Het indringende portret van het leven van Roma wat Joakim Eskildsen tussen 2000 en 2006 maakte in zeven landen

De expositie in fotogalerie Noorderlicht Groningen geeft een prachtig beeld over het leven van de Roma’s die nergens welkom lijken te zijn. Joakim Eskildsen lijkt van het volk supersterren en koningskinderen te maken, waarbij alleen de armzalige achtergrond en dresscode ondanks de 'zondagse kleding' niet matchen.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over fotogalerie Noorderlicht.

Al een paar maanden ben ik van plan om hier eens een blogje aan te wijden. Het kwam er echter niet van. Vandaag, na het afschuwelijke nieuws over de moord op het meisje Milly Boele, vind ik een goed moment voor wat rust. Ik heb helemaal geen zin om te speculeren over die moord. Ook even geen zin in politiek gedoe en discussies.

Jack Savoretti is een Engels-Italiaanse singer-songwriter die folk-popmuziek maakt. Hij is pas 26 jaar, groeide op in Londen, reisde daarna door Europa, om uiteindelijk in Zwitserland te belanden op een Amerikaanse school. Zijn werk is vergeleken met onder meer Simon & Garfunkel en Bob Dylan.

Geniet van deze indrukwekkende live versie van Harder Than Easy:

Bij het opruimen van de boekenkast kwam ik 5 boeken tegen van de Engelse cartoonist Giles. Ik kocht ze rond 1980 en heb ze al jaren niet ingekeken. Wat ik me herinner zijn knap gemaakte tekeningen, over actuele Britse onderwerpen waar ik indertijd niet veel van begreep.

Als ik ze nu weer doorblader valt opnieuw het fraaie tekenwerk op. Fijn getekende, karikaturale figuurtjes, tegen losjes gepenseelde achtergronden, met grijstinten voor meer dieptewerking. Een plezier om naar te kijken.

De onderwerpen zijn inderdaad niet altijd direct te vatten. Wat weet ik nog van de Engelse actualiteiten van 30 jaar geleden ? Niet veel. Maar sommige grappen blijven leuk. Een agent, bijvoorbeeld die een man in een slaapzak, buiten de poort van Wimbledon, wekt met de mededeling: 'U heeft zich verslapen. Borg heeft gewonnen 6-2, 6-2, 6-3.'

Okee, geen dijenkletser, maar als cartoon is hij goed. Op Wikipedia lees ik dat Giles uitgeroepen is tot de beste Britse cartoonist van de 20ste eeuw. Zelf heeft hij daar geen weet van gehad, want hij stierf in 1995, 5 jaar voor de verkiezing. Hij had er toen ruim 40 jaar opzitten als tekenaar voor de Daily Express.

Dat blijkt een tamelijk rechts krantje te zijn, met schreeuwerige koppen en sensationele berichtgeving. Iets waar ik in 1980 geen weet van had. Giles zelf had daar naar het schijnt gemengde gevoelens bij, want zijn sympathieën lagen eerder bij de linkse politiek. Maar hij verdiende er wel goed.

En zijn jaarlijkse bundels cartoons gingen als warme broodjes over de toonbank. Meer dan 50 zijn er verschenen en ook nadat hij al jaren gestopt was met tekenen bleven er nieuwe bundels uitkomen.

Giles heeft een interessant leven geleid. Hij is begonnen als tekenfilmmaker in de jaren '30. In 1937 publiceerde hij zijn eerste cartoons in een links georiënteerde zondagskrant. Door een ongeluk werd hij doof aan een oor en blind aan een oog. Gedurende de 2e wereldoorlog werkte hij als oorlogscorrespondent en maakte de bevrijding van de concentratiekampen mee.

Rijk en beroemd werd hij met zijn werk voor de Daily Express en de Sunday Express. Maar onderschat het niet, hij moest wel 3 à 4 van die gedetailleerde tekeningen per week produceren. En dat is hard werken.

Ik besluit 2 van de 5 boeken te houden (de 22ste en de 33ste bundel) en de rest toch maar weg te doen. Je kunt niet alles bewaren en de cartoons van Giles zijn inmiddels ook te bekijken via internet op http://www.gilescartoons.co.uk/

Voor wie bang is dat ik nu kostbare boeken weg ga gooien: Op E-bay staan ze te koop voor 1 pond per stuk...

