeren, heidense tovenaars, raadplegers van de dode zielen, wichelaars, meedogenlo ze tollenaars, de willige armen van sadomasochistiese homo- en biseksuelen en perverse overspeligen, ronkend van genot in met liefdessappen doordrenkte opblaas bedden waar je op weg dreef naar rozevingerige luchtkastelen!

Als de zondvloed opnieuw zou los breken dobberden wij zo weg. Zo lang je maar gezond bent moest je er profijt van kunnen trekken… Nu zou dat al lang niet meer kunnen met die Aids Welle en kunnen we beter de dijtjes met een preuts mondje bij elkaar houden in plaats van met gepreide achterpoten langs de kant van de weg te gaan liggen wachten op de dingen die komen gaan.

Ooit moest het favoriete instrument der verkrampte kalvinisten met vuist en,voeten en elle bogen in beweging gebracht worden als metafoor voor de handel en wandel van de reforma toriese medemens. Het opgewonden pompen van de blaasbalg deed mij immer denken aan de hel waar legioenen krijsende duivels het hellevuur met blaasbalgen deden oplaaien om de zondaren voor eeuwig te laten branden en met rood gloeiende vorken en wit hete staven te penetreren in hun meest geheime, intieme holtes zoals op een schilderij van Jeroen Bosch. Toch was in mijn optiek het orgel meer mens dan God. Mijn vaste, onwankelb’re overtuiging, mijn schild ende betrouwen (ben ik van Duitschen bloed? Neen!) en die opvatting kan ik staven!Dat kun je zien aan het register met de naam Vox Humana. De menselijke stem. Net zoiets als de Vox Populi die dan vanzelf sprekend uit vele Voxen Humanas zou moeten bestaan, want we houden het demo kraties, maar dat is een gans ander verhaal.

Dan denk ik in mijn Stille Tijd en Beste Momenten als ik naar Highway Sixty One van Bob Dylan luister weer terug aan de Vox humana:

Een Regaal met dubbele kegel en helder snaterende, op de hobo van het orkest gelijkende klank. Ook wel gebouwd als Dulciaanregaal. Waar men de menselijke stem tracht te bena deren, wordt het karakter er meestal niet beter op. Je kunt beter dieren dan mensen hebben trouwens! Voed je een varken dan krijg je spek, voed je een mens dan krijg je drek!

HET ORGELS DES DOODS 

Ik wil misschien die kalvinistiese mensenhaters wel toe geven dat de schaduw van Gods eigen stem als His Masters Voice door de ventielen, balgen, windopeningen, windladen, cancel en gorgelende pijpen amechtig jaagt om via alle openingen, al dan niet met tongen gestoffeerd om een enigzins gestabiliseerd, gekanaliseerd, algemeen beschaafd geluid voort te kunnen brengen; toch zijn de windladen en de registerknoppen vergelijkbaar met met de op afstand bestuurde radio aktieve splijt- en regelstaven in een kernreaktor, dat andere orgel des doods dat menig gelovige hetzij ongelovige met gemak in hellevuur en vlam kan zetten zoals in Tsjernobyl zo overtuigend bleek. De Vox Humana is de stem van de mens in doodsnood.

WINDJAMMER

Hoe ouder het orgel, hoe indringender het wind jammer roept: Memento Mori! Krijg allemaal de kolere! Zij die sterven gaan groeten U! Er op of er onder! Luc tor et emergo! Voor anderen zegt de Vox Humana: ”Heer, helpe mij dit besodommieterde leven enigzins te over leven, want voor niets gaat de zon op en treedt de twijfelachtige zegening van een bijstandsuitkering of een Aah & Oooh Weetje, hetzij een Wee Aah Ootje in werking! Spaar mij daar voor Heer of ik betaal de kerkbijdrage ook maar niet langer voor het gemak en dan moet U maar zien hoe U rond komt!” Nooit heb ik Hem of zijn hemelse dienst knechten van aangezicht tot aangezicht aanschouwd! Wie trouwens te vaak de Vox Humana heeft gehoord, -net als Odysseus,vastgebonden aan de mast - met tongen als in een mondharmonica, die in staat van trilling wordt gebracht zodat ze een schril doch pregnant, nasaal geluid voort brengen ongeveer zo als dat van een hond die in het prikkeldraad verward zit en dat zo indringend uit de vroege nummers van Bob Dylan uit de tijd van voor zijn bekering moge blijken toen zijn mu ziek nog luister baar was en iets te vertellen had blijft er naar terug verlangen als een junkie naar de herowiene spuit.

Balsem voor de balzaal van de ziel! Nee, dat vergeet je niet gauw meer omdat het orgel troost en tuchtigt, liefkoost en kastijdt, fluistert en krijst, net als die sadomasochistiese Meesteres die volgens de Panorama alleen wel even tweehonderd vijftig gulden per konsult van slechts één uur berekent!

Men kan in de kerk billijker aan zijn of haar gerief komen, niet waar!  

Hoe? Zoals bekend! With a little help from your friends!

DRANKORGELS 2. AFDELING DE NATTE GEMEENTE

Die orgels, in de loop der tijden voor zien van een fraai versierd orgelfront (alsof het een Würlitzer Jukebox is, het miniatuur orgel van de natte gemeente), omdat het oog ook wat wil en het oor toch al na een kwartier verdoofd, verlucht met schitterend goud beslag om de welstand van de gevers te benadrukken en de dofzilveren geciseleerde pijpen waarboven uit torenende bazuinen torsende wellustig ogende roze vlezige engelen en piemelnaakte cherubijntjes (een lust voor het paedophiele oog!

Komt het zien!

Ik zou er bijna zelf nog zin in krijgen, die marsepeinkleurige welgevormde biggetjes met die miniatuur maagdenburger halve bollen) op de hoogste transen, daar waar het orgel bijna dwars door het orgeldak lijkt gelanceerd te gaan worden als een Titan drietraps raket vlak voor de definitieve count down en aldus op falliese wijze bijna de hemel in priemt als een beschuldigende opgestoken middelvinger naar omhoog.

Fuck it, lijkt het te willen zeggen! Als de Heere Heere ons zondige mensen dan niet altijd kan horen via ons voor het eten snel afgeraffelde tamelijk ongeïnteresseerde standaard smeek gebed om de zegen over de aardappelen met een kuiltje sjuu, zoveel kreatieve fantasie heb ik nou ook weer niet, vooral haastig, opdat de piepers niet koud worden of de katten ons storen die het besmette BSE vlees van de borden pogen te kapen als de ogen gesloten zijn en het hoofd onderdanig gebogen zoals het hoort; wellicht kan Hij ons dan horen dank zij de oorverdovende herrie van meer dan 120 decibel die weerkaatst vanuit de immer dorstige, ontuchtige kelen der gelovigen tegen het kerkdak.

