Wetenschap

Vanochtend vroeg is het gelukt de deeltjes in de LHC op 7 TeV te draaien. Hiermee is het oude record, vorig jaar door de LHC gezet, van 2.3 TeV verbroken en heeft de machine de energie bereikt waarop het de komende twee jaar zal draaien. Daarna volgt een pauze van 12 maanden voordat we naar de 14 TeV gaan waarvoor de machine gebouwd is. Met 7 TeV kunnen we wel even vooruit. Met name kunnen we op zoek gaan naar de deeltjes waaruit donkere materie is opgebouwd. Voor de Higgs zal het moeilijk worden, maar niet onmogelijk. Daarover later meer.

In verband met bepaalde claims van een medeblogger wat betreft de betekenis van knockout experimenten bij muizen voor de functie van de verwijderde genen probeer ik wel eens duidelijk te maken dat normale laboratoriumomstandigheden niet de omstandigheden zijn waarvan je mag verwachten dat je meteen achter die functie zult komen (zie ook hier).

Maar eigenlijk is de situatie in de standaard dierenlaboratoria nog een beetje erger. Onder de titel Fat rats skew results verscheen er vorige week in Nature een nieuwsbericht naar aanleiding van een artikel van Bronwen Martin uit de groep van Mark Mattson dat verscheen in Proceedings of the National Academy of Sciences USA (kunt u het nog volgen).

Martin en collega’s lieten zien dat de normale labomstandigheden (relatief kleine kooi, altijd voedsel en water tot je beschikking) er voor zorgen dat de dieren snel zwaar worden. De dieren hebben verhoogde cholesterol gehaltes en neigen er toe diabetes te ontwikkelen. Met andere woorden, wat wij normale proefdieren noemen zijn eigenlijk proefdieren met overgewicht.

De auteurs laten ook zien dat alleen om de andere dag voeren, of het dier een beetje te laten sporten (door ze een loopwiel te geven) de situatie kan normaliseren, maar dat je dan ook zo hier en daar andere resultaten zult vinden in je experiment.

Uit de chronobiologie was al langer bekend dat een dier met een loopwiel een ander dag-nacht ritme en een andere verdeling van slaap en waken laat zien dan een dier zonder loopwiel, maar deze ingreep heeft dus ook invloed op de uitkomst van andere metingen zoals genexpressie, hormoonspiegels, maar ook de uitkomsten van gedragsonderzoek naar leren en geheugen.

Daarnaast zou dit de oplossing kunnen zijn van een raadsel dat al tientallen jaren staat en waaruit blijkt dat dieren waarbij de inname van calorieën vrijwillig of door de experimentator wordt gelimiteerd langer leven dan controle dieren die zoveel mogen eten als ze maar willen. Hoe dat precies werkte was niet helemaal duidelijk. Nu blijkt dat de ‘normale dieren’ eigenlijk te vet zijn en langzaam maar zeker diabetes ontwikkelen zou het wel eens zo kunnen zijn dat de beperking van de hoeveelheid calorieën er voor zorgt dat die dieren langer gezond blijven en juist daardoor een hogere leeftijd bereiken.

Dit betekent echter niet dat we al het dieronderzoek dat tot nu toe gedaan is maar weg moeten gooien. Maar, afhankelijk van wat er in het verleden precies is onderzocht en hoe dat is gedaan is het wel belangrijk om hier rekening mee te houden.

Vandaag kwam ik deze blog tegen. Een blog over gezond voedsel voor kinderen. En een blog over een Happy Meal dat een jaar geleden is aangeschaf en op de kast geplaatst. Op 3 maart vierde de schrijfster het 1-jarige bestaan van dat Happy Meal op de plank, door het uit te pakken en foto's te trekken.

Omdat de site slecht bereikbaar is en om meer ruchtbaarheid aan haar experiment te geven, plaats ik de volledige tekst en uitleg hieronder, in replica, vooralsnog zonder toestemming. Omdat het zo interessant is!

Happy Birthday to My Happy Meal

By Nonna Joann • Mar 3rd, 2010 • Category: Nonna's Nutrition News & Views

Vorig jaar werden op 14 mei twee Europese ruimtetelescopen gelanceerd: de Herschel en de Planck. Van de infraroodtelescoop Herschel liet ik onlangs zien dat we leren uit welke stoffen structuren in de kosmos bestaan. Van de Planck telescoop, het koudste ruimteschip dat de mens ooit gelanceerd heeft, had ik nog niet zoveel gezien, maar vandaag publiceerde ESA intrigerende foto's.

Planck heeft een instrument, het High Frequency Instrument dat het stof dat rond de Melkweg hangt in kaart brengt. Dat hebben we nog nooit goed kunnen zien. Plancks beelden leverden dit "schilderij" op.


We zien hier ongeveer 50° van de sterrenhemel. Kleur in dit beeld verhoudt tot verschillende temperaturen van stof. In wit-roze is stof te zien van enkele tientallen graden boven het absolute nulpunt. Diepere kleuren relateren tot stof van ongeveer -261°C of 12 Kelvin. Warmer stof is geconcentreerd rond het vlak van de Melkweg, de witte band onderin. Het stof boven en onder is koeler. Het stof in deze foto is 500 lichtjaar of dichterbij.

De kleuren van bovenstaande foto zijn samengesteld aan de hand van Planck beelden bij golflengten van 540 en 350 micrometers en beelden in de 100 micrometer golflengte, zoals door de IRAS infrarood telescoop vastgelegd in de jaren '80. Eind mei verwacht ESA dat de Planck telescoop koud stof aan de sterrenhemel helemaal in kaart gebracht heeft.

We zien hier gigantische filamenten van koude stof zich uitstrekken door onze Melkweg. Analyses van deze structuren kunnen ons iets leren over hoe ons Melkweg gevormd werd. "Wat die structuren veroorzaakt heeft is nog niet goed begrepen", zegt Jan Tauber, ESA projectwetenschapper voor Planck. Er zijn vele krachten in de Melkweg aan het werk die het stof in filamenten vormen. De draaiing van de Melkweg zorgt voor spiralen met sterren, stof en gas. Zwaartekracht heeft ook een belangrijke invloed. En dan heb je nog straling, deeltjesstromen (jets) en magnetische velden. De helderste vlekken in dit beeld zijn plekken waar materie dicht opeen zit en waar sterren zich kunnen vormen.

Kortom, hier kunnen wetenschappers zich de komende jaren nog even op stukbijten.


Met de Herschel telescoop kan men detailopnamen maken van wat Planck gevonden heeft. Dus ook van de structuren die we nu met Planck ontdekt hebben.

Bronnen: ESA Science

De elektrische auto komt er aan, de EV wordt de meest verkochte auto. De autofabrikanten laten allemaal zien dat de EV de keuze van de markt is.

Ik denk dat er nog maar een innovatie nodig is, de laadrobot.
Je parkeert je EV dan gewoon voor de deur, binnen het bereik van de laadrobot
Die ziet dat je je EV op de juiste plaats hebt geparkeerd en herkent dat het echt jouw auto is. Vervolgens zorgt de laadrobot er voor dat de EV aan de lader komt te hangen.
De slimme lader gaat vervolgens kijken of er nog geld is te verdienen met het samen met anderen leveren van stroom, als er een piekvraag is.
En natuurlijk zorgt hij er voor dat de accu weer voldoende is opgeladen, naar jou behoefte. Hoe die behoefte het gemakkelijkst wordt vastgesteld, en je voorkeur in de lader wordt ingebracht, dat moet ook nog even worden uitgevonden.
De slimme lader zal vast je agenda kennen.

Als je weg wilt rijden, zorgt de laadrobot er natuurlijk voor dat hij de verbinding op tijd heeft verbroken. En faalt er iets dan blokkeert hij de auto. Zodat je het ding zelf kunt afkoppelen.

http://www.dutch-ev.nl/grid-cloud

Zolang de actieradius nog niet oneindig is, zullen er range extenders zijn.

Smart grids? dat is voor ouderwetse kolencentrale exploitanten.

De slimme laders die EV consumentengaangebruiken, zijn veel slimmer en sneller slim, dat de elektriciteitsbedrijven ooit kunnen volgen.

Oke, houdt u vast, dit wordt een lange zit.

Ten eerste is het mij niet helemaal duidelijk hoe dit hoofdstuk heet. Boven het hoofdstuk staat: De onverwachte afstamming, maar in de inhoudsopgave en literatuurverwijzingen staat: Takken zonder stam. Zoek het maar uit. Waarschijnlijk 1 van die typefoutjes die Borger er in heeft gelaten (Een puur filosofische vraag: is dit 1 mutatie of zijn het er 25?)

Het hoofdstuk begint met de oudste zoon van de laatste tsaar van Rusland die een erfelijke bloedafwijking had. Een mutatie op het X-chromosoom die uiteindelijk terug te voeren is op koningin Victoria van Engeland. De mutatie binnen de diverse families toont de verwantschap van alle getroffenen aan. Aan het begin van het hoofdstuk geeft Borger dus toe dat je wel degelijk stamboomonderzoek kunt doen door naar de genen van verschillende mensen te kijken.

De voorwaarde is reproductieve continuïteit: er moet een ononderbroken bloedlijn zijn. Voor soorten die nakomelingen nalaten, is reproductie een waargenomen feit. Maar er is geen manier om vast te stellen of soorten die zich niet met elkaar voortplanten, ooit een gemeenschappelijke voorouder hebben gehad. Voor niet-reproducerende soorten kan gemeenschappelijke afstamming daarom nooit worden bewezen. Alleen maar verondersteld.