Op donderdag stonden we haar vader te begraven en vrijdag waren we op weg naar Italië. Ze wilde het zo graag. Om de paar uur stopten we bij een tankstation. Ik vond dat ze wat moest eten, maar ze zei dat ze geen hap door haar keel kreeg. Ze wilde alleen drinken om haar tranen aan te vullen. Haar tranen dienden als benzine.

Op het dashboard stond het bidprentje. Nooit had ik mijn schoonvader als een engel gezien, maar nu leidde hij ons de weg. Zijn blik beschermde ons en dat gaf me een ongemakkelijk gevoel. Toch durfde ik het niet weg te halen. Zij had het daar neergezet. Ik stelde voor om een hotel te zoeken, zodat ze wat bij kon komen. Het rijden putte haar uit. Ik wist dat haar tranen zouden stoppen, als we uit zouden stappen.

Maar ze wilde door, ze moest door. Na het overlijden van haar vader, was ze ontroostbaar. Sinds ons huwelijk was ze nog nooit zo afstandelijk geweest. De dood had een muur om haar heen gebouwd die hoger was dan onze ergste ruzies. Iedere arm die ik om haar schouders legde, duwde ze weg. Ieder zakdoekje om haar tranen te deppen, werd afgewezen. Toen ze zei dat ze naar Italië wilde, kon ik alleen maar instemmen. Eindelijk mocht ik iets voor haar doen.

Gelukkig had ik haar uit het hoofd kunnen praten dat we omstebeurt zouden rijden. Haar wimpers zouden zelfs op de hoogste stand niet als ruitenwissers voor haar tranen kunnen dienen. Het was een regenbui die menig dijk zou laten overstromen. Ze had niet gehuild toen ze het slechte nieuws hoorde, had zelfs geen druppel gelaten op de begrafenis. Pas toen we in de auto stapten, was het begonnen en niet meer gestopt. Alsof het verlies pas na de begrafenis echt definitief was geworden.

Francis Bacon - Study from a human body

Ondertussen was het diep in de nacht en we reden nog altijd over de snelwegen. Het donker van de nacht werd afgewisseld met het duister van de Gotthard tunnel en ik had me moeite me te concentreren op de weg. Mijn ogen waren moe, maar de strenge blik van het bidprentje voorkwam dat ze dichtvielen. Ook zij sliep niet, onverstoord biggelde de tranen over wangen, geluidloos.

Ze was bang voor de dood, had ze me ooit gezegd. Niet bang voor de pijn of het lijden, nee, ze was bang voor het idee dat er hierna niets zou zijn. Ik had die angst nooit begrepen. Voor mij was ‘dood’ een leeg woord, vier letters zonder betekenis. Als kind dacht ik te weten wat liefde was en gebruikte ik het woord als ieder ander. Toch zou het duren tot mijn eerste echte liefde, voordat ik echt wist wat liefde betekende. Met de dood was het volgens mij hetzelfde. Je moet dood gaan om echt te begrijpen wat het woord inhoudt, maar geen mens die dat kon navertellen.

Het was haar doodsangst die ons had aangezet tot deze reis. Uit een innerlijke wanhoop greep ze naar het geloof. De kerk was de enige instantie die haar vader een hiernamaals beloofde. Om deze hemelvaart kracht bij te zetten, zouden we een kaarsje voor hem opsteken. We reden naar Toscane om een kaarsje op te steken, als haar tranen de vlammen tenminste niet zouden doven.

Tientallen jaren geleden was ze ook in Italië geweest voor een vakantie. Haar opa was net overleden en samen met haar vader had ze in de plaatselijke kerk een kaarsje opgestoken. We waren op weg naar dezelfde kerk als toen, het enige gebedshuis waar ze voor haar vader een kaarsje wilde branden. Net zoals haar vader voor zijn vader had gedaan.

Het ochtendgloren verdreef mijn slaap, iedere lichtstraal gaf mij nieuwe energie. De kilometeraantallen op de borden langs de weg werden steeds minder. Het heuvellandschap van de Toscane deed haar herinneringen weer scherp op het netvlies staan en dus dronk ze extra water. Ik volgde de bordjes naar Pistoia.