Gisteren (10.03.2010) was ik voor de tweede keer in Hermitage Amsterdam.

Het eerste bezoek viel mij dik en dik tegen, maar deze tentoonstelling was volkomen naar mijn zin.

Er hingen topstukken van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, De Vlaminck, Kandinsky, Malevich, en nog een aantal tijdgenoten van deze schilders.

In totaal waren er ongeveer 75 schilderijen te bewonderen die zijn overgebracht van de Hermitage St.-Petersburg.

Omdat het de eerste keer is dat deze meesterwerken in Nederland te zien zijn, moest en zou  ik naar Amsterdam.

De tentoonstelling is gelukkig ruim opgezet en er is ook ruime aandacht geschonken aan het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel en aan de kunstenaars zelf, de pioniers van de moderne kunst.

Dit keer heb ik geen enkele spijt gehad dat ik gegaan ben; zelfs niet toen ik in een zaal Paul Witterman (ja, die van P&W) bijna tegen het lijf liep.

Je mocht er jammer genoeg niet fotograferen, maar toch kan ik wel iets laten zien:

	"Hermitage Amsterdam"
	De tentoonstelling “Matisse tot Malevich” is nog te zien tot en met 17 september 2010.

Persoonlijk denk ik dat deze tentoonstelling een enorm succes wordt.

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

..en in holpijp en rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

ANDREASKRUIS

Het orgel pufte, hoestte, zuchtte, ronkte, bonkte en jammerde als in een langdurige doodsstrijd, alsof een uitgesteld kosmies orgasme, dat maar niet tot een klimaks wilde komen, het braakte en kotste tegen wil en dank de zware kalvinistiese oerklanken der voorvaad’ren van de VOC uit, de adem stokte in de strot van de laden, de heldere, stralende plenum klank jubelde het uit vanuit den Hoge, menig glas in loodraam is toen spontaan van ellende met een sierlijke pisboog uit de sponning gesprongen en de avondmaalsbeker in duizend scherven uiteen gespat zo raszuiver was de klank, de trombones deden de harde, ongemakkelijk zitten de kerkbanken fenomenaal schudden alsof Zijn alles en iedereen vernietigen de toorn over de gelovige zondaren werd uitgestort, de vloer van de orgelgalerij walste op en neer als een schip op de woeste baren en hier en daar sprongen de handgesmede vierkante twaalf centimeter lange spijkers uit de eikenhouten afgeschuinde ruw gedisselde door boktor aangetaste eeuwen oude eiken vloerdelen zonder messing en groef, alsof die nagels stuk voor stuk postuum dol geworden eindelijk wraak wilden nemen voor de hand gemaakte smeed ijzeren spijkers die Jezus Christus aan het kruis hielden als een opgeprikte vlinder, spread eagled als in een geparodieerde eigentijdse onbeschaamde perverse sadomaso chistiese scene uit een in het S.M. bordeel van dr. Betty Berini, Eerste Jan Schaamheuvel straat 112 huis te Amsterdam, vlak bij de schorren, zie de opgenomen digital video porno prent door een camera met steady shot, waar trouwens voor het gemak dat de mens steeds weer spreekwoordelijk dient en de gerieflijke positie van het vrijwillige slachtoffer meestal het meer tot de verbeelding sprekende Andreaskruis wordt gebruikt in plaats van de Romein se variant.

Hier volgt de gedetailleerde productbeschrijving voor de ware liefhebber: 

Het kruis is gemaakt van geschaafd hout, bekleed en bedekt met leder.

De geïnstalleerde hoogte is 1,85 m en een breedte van 1,20 m. De dikte van de respectieve bekleedde onderdelen is ongeveer 5 cm. Het is voorgemonteerd voor wandmontage (geboorde gaten) en wordt geleverd met alle accessoires, schroeven, pluggen, 21 siernagels en montage-instructies. De gaten worden gesneden in het leer, en kan worden verborgen onder de schroef op de muur en met de siernagels het leder. 


NOODUITGANG

In het rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een tea clipper en holpijp, de windlosser kon het amper nog aan zodat ik vaak vreesde dat de ronkende pijpen rood gloeiend zouden gaan roken om daaarna te smelten en als koren schoven te buigen voor de dominee en de hele in getogen, vroom ogende congregatie van wolven in schapenvachten in doodsangst het uitschreeuwend om uitredding uit die elke zondag weer zelf gekozen hel en naar verlossing snakkend in paniek elkander zou vertrappen op weg naar de afgesloten nooduitgang.

Op zulke levensbedreigende ogenblikken tellen christelijke of humanistiese waarden niet lang er en is het ieder voor zich en God voor ons allen zo als het ook hoort in het op Amerikaans kapitalistiese leest geschoeide evangelieland.

De overdonderende 16 voets bazuin kondigde niet mis te verstaan het einde der tijden aan en het wraakgericht van Hem die Schepper van hemel en aarde die het eindelijk in zijn onvoor spelbare wereldbeleid genoeg had gevonden en op het punt stond de mensheid voor eens en voor al tijd te ver delgen in een nieuwe zondvloed zijn on metelijke gramschap en onbegrijpe lijke bovenaardse woede uitstortend over het geslacht dat Hij zelf door zijn machtswoord had geschapen om het vervol gens in zijn heil’ge niet te stillen bloeddorst even achteloos te verdel gen en te veroordelen voor eeuwig tot het hellevuur!

Zo begreep ik uit de donderpreek van de in zwarte toga geklede somber ogende kalende gods man op de kansel, ver boven ons verheven, dat de ruif der genade in evangeliese kringen wel erg ver voor over hing tot gerief van menig verloren onverbeter lijke zondaar met paardebek die daar ter kerke ging op zondag om maandag weer zijn weekgeld naar de hoeren of het jongensbordeel en de kroeg te brengen.

Kerkgangers!

Ratten in een tredmolen zonder uit zicht op escape for victory. Slaven van Satan. Willoze slachtoffers gevangen in een eeuwige perpetuum mobile van hoererij en ontucht! Via het orgel werden wij al bij voorbaat met schuld beladen zondige kerkgangers wakker geschud uit onze verwijtbare zelfgenoegzame indolentie en hadden nog slechts op masochisties wijze genietend en huiverend Zijn brandende toorn te ondergaan via een verpletterende muur van geluid! Er was geen hoop op beter of enige weg terug! Memento Mori! Potverdorie!