Het gekke is dat Borger hier toch ook een veronderstelling inbouwt, die alleen maar bewezen wordt omdat de Tsarevitsj dus werkelijk de bloederziekte heeft. Borger veronderstelt hier namelijk dat de Tsarevitsj een afstammeling is van koningin Victoria en biologisch gezien familie is van al die andere neefjes. Alleen het feit dat hij dezelfde ziekte heeft als die andere neefjes bewijst dat de veronderstelling klopt. Tenzij Borger vanaf koningin Victoria getuigenverslagen heeft van reproductieve continuïteit en dus alle concepties en geboortes over 4 generaties in de hele familie heeft waargenomen (of laten waarnemen) en genoteerd, maar ik neem aan dat dat niet het geval is.

Reproductieve continuïteit is dus het eerste doel waar Borger zijn pijlen op richt. Volgens Borger was het August Weismann die als eerste inzag dat reproductieve continuïteit een essentiële voorwaarde voor Darwins gemeenschappelijke afstamming moest zijn. En Weismanns doctrine stelt dat we een ononderbroken continuïteit moeten vinden van totipotente cellen die de geslachtscellen voortbrengen, indien alle levende organismen door gemeenschappelijke afstamming met elkaar verbonden zouden zijn. Klinkt logisch nietwaar?

Alleen… wie zoekt naar de Weismann doctrine vindt een totaal andere omschrijving. Een omschrijving die gaat over de richting van overdracht van de erfelijke gegevens (van het genoom naar de rest van de cel, maar niet omgekeerd zoals Lamarck zou hebben gedacht). Weer een geval van de klok en de klepel, en slechte literatuuronderzoek.

Om zijn eigen visie van de Weisman doctrine te ontkrachten citeert Borger een stuk uit het Evolutionary Manifesto van John A. Davison. En wel het stuk beginnend met

The actual facts are as follows. In birds the cells destined to become the germ cells first appear…

Belangrijk hierbij is het stuk dat zegt:

Thus, there is no way that the reproductive cells of mammals can be homologized with those of birds as they originate from opposite ends of the embryonic axis and reach the gonads by completely different means.

En dat is waar Borger in het vervolg op hamert.

De voortplantingscellen van vogels, zooggewervelden [sic] en amfibieën [ontstaan] op totaal verschillende manieren.’

Wat Borger niet in de gaten lijkt te hebben is dat Davison hier niet het idee van reproductieve continuïteit (toch ook van Weismann) aanvalt (wat volgens mij al uit het citaat blijkt), maar Weismanns idee van the continuity of the germ plasm, een alinea eerder door Davison genoemd.

According to this concept there has been an unbroken chain of reproductive cells which through modification have produced the many life forms that have existed, a chain that exists to the present day.

Borger haalt hier dus drie concepten door elkaar (de Weismann doctrine, reproductieve continuïteit, en de continuity of the germ plasm) en probeert de reproductieve continuïteit te falsificeren met argumenten die alleen de continuity of the germ plasm falsificeren.

Als klap op de vuurpijl vermeldt Borger dat hij hier ook nog een email naar Davison aan heeft besteed. Op dit punt moet er dan toch op zijn minst een lichte spraakverwarring zijn geweest. Borger bedoelde tenslotte met de Weismann doctrine iets totaal anders dan de officiele definitie. In een email liet hij [Davison] me weten dat de biologische feiten dan weliswaar tegen een continuïteit van geslachtscellen pleit, ze pleiten niet tegen reproductieve continuïteit. (zoals ook uit het citaat van Davison blijkt).

Desalniettemin komt Borger op basis van het voorgaande toch tot de conclusie dat er sprake is van reproductieve discontinuïteit. Hoe? Joost mag het weten.

(Overigens heb ik nu uit het stuk van Davison de definitieve bevestiging dat zooggewervelde de vertaling is van vader Borger van het woord mammal (=zoogdier).)

Hierna neemt Borger zijn toevlucht tot het boek Evolution: A theory in crisis van Michael Denton, maar wanneer ik het wikipedia bericht daarover lees heeft Denton er nog minder van begrepen dan Borger (Uit het boek van Denton komt blijkbaar al dat onnozele geneuzel over het cytochroom C eiwit vandaan dat we de afgelopen jaren op Borgers blog hebben gezien).

Vervolgens komen we bij een genetische analyse uitgevoerd door Craig Venter. Hij publiceerde niet alleen het menselijk genoom, maar in 2003 ook een eerste ruwe versie van het genoom van zijn hond Shadow. Borger publiceert in zijn boek alleen de alinea uit New Scientist beginnende met This quick-and-dirty approach still revealed…, maar hij (of Borgers vader) vertaalt dat met Deze aanpak bracht aan het licht…

Niets quick and dirty, geen terughoudendheid over de methode, terwijl in de alinea ervoor nog wordt geschreven dat To fill in gaps and correct mistakes, this process has to be repeated several times. Yet the dog sequence only has 1.5 times "coverage", whereas 10 times was the gold standard for our genome… en dat deze resultaten dus met een flinke slag om de arm moeten worden benaderd. Nee hoor. Borger vervolgt met:

Deze hypermoderne genetische analyses zien [sic] dat mens en hond dichter bij elkaar staan dan mens en muis.

Jumping to conclusions op basis van preliminary data heet zoiets. Hetzelfde doet hij vervolgens met de eerste publicatie over de analyse van vleermuizen, paarden en koeien (hier al op zijn blog besproken). Zodra gegevens in Borgers straatje passen laat hij zijn kritische houding meteen varen. Ook een manier om ‘wetenschap’ te bedrijven, maar uiteindelijk kan er op deze manier maar 1 conclusie worden getrokken en dat is dat Borger (altijd) gelijk heeft.

Er zit nog veel meer gekkigheid in het volgende stuk, en dit allemaal hier herhalen en analyseren zou te ver voeren, maar ik zal 1 voorbeeld geven hoe Borger de boel zit te manipuleren.

Borger refereert naar een artikel waar de DNA-sequenties van histon4 worden vergeleken. De DNA code van histon 4 lijkt nog het meest op die van een fruitvlieg. Wie het bewuste artikel bekijkt ziet inderdaad in een figuur van dat artikel dat dat het geval is, maar we moeten wel in het oog houden wie de andere kandidaten waren waarmee hier werd vergeleken. Dat waren nl. de zeeraket (een plantje), een gist, en giardia (een 1cellige parasiet) en een hele serie bacteriën. Zo bekeken is het helemaal niet zo gek dat die van de mens nog het meest lijkt op die van een fruitvlieg (het enige ander meercellige dier in de vergelijking).

De resultaten van Zhang en Chinnappa over Cytochroom c die Borger ook in zijn blog vermelde komen in dit hoofdstuk ook aan de orde. Maar voordat Borger naar de resultaten gaat komt hij eerst met de volgende bewering over cytochroom c, een gen met bijbehorend eiwit dat in vrijwel elk levend wezen te vinden is.

Een groot deel van de circa hondert aminozuren kan ook nog eens worden vervangen door equivalente aminozuren zonder dat daardoor de functie verloren gaat. De DNA-code voor cytochroom c kan daarom ook uitermate variabel zijn. In de natuur zouden een vrijwel onbeperkt aantal verschillende eiwitten kunnen voorkomen.

Borger zegt dit op basis van, jawel, een pagina in Talkorigin (waarvan hij vorige week nog zij dat hij dat niet meer accepteert als referentie), waaruit hij dan ook een stukje citeert. De opmerkelijke observatie waar Borger aan voorbij gaat is dat er, ondanks de mogelijkheid, niet een onbeperkt aantal verschillende cytochroom c eiwitten in de natuur voorkomt, maar dat er een duidelijke relatie is tussen soorten die veel op elkaar lijken en hun cytochroom c eiwit en gen. Er is een mooie stamboom op te bouwen met behulp van cytochroom c die redelijk overeenkomt met de stamboom die gemaakt zijn op basis van andere kenmerken.

Vervolgens komt Borger met een paar (streng gekeken zijn het er maar 2) anomaliteiten in de dieren en plantenwereld op waarbij gevonden is dat bepaalde organismen cytochroom c sequenties hebben die niet lijken op die van wat naar verwachting verwante soorten waren, maar eerder lijken op die van totaal verschillende soorten. En dat zou toch niet moeten kunnen aangezien cytochroom c elke willekeurig volgorde kan aannemen en de evolutietheorie voorspelt dat na verwante soorten overeenkomstige sequenties hebben, en minder na verwante soorten grotere verschillen laten zien.

[Zhang en Chinnappa bijvoorbeeld] rapporteerden dat twee bloemplanten eerder een groep vormen met schimmels dan met ander planten. Dat is niet wat je zou verwachten. Nee inderdaad.

Wat Borger niet vermeld is dat de zaken niet zo simpel zijn als hij ze voorstelt. In 1 organisme zit namelijk niet 1 type cytochroom c gen en eiwit, maar 2. Mitochondrieen hebben hun eigen cytochroom c gen. Dit vervuilt de analyse en dat is 1 van de problemen die Zhang en Chinnappa uitgebreid bespreken. Een andere mogelijkheid bij deze planten is dat er een gist/schimmel gen in het genoom is ingebouwd via laterale gen overdracht, zoals ook via virussen wel eens gebeurt.

Blijkbaar wil Borger hier niets van weten, want hij vermeldt deze mogelijkheden niet. Aan het eind van het hoofdstuk zal blijken dat Borger ondanks bewijzen van het tegendeel niet geloofd dat laterale gen overdracht kan plaatsvinden.