Duomo - Pistoia

Het was in de loop van de dag, toen we het provinciestadje binnenreden. Vanaf de parkeerplaats aan de rand van de stad, was het een kwartier lopen naar het centrum. Zij ging voorop en koerste ons in een rechte lijn op de kerk af, alsof ze iedere dag door de straten liep. Verwonderde Italianen keken naar haar tranen, maar zij liet zich niet afleiden.

Ik had niet verwacht dat de kerk van binnen zo licht zou zijn. Het Romaanse bouwwerk had kale muren waarin bovenin kleine venstertjes zaten. Het meest in het oog springend was het barokke altaar, dat later aan de kerk moet zijn toegevoegd. Zij had intussen een kaarsje aangestoken. Ik liet haar, want ik voelde dat ik hierbij niet gewenst was. Vanuit een nis zag ik hoe ze voor het kaarsenrek neerknielde.

Vijf minuten later vond ik haar terug in de kerkbanken. Haar tranen waren gestopt, ze had haar ogen gesloten. Ook voor haar was het een lange nacht geweest. Ik ging naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. Ik werd niet weggeduwd. Zonder haar ogen te openen, kroop ze dichter tegen me aan. Even later voelde ik haar ademhaling regelmatig worden. Eindelijk had ze rust gevonden.

Ik keek naar het kaarsje en toen sloot ook ik mijn ogen.

Moderne & hedendaagse keramiek

Tot gisteren presenteerde Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden haar nieuwste aankopen moderne en hedendaagse keramische kunst. De ruim 120 werken van toonaangevende en aanstormende kunstenaars maken duidelijk dat de hedendaagse keramiek een intrigered medium binnen de beeldende kunst is. Ook geeft de presentatie inzicht in het verzamelbeleid van het Princessehof.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over keramiek.

Gisteren (14.03.2010) naar Zwolle. Druk, druk, druk. Toch een plaatsje in de trein gevonden. Fijn het boekje van Zwagerman lezen. Overal druk vanwege "vrij reizen".

Heel druk in de Fundatie in Zwolle; lange rij; veel aandacht voor het werk van Marte Röling en het "pas" ontdekte schilderij van Vincent van Gogh, de molen ‘Le blute-fin’?

[Recent onderzoek van het Van Gogh Museum in Amsterdam heeft uitgewezen dat het schilderij toe te schrijven is aan Vincent van Gogh.]

[De (plotselinge) ontdekking van dit schilderij van Van Gogh is en blijft voor mij "een bijzonder verhaal". Het schilderij was eerder, en al jarenlang, te zien in het Nijenhuis in Heino.]

Van de Fundatie was het slechts een eindje lopen naar het Stedelijk Museum.

Droog weer gelukkig, maar wel een frisse wind op de Grote Markt en de Kaasmarkt.

In het Stedelijk Museum was veel te zien; o.a. over de geschiedenis van Zwolle en momenteel drie exposities.

De keuken in 'het Drostehuis'                          "Ondergronds" in Zwolle (in het Drostehuis)

Johan Meeskes                                              Expositie "Geworteld" van Fotoclub Zwolle

(met aquarellen)

Hier onder:

Nog een expositie: met plaatjes            In de tuin van het Drostehuis staat dit beeld

                                                              "De krant is het venster van de wereld"

Dubbelportret van mijn kleinzoon en mijzelf.

Vorige week zaten we tegenover elkaar in dat verre land in het Middenoosten en maakten elk een portret van de ander.

Tsafta, lama at joweshet tamied sjagor?

( Oma, waarom draag je altijd zwart? )

En hij schilderde mij met een zwart T-shirt.

Ten li nesjika, sje ani lo margisha.

(Geef me een kus, zo dat ik het niet merk .)