BIJ MENIG VERKENNER WERD DE PADVINDERSFLUIT EEN WOUDFLUIT ZODRA HIJ MET DE HOPMAN (HOP, HOP, HOP, ER BOVEN OP) DE PADEN OP, DE LANEN IN GING VAN DE HOGE VELUWE 

WOUDFLUIT

Wist ik veel als Jonge Wilde van de Woudfluit! Ik kende maar één fluit en dat was de padvindersfluit en padvinders waren gatvinders, daar zorgde de hopman wel voor.

Bij het voetballen waar de manlijk ogende akela ook deel aan nam riepen wij welpen regelmatig naar de hopman:

“Scheids, mag ik je fluit effe lenen?”

De hopman, die lieve guit, wist wel raad met zijn fluit in het trekkerstentje als we op vakantiekamp waren. Daar heb ik heel wat van opgestoken!

GESELING GODS

De namen van de registers van het orgel: Dulciaan,Tremulant, Quintadena, Sexquialter, Flageolet, Nacht fluit en Bourdon leken mij de geheime namen van kabbalistiese duivelen uit de hel die elk moment los konden worden gelaten in de holle, sombere, donkere kerk die stonk naar kerkers, graftombes, rotten de lijken, spaakbeen en ellepijpen waar twee paar extra sokken en een pak kranten onder je hemd nog niet genoeg waren om je tegen de optrekkende gassige koude des doods uit de grijs grauwe plavuizen te beschermen, die veelal als grafstenen dienst deden. De in scripties uitgesleten door het veelvuldig vertreden gaven de minachting aan die de kerk gangers voor de doden hadden. Letterlijk trapten zij op het gebod om de doden de doden te laten.

Gereformeerden! Ze glimlachten hypokriet in je smoel en spogen op je hielen als je je om draaide. Als ik een gereformeerde een hand geef tel ik voor de zekerheid na afloop even mijn ballen na!

Menig orgelconcert dat ik verplicht met Alice bij woonde was voor mij een geseling Gods met een volume van ver over de pijngrens van 120 decibel. Uiteraard wel verdiend als red deloos verloren ontuchtige zondaar, begreep ik uit haar onsamenhangend relaas, soms zelfs huiverde ik van een onbegrijpelijke bovenaardse masochistiese wellust; dat kon ook niet anders in gereformeerde kringen, een kerkdienst was beslist niet iets waar je voor je plezier heen ging als je niet in het sombere geloof der kalvinistiese vroede voor vaad’ ren was gepokt en gemazeld, los van het feit dat de ene organist of dominee de andere nog niet is.

Gefeliciteerd geboorteplaats. Zelf heb ik er gewoond van 1944-1952/1955, kwam er op bezoek bij familie en ben er de laatste jaren hevig verliefd op.

Toen we in 1952 naar Kaapstad emigreerden was Wijk vervallen tot een armelijk en perspectiefloos plaatsje van ongeveer 4000 inwoners. Er vertrokken meer Wijkenaren dan dat er bljkwamen. Max Dendermone schreef: "....dat het leven er eigenlijk al in geen honderd jaar veranderd is, nog steeds niet". Er stonden maar liefst 40 onbewoonbaar verklaarde woningen. Er werden na de 2e WO wel nieuwe woningen gebouwd, maar die waren uiterst eenvoudig. Ze zijn later weer gesloopt. De werkgelegenheid was voornamelijk te vinden in de fruitteelt, steenfabrieken en lokale middenstand. De drie steenfabrieken moesten sluiten, omdat de kleiputten leeg raakten. Provinciehoofdstad Utrecht lag 23 km naar het noorden. Een brug over de Lek kwam er nooit.

Pas in 1964 werd een stedebouwkundig bureau ingeschakeld om een sanerings- en uitbreidingsplan te ontwerpen. Het was een beperkt plan. In 1967 werd door de provincie Utrecht Wijk als groeikern bestempeld, mogelijk tot 30.000 inwoners. Dat gaf grote impulsen. In 1971 werden de plannen voor de nieuwe wijken de Heul, de Horden en de Noorderwaard ontworpen. In 1974 werd het streekplan drastisch herzien en de groei voor Wijk bepaalt op 17.500 inwoners, waarvan de werkende bevolking in hoofdzaak forens is. Daardoor werd de druk op de aanleg van grote verkeerswegen en het cultuur-historische hart afgewend. Een brug in het traject Amsterdam-Venlo was definitief voorbij. In 1990 is als pseudo-Vinex de wijk de Geer ontworpen, waar 700 huizen konden worden gebouwd. Ruimte en ontsluiting zijn uitstekend gerealiseerd. Minder geslaagd is de hoogbouw aan de randen van de wijken.

Gedurende de uitbreidingsjaren werden er ook archeologische opgravingen verricht, waardoor het oude Dorestad en het vroege Wijk in kaart gebracht werden. Een goede weerslag ervan is te vinden in het stedelijk museum en enige voortreffelijke boekwerken.

Het aardige en aantrekkelijke van Wijk is haar rijke cultureel-historisch erfgoed aan gebouwen. Sinds 1982 is de binnenstad beschermd stadsgezicht. De renovaties zijn daarop aangepast. De Markt is echt het centrum met haar klassieke stadhuis, NH Kerk, de Nederhof en stadspomp. Jammer dat er wat lelijke winkelpanden zijn. Wijk heeft naar verhouding veel horecagelegenheden. En haar culturele aanbod, b.v. het zaterdagse Rondje Wijk, laat zien wat kunstzinnige mensen gemaakt en in huis hebben.

Wijk heeft karakter.

Het spel en de spelers

Van Abbemuseum, Eindhoven

In dit eerste deel van het programma "Play van Abbe"stelt het museum de verhalen van kunstenaars en tentoonstellingsmakers centraal.

Met onder andere "Herhaling: Zomeropstelling 1983".

Ossip Zadkine - Demeter, 1918

Luciano Fabro - Il giudizio di Paride, 197?

Jannis Kounellis, Senza Titolo, 1980

Mario Merz - Iglo Nero, 1967-1979

Herhaling: Zomeropstelling 1983 is een reconstructie van de collectietentoonstelling Zomeropstelling van de eigen collectie, die in 1983 werd ingericht door de toenmalig directeur van het Van Abbemuseum Rudi Fuchs en zijn conservatoren.

N.B.

Zie ook vorige bijdrage over de architectuur van het Van Abbemuseum

'Wijk bij Duurstede is thans een stil landstadje…', schreef dominee Jacobus Craandijk in 1883 en als wij op een mooie zondagochtend in augustus onze auto parkeren op de parkeerplaats aan het Walplantsoen kunnen we hem alleen maar gelijk geven. Er is natuurlijk veel veranderd in ruim honderd jaar, maar de rust is gebleven. Al kan dat natuurlijk ook aan het vroege uur liggen. We wandelen de Plantsoensteeg in naar de oude kerk en horen daar het orgel spelen en de gemeente zingen.