Gezien deze data, kan de stamboom van cytochroom c nooit en te nimmer Darwins gemeenschappelijke afstamming op moleculair niveau weerspiegelen.

Borger overdrijft hier schromelijk. Ik heb hier nog een extra link van iemand die dus gewoon met de data die voorhanden zijn aan de slag is gegaan en laat zien dat er wel degelijk een afstammingsboom in de data zit, zoals je mag verwachten op basis van de evolutietheorie, en hij legt tevens uit dat deze methode (net als iedere andere methode) zijn beperkingen heeft, o.a. omdat het stuk gen voor cytochroom c in principe vrij klein is.

Borger suggereert aan de hand van een citaat dat het cytochroom c van de ratelslang ook vanwege een afwijkende sequentie opzettelijk buiten de analyse wordt gelaten. Dat dit onzin is blijkt wel uit dit volgende oefenblad waar iedereen lekker zelf een afstammingsboom kan opzetten op basis van cytochroom c sequenties. De ratelslang staat er gewoon tussen.

Het hoofdstuk eindigt met een sectie getiteld Praatjes vullen de gaatjes en dit gaat vooral over alle verklaringen die de ‘Darwinisten’ bedenken om de anomalieen weg te verklaren, maar ze begint eerst toch weer met data. En wel uit dit artikel uit Plos Biology waaruit Borger figuur 2A over heeft genomen in dit hoofdstuk.

Het stuk dat Borger heeft gekozen is de genetische analyse van de afstamming van de mens, de gorilla en de chimpansee met de vraag wie er het dichtst bij de mens staat, de gorilla of de chimpansee. Dit soort analyses is niet gemakkelijk. Vanuit fossielen is bekend dat de afsplitsing nog maar kort geleden is geweest. Het is ook bekend dat de drie soorten genetisch heel dicht bij elkaar staan. Overigens, twee bevindingen die onafhankelijk van elkaar het bestaan van een recente gemeenschappelijke voorouder ondersteunen.

Het vinden van werkbare genetische verschillen is in zo’n situatie niet eenvoudig. Het is zeer waarschijnlijk dat de hoeveelheid ruis door o.a. mutaties het afstammingsignaal ondersneeuwt. Er moet rekening worden gehouden met het feit dat er hier geanalyseerd wordt op de rand van het waarneembare. Iets wat Borger er voor het gemak maar even niet bij vermeld (anders heeft hij geen argument).

De analyses laten netjes zien dat wat als de meest waarschijnlijke afstamming wordt gezien (de mens en de chimpansee zijn na aan elkaar verwant, de gorilla staat iets verder van de mens) door alle drie wordt bevestigd. Er zijn echter genen die hier niet aan mee doen. Dit is een fenomeen dat door de auteurs homoplasie wordt genoemd.

Homoplasy: Shared characters found in different branches of a phylogenetic tree not directly inherited from a common ancestor; these may arise by chance [random mutaties] or selection.

Hier gaat Borger weer over de schreef.

Homoplasie is evolutionair jargon voor het voorkomen van precies dezelfde genen of genetische kenmerken in verschillende organismen, die men op basis van gemeenschappelijke afstamming niet zou verwachten.

Dat is op zich juist, maar dan zegt Borger

Dat is inderdaad wat we waarnemen voor een groot deel van de genen van de mens en de gorilla [niet waar! 20% van 100 genen]. En de verklaring is homoplasie. De theoretici zeggen hiermee dus eigenlijk dat vele genen van de mens meer op die van de gorilla lijken dan op die van de chimpansee, omdat de genen van de mens en de gorilla dezelfde genetische kenmerken hebben.

En:

Homoplasie is gewoon een moeilijk woord. Gebruikt om een observatie te obscureren [sic].

Niet dus. Borger suggereert hier een cirkelredenering die er niet is. Het fenomeen heet homoplasie (en is al veel langer bekend in de evolutietheorie), de verklaring hiervoor is random mutaties, of selectie in de richting van dezelfde functie voor dat gen of lichaamsdeel.

Aan het eind haalt Borger nog uit naar het begrip horizontale genoverdracht (1 van de mogelijke verklaringen van de anomalieën van het cytochroom c resultaat). Bij bacteriën komt dit veelvuldig voor, maar bij ‘hogere’ planten en dieren veel minder. Aan de hand van een artikel over mitochondriaal DNA van een struikje uit Nieuw Caledonie. Een recent voorbeeld vinden we in Amborella trichopada [sic].

Amborella trichopoda had 20 van 31 mitochondriale genen waarschijnlijk verkregen via horizontale genoverdracht.

In de moderne evolutiebiologie vliegen de mitochondriën gewoon van de ene naar de andere plant. Om Darwins gemeenschappelijke afstamming overeind te houden, moet men ook nog eens ad hoc postuleren dat deze kleine afgebakende celorganellen met elkaar kunnen recombineren.

Een beetje over the top geformuleerd, maar had Borger het artikel ook daadwerkelijk gelezen dan had hij kunnen zien dat er diverse referenties zijn die laten zien dat dit inderdaad kan.

Met andere woorden: In dit lange hoofdstuk komt Borger uiteindelijk na wat dwaalwegen (via de Tsarevitsj en Weismann) op een aantal anomalieën die hoogstens hier en daar, vanwege vreemde soortspecifieke eigenschappen een paar onduidelijke vlekjes op de genetische stamboom veroorzaken. Hij concentreert zich daarnaast op een rafelrandje van de stamboom (mens, chimp, gorilla) waar sowieso het oplossend vermogen laag is. Het grote bouwwerk komt hij echter niet aan. De afwijkingen die hij noemt zijn niet het einde van de theorie. Het zijn hoogstens zaken waarmee rekening moet worden gehouden wanneer er stambomen worden gemaakt.

Ik heb het filmpje al tig keer gezien, het staat ook op mijn site.
Blijft een wow filmpje.

How can you encourage a child? 
Use your imagination.

Dorien Kok
http://www.I-CARUS.info

In Nature van 18 maart staat een artikel over de donkere kant van de "beste vaders in het dierenrijk". Bij zeepaardjes legt het vrouwtje de eieren in een soort buidel en de mannetjes bevrucht deze eitjes dan. Soms gaat het mannetje echter niet zuinig om met de eitjes. Seksuele selectie is er aan de gang...

Originele artikel:

Paczolt, K.A. & Jones, A.G. (2010). Post-copulatory sexual selection and sexual conflict in the evolution of male pregnancy. Nature 464, pp: 401-404.

Al enige tijd volgen ruimtevaartsites met belangstelling de bouw en tests van de nieuwe Falcon 9 raket. Deze raket van het bedrijf SpaceX is geheel met private gelden gefinancieerd en de raket moet later dit jaar vracht gaan brengen bij ruimtestation ISS. Maar eerst moet de Falcon 9 zich nog bewijzen.

Vorige week dinsdag werd voor het eerst een motortest gedaan op Cape Canaveral complex 40, maar een heliumklep wilde niet opengaan bij het aftellen. Helium wordt gebruikt om de turbopompen in de motor aan het draaien te krijgen. Het aftellen werd afgebroken. Zaterdag kwamen alle 9 Merlin 1C motoren wel tot ontbranding, waarbij ze 3,5 seconden 363.000 kilo duwkracht leverden.

In Amerika wordt met belangstelling uitgekeken naar het reilen en zeilen van de Falcon 9, waarmee in de toekomst wellicht astronauten naar ISS gebracht kunnen worden. Daarmee zou Amerika dan een alternatief hebben voor de Russische Sojoez en de dure space shuttle, die volgens planning nog steeds dit jaar voor het laatst zal vliegen. Dat niet alleen, maar sinds president Obama het Constellation programma heeft geschrapt, is het toekomstige bemande programma ook meer komen af te hangen van commerciële raketten.




Terwijl de 9 motoren van de Falcon 9 ontbranden wordt de raket op het lanceerplatform gehouden. De tweetrapsraket werkt op kerosine en vloeibare zuurstof. Foto: Chris Thompson/SpaceX

De lancering van de Falcon 9 met als lading een dummy van het Dragon bevoorradingsschip vindt niet eerder dan 12 april plaats.

Bronnen: UniverseToday.com

Morgen is er een symposium in Leiden over slaap georganiseerd door het Leiden Institute for Brain and Cognition onder de titel Sleep(less) in Leiden. Het wordt georganiseerd to address recent developments in sleep research. Since ancient times it is known that sleep is of paramount importance for normal human physical, cognitive and emotional functioning, but only recently science has become able to study normal sleep and sleep abnormalities in much more detail.

Aangezien het georganiseerd wordt door het Institute for Brain and Cognition betekent dit dat er zeer veel aandacht zal zijn voor de relatie tussen slaap, leren en geheugen (en dromen).

Is there a relation between sleep and memory? Learning during sleep, a dream? What can science tell us about dreaming? Is it essential to our functioning or can we do without?

De organisatie is dan ook in handen van dezelfde persoon die mij een aantal jaren geleden al eens had uitgenodigd om over dit onderwerp te spreken.

Dat neemt niet weg dat het een interessante dag wordt.

Het begint met een voordracht over de biologische klok, gegeven door Joke Meijer uit Leiden. Vervolgens is daar Tracey Kahan (Santa Clara University) die over bewustzijn zal spreken. Er is een lunch en een postersessie waarna Eus van Someren (Leiden en Amsterdam) die over slaap, cognitie in veroudering, dementie en slapeloosheid zal spreken. Jan Born uit Lubeck zal daarna spreken over leren tijdens de slaap.