Koek’s images of “Times in Space” teach us that time and space are one entity including our happenings in the past, the current and the promise of the future. They have seemingly a finite past with a beginning, a horizontally drafted line, a two dimensional background where several decisive moments are symbolized by human beings. But we are aware that Koek brings us an illusion of a truthful moment in time. Like a panorama painting from Mesdag with seemingly no beginning and no ending. Creating an illusion of a wide view, overcoming the shifting vanishing point in his digital darkroom. With his contradictions in geometry he shows us a complete event, a fluid passage of a longer stretch of time, like a Buddhist universe that goes through repeated cycles of creation, cycles of human breathing rhythmatically coinciding with the pace of a city’s heartbeat.

Ik voelde me net René Louman, toen ik deze vrouw onder het balkon zag doorlopen. Het resultaat een zwart wit foto met kleur.Dit beeld terug ziende, dacht ik: bedreigend ?

Wie zegt dat. Kom nou toch ! 

Na een turbulente week werd het gisterenmorgen toch weer gewoon zondag en was er de orde van de dag. Dat wil zeggen: boeken van Wim Brands, Buitenhof en Studio Sport. (Het lijkt er trouwens sterk op dat spoedig na Brands niet meer automatisch Bier volgt, maar Boeken! Mooi!)

Bij Brands waren twee schrijvende dames op visite, beiden ongewild refererend aan vroegere blogs van mij. De eerste frisse, sympathieke dame hield zich in het dagelijkse leven bezig met studies omtrent terrorisme. Je zou dat op het eerste gezicht niet zeggen, maar die mensen zien er natuurlijk stiekem totaal anders uit. Om de terroristen in verwarring te brengen. Enfin, ze had het wereldterrorisme in de zestiger, zeventiger jaren bestudeerd en de conclusie was dat de diverse overheden (o.a. Duitse & Amerikaanse) totaal verkeerd hadden gereageerd op de eerste acties. Met een totaal overspannen reactie, hadden ze de terroristen volkomen in de kaart gespeeld en het tegendeel bereikt van wat de bedoeling was. In Nederland was de regering terughoudender geweest en dat was beter. ‘Terughoudend reageren’, je hoort al dat het lang geleden is, kom daar nu nog maar eens om!

Intussen had Wim Brands dat ene schilderij weer uit de kast gehaald en in het blikveld van de camera gehangen. Dat schilderij met die mooie blote vrouw erop, dat hadden ze nog liggen van een tijd geleden. (Zie archief: ‘Over het tactisch ophangen van een schilderij’.) Maar de cameraman had vandaag strenge instructies gekregen. Geen gedoe meer!! Hij kreeg het perfect voor elkaar om het sympathieke hoofd van de geïnterviewde dame precies voor de blote dame te houden. Kwam alleen die rotkat telkens in beeld. En een beetje tuin. Knap camerawerk en waarschijnlijk een van de laatste CU stuiptrekkingen van Rouvoet in de publieke omroep.

De tweede schrijfster, Pauline Slot had a hell of a job gedaan door de hele wereld af te reizen op zoek naar levenstekens van een van de vrouwen van de beroemde Chileense dichter Pablo Neruda. (Die van ‘El Postino’, zie wederom archief!) Vliegend van Jakarta naar Chili en van Spanje naar hot spots in Azië, had ze mensen gesproken en materiaal gesprokkeld. Wat bleek: Neruda had een Nederlandse vrouw gehad en samen met haar een gehandicapte dochter. De beroemde dichter had beiden echter erg slecht behandeld, een inktzwarte bladzijde uit het leven van de beroemde dichter, volksheld en Nobelprijswinnaar. Pauline Slot had het allemaal uitgezocht, de biografie van de vermaarde dichter moet naar beneden worden bijgesteld. Het dochtertje, gestorven op achtjarige leeftijd, ligt in Leiden of Gouda begraven, daar wil ik vanaf zijn. Van die precieze plek dan.

Mooi interview en de cameraman volgde in deel twee de instructies van Rouvoet tot in de letter. Het mooie blote meisje kwam zelfs helemaal niet meer in beeld. Waarschijnlijk een sms’je van André R., getipt door Andries Knevel in de pauze van zeventien seconden.