Bij Wijk bij Duurstede gaat de Rijn over in de Lek, leerden wij op school bij aardrijkskunde. Maar in feite gaat de Rijn gewoon verder, als de Oude- of Kromme Rijn die bij Katwijk uitmondt in de Noordzee. Vroeger was dit de hoofdstroom, veel breder dan nu overstroomde hij regelmatig de omliggende landstreek.

We steken het bescheiden riviertje over nadat we, vanaf de Langbroeker Wetering, de weg naar Wijk genomen hebben. Op het kruispunt was vroeger een herberg gevestigd. Craandijk nam er een '…snede brood met kaas en een glas bier…'. Daarna ging het langs '…boerenhofsteden, boomgaarden, weiden en brugjes, hooge peppels en wilgen, hier en daar een zicht op den korten, zwaren kerktoren van Wijk…'. En zo is het in grote lijnen nog steeds. De weg is ondertussen geasfalteerd, natuurlijk, sommige huizen zijn nieuw, maar verder heeft de vooruitgang zich hier rustig gehouden.

De dominee wandelde Wijk binnen over de Hoogstraat en passeerde zo een stuk grond waar al in het midden van de 19^e eeuw sporen van vroegere bewoning gevonden werden: '…gij hoeft slechts even hier of daar te bukken (…) om er scherfjes en stukjes gebakken aarde te vinden…'. Overblijfselen van een legendarisch verleden.

Hier langs de oever van de Rijn, die toen ook al een belangrijke handelsroute was, lag Dorestad, een welvarende doorvoerhaven, die vooral bekend is geworden door de plunderingen van de Noormannen in de 9^e eeuw. Voor die tijd hadden de Romeinen al een castellum gebouwd bij de splitsing van Rijn en Lek. De dominee meende dat het kasteel van Duurstede op de resten van dat fort gebouwd was. Tegenwoordige geleerden situeren het aan de overkant van de huidige stroom, bij het Gelderse dorp Rijswijk. Bij baggerwerkzaamheden kwam daar in 1979 een paar Romeinse helmen boven water.

Tussen 58 en 49 voor Christus veroverde Julius Caesar heel Nederland. Heel Nederland ? Nee, het deel boven de grote rivieren bleef dapper weerstand bieden. Eigenlijk was de verovering van de zuidelijke Nederlanden een voortvloeisel uit de verovering van Gallië. Je zou kunnen zeggen dat Caesar wat ver naar het noorden doorgeschoten was, maar de huidige grenzen bestonden natuurlijk nog niet en het was niet zo duidelijk waar Gallië nou eigenlijk ophield.

De Romeinse legers, waarvan de soldaten merendeels afkomstig waren uit al eerder door de Romeinen veroverde gebieden, legden langs de Rijn van Nijmegen tot aan Katwijk, grensversterkingen aan. Het castellum bij Wijk Bij Duurstede huisvestte waarschijnlijk een infanterie cohort en heette Levefanum. Tot en met de 3^e eeuw na Christus werd het door de Romeinen gebruikt.

Rond 400 begon het verval van het Romeinse rijk en in 406 besloot keizer Honorius zich uit ons land terug te trekken. De Franken namen vervolgens de boel over en de Rijn werd nu het toneel van schermutselingen tussen de Franken en de Friezen.

In 690 was er een veldslag tussen de Friezen onder leiding van koning Radboud en de Franken, die aangevoerd werden door hofmeier Pepijn II, bij het 'castrum Dorestad'. Men neemt aan dat bij het oude fort inmiddels een nederzetting was ontstaan. Van het castellum Levefanum is verder niet veel teruggevonden, de bedding van de rivier heeft zich verlegd en de resten zijn waarschijnlijk weggespoeld. Wel is er ten noorden van de oude stad, bij de Horden waar nu een nieuwbouwwijk is, tussen 1984 en '87 een begraafplaats opgegraven met Romeinse graven uit de perioden van 0 tot 250 na Christus.

NB: Dit verhaal is geschreven in 2002, de situatie ter plaatse kan veranderd zijn.

Tekening: Gerard Kuit

Bronnen: J. Craandijk: Wandelingen door Nederland - Utrecht, 1874; Doriann Kransberg en Hans Mils: Kastelengids van Nederland, 1979; Bloemers, Louwe Kooijmans en Sarfatij - Verleden land, 1981; van Es, Sarfatij en Woltering (redactie) - Archeologie in Nederland, 1988; Monumenten in Nederland - Utrecht, 1997

Zie ook Wijk bij Duurstede op Wikipedia 

Website van de gemeente Wijk bij Duurstede 

 Lokatie Wijk bij Duurstede op Google Maps

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

..en in holpijp en  rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

ENGELTJES OP HET ORGEL HEBBEN DE TIJD VAN HUN LEVEN. IN HET LICHT VAN DE LAATSTE ONTHULLINGEN BINNEN DE RK KERK SCHROOMDE STELLER DEZES DE AFBEEL DING IN DEZE BIJDRAGE OP TE NEMEN VANWEGE GEMAKKELIJKE MIS VERSTANDEN TEN AAANZIEN VAN KINDERMISBRUIK ALS WIJ DEZE BEIDE MOLLIGE MORMELS OP DE FOTO AANSCHOUWEN,WELLICHT EEN TAFEREEL DAT NIET

WENSELIJKE GEVOELENS BIJ DE SEKSJUWEEL VRIJGEVOCHTEN BESCHOUWER ZOU KUNNEN OPWEKKEN

HET ORGEL

Gotzijdank heb ik geen gereformeerde of evangeliese vrienden om van gelovige vrien dinnen maar helemaal te zwijgen, want dan zou ik mij in de van nature van God en gebod los geslagen kunstenaarskringen direkt verdacht maken en zoals U uit de recht spraak weet hoeft een verdachte niet zich zelf te beschuldigen bij voorbaat!

Ik beroep mij voortdurend op mijn zwijgrecht als non-poltieke kunstenaar en dat is mijn enige goed recht, net als het aanrecht het enige recht is van de stijl griffermeerde vrouw met haar SGP hoedjes, maar daar zwijg ik ook maar liever over.

Ik heb een raadsel voor U!

Het begint met een T en ’t staat in de kerk.

T’orgel en t’altaar.

GODS EIGEN ADEM

’t Orgel. De gereformeerde ouders van Alice beweerden bij hoog en bij laag dat Gods eigen adem door ventielen, balgen, pijpen en laden dwars door het orgel blies als een alles verterend vuur en dat ik wel mocht uit kijken als vervloekte, heidense, zondige, minderwaardige telg van een voor de wet gescheiden gescheiden ouderpaar, met als resultaat uit die onheilige verbintenis een kind van de boze.