Na een theepauze is er dan nog een afsluiting door Bernhard Hommel (Leiden) Summary and thoughts from a sceptic. Of ik er dan nog bij ben weet ik niet, want eigenlijk heb ik dan andere afspraken.

Ook weet ik niet of ik naar Meijer en Van Someren ga. Die verhalen heb ik al eerder gehoord en aangezien het symposium aan de overkant van de straat plaatsvindt kan ik mij op elk moment terugtrekken en even wat nuttigs gaan doen.

Ayaan Hirsi Ali wordt deze week door Leidse studenten geïnterviewd. Ik hoop dat er geledenheid zal zijn tot het stellen van zeer kritische vragen, over haar nauwe politieke relatie met Wilders, en haar liefde voor het  American Enterprise Institute.

Zowel in haar nieuwe boek “Nomade” alsook in een Volkskrant-interview in het magazine van 13 maart spreekt Ayaan zich vol liefde uit over de hawken van het AEI, de ‘grote broer”(Bart Jan Spruyt) van de Leidse neoconservatieve Edmund Burke Stichting.

Hirsi Ali: ‘Cheney’s vrouw Lynne is een collega van me bij het American Enterprise Institute. Zij zijn vrienden van me geworden.’ [Uitdagende blik] : ‘Ik kan alleen melden: Cheney is een ontzettend lieve man. Erg slim en beleeft. Als je binnenkomt, staat hij op. Hij praat heel zachtjes.’

Ik ben blij voor Ayaan dat Cheney aardig overkomt en zachtjes praat.

Maar toch ik hoop dat zij in het nieuwe interview een paar kritische opmerkingen zal maken over haar geliefde AEI.

“Het American Enterprise Institute is een uiterst invloedrijke denktank. Dit is de intellectuele thuisbasis van Dick Cheney en superhavik Richard Perle, die het Pentagon in de aanloop naar de invasie van Irak van advies diende. Hier wordt gesproken en gepubliceerd over de 'democratische dominotheorie', 'boeven- staten' en het 'morele recht om wraak te nemen voor 11 september en de daders te achtervolgen'. Dit is een bolwerk van de zelfbewuste macho's van de buitenlandse politiek. Het podium dat president Bush koos om te verkondigen dat uit de as van de bombardementen een vrij en vredelievend Irak zou opstaan.” (Algemeen Dagblad, 16-5-2006)

“Het conservatieve American Enterprise Institute in Washington DC sponsorde in 2000 een conferentie over 'een Amerikaanse nationale discussie over de rol van dit land op het wereldtoneel', een discussie die belangijker werd geacht dan de discussies die plaatsvonden na de wereldoorlogen. 'Voor de derde maal in een eeuw', zo stelde het instituut, 'bezinnen de VS zich op hun plaats in de wereld.' Volgens de AEI gaat het hier om de Amerikaanse soevereiniteit: 'de mate waarin de Amerikaanse vrijheid van internationaal handelen en het eigen interne bestuur - de eigen soevereiniteit en constitutionele orde - door internationale organisaties en afspraken mogen worden beperkt.'
[…] Conservatieven van het AEI nemen stelling tegen wat zij zien als de progressieve voorkeur voor multilaterale internationale afspraken waarmee de VS door het buitenland aan banden worden gelegd. […] Op politiek gebied maken de conservatieven zich druk over het multilateralisme van de VN “ (Willem Pfaff, de Volkskrant 24-5-2000)

Ian Buruma: “Zelden - misschien nooit - in de Amerikaanse geschiedenis heeft een groep intellectuelen zoveel invloed uitgeoefend op het beleid van hun land als de neoconservatieven, verbonden aan organisaties zoals het American Enterprise Institute, waar Ayaan Hirsi Ali nu haar plaats heeft gevonden. Zij hebben toegang tot het Witte Huis van president Bush, het Pentagon, en het kantoor van vicepresident Cheney. En toch gedragen zij zich als een marginale groep, die voortdurend gebukt gaat onder het politiek correcte juk van het zogenaamde 'liberal establishment'.” ( NRC 7-10-2006)

Guido Derksen vat het programma en de huidige samenstelling van het AEI samen als volgt: “Deze denktank is gevuld met reborn christians, Bush-getrouwen, felle tegenstanders van homohuwelijk, abortus en euthanasie, hardcore neocons en haviken. […] Bijvoorbeeld Karl Zinsmeister, assistent van George W. Bush, en Lynne Cheney, de vrouw van vice-president Dick Cheney. Of  David Frum, oud-tekstschrijver van president George W. Bush. En de oerconservatieve Newt Gingrich, van 1995 tot 1999 leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. Jeane Kirkpatrick, nóg conservatiever, en onder Ronald Reagan permanent VS-afgevaardigde in de VN.

Ook op de loonlijst bij het AEI […]  Richard Perle, bijnaam 'Prince of Darkness', voormalig onderminister van Defensie onder Reagan en een van de architecten van de oorlog in Irak. Eveneens een interessante collega […] is Charles Murray.
Murray publiceerde in 1994 met Richard Herrnstein The Bell Curve; Intelligence and Class Structure in American Life. In deze controversiële studie zet Murray nauwgezet uiteen dat er wetenschappelijk aantoonbare etnische en raciale verschillen in intelligentie zijn. Zo zijn negers volgens Murray gemiddeld dommer dan blanken. Ook betoogt hij dat mensen vooral vanwege hun lagere intelligentieniveau in de onderklasse terechtkomen, en niet vanwege raciale of sociale achterstellingen.” (de Volkskrant, 30-8-2006)

De Amerikaanse jurist John Yoo, verbonden aan het AEI heeft in de VS de juridische grondslagen gelegd voor het plan dat van terrorisme verdachten zonder vorm van proces kunnen vastgehouden worden. Hij was de openlijkste en felste tegenstander van de anti-martelwet van de Republikeinse senator John McCain. Vindt dat folteren pas martelen mag heten als een orgaan van een ondervraagde definitief is beschadigd. ( Het Parool, 27-5-2006).

Ook Irving Kristol, lovend door Bart Jan Spruyt en Michiel Visser aangehaald[1] als auteur van Neoconservatism. Autobiography of an idea (1995)  is nog steeds ( augustus 006) verbonden aan het AEI.

Ex-Pentagon medewerker Michael Ledeen, schrijver van The war against the terror masters is een van de huidige AEI-profeten en een echte revolutionair.

“ ‘Stabiliteit is een Amerika onwaardig doel. Er zit niets anders op: wij moeten de democratische revolutie voltooien.' Tegen The American Prospect zei Ledeen: 'Dit kan de oorlog blijken te zijn om de hele wereld opnieuw in te richten'.” (NRC 22-3-2003)

Ben Wattenberg, nog steeds fellow van het AEI, heeft al in 1990  een opmerkelijk boek geschreven, The First Universal Nation. “Onthoud over ons streven dit: Een unipolaire wereld is een goed idee mits Amerika de uni is.” ( NRC 1-11-1990)

Sommige invloedrijke intellectuelen hebben het AEI inmiddels verlaten, en hebben vaak carrière gemaakt in de regering Bush.

De neoconservatieve ideoloog John Bolton zat in het bestuur van het AEI. Hij beweerde “ dat 'er niet zoiets als VN bestaat'. Als staatssecretaris keerde hij zich tegen verdragen om spreiding van chemische wapens en kleine vuurwapens te voorkomen.” ( Het Financieele Dagblad, 8-3-2005)

“[Het] apocalyptisch wereldbeeld, waarbij Amerika door God is aangewezen om de wereld van het kwaad te verlossen, spreekt Bolton wel aan. “ (Trouw, 11-3-2005) . Het apocalyptisch wereldbeeld delen ayaan en de Leidse Burkianen met hun Amerikaanse vrienden, net als de afkeer van de VN.

Ook Dinesh D'Souza, auteur van The End of Racism (1995) had een onderdak bij het AEI gevonden. “De benarde positie van met name de zwarte onderklasse, betoogt hij, is puur het gevolg van morele slapte en sociaal disfunctioneren”;  “aan racisme en discriminatie zou het niet liggen, en evenmin aan een gebrek aan huisvesting, banen en scholingskansen. Bron van alle kwaad is volgens The End of Racism de door de antropoloog Franz Boas (1858-1942) geformuleerde opvattingen over cultureel relativisme.“ (Thomas Bersee, NRC 9-12-1995) Het echo van deze meningen over de onderklasse komt men bij de Leidse Burkiaan Kinneging tegen; en Franz Boas als de oervader van alle kwaad komt men ook bij Paul Cliteur tegen. [2]  “[ D'Souza] behoort tot de nieuwe generatie neo-conservatieve denkers, die met ambitieuze, spraakmakende boeken het maatschappelijk debat aanjagen en daarmee voor veel commotie zorgen”[3] – en de Leidse Burkianen wandelen in zijn voetspoor. Burkiaan Cliteur haalt  in het voetspoor van Pim Fortuyn) D'Souza instemmend aan omdat deze de anti-decadentie discours van de moslimfundamentalisten hoog waardeert![4]

Ayaan Hirsi Ali en de Leidse Burkianen wandelen ook in het voetspoor van de prominente conservatieve intellectueel, oud-rechter en hoogleraar Robert Bork (70), verbonden aan het AEI. Bork is geobsedeerd door de 'generatie van zestig'. In zijn boek Slouching Towards Gomorrah (1996) […] geeft hij haar de schuld van de neergang van de Westerse cultuur, die hij meent waar te nemen.”  (Menno de Galan, NRC, 2-8-1997)

Het waren de denkers van het AEI die al een paar dagen na 9/11 met het inmiddels als onzinnig en rampzalig bewezen idee kwamen, dat Al Qaeda en  Saddam samen werkten, en Saddam daarom wegmoest. Bert Lanting in de Volkskrant, 20-9-2001: “Volgens Richard Perle, voorzitter van de adviesraad voor het defensiebeleid, moet het omverwerpen van het Iraakse bewind zelfs 'een van de voornaamste doelen' van de oorlog tegen het terrorisme worden.
Een van de voornaamste pleitbezorgers van actie tegen Irak is Laurie Mylroie van het conservatieve American Enterprise Institute. Volgens haar steunt Irak Al Qa'ida, het terroristische netwerk van Osama bin Laden, met geld en advies. 'Wij zijn in oorlog met Irak. We moeten van Saddam Hussein afkomen.' Naar haar mening is Bin Laden niets meer dan een stroman van de Irakees.”