© thrammy 10

CLICK ON THIS LINK FOR A BIGGER VERSION OF THIS IMAGE

Times in Space (3)

To Koek that what we observe is not that what is, therefore no camera can capture that what is.  Koek shows us that the truth is more than the world we observe.  The god of fleeting reality is an illusion we as human beings hold so dear.  He questions the validation of the truth as we experience this through the medium of photography.  Because a photograph reflects the world with perceptual accuracy doesn’t mean it is proof of what spontaneously transpires.  There are gradations of truth in the circumstances that led up to the moment the picture was taken.  Koek shows the illusion in the cardinal rule that the presence of the camera must not alter the situation being photographed in order to classify it as truthful.  For Koek this discussion undermines the reality of what every image depicts.  Koek’s “Times in space” show us the symbiosis of this taboo. His pictures are fact and fiction.  His questions about trust and authenticity are replaced by the province of metaphor, where the truth is approximated in renderings of a more poetic or symbolic nature.

(...)

CLICK ON THIS LINK FOR A BIGGER VERSION OF THIS IMAGE

Times in Space (2)

Koek photographs in the series “Times in Space” are made in honor of Bresson.  Koek holds his breath and with a small point and shoot camera searches for the perfect balance between his own interior thinking and the outside world he observes. For Koek what we see is determined by who we are defining our seeing as a psychological and sociological process.  Bresson lived in an era where the only modification occurred in the dark room.  Now the viewfinder has been replaced by a led screen and the darkroom has been transformed in a personal computer.

(...)

FOLLOW KOEK'S TWITTERS

Festival Vrouwenfilms Assen bestaat 30 jaar

Het Festival Vrouwenfilms is een filmfestival met films waarin vrouwen centraal staan. Uniek omdat dit festival het enige nog overgebleven festival Vrouwenfilms in ons land is.

Voor de 30e keer vond vorig week in Assen het uniek tweedaags filmfestival plaats met films en documentaires uit de hele wereld. De focus ligt op films en documentaires die gemaakt zijn door vrouwen en/of waarin het verhaal van vrouwen een belangrijke rol speelt. Het festival vond plaats in de tijdelijke bioscoop de Kolk, ergens op een industrieterrein buiten Assen.

Zie ook de vorige bijdrage  over het filmfestival in Groningen.

Tijdens de feestelijke openingsavond, voorafgaand aan het festival, werd de film "Alles Stroomt" uit 2009 van regisseur Danyael Suguwara met Anneke Blok en Wieger Windhorst vertoond.

Een moeder en zoon die altijd samen zijn geweest bereiken een belangrijk punt in hun leven waarop ze beiden een andere kant opgaan. De vraag is of de moeder-zoon liefde deze keuzes overleeft. Een mooie kleine en intieme film.

Hartelijk gefeliciteerd en, uiteraard, tot volgend jaar.

De Festival Trofee 2010 was voor Mijke de Jong, van onder andere "Tussenstand".

Zie ook de vorige bijdrage over het filmfestival in Groningen.

Voor Job 

Het is ongelooflijk hoeveel wij verspillen. Het ergste is verspilling van tijd. Waarom eenzaam?  

Bel aan bij buurman of vrouw en vraag om een beetje suiker. 

Delen van dit en me dat is: ontmoeten, elkaar spreken, samenleven.

CLICK ON THIS LINK FOR A BIGGER VERSION OF THIS IMAGE

Times in Space (1) 

We can only agree with the legend Henri Cartier Bresson who explained that taking pictures means holding your breath with all your faculties concentrated on capturing a fleeting reality. Bresson’s life and work is a long and inspiring lesson in seeing and living, forever changing the way in which we take our images as well as in the way that we look at photographs today. With the fleeting reality he honored the ancient Greek god Kairos, god of the fleeting moment, a favorable opportunity opposing the fate of man.

(...)

FOLLOW KOEK'S TWITTERS

http://www.graphicartdesign.nl/

Gisteren (10.03.2010) was ik voor de tweede keer in Hermitage Amsterdam.

Het eerste bezoek viel mij dik en dik tegen, maar deze tentoonstelling was volkomen naar mijn zin.

Er hingen topstukken van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, De Vlaminck, Kandinsky, Malevich, en nog een aantal tijdgenoten van deze schilders.

In totaal waren er ongeveer 75 schilderijen te bewonderen die zijn overgebracht van de Hermitage St.-Petersburg.

Omdat het de eerste keer is dat deze meesterwerken in Nederland te zien zijn, moest en zou  ik naar Amsterdam.