Fred van der Wal, volgens de familie Kneuterdom een heiden, die God noch gebod kende en gepredestineerd voor het eeuw’ge hellevuur in aanwezigheid van de Satan en zijn trawanten.

Geen opwekkend vooruitzicht om in het hellevuur door een zootje sadistische duivels met een drietand in je bolle bips gepookt te worden. Ingebakken somberheid en een troosteloze verdoemenis gedachte is de wortel van het stijle calvinisme.

Ik werd met enige moeite van de gereformeerde familieleden  getolereerd, niet geaccep teerd. Zij hadden zo hun bezwaren. Een duivels, pervers koekoeks jong in hun van oudsher fatsoenlijke kalvinisties nest (de voorvaad’ ren van Alice hadden het grutters bedrijf De Spar opgericht) noemden zij mij.

Ik was een “temptatie hun gezonden door de Boze”, zoals Alice haar moeder het zo diplomatiek uitdrukte, ik werd “tijdelijk beschermd door hun onaantastbare heiligheid”, opdat ik niet terstond tot as zoude verpulveren als onverbeterlijke zondaar en zoon van de Boze die naar de Rolling Stones luisterde, Hitweek en Kerouac las!

Lang zou het niet duren voor mijn verval werd ingezet.

Op de trap van de woning aan het Mariotteplein, waar het leek alsof het altijd regende, gilde de moeder van Alice regelmatig hysteries in mijn nek dat ik een zoon van Satan was of ze maak te bezwerende bewegingen met de armen gekruist op dertig centimeter afstand alsof ze een goochelaar met een toverstokje was en schreeuwde overspannen: “Satan ga achter mij!”

Het leek wel een ouderwetse Dracula film. Ik bleef gewoon staan waar ik stond en glim lachte mede lijdend. Het was beter geweest als ik mijn tanden had laten zien en haar in d’r nek had gebeten als adspirant vampier.

Ze hadden verwacht dat ik op de grond terneder zou storten door de vurige vinger des Heer'n en tot as zou ver gaan, hetzij in een zoutpilaar veranderen, maar integendeel!

Ik was alive and well en bleef dat.

“De vlammen van het hellevuur likken nu al reeds aan je voetzolen en de worm onder je voetzolen zal niet sterven waar je gaat,” zei haar fijngristelijke vader als rasechte pessimist wekelijks tegen mij na de Bijbellezing aan tafel, maar toch liet ik het mij goed smaken. Ik liet als keurige jongen niet eens een boer na afloop tijdens het gebed.

Ik ging –ondanks alles-regelmatig twee maal op zondag naar de gereformeerde kerk met Alice. Ik noemde het altijd de gedeformeerde kerk.

Een vanzelfsprekend verplicht zondagsnummer tot vervelens aan toe en daar was me toch een overtuigd homoseksjuwelen organist met lange haren en geverfde nagels die als zoon van Sodom toch werd gehandhaafd om zijn fabuleuze orgelspel.

Feike Asthma, geloof ik, of nee, dat was een ander, die leed aan bronchitis. Piet van Egmond Binnen of Buiten, heette die roze heer met een geblanket gelaat en rouge op zijn opoewangetjes.

Ondanks zijn zondige lusten ging hij onbekommeerd aan het avondmaal.

Tiepies gereformeerd; als ze je nodig hebben is geen zonde groot genoeg of ze zullen je met de liefde die alles bedekt wel kunnen gebruik en voor hun eigen doel einden al ben je de meest losbandige opgeverfde, kirrende, peervormige vol gevreten rel- en gilnicht met wiegen de heupen op palen van hakken!

Als Godvrezend mens achter de kunstenaaar weet ik uit de Schrift dat poepstampen van huis uit niet gezond kan wezen. Het is niet hygiënisch.

Die organist, door mij bijgenaamd Het Grote Beest 666, beukte maar door op de toets en, trok wild geworden met een roze vlaag voor ogen als een waanzinnige met zijn dikke pofferdjes van handjes aan de registers, de rood geverfde lippen van zijn getuite mondje, opgejuind door het volume van de kerkzang, roste op de manualen, trapte met woeste orkaankracht de pedalen aan splinters en trok eigenhandig de register knoppen aan barrels, scheurde de muziekboeken aan flarden bij het driftig omslaan van de pagi nas. Het was een welgestelde gemeente dus het maakte allemaal niets uit hoe veel schade er werd aan gericht!

“De vlammen van het hellevuur likken nu al reeds aan je voetzolen en de worm onder je voetzolen zal niet sterven waar je als voor eeuwig verlorene henen gaat,” voegde pa Kneuterdom mij minzaam toe en zijn echtgenote en dochters knikten hem welwillend toe van achter de eerlijke handgedraaide stenen mok lauwe koffie. Troost vond ik in de zondagse mokka punt.

POEN ZAT IN GEREFORMEERDE KRINGEN

Poen zat in die orthodoks gristelijke kringen!

In de consistoriekamer lagen tientallen kratten met reserve onderdelen. Meneer Fons Futon, de reformatoriese zwartwerker, was via via snel gevonden, die naast zijn ruime uitkering voor een krats talloze reparaties uit voerde in de wijk.

De musicus leefde al zijn tegennatuurlijke onmin ter kompensatie van zijn tijdens de kerk dienst heel even verdrongen homoseksjuwaliteit uit op dat weerloze muziek instru ment dat er ook niets aan kon doen, hij nam wraak op het orgel, waarvan de pijpen als zelfstandig naam woord niets met het gelijk luidende werkwoord te maken had, dat overigens aan veel opwindender aktiviteiten refereert.

In beide aktiviteiten zit overigens veel muziek en kabaal, want wie houdt zich in als hij kundig gepijpt wordt!

Alice en ik zaten meestal vlak bij het orgel –zij was als rechtgeaarde dochter van Calvijn gefascineerd door mannen, die zwoegend in hemdsmouwen en bretels in het zweet hunner aanschijn met hoog rode, griffermeerde, boerenbietenkoppen het orgel met hun eeltige knuist en op gewelddadige wijze konden bedwingen.

Ik zag aan haar hoog rode konen hoe het Alice seksjuweel op wond- en dan hoorde je voortdu rend het ritmiese dreigende klossebakken van de tegen voortijdige sleet met ijzer beslagen half leren zolen met gaten van de kokette kekke goudkleurige laarsjes van de homofielterige klavierleeuw, het spook achtige holle bonken van de uitgetrokken registers, de onstuitbare windhoos die loeiend door de rokende, wijd gedekte hol pijpen joeg.

Ik bekeek als jonge wilde het tafereeltje met afgrijzen, hand in hand met Alice. Een laatste strohalm om mijn geduld met de gereformeerde medemens niet te verliezen.