Het AEI groeide uit “tot een tekenkamer van radicaal neoconservatisme. Vooral over belastingpolitiek en de gewenste verhoudingen in de wereld wordt onbekommerd vooruit gedacht. De ideologische redeneringen die Oorlog tegen Irak wenselijk, ethisch verantwoord, militair een peulenschil en politiek een buitenkans maakten, kwamen in de afgelopen maanden steevast van de sterke-koffie-ochtenden van het AEI.” (NRC, 23-4-2003)

Bart Jan Spruyt over de aanwezigheid van de AEI-Amerikanen (“The New Atlantic Initiative”)  op de Burke- conferentie in mei 2005: "De angst groeit in kringen van conservatieve Amerikaanse denktanks dat de VS Europa als bondgenoot aan het verliezen zijn. Europa islamiseert, menen ze. Dat Spanje na de aanslag van islamitische terroristen in maart vorig jaar voor een sociaal-democratische regering koos, is voor hen een belangrijk bewijs dat Europa er niet voor is om moslims te dwingen zich de Westerse waarden en normen eigen te maken." (NRC, 21-5-2005)

Deze bewoordingen herhaalt AHA bijna letterlijk in haar boek “Nomade”.

Het AEI is definitief méér dan een lieve club van aardige mensen.

[1] Zie Spruyts en Visser overzichtsartikel over neoconservatisme, Amerika bombardeert het Kwaad weg, de Volkskrant , Reflex, 19-4-2003.

[2] Paul Cliteur, Weg met het cultuurrelativisme, In: Jaffe Vink, De terugkeer van de geschiedenis. Cliteur neemt het in dit artikel op voor de sociaal-darwinist Herbert Spencer.

[3] Oscar Garschagen, de Volkskrant, 8-6-1996.

[4] Pim Fortuyn en de multiculturele samenleving, In: Civis Mundi , vol. 43 (2004), afl. 2, p. 82

Al een tijdje laat ik hier opmerkelijke stellingen behorende bij proefschriften de revue passeren. De meeste daarvan werden gepubliceerd op de site van de Universiteit Leiden.

Een paar weken terug stond er de volgende stelling: Wie te vroeg juicht, heeft toch alvast plezier gehad. De stelling was van Anna Roukens, die 4 maart promoveerde bij geneeskunde.

Dit soort stellingen bij het proefschrift van een promovendus die niet direct iets met het proefschrift te maken hebben (tenminste ik neem aan dat dit het geval is bij deze stelling) is eigenlijk bedoeld om te laten zien dat de promovendus in staat is om ook over algemene zaken een positie in te nemen en desnoods verdedigen in een academische discussie.

Dat anderen op stellingen op het internet heel anders reageren bleek bij mijn jongste zoon. Ik las de stelling thuis en omdat ik hem wel aardig vond deelde ik hem met mijn zoon. Die dacht er helemaal niet aan dat hierover een aardige boom kon worden opgezet.

Zijn enige reactie was: Wat stem je? Voor of tegen?

Het wordt lente op het Aards noordelijk halfrond, maar ook op het Martiaanse noordelijk halfrond. Wat lente op Mars betekent, dat verschilt alleen enigszins. Op Aarde ontdooit waterijs en sneeuw. Op Mars sublimeert (van vaste fase naar gas) kooldioxide ijs, ook wel droogijs. En dat gaat kennelijk met wat geweld gepaard: stoflawines om precies te zijn. De Mars Reconnaissance Orbiter van NASA maakte onderstaande foto precies op het moment van zo'n lawine.


Deze lawine valt van een hele steile klif. Het witte gedeelte linksonder is het kooldioxide ijs. Waar het witte ophoudt ligt de afgrond. De sublimatie van kooldioxide maakt stof los, dat in een lawine naar beneden valt.

Dat is niet de eerste foto van een lawine op Mars. Vorige lente wist de Mars Reconnaissance Orbiter er ook enkele in een foto vast te leggen. Bernhard Braun, een amateur die met NASA beeldmateriaal werkt, wist er onlangs nog een mooie 3D versie van te maken.


Een lawine die MRO van boven fotografeerde in 2008, door Bernhard Braun in perspectief gezet.

Bronnen: UniverseToday.com, Bernhard Braun's gallery

.

Vorige week kwam de Europese Mars Express een aantal keer langs een van de twee manen van Mars, Phobos. Vandaag publiceerde ESA de hoge resolutie foto's.



Phobos is een maan die zo licht is, dat hij wel hol lijkt. Toch heeft Mars Express enige zwaartekracht van betekenis kunnen detecteren. Volgend jaar moet een Russische sonde genaamd Phobos-Grunt gelanceerd worden, die zal gaan landen op Phobos, waarna een monster terug naar Aarde gestuurd wordt. De Mars Express heeft alvast foto's van de landingsplaats gemaakt.

Bron: Mars Express blog, ESA portal

.

Zwitsers hebben echt andere omgangsvormen dan Amsterdammers. Gelukkig hebben we het boekje “Understanding Swiss culture beyond chocolate” in huis, geschreven door een Amerikaanse die een aantal jaar in Duitstalig Zwitserland heeft gewoond. Zij schrijft: (ik vertaal uit het Engels) “Zwitsers worden liever gerespecteerd dan gemogen. De beste manier om respect te tonen aan vreemden is hen met rust te laten.” Ze beschrijft ook dat Zwitsers een zeer strikte scheiding aanbrengen tussen zakelijk en prive en veel meer zaken als prive beschouwen. Het is dus niet onwaarschijnlijk dat je na jaren samenwerken niet weet of een collega getrouwd is, dat gaat je niets aan.

Mijn zusje was hier vorig weekend en beklaagde zich over de afstandelijkheid van de Zwisters. Ze was haar mobiel vergeten en vroeg aan de mensen naast haar op het terras of ze misschien hun telefoon even mocht lenen om haar zus te bellen, die nog op CERN was. Die mensen schrokken zich natuurlijk dood, die willen helemaal niet weten waar je die telefoon voor nodig hebt. Ze zeiden dan ook dat ze geen telefoon hadden. Hier is de slagingskans groter als je niets zegt en vraagt of je kort telefoontje mag plegen naar een Zwisters nummer. Een Amsterdammer zou willen weten wie je gaat bellen en waarom, een Zwister niet.

Ook in het openbaar vervoer ben ik al een aantal keer per ongeluk in de persoonlijke ruimte van mijn medereizigers gaan staan. Op de tramhalte doen mensen aan mijn weerszijden een stapje opzij als ik in het gat tussen hen in ga staan. Dat was geen gat, dat was persoonlijke afstand. In de tram stond laatst een jongeman met een heftig punk outfit en bijpassend haar drie haltes lang naar de lege stoel naast mij te kijken. Van mij kon hij zo gaan zitten, maar ik ga iemand ook niet vrágen om plaats te nemen. Na lang twijfelen liep hij op de stoel af, pakte met duim en wijsvinger de zoom van mijn rok die vijf centimeter over de lege stoel lag en schoof die in mijn richting. Deze wild uitziende punker haalde opgelucht adem, ging zitten en negeerde me verder netjes. Ik kon mijn lachen haast niet inhouden.

Op CERN gelden de Angel-Sacksische regels, dus daar is het wel geaccpteerd om naar de kinderen te informeren als je iemand ’s nachts uit zijn bed hebt moeten bellen. Ik vind dat wel zo aardig, eigenlijk.

De zoetwaterpoliep van het geslacht Hydra, een simpel diertje dat sterk verwant is met kwallen en koraal, heeft geen ogen maar is wel gevoelig voor licht. Het is moeilijk om ze in de natuur waar te nemen, want zodra er een lichte schaduw over ze valt, trekken ze zich als een bolletje terug. Nu hebben deze simpele, haast primitive diertjes geen ogen, maar een recente studie wijst uit dat ze gebruik maken van opsine, net zoals gewervelden.

Opsine maakt deel uit van ons oog. Deze proteine bevindt zich in de kegeltjes en

Van internet: Hydra

verandert van conformatie wanneer er licht op valt. Hierdoor worden ionenkanalen geactiveerd. Dit elektrische signaal bereikt via de zenuwcellen de hersenen.

De onderzoekers tonen aan dat de zoetwaterpoliep, net als wij, opsine heeft en daarmee dezelfde soort ionenkanalen activeert. Zodra ze de ionenkanalen blokkeerden waren de diertjes niet meer in staat te reageren op licht: ze worden dus net als bij ons gebruikt voor fototransductie.