De tentoonstelling is gelukkig ruim opgezet en er is ook ruime aandacht geschonken aan het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel en aan de kunstenaars zelf, de pioniers van de moderne kunst.

Dit keer heb ik geen enkele spijt gehad dat ik gegaan ben; zelfs niet toen ik in een zaal Paul Witterman (ja, die van P&W) bijna tegen het lijf liep.

Je mocht er jammer genoeg niet fotograferen, maar toch kan ik wel iets laten zien:

	"Hermitage Amsterdam"
	De tentoonstelling “Matisse tot Malevich” is nog te zien tot en met 17 september 2010.

Persoonlijk denk ik dat deze tentoonstelling een enorm succes wordt.

Opgroeien in de letteren is het thema van de boekenweek 2010. Tijd om eens na te denken over de manier waarop ik zelf in de letteren ben opgegroeid.

Op school was opstellen schrijven mijn meest geliefde bezigheid, als onderdeel van het vak Nederlandse taal. Wij mochten altijd kiezen uit vijf titels en meestal koos ik voor een beschouwend opstel. Al schrijvend redeneerde ik er vaak zomaar wat op los, zonder vooraf te weten waar ik zou eindigen. Een manier van hardop denken.

Mijn moeder, die mijn jeugdige opstellen las, voorzag in die tijd dat het niet bij opstellen zou blijven en deed haar voorspelling met de woorden: “daar zit een schrijfster in.”

Voor mijn boekenlijst op de middelbare school heb ik uiteraard mijn verplichte portie literatuur tot mij genomen. Mede hierdoor ben ik tot mijn jaren des onderscheids gekomen en meen ik het kaf van het koren te kunnen scheiden.

Ik ontdekte dat er achter literatuur ook een geschiedenis zit, literatuurgeschiedenis. Ik leerde dat dit een vak is waar ik in eerste instantie een hekel aan had maar dat mij, mede door de inspanningen van een gedreven docent, steeds meer ging boeien.

Na de middelbare school leerde ik sollicitatiebrieven schrijven. Mijn vader was daarbij mijn grote inspirator waar het vormelijkheid betrof. Van hem leerde ik dat een correcte sollicitatiebrief geen spelling- grammatica- en stijlfouten mag bevatten en dient te eindigen met de woorden: “Het welk doende”. Naar de betekenis van deze woorden heb ik mijn vader nooit gevraagd, ervan overtuigd dat hij wel wist waar hij over sprak. Speurtochten op Internet leren mij dat de term, ook wel geschreven als “Hetwelk doende”, veel voorkwam in brieven aan vooraanstaande personen. Voor mijn gevoel betekent de term zoiets als “Ik heb gezegd”.

In mijn pubertijd schreef ik mijn dichtkunstige hartenkreten neer in een schriftje, nog ongehinderd door emotionele remmingen. In mijn latere schrijfcursussen werden mij wollig taalgebruik en ontboezemingen als “balsemende bomen” al snel afgeleerd. Ik leerde dat less more is, leerde de noodzaak tot schrappen en verbaasde mij over de werking die een korte tekst kan hebben in vergelijking met een tekst van tweeduizend woorden of meer. Ik leerde dat je soms, om de lezer meteen mee het verhaal in te sleuren, de eerste alinea moet weghalen. Dat je de laatste alinea beter maar kunt schrappen, omdat deze vaak een uitleg of conclusie van het voorgaande omvat. Als een schrijver aan het eind van zijn tekst een conclusie of uitleg moet geven, heeft hij zijn werk niet goed gedaan. Inmiddels blijkt in mijn schrijverspraktijk dat het schrappen al schrijvende gebeurt, al moet ik af en toe het rode potlood nog hanteren.

In de cursussen Creatief Schrijven leerde ik ook  hoe je de lezer kunt pakken, hoe je hem kunt overtuigen. Hoe je emoties overbrengt, niet door deze te benoemen of door ze aan te dikken, maar met behulp van sterke beschrijvingen. Daarvoor maak je gebruik van beelden, metaforen. Maar pas op voor de valkuil van platgetreden paden en cliché’s. Later zag ik dat ook schrijvers als Bernlef en Reve dergelijke principes huldigen en hanteren.