Het gekrookte riet zou Hij met een grote H wederom oprichten! Ik dacht geramd en gebeiteld te zitten. Er was nog hoop voor mij, maar niet veel, zei de gemeen kijkende keiharde evange list A.v.d. B. met Amerikaanse tongval in zijn Engels, de voertaal van piëtisties Nederland.

(wordt vervolgd)

Samengevat: Eerst GEEN koel en helder oordeel, vervolgens liegen en bedriegen en daarna een beroep doen op het "geheim van de raadkamer".  Wordt het geen tijd, dat ook rechters afgerekend worden op hun - al dan niet opzettelijke - dwalingen? En het is natuurlijk al LANG GELEDEN, dat de noodzaak zichtbaar werd van het eindelijk adequaat doen van het werk der politiek: wtten maken, waarmee niet alleen juridisch overweg gegaan kan worden, maar die ook het rechtsgevoel bevredigen. En NEEN ik ben GEEN PVVer.

(UITSLUITEND GESCHIKT VOOR DEN VOLWASSEN LEZER! NIET AAN TE RADEN VOOR LEDEN VAN CHRISTIAN ARTISTS, DE EO, ART REVISITED EN DE BOND TEGEN HET VLOEK EN)

"NAAR DE CAMPING EN GELACHEN DAT WE HEBBEN MET ZIJN ALLEN NA EEN PAAR COLAATJES MET TIK TOEN HET MATTEN WERD!"  

We begonnen de vorige avond voor het vertrek al met ons een breuk te zuipen, te slem pen en te vreten, dat ging goed tot we het over voetballen gingen hebben en ik word me daartoch  gelijk effe bloedjelink als wat en kon me niet meer inhouden toen ze be weerden dat die holenbeer John de Wolf het beste bewijs was dat de mensheid toch van de apen af stamde, terwijl ik John altijd vond lijken op die griffermeerde tekenleraar Jan van Leun uit Zwiggelte met zijn sombere karpatenkop, die ik de Stalen Jezus van Zwiggelte noem vanwege dat lijdende uiterlijk en die smartelijk trek op zijn kunstkop.

Het werd door de drank al gauw matten, ravotten en rollebollen over de vloer.

De GODVERS vloegen door de lucht, kinken voor de kanus uitgedeeld bij de vleet en de tanden vielen rikketikkend op de plavuizen alsof een snoer parels brak terwijl we maar op elkaar in bleven beuken met flitsende linkse hoek en en knallende rechtse directen!

Het leek die befaamde boks club uit de Albert Cuyp in Amsterdam wel, die onder de naam "De Beuk Er In" heel wat bokalen en Golden Gloves binnen haalde!

Toch bleven we lachen want dit was het ware leven en dat duurt toch maar even dus een paar knallen voor je treiter kunnen er ook nog wel bij!

Het werd dus een flink burengerucht toen we met meubilair dwars door de ramen gingen  gooien en ik school maakte door met een karatestoot een antiek tafeltje door midden te stampen en met een ura mawashi geri het LCD beeldscherm naar de flikkerij hielp.

Ik wist als een voudige boerenlul gewoon niet beter of dit was de normale omgang tussen feestgangers. Wist ik veel!

KLAP MET HET KLOMPJE

Als keiharde calvinisten stonden we in onze jeugd om het minste of geringste met onze klomp in de hand om er boven op te rossen en wie wel eens de befaamde klap met het klompje voor zijn bek heeft gehad weet waar ik over praat, die ziet er nog scheel van!

Dat was niet misselijk, dan weet je weer als gesubsidieerde kunstartiest dat Scheppen Gaat Van Au riep hij! Net als in dat boek van Jessurun d'Oliveira.

We kwamen niet meer bij van de dikke pret-ik krijste nog van Nou ophouwen anders draai ik je kuttekop uit de piskom- en eensgezind belden de volgende ochtend gelijk de fondstandarts om de afbraak in onze bekken weer even op te metselen en bij te plamu ren want met zo'n kerkhof in je bek kun je het bij de loopse wijven in de disco wel schudden als ze bij het bekken en tongen de scherpe randjes van het tandglazuur voelen met hun natte pannenlap!

Nee, dan kan je het schudden met je genitale schuurspons! Of ze schudden jou, als je niet gauw maakt dat je weg komt met je brique bek vol zwart bemoste tandsteen want Moos Tandeloos komt er niet aan te pas, die gaat maar naar het homo plantsoen ouwe mannetjes met verschrompelde slappe piemeltjes lekker afzuigen maar neem een bus dennegeur verdrijver mee want die lucht die er vanaf slaat is niet te harden, dat weet ik uit ervaring als Jonge Borst van veertien! In elk geval kwamen we weer bij onze positie ven toen we de rekening onder onze verneukte neus kregen van Tandarts Maarten Mondbruis uit het kleine dorpje Noordeloos"

HOPPA MET HET SCHARREGATJE 

Ik ga meestal op vakantie naar de Costa Blanca met mijn zesde hands BMW en neem mee : een paar gestolen racefietsen boven op het dak van de auto voor het gemak als je een lekke pijp krijgt, voor je goesting een platgeneukte heroine hoer, hardhandig in de achterbak gekwakt, HOPPA! MET HET SCHARREGATJE, DAAR GA JE;PAK 'M BEET, STANZI schreeuw ik nog en gooi een stel gebruikte seropositieve spuiten uit het homo plantsoen waar ik per ongeluk in trapte AU! er achter aan, een afgeragde tandenborstel waar de haren helemaal horizontaal van staan en de tandsteen van de vorige eigenaar nog aan vast koekt, doosjes slaappillen Donormyl die zo sterk zijn dat een olifant er een half jaar van in slaap valt, want met een half waanzinnige raaskallende aan hard drugs verslaafde venerische teef met een horse habit naast je doe je geen oog dicht als ze niet d'r fix op tijd krijgt, dan ligt ze te vloeken en te schelden, te hyperventileren, te steunen, kreunen, schuimbekken, bokken en snokken alsof ze door een hondsdolle teef in d'r kruis is gebeten en doe ik er nog een schepje boven op door haar een paar ram men, een dozijn kinken, knallen en beuken voor d'r uitgewoonde, verlopen, hologige kanus te verkopen tot ze stil is en half in coma ligt met d'r oog make up uitgelopen zodat ze op een hardrocker lijkt, er is toch niks aan verloren aan zo'n karkas,  hondenvoer, heb nog geprobeerd haar aan de Satanskerk te slijten, maar die namen alleen vet gemeste dubbel F cuppers aan om te kruisigen, in mijn binnenzak een dikke tiet met poen, een extra paar pakken zwart geld, een doosje lek geprikte condooms om die Spaanse wijven eens stevig mores te leren in de zon overgoten Rambla Canaletes (vertaald: de Kale Netenstraat) met je Dobro en je castagnetten, die Spaanse schonen zal ik wel even temmen met mijn pientere pookje, want ik houd wel van de vrouwtjes als ze onder liggen en ik haar polsen in de matras druk tot ze blauw zien, haar daarna voor het gemak aan de spijlen van het bed boei en mijn nagels over d'r vel haal om ze vervolgens allemaal gelijk met jong te schoppen, het liefst gelijk een vijfling, hebben ze ook wat omhanden.