De onderzoekers vergeleken daarna 22 zeer uiteenlopende dieren en toonden aan dat hydra’s en mensen opsine-genen bezitten die voortkomen uit een gemeenschappelijk voorouderlijk gen. Ze concluderen dat Hydra het meest primitieve dier is met functionele opsines en dat dit organisme de oorsprong van dierlijke fototransductie vertegenwoordigt. Dit systeem evolueerde vervolgens in het meer complexe oog.

Nu gebruiken creationisten vaak het argument dat het oog, zo complex als het is, nooit geëvolueerd zou kunnen zijn. Elk onderdeel van het oog heeft op zich namelijk geen functie als de andere delen ontbreken. Een half oog bestaat niet wordt er beweerd. Richard Dawkins gaf in 1991 zijn Christmas Lectures, (zie ook widget rechts) waarin hij op een leuke manier, waarbij hij de kinderen uit het publiek erbij betrekt, laat zien hoe het oog geëvolueerd kan zijn. Het filmpje hieronder is een ‘chop’ uit deze lezing en duurt slechts een kwartier. De moeite waard.

De onderzoekers (Plachetzki et al.) toonden eerder aan dat Hydra het gen voor opsine bezit.

Bron: NewScientist

Dit weekend op de Psychologie kalender een aantal tips van mijn collega Caroline Kluft voor mensen die moeite hebben zich aan te passen aan de zomertijd.

1. Twee weken voor de start van de zomertijd niet te laat naar bed gaan (ook niet in het weekend) en niet uitslapen.

2. Het aanpassen van de slaaptijden voor de overgang.

Wie veel moeite heeft moet 2 weken voor de overgang beginnen met 10 minuten eerder naar bed gaan en 10 minuten eerder opstaan. Na 2 dagen wordt hier nog eens 10 minuten bij gedaan. Iedere twee dagen komen daar 10 minuten bij. Tegen de tijd dat de zomertijd ingaat zit je dan al op de nieuwe tijd (qua slapen dan).

Wanneer iemand minder moeite heeft kan, vanaf 6 dagen voor de overgang begonnen worden met iedere dat 10 minuten vroeger naar bed gaan en 10 minuten eerder opstaan.

De zomertijd in op 28 maart, dus deze aanbevelingen kwamen precies op tijd. Als het goed is wordt het aanpassen dan een stuk gemakkelijker.

Nu Job Cohen PvdA-lijsttrekker is vind ik het leuk om zijn Leidse Cleveringa-rede van 2002 te herlezen (te downloaden in pdf).

Ik begrijp niet waarom Wilders en zijn vriendjes (de Leidse prof Ellian c.s.) Cohen met zo veel haat achtervolgen (zie Job_Cohen_versus_Ellian_en_Cliteur).

Cohen is helemaal niet een bijzonder linkse man; hij is een alleszins gematigde man. Waarom toch deze haat op een gematigde politicus met internationaal aanzien?

Ik ben het niet in alle opzichten met Cohen eens, hij is me een beetje te saai. Een bestuurder. Maar wat mij zeer bevalt, en waarin ik mezelf zeer in herken dat is zijn houding tegenover religie. Vanuit een seculiere houding heeft hij toch begrip en respect voor religie (zie Job Cohen: Sociaal-democratie en religie). Precies zo denk en voel ik ook.

Een ander aspect bij Cohen dat mij bevalt, is dat hij niet wegkijkt van de historische feiten wat de achtervolging van bevolkingsgroepen met een bepaalde religie betreft (Job Cohen: Auschwitz en de haat tegen de ander); zeker relevant in deze tijden als een  Nederlandse populaire politicus een premier in spe miljoenen moslims willen deporteren.

In zijn Cleveringa-oratie vertelt Cohen, dat zijn moeder toentertijd zelf Cleveringa heeft gehoord, met grote instemming en een opgelucht gevoel. Net als veel andere liberale joden in Nederland ziet Cohen de hetze (mijn woordkeuze) tegen moslims met zorgen.

Verder gaat Cohen in zijn rede in op een aantal maatschappelijk ontwikkelingen die tot een sfeer van onrust en onvrede hebben geleid. Volgens hem is het helemaal niet alleen maar de aanwezigheid van moslims in Nederland die tot een gevoel van ontvreemding heeft geleid.

Hij gaat in op vijf verschillende maatschappelijke ontwikkelingen:

- Individualisering

- Democratisering

- Privatisering

- Globalisering

- Secularisatie

Cohen: “De immigratie is zoals ik eerder heb gezegd, slechts een onderdeel van een complex aan factoren die tot de huidige vervreemding hebben geleid – de vijf geschetste ontwikkelingen,individualisering, democratisering, privatisering, globalisering, en secularisatie zijner allemaal debet aan. De vreemde in onze samenleving is niet alleen de vreemdeling. 

Ik heb vervolgens geprobeerd in kaart te brengen wat nodig is om al die vreemden,die verschillende individuen, die tezamen het huidige Nederland vormen, bij elkaar tekunnen houden, bij elkaar te laten horen. En ik heb u uiteengezet dat daarvoor nodig is een herstel van vertrouwen in elkaar en verantwoordelijkheid voor elkaar, en dat ondergebracht onder het begrip burgerschap. Vervolgens heb ik aangegeven dat burgerschap

steunt op twee pijlers: respect en het vermogen van onze samenleving (overheid en burgers tezamen) om een antwoord te vinden de desintegrerende aspecten van de vijf geschetste megatrends. Bij de eerste pijler (respect) heb ik verwezen naar het belang van ware tolerantie en het vermogen om met verschillen om kunnen gaan.

Bij de tweede pijler heb ik gewezen op het belang van:

a. Een overheid die in staat is om toezicht uit te oefenen en op te treden tegen overtredingen

van wetten en regels.

b. Burgers die zich aan de regels houden.

c. Het expliciteren van normen en waarden voor hen die de regels niet kennen.

d. Het samen formuleren van regels om de autoriteit van de regels te garanderen.”

Cohen is een man van verantwoording, burgerschap, en ja, normen en waarden. Er is best een overlap met van zijn ideologie en het CDA-denken, en ik vind dat juist goed.

Van het midden moeten we het hebben in deze tijden waar een aantal intellectuelen en politici de samenleving uit elkaar willen scheuren en het grootste heil voor de samenleving in polarisatie zien.

------------------------------------------------------

Ik ben een grote fan van Bert Wagendorp, en zie dan ook met grote vreugde dat hij OOK Cohens Cleveringarede erbij pakte, en bovendien over Ayaan Hirsi Ali zo denkt als ik.

Hier zijn column van 15 maart. Ik bereid een blog voor over Ayaan Hirsi Ali en Wientjes, dat was ik al van plna voordat ik Wagendorps column zag.

Bert Wagendorp

“Burgemeester

Volgens Ayaan Hirsi Ali is Geert Wilders goed voor Nederland, omdat mensen die op hem stemmen zo hun woede kanaliseren. Was dit niet mogelijk, dan zouden zij wellicht een 'gewelddadige confrontatie met radicale islamitische groeperingen' aangaan. Zij schreef dit zaterdag in het opiniekatern van NRC Handelsblad.

Niks veranderd, Ayaan, in Amerika. Stellig als de imam van Mekka en in het geheel niet bang voor de schromelijke overdrijving. Als we Ayaan mogen geloven is de PVV-stemmer helemaal geen bange blanke man, maar zou hij op kruistocht gaan als hij niet op Geert zou kunnen stemmen. En daarom is Wilders zo goed voor het land, hoewel ook Ayaan moet toegeven dat zijn voorstellen kant noch wal raken.

'Zijn uitzettingsplannen voor moslims zijn in de Europese Unie wettelijk niet haalbaar', constateert ze bijvoorbeeld, en je proeft enige spijt in haar pen. Bovendien kan Wilders geen meerderheid halen, 'omdat andere partijen niet met hem samen willen regeren'. Vier jaar volksvertegenwoordiger geweest, maar geen flauw idee van de ins en outs van het democratisch bestel in Den Haag.

'Ik ben de moeder van de chaos', zei ze in het Volkskrant Magazine - zelfkennis is zó ontzettend belangrijk. In verband met de publicatie van haar nieuwe boek Nomade stond Ayaan ook nog in de VARAgids, waarin ze beweerde dat Geert Wilders de verkiezingen gaat winnen. Maar dat interview was natuurlijk afgenomen vóór zich in de PvdA de grote Wisseling van de Roergangers voordeed.

Job Cohen had vrijdagmiddag zijn laatste woorden in het PvdA-hoofdkwartier nog niet gesproken, of Maurice de Hond sloeg als een waanzinnige aan het peilen. En jawel, de PvdA was in één klap de grootste partij en Cohen is de gedroomde premier van meer dan de helft van de Nederlanders.

Sta je dan, als Wouter Bos zijnde. Acht jaar je best gedaan, banken gered, gezin verwaarloosd, grijs geworden; en één dag na je vertrek schieten de peilingen omhoog en blijkt je opvolger de gedroomde premier.

Dat is hard en een ferme trap na. Iedereen verklaart hoe goed je was, maar je hebt je nog niet omgedraaid of de kiezers stromen toe en in je partij loopt iedereen te glunderen. Ze verklaren je dood en juichen de nieuwe koning toe. Zelfs Geert Wilders raakte er zaterdag helemaal door van de leg, in zijn Duitse hotelletje en moest haastig worden opgekalefaterd.