Uit een opdracht in de schrijflessen ontstond mijn bundel Vergeelde Beelden, waarvan enkele verhalen zijn opgenomen op mijn weblog (zie widgets onder PROZA, Vergeelde Beelden).

Sinds 2007 ben ik één van de auteurs in Schrijverscafé Oosterhout.

Met schrijven als passie neem ik graag een voorbeeld aan schrijvers die ik graag lees. Ze inspireren mij door hun taalgebruik, door een opvallende of aparte stijl.

Vaak krijg ik na het lezen van een – in mijn ogen – goed literair boek nieuwe inspiratie om aan de slag te gaan.

Soms lees of hoor ik zeldzaam prachtige regels. Bijvoorbeeld in een onlangs uitgezonden Tv-programma, dat een fragment liet zien van de uitreiking, in 2004, van de Prijs der Nederlandse Letteren aan Hella Haasse. Ik ben op Internet op zoek gegaan naar deze prachtige regels, om ze hier voor jullie neer te schrijven maar vooral om ze zelf nog eens te kunnen lezen. In haar dankwoord spreekt Hella Haase de volgende zinnen uit:

Er werd iets wakker in me, er groeide een noodzaak, die me nooit meer heeft verlaten. Gehoorzamen aan die innerlijke drang was een intense vorm van geluk, naar binnen gekeerd leven in zwermen van ideeën en beelden, niet alleen die vanuit de buitenwereld kwamen instromen, maar ook en vooral, die in mijzelf ontstonden en tekst wilden worden.

Ook Hella Haasse groeide op in de letteren

 … instromen uit de buitenwereld…

… tekst willen worden…

Ofschoon ik zelf zo zou willen schrijven gun ik iedere schrijver zijn succes.

Omdat ik weet van de vreugde die schrijvers beleven aan het creatieve proces.

Omdat iedere schrijver wil schrijven zoals hij schrijft.

Omdat ik weet dat schrijven vaak een geploeter van schrappen en schaven is.

Omdat je als schrijver zelf je grootste vijand of vriend kunt zijn.

Omdat ikzelf mij een schrijver waan.

© Ingrid van den Bergh

© Afbeeldingen: Internet - persoonlijke foto's - omslag bundel 'Vergeelde Beelden'

In vier afleveringen worden Ellen ten Damme, Henk Westbroek, Thomas Berge en anderen. in het EO programma Matthäus Masterclass klaargestoomd voor een uitvoering van de Matthäus- Passion (VK,9 maart).  Waarom, vraag ik me af. Willen deze artiesten bewijzen dat ze het klassieke werk aankunnen?  Beoordeeld op klassiek geschoolde zangvaardigheid zullen ze de toets der kritiek niet doorstaan. Is het een poging om door een populaire benadering de belangstelling voor de Matthäus Passion te vergroten?  Daar zijn echt betere methoden voor. Zoekt de EO naar een succesvol nieuw programma? Laat het gezelschap deelnemen aan ‘Drie jaar in de  rimboe zonder seks’ en de kijkcijfers zijn gered, maar ga niet aan de haal met wat zich al bewezen heeft.  Laat alles van waarde  zijn waarde behouden.  Dat geldt, wat mij betreft, zowel voor Ellen ten Damme als voor de Matthäus Passion.

Circus ajm

_____________________

ajm.web-log.nl

Het spel en de spelers

Van Abbemuseum, Eindhoven

In dit eerste deel van het programma "Play van Abbe"stelt het museum de verhalen van kunstenaars en tentoonstellingsmakers centraal.

Met onder andere "Herhaling: Zomeropstelling 1983".

Ossip Zadkine - Demeter, 1918

Luciano Fabro - Il giudizio di Paride, 197?

Jannis Kounellis, Senza Titolo, 1980

Mario Merz - Iglo Nero, 1967-1979

Herhaling: Zomeropstelling 1983 is een reconstructie van de collectietentoonstelling Zomeropstelling van de eigen collectie, die in 1983 werd ingericht door de toenmalig directeur van het Van Abbemuseum Rudi Fuchs en zijn conservatoren.

N.B.