 Ja wel, heb je het ooit zo zout gegeten; de zus van m'n beste vriend, dat valse kutwijf met haar bemoste tanden en hangsnor gaat ook mee in de tandemasser aanhang wagen met dekzeil, die afgeneukte slet slaapt verder maar op de reservebank, waar de springveren door de bekleding heen komen en de hele godt gansche nacht scherp in je reet prikken, kan ze lekker op klaar komen als maso, want ik kan haar lucht niet verdra gen in mijn omgeving, die stoephoer moet ik toch echt niet zonder bijbetaling in slaap hoeven te wiegen als ik vakantie heb of in mijn slaapzak hebben wonen, want dan word ik helegaar pages en trap er het portier uit bij 160 km per uur.

EIGEN LUCHT IS LEKKERE LUCHT

Een half defecte laptop in de rolkoffer met draadloos modem om pornosites te volgen, een mp3 speler voor hard rock, een krat Absinth om stekeblind en helemaal gek van te worden, een lekkend op blaasbed voor die heroinehoer die niks zelf meer kan met d'r knokige Auschwitzlijf en waar alles goed genoeg voor is en toch geen gevoel meer in d'r lijer heeft, een onderweg opgepikte liftende extra wiethoer! Beter in het vlees, nog maffer dan de kruiszuster van om de hoek, maar wel geiler uiteraard met haar kersverse pruimpje vanwege de Arabische Kiff, daar wordt een meid die op haar toekomst is bereid, helemaal woest van in bed!

EEN KRAT "HET KANON" BIER

Kijk maar uit, ze ramt je door de spijlen van het bedskelet , een schetsboek met een doosje op symbolische wijze door midden gebroken potloden, want je bent artist of je bent het niet, een extra doosje XXL anaal condooms voor het betere achterwerk in de kast, een VPRO gids voor de komende week om je reet mee af te vegen, een liftende broodpoot met de Gaykrant in zijn morsige, zwaar besmeurde kontzak om politiek cor rect te wezen bij de grens, die streng kijkende oost blokdouanes met hun karpatenkop pen zijn toch allemaal van de flikkerij of het zijn potten en een bruine zakdoek uit zijn kontzak als signaalvlag voor de goede verstaander, een paar kratten met beugelflessen Grolsch bier, een krat Kanon bier om nog sneller strontlazerus te worden dan normaal, een ons coke, een paar ons wiet, een doorkijkbeha voor mezelf, die ik bij de Hema in Bergum heb gejat in een dronken bui, zwarte nylons 15 denier, ook gejat, een zwart leren jarretelgordel die tegen een stootje kan anders scheurt mijn geliefde die nog van mijn glad geschoren mannenlijf en stuk is stuk, we gaan toch al als beesten te keer en rotten elkaar geregeld de tent uit dwars door het dubbele dak in onze tegennatuurlijke passies gemixt met de lucht van paarse knofloof extra strong, een paar dozijn tanga slipjes van de Wibra, zweetsokken van Zeeman met tenenkaas en knollen er in zo groot als een maasbol, een Steiff beer waar de poten van af liggen en de ogen er af gedraaid, mijn lange onderjurk, paarse pumps ter grootte van kanos met roei riemen, make up voor mezelf als ik naar het travestieten en transsexuelenbal ga, een kokerrokje voor privé parties van mannen zoals jij en ik, je bent travestiet of je bent het niet met je straffe tieten, een mottige zwem broek waar je ballen uithangen vanwege het uitge lubberde elastiek, een set afgeragde dildos en butt pluggen waar de flarden bij hangen om het gezelschap mee te vermaken bij Ezeltje Prik in de kleine uurtjes, SM sport voor beginners, een Rummikup spel, uitgespogen kauwgum en hansaplast voor als het regent in de tent en ik zelf ook, ohropax oordoppen om de scheten van het gezelschap niet te horen als ik slaap, een metselkuip om in te pissen want ik ga in het stikke donker de tent niet uit, dan hangt er voor je het weet een egel aan je ballen, een troffel om de aanslag te verwijderen, een paar gebittenbakken voor de zekerheid, sputumpotten voor de externe secreties op te vangen en door te zenden naar het Forensisch Laboratorium om te checken of we geen kindertjes in het verleden hebben verkracht in een jolige bui, twee sets Amerikaan se roestvrij stalen tepelklemmen, zwepen, riemen, karate hand schoenen, katoenen koorden om mijn geliefde mee vast te binden aan een hangbrug of omgekeerd bij d'r achterpoten als een King Size denneappel aan de hoogste tak van een pijnboom, hijs-, bind- en tuig werk met goedkeuringsstempel van de VSSM, een speciale radio om de buren af te luisteren, in legkruisjes voor mijn natte anus, tijger balsem op mijn ballen en tepels te smeren om goed wakker te blijven, een televisie met een schotel en een digitale ontvanger, een omvormer van 12 naar 220 volt, een mud aardappelen, honderd tachtig pakjes Knorr soep; een halve kubieke meter porno boek jes, paarse kaarsen voor de verlichting zowel als de behandeling van de vrouwelijke medepassagiers met gloei end kaarsvet in d'r intiem, het handboek "Sadomasochisme Voor Gevorderden" in Frans, Duits en Engels.

ONTMAAGD DOOR DE S.S.