Ik las gisteren nog eens de Cleveringa Lezing die Cohen in 2002 hield voor de Leidse Universiteit. De titel luidde Vreemdeling. Hoewel het ruim zeven jaar geleden is en er sindsdien veel is gebeurd, is hij nog altijd actueel. Het is al een antwoord op Wilders, ver voor die zijn vragen de zaal in begon te schreeuwen.

En bepaald niet het antwoord van een multiculti-knuffelaar. Je leest tussen de regels door de strikte en harde jurist die de strenge Vreemdelingenwet ontwierp waarmee de politieke nietsnut Rita Verdonk later mooie sier maakte.

Geert is helemaal niet goed voor Nederland, zei werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes zaterdag in de Volkskrant - die denkt er dus heel anders over dan Ayaan.

Ayaan moet de oude lezing van Cohen er nog eens bijpakken - dat komt haar eigen analyses vast en zeker ten goede.

En het 'keiharde gevecht' tussen Geert en Job, ik zie het er eigenlijk niet van komen. Het holle geschreeuw van Geert gaat niet werken, tegen meneer de burgemeester van Nederland.

Ayaan moet die oude lezing van Cohen er nog maar eens bijpakken”

 -------------

Er is nog een grappige clou betreffende de column van Wagendorp. Hij heeft mijn blog zeker NIET gelezen ( niet dat ik dat ooit heb gedacht): hij citeert namelijk de titel van de rede van Cohen verkeerd. Wagendorp schrijft dat de titel “vreemdeling” luidde. Dat klopt niet. Zie de titel van mijn blog, en de link: de titel is ”Vreemden”, en dat is een groot verschil. Cohen heeft het namelijk over het gevoel van ontvreemding ook onder Nederlanders; en niet vanwege de immigratie maar vanwege een aantal ontwikkelingen in de moderne samenleving.

De komende maand is een drukke maand voor me. Maar liefst drie presentaties in de pijplijn: een over Oracle database performance (dat is mijn werk), een over presenteren (voor collega's van Transfer Solutions) en een over Mars. Die laatste is voor het Veluwe-weekend van Astroforum.nl en gaat over alles wat we geleerd hebben over Mars vanaf de oudheid tot nu (misschien lukt het me deze keer om de presentatie geheel op tape te zetten, dan kan ik het op Youtube zetten). En dat "nu" kun je heel letterlijk nemen, want nieuws over Mars kan elke dag binnenkomen.

Zo kwam ik vandaag weer dit filmpje tegen. Wetenschappelijk misschien niet schokkend, maar wel heel knap werk van de maker, Adrian Lark van Mars3D.com. Hij heeft van foto's van de Mars Reconnaissance Orbiter's HiRISE camera een vlucht door het landschap van Candor Chasma gemaakt in 3D. Candor Chasma is een van de grootste uitlopers van de gigantische kloof Valles Marineris. Valles Marineris is bijna 4000 kilometer lang en strekt zich over een kwart van de omtrek van Mars.

Wat de video laat zien is op schaal, gezien vanaf een hoogte van 100 meter en met een snelheid van 160 kilometer per uur. Denk aan een laagvliegende helicopter met haast. Je kunt de video het beste full screen bekijken.



Bronnen: Planetary Society blog, Wikipedia, Mars3D.com Youtube video channel

.

Sinds ik hier op CERN ben, heb ik elke keer een zakje dropjes bij me naar de shifts. Ik wilde uitdelen tijdens "mijn" eerste botsing. Dat was een half uur geleden! Echt gaaf.
Rond vier uur vanmiddag hebben we de "handshake procedure" doorlopen. De shift leader krijgt dan een telefoontje van de Common Control Center, de controle kamer van de versneller, dat er binnen een half uur bundels zullen komen. Dan loopt hij (vandaag is de shift leader een hij) langs de verschillende subsystemen en geeft ons een kwartier om testen en calibraties af te ronden. De meeste shifters pakken dan de telefoon en vertellen de experts dat ze eventuele tests die zij op afstand doen moeten stoppen. Ik was zelf geen calibratie aan het doen, dus ik kon de detector meteen in stand-by zetten. Na een half uur loopt de shift leader opnieuw een rondje en vraagt aan alle shifters van de gevoelige systemen te bevestigen dat hun detector "ready for beam" is. Dat is steeds een spannend moment, want áls jouw systeem niet in de juiste status blijkt te zijn, krijg jij (en als alles misgaat je detector ook) er goed van langs. Als alle subsystemen in stand-by staan, neemt run control de besturing over. Niet lang daarna doet de shift leader een kort telefoontje naar de Common Control Center: "ATLAS ready for beam". Vanaf dat moment is het een paar minuten heel stil in de controle kamer. Iedereen kijkt naar het grote scherm. Als de LHC dan eerst een tijdje tests doet, zoals vandaag, verslapt de aandacht weer.
Het grote LHC scherm gaf vandaag al uren "Injection tests" aan, dus ik zat de documentatie van een van de websites voor nieuwe shifters aan te vullen. Toen ging ineens kort na acht uur het beam alarm. Dat is een sirene die één keer gaat. Iedereen kijkt tegelijk op: actie! De status van de versneller ging van "Setup" naar "Injection probe beam". Een paar seconden later klinkt het teleurstellende geluid van een WC die doortrekt. Dat betekent dat de beam weer gedumpt is. Maar er is niets kapot, dus er wordt direct opnieuw bundel in de versneller geschoten. Deze bundels houden het langer vol. Ze houden het een minuut vol. Dan zie ik op mijn scherm dat een aantal protonen elkaar per ongeluk hebben gevonden en een signaal hebben gegeven. Yes! Een soort van botsing. Mijn eerste!
De meeste collega's zijn net zo enthousiast als ik en stoppen het dropje zonder nadenken in hun mond. Voor buitenlanders is de smaak van drop vaak een verrassing, dus ik wist niet zeker of ik ze een plezier zou doen. Maar ze hebben ingestemd met nog een rondje dropjes op mijn tweede sessie botsingen.

Deze week een hoop gedoe binnen een linkedin discussie die me te veel een ad hominem discussie werd. Ik heb er op een gegeven moment de stekker uitgetrokken omdat ik niet meer in debat wil gaan met sommige personen. Het enig nuttige wat er wel uit deze linkedin discussie gekomen is is de vraag of ik een brief ondertekend had. Het gaat om:

http://www.sense.nl/openbrief

en ik vind inderdaad dat deze brief waardevolle punten bevat. En daarom heb ik mijn adhesie betuigd. Het is inderdaad waar dat het IPCC fouten heeft gemaakt, de brief legt uit hoe dit komt en hoe je ermee om moet gaan, tevens doen ze m.i. een aantal nuttige suggesties.

Ernst Schrama

Dit is een hoofdstuk vol met mensen en dieren die ergens een gen missen. Het begint met angiogenine, een woord dat in het Nederlands vrijwel niet bestaat, maar het Engelse angiogenin is een stofje dat voor groei van bloedvaten zorgt bij de groei van een tumor. Zoals Borger terecht opmerkt maakt dit het stofje interessant voor oncologen, omdat zonder bloedvaten een tumor niet kan groeien en het beïnvloeden van angiogenine kan de groei van tumoren dus ook beïnvloeden. Het zou voor oncologen dus interessant kunnen zijn om te zien wat er gebeurt wanneer je een angiogenin knockout muis kunt maken. In een muis zitten volgens Borger echter drie kopieen van het angiogenin-gen [in tegenstelling tot de mens, die heeft er maar 1]. Ze vormen een natuurlijk back-upsysteem. [waarom heeft de mens die niet?] En om een informatieve knock-outmuis te verkrijgen, zouden alle drie kopieen tegelijkertijd moeten worden uitgeschakeld. En dat is een hele klus. Daar zou een biologisch researchteam jaren mee bezig zijn. Of dat laatste zo is waag ik te betwijfelen. Commerciële laboratoria kunnen nu binnen een half jaar een knock-out muis naar keuze voor je maken. Je laat ze de drie knockouts maken en met een paar slimme kruisingen heb je al gauw een muis waar alle drie de genen ontbreken (als hij overleeft natuurlijk).

Maar goed. In de natuur is echter een natuurlijke knock-out van agiogenin aanwezig. Het is de roodscheendoek. In dit dier is het angiogenine gen gemuteerd en werkt niet meer. Toch overleven deze dieren in het wild en dus is het volgens Borger een redundant gen, omdat andere systemen deze taak kunnen overnemen. We weten echter niet hoe goed dit systeem dat doet. Bovendien blijkt uit de literatuur dat angiogenine wel degelijk een functie vervult in gezonde cellen en dat bovendien ALS patiënten mutaties hebben in hun angiogenine gen en wel degelijk een fenotype hebben. Waarom hierover niets te lezen valt in het hoofdstuk van Borger is onduidelijk.

In ieder geval ging Borger op basis van voorgaande ontdekking in de roodscheendoek op zoek naar genen waarvan men weet dat ze door een inactiverende mutatie niet meer tot expressie kunnen komen in een deel van de menselijke populatie. Er blijken er vele van te bestaan.

De eerste is alfa-actinine. Hiervan zijn twee versies ACTN2 en ACTN3 die voor eiwitten coderen met corresponderende nummers (2 en 3). Nummer 2 komt in alle skeletspieren voor, nummer 3 in de snelle spieren die we gebruiken voor sprinten. Dit onderzoek vond zijn oorsprong in Australie waar gekeken werd naar mensen met spierziekten, maar al gauw bleek dat er onder de normale gezonde bevolking ook veel ‘mutanten’ leefden. Een relatief grote groep mist nummertje 3 zonder opvallende klachten. Conclusie van Borger: Bij de mens kan het alfa-actinine 3 gen dus zonder meer worden gemist. Ik zou daaraan willen toevoegen dat dit geld voor de moderne westerse mens. Waarom ik dat wil toevoegen komt verderop aan de orde.