Zie ook vorige bijdrage over de architectuur van het Van Abbemuseum

Hoe lang verdraag ik

nog de geur

van de liefde

die meer en meer

lijkt op die van een 

te vaak gedragen

sleetse spijkerbroek

herstel ik de gevallen gaten

zoom ik de rafels

aan de pijpen en vervang

de kapotte rits ?

is vervangen wel nuttig

of de moeite waard

twijfelende vraag

maar als zij

nog zo gegoten zit

mij altijd weer teder omklemd

kan ik dan afscheid nemen

nee ligt voor :verschonen is

het krimpend alternatief

ik stap opnieuw in

met haar in de wasmachine

en druk op de knop

bonte was - 37 graden

op de lauwe golven

van water en wasverzachter

zwem ik gelukkig

met haar

de ons toekomende tijd

jeans gebonden binnen.

In het museum Pinacotheque op de place de la Madeleine is een tentoonstelling van de schilder Edward Munch. Een Noor wiens naam bij het grote publiek pas bekend werd toen zijn schilderij de Schreeuw uit een museum gestolen werd. Het is overigens in 2006 teruggevonden, maar ontbreekt wel op deze expositie. Tegen openingstijd om half elf staat er al een rij in de snijdende wind. Aan de gevel een spandoek met zijn naam en een flard  van een schilderij dat ook in vele metrostations te zien is. Bij het gebouw ernaast is een steiger in opbouw, ook met spandoek. Het leest dat de steiger elektronisch wordt beveiligd. Er zou zo maar weer eens een schilderij van Munch via wat klauterwerk gestolen kunnen worden.

Als de mensen met gereserveerde kaarten uit de rij gehaald worden staan we al snel binnen. Het blijkt een geweldige schilder te zijn. Vooral zijn vroege periode, zeg maar van voor 1900. De kleine landschappen en de rake portretten zijn prachtig. Het ziet er allemaal trefzeker uit, alsof het met weinig verf en streken snel op het doek gezet is. Heel knap. Het is een mooie tentoonstelling, de ruimte niet. Op de wanden staan lange lappen tekst over het leven en de ontwikkeling van Munch en dat staat een vlotte doorstroming in de weg. Tientallen mensen drommen in het halfduister samen om de tekst te lezen. De ruimte is gewoon te klein. Als ik even wil teruglopen om een doek nogmaals te bekijken, laat een bewaker weten, dat daar geen sprake van kan zijn. Hij wijst dwingend richting uitgang en hij is ook wel heel erg breed. Ik koop het doek dan maar als kaart in de museumwinkel.

Buiten het museum is van een wachtrij al geen sprake meer en de steigerbouwers zijn al weer een paar meter hoger. In het midden van het plein staat een gebouw als een Griekse tempel met al zijn zuilen. Ooit gebouwd als tempel tot eer van het leger van Napoleon. Nu doet het dienst als kerk zonder toren en bezit een beroemd orgel. Binnen ruikt het sterk naar zuurkool. Alsof er in de kerk eten aan de armen wordt verstrekt. De ingang daarvoor kan ik niet vinden.

Rondom het plein een verzameling uitstekende restaurants en traiteurs. Hediard met een waanzinnige wijnafdeling, waarvan de meesten wijnen terecht achter slot en grendel liggen. De caviaar winkel van maison Kaspia waar een kilogram Beluga kaviaar meer opbrengt dan een kleine gezinsauto, of Ladurée befaamd vanwege zijn macaron koekjes. Mijn  keuze valt op Fauchon. Een traiteur die zijn vak tot kunst heeft verheven. Hoe lekker kan verkeerd smaken, met een balletje foie gras van eendenlever gevat in zwarte truffel. Ook lekker, taartjes van bladerdeeg met uitgesneden zalm of toastjes met drie soorten kaviaar. De zuurkoollucht ben je hier snel vergeten.

Ze hebben op dit plein verschillende panden en het restaurant wordt voornamelijk bevolkt door dure dames. Aan de lectuur te zien hebben zij ook net de tentoonstelling bezocht. Fauchon maakt met het lunchmenu zijn naam meer dan waar en met het zachte gekwetter van de dames in mijn oren verlaat ik de zaak.