Een stapel beduimelde realistische romannetjes als "Ontmaagd door de S.S." en "Brui den voor één nacht", dat zijn de lekkerste bruiden voor de -gommen, een stapel homo fiksieboekjes om bij af te rukken als je die wipkip zat bent met d'r rokende kutspek, een dvd speler erbij met honderd SM porno videos, een Tens Unit om mijn geliefde elektrisch e schokken te geven om d'r ondernavelse accu op te laden en een opblaasbaar zwem bad om in te schijten en daarna te liggen dobberen met zijn allen, een mannelijke en een vrouwelijke opblaaspop als we te kort komen tijdens de herfststormen, glijzalf voor de anale correcties, veertig flesjes poppers, een paar met roze bont gevoerde hand boeien om de meiden aan de tentpaal vast te leggen in geval van nood als het begint te onweren en ze hysterisch van angst weg willen lopen naar de camping beheerder om die als wisselgeld te fast fistfucken, pepperspray om in je holte smeren, brandt je voor uit als een reet raket, Vicks om op je ballen te smeren, schuurpapier om je tepels op te schuren, een liter wonderolie voor de Quick Shit, een zelf geknoopte sisal hangmat van een lui zwart joekel over genomen, een beha gemaakt uit halve Cocosnoten, een pak Max Havelaar koffie, een liefdes schommel om lekker op te wippen, een cd van Hound Dog Taylor , een cd speler , een cassette met muziek uit de jaren '60, vijftien zakken diepvries petatten van een goed koop merk inclusief ingebakken kankerverwekkers, een gros kroketten merk berenlul van de Aldi, een King Size zak plakkerige droppen, een Edammer kaas die is gaan uitzweten, stroopwafels, zes koelboxen voor bier, twee bierflesopeners, een kurken trekker en een WC plopper OM DE CHAMPAGNE KURK UIT JE REET TE TREKKEN, EEN VREEMDELING ZEKER, DIE VERDWAALD IS ZEKER, een zaklamp, waterpijp, een zwart leren SM-pak, een roze muskieten net, een leren SM prikkel beha, een boeket brand netels voor een streelfoltering door mijn minnares, een defecte wek ker, een strippoker spelletje, vier katten , kattenvoer, zes stinkende katten bakken, een lekkende duikbril, een snorkel , zwem vliezen, intiem spray, Chanel Egoiste, een pik zalfje, nog een emmer brandnetels voor een prikkelende streelmassage, een middel tegen zakschurft en kutschimmel, een Wartenberger wiel om mee over de huid van mijn geliefde te rollen en een veertigtal strings, een camera om de vrouwen te fotograferen in compromitterende situaties of op de plee, afluisterappa ratuur en een video camera om in de WC te hangen, een tube zaad dodende pasta, aanmaakblokjes voor de barbe cue, tampons, een komkommer om jezelf mee op te neuken, een wc-eend, een plestik fopkut uit de winkel van Christine LeDuc Made in Taiwan, eerst wel even wasen tegen de tropische bacillen en virus sen, voor je het weet heb je de berri berri in je stront gebied en zweren zo groot als de land kaart van Patagonië, een jaargang playboy en een opblaasbare dolfijn, viagra pilletjes, want na zes liter bier kan ik 'm ook niet meer omhoog krijgen, een opblaaskrokodil om op de zee te drijven, zwembanden, een alarmpistool om de buren mee te bedreigen, een natuur bad spons met een gleuf er in voor als je wijf er weer eens van tussen is met de badmeester, een waterscooter, een Chinese vlieger, een agenda, mijn groene gemzenveren hoedje tegen de zon, een hard houten tuinstoel, een 220 volt agregaat voor als het licht uit gaat , een plak setje met banden lichters voor kapotte, nog meer gebruikte, lekkende condooms, een ipod, een jachtmes met dubbele bloedgleuf, een video cassette van Ma Flodder, t shirts met opdruk 'ik ben geil, schat, wil je lekker neuken?' glijmiddel, een paar zakken paprika chips, een bajonet uit de eerste wereldoorlog, knoflookpoeder, vitamine bruistabletten, gist tabletten om vrijuit te schijten, virus doden de vaginaal pasta om de Nachwuchs af te straffen als die begint op te spelen, een urinaal, een spiraaltjes tegen schede babbels, een Kalasjnikow met zestig maga zijnen voor als de Guardia Civil langs komt en een dubbele vibrator voor tegelijk anaal en vaginaal gebruik van 65 cm lang, een door de NVSH goed gekeur de oppompbare voorbind dildo voor mijn vriendin zo dat ik ook eens geregeld een grote beurt krijg als ik onder lig, potten mayonaise, SM videos, een frituur pan, mijn gsm-oplader, een rug krabber, insecten spray, een zes boksbeugels, een waterpistool met zwavelzuur, een kratje Tsjechische handgranaten, die versplinte ren zo lekker in het zachte vlees van de onderbuik.

MAAGDENBLOED MOET KOKEN

En gelachen dat we hebben! Vooral toen ik de kampbeheerder knock out sloeg voor de lol, die een gebroken kaak op liep, een breuk in zijn oogkas, het andere oog nog net aan een draadje er uit hing waardoor hij de onderkant van zijn neus kon zien, daarna zelf voor de lol door een glazen deur strontlazerus getuimeld na een verkeerd uitge pakte snoekduik, half groggy bloedend als een rund afgevoerd met een slagaderlijke bloeding in de laadbak van de pick up van een boerenlul naar de eerste hulp post, ik globberde van mijn Ibizalaarzen af omdat mijn poten in mijn eigen bloed stonden te sop pen, lekker warm in de Spaanse zon, bloed moet koken, een tand door mijn lip geslagen door een meid die ik in de disco ongevraagd bij haar tieten pakte, kreeg een paar kinken op mijn bek van de plaatselijke boks kampioen waar ik niks tegen klaar maakte toen ik zijn vriendin per ongeluk onder d'r grijp en graairokje bij d'r sliploze poes pakte, een blauw oog door een plopper geslagen, die jam mer genoeg kamioen Taekwondo was, WIST IK VEEL DAT IK GELIJK EEN HERSENSCHUDDING HAD! WAAROM ZEGGEN ZE DAT ER NIET BIJ?GVD!, liggen kotsen op de plee met mijn kop in de toiletpot, dankzij een handvol Franse laxeer tabletten door de dunne vliegende slingerschijttiefusstrontreet keesruftersstorm mezelf drie dagen lang onder gescheten in de feesttent van Sam en Moos, PAK 'M BEET, STANZI, het hele opblaasbed naar de kloten, VIJF KILO LICHTER DOOR VOCHT VERLIES, vliegende tering hoest op mijn longen door het tochtige tentzeil, een politie agent die de weg vroeg het licht uit zijn ogen geslagen, zijn pistool en hand boeien afgepakt, een abstract schilderende gesubsidieerde kunstenaar in zijn ballen getrapt en mede gedeeld dat ie nou ook eens het begrip Entartete Kunst aan den lijve had gevoeld, een galerie houder uit Friesland twee knallen voor zijn kop gegeven die nou in de WAO loopt, een zwaar bebaarde, langharige tekenleraar uit Leeuwarden afgerost met een sandwich tafeltennisbatje en een stalen honk bal knuppel voor de finishing touch, een paar goed ingevette ping pongballen in zijn hol gestopt omdat het met hard gekookte eieren niet wilde vlotten... een vrolijke bende dat het werd! Gelachen dat we hebben! Volgend jaar weer! De verzekering betaalt...