Uit ander onderzoek blijkt dat snelle sprinters vaker twee kopieen hebben van nummer 3. Omgekeerd hebben duursporters twee kopieen van nummer 2 en geen nummer 3. Het beeld dat Borger schetst is dat voor duursport nummer 2 voordeel biedt en voor sprinten nummer 3. Bovendien zijn er goede duurlopers die natuurlijke knockouts zijn voor nummer 3. Uit deze gegevens concludeert Borger dat nummer 3 niet essentieel is en dat dit gen dus niet via natuurlijke selectie kan blijven bestaan omdat er geen permanente selectiedruk op staat. We hebben het hier echter over extreme specialisten (duurlopers danwel sprinters), terwijl het in het dagelijks leven in de wildernis waarschijnlijk beter is om een beetje evenwichtiger te zijn en zowel te kunnen sprinten en een duurloop te kunnen doen.

Volgens Borger kan nummer 3 geen essentieel gen zijn, want op essentiële genen staat een permanente selectiedruk. En dat laatste is volgens Borger dus niet het geval:

Om het bestaan van het ACTN3-gen te verklaren zou er op de sprintprestaties een permanente selectiedruk moet [sic] hebben gestaan dat werd beloond met meer nakomelingen. Hoewel Darwinisten altijd aannemen dat onze voorouders steeds slimmer werden en hun natuurlijke vijanden wisten te ontlopen, moeten we nu aannemen dat ze de dagen doorbrachten met sprinten. Wellicht om hun natuurlijke vijanden voor te blijven. Hoe anders werd het ACTN3-gen geselecteerd.

Hier blijkt weer een gebrek in Borgers idee over de werking van natuurlijke selectie. Borger doorziet niet, dat het eigenlijk zo is dat 1 keer niet snel genoeg sprinten een onmiddellijke dood (of handicap) tot gevolg had. Het is dus niet, zoals Borger suggereert, dat onze voorouders dag-in-dag-uit aan het sprinten zouden moeten zijn om dit gen te selecteren. Nee, af en toe (of zelfs maar 1 keer in een jong mensenleven) een sprintje op leven en dood is genoeg om het gen te blijven selecteren.

Op dit gebrekkige inzicht blijft Borger jammer genoeg nog 2 pagina’s doorkauwen.

Dan volgt het verhaal van de Fin Eero Maentyranta. Een zeer getalenteerde langlaufer die vanwege een genetisch defect, als het ware, aan natuurlijke EPO doping deed. Zonder verdere referenties, of vermelding van het aantal kinderen van Maentyranta en zijn familie weet Borger te vermelden dat deze mutatie geen effect heeft op de fitness van het individu. Of dat waar is wordt verder niet onderbouwd. Wikipedia weet te melden dat Maentyranta een conditie heeft die Polycythemia vera heet en dat dit niet zonder gevolgen is voor de patient (trombose, hartaanvallen, beroertes etc…). Borger verkoopt hier dus hele dikke plakken kletskoek.

Het laatste gedeelte gaat over AIDS resistentie in verband met een mutatie op het CCR5 gen, een onderwerp dat op Borgers blog in een vrij lugubere discussie ook al aan de orde kwam. Borger beweert in dit hoofdstuk opnieuw dat het CCR5 gen redundant is, hoewel we daar in de discussie al hebben gezien dat het ontbreken of muteren van CCR5 mensen gevoeliger maakt voor een ziekte zoals bijvoorbeeld westnijl, een virus dat veel besmettelijker is dan HIV. Zo’n gen redundant noemen kan dus alleen in een situatie waarin de drager niet besmet kan worden met westnijl.

Met andere woorden: Of een gen redundant is hangt dus volledig af van de situatie waarin een organisme zich bevindt.

En zo zijn we weer terug bij af. Borger laat mensen en dieren graag in een redelijk beschermde omgeving opgroeien (lab, westerse samenleving en, toegegeven, vindt 1 obscure uitzondering in het wild), en wil niet weten waarom bepaalde genen aanwezig zijn, is zeer snel tevreden en roept zo snel mogelijk Redundant! omdat alleen dan hij gelijk krijgt.

Zodra er een functie voor het gen wordt gevonden is het argument van tafel. Borger wil dus wel graag dat er knockouts worden gevonden of geproduceerd, maar vervolgens nieuwsgierig zijn naar de functies van genen past niet in de filosofie van Borger, want iedere functie die gevonden wordt bewijst dat hij niet gelijk heeft.

Toen in de jaren zestig satellieten beelden terugstuurden van de maan en van het weer, stuurden ze die foto's analoog door zoals toen TV beelden verstuurd werden. Deze signalen werden opgeslagen op magnatische tapes: grote spoelen met data. Daarna werden deze gegevens verwerkt tot 35mm foto's. Dat gaf een goed beeld van de maan en het weer op Aarde, maar de oorspronkelijke gegevens bevatten veel meer informatie dan in die foto's getoond kon worden.

Zo werden bijvoorbeeld 1500 magnetische tapes met fotomateriaal door de Lunar Orbiters (5 satellieten) verzameld. Nadat mensen op de maan geweest waren, werden deze Ampex FR-900 tapes opgeslagen in Maryland. In de tachtiger jaren werden ze gestuurd naar JPL in Californië, waar NASA medewerkers ze onderhielden en een poging dezen om ze te digitaliseren op nieuwe tapes. Maar ze kregen daar niet genoeg subsidie voor en ook in latere jaren lukte het niet om geld hiervoor aan te trekken.


Dit is het soort tapes waar je aan moet denken bij de tapes waar de data van de Lunar Orbiters op staat.

Zo bleven de tapes een tijd liggen in een schuur in Sun Valley, Californië. En dat is maar een voorbeeld van hoe historisch NASA materiaal terechtkomt. Ook tapes van Apollo zijn op vergelijkbare wijze her en der verdwenen. Maar in 2007 wisten twee van de originele NASA medewerkers iemand te vinden die de tapes van het Lunar Orbiter programma alsnog wilde digitaliseren. Ze hadden toen de oude hardware om de tapes af te spelen al gekocht. Tapes en de laatste werkende Ampex FR-900 tape-drive in de wereld werden naar NASA Ames Research Center gebracht, waar het Lunar Orbiter Image Recovery Project aan de slag ging. Een voormalig McDonalds restaurant werd omgebouwd tot "McMoon", zoals de


De tape drive speelt af en 44 jaar oude maanbeelden verschijnen op het scherm.

Het team van vrijwilligers begon met het restaureren van de eerste foto van de Aarde die vanaf de Maan gemaakt was met de Lunar Orbiter 1. In 1966 werd het "de foto van de eeuw" genoemd. Maar tegen het eind van de eeuw hebben we zoveel monumentale foto's gezien, dat we die historische foto wellicht een beetje vergeten zijn. Met software van nu konden die gegevens van de jaren zestig alsnog tot hun recht komen. De nieuwe Lunar Orbiter foto's kregen nu een resolutie die gebruikt konden worden als vergelijkingsmateriaal met de Lunar Reconnaissance Orbiter die vorig jaar gelanceerd werd.


Een vergelijk tussen de foto uit 1968 en die uit 2008, onder het origineel. Recht in de foto uit 2008 is te zien hoe klein de originele foto is in dezelfde resolutie.

Het Lunar Orbiter Image Restoration Project trok de aandacht van diverse organisaties. Van diverse kanten kwam hulp. Een tweede tape drive werd gerestaureerd en in werking gezet. Daarmee kon de productie van verbeterde foto's verhoogd worden. Ook reserve-onderdelen werden in ondergestofte dozen gevonden en opgestuurd naar het team. En ook op Ebay blijkt een bron van extra onderdelen en tapes te zijn. In 2009 doneerde het bedrijf Lockheed Martin een clean room voor de tape apparatuur. In de jaren zestig stonden deze tape drives ook in ruimten met stofvrije lucht en niet in voormalige restaurants. De clean room verbeterde de omstandigheden voor de gevoelige tape drives. Van de kast-grote, meer dan 40 jaar oude, FR-900 tape drives zijn er nog maar weinig over, maar vorig jaar wist het team een tweede tape drive te verkrijgen.


Rotsblokken rond de krater Copernicus, genomen door de Lunar Orbiter V in 1967. Op dit detail van een veel grotere foto kun je het verschil in resolutie zien. Links de orginele foto uit 1966 en rechts de restaureerde foto.


De wanden van de krater Copernicus. Dit was volgens Time Life het beeld van de eeuw.

Werden oorspronkelijk alleen foto's van de Lunar Orbiters gerestaureerd, inmiddels is het LOIRP ook begonnen met een experiment met oude weerfoto's van Nimbus weer- en aardobservatie-satellieten. Tussen 1964 en 1978 zeven Nimbus satellieten gelanceerd. Met de Nimbus-1 werden de eerste globale weerfoto's genomen. De Nimbus-4 begon als eerste de ozonlaag in kaart te brengen, hetgeen later leidde tot de ontdekking van het gat in die tegen schadelijke UV-straling beschermende laag. De Nimbus-satellieten hadden een hoge resolutie infrarood radiometer (HRIR) met een resolutie van 8 kilometer, een medium resolutie infrarood radiometer (MRIR) en een Advanced Vidcon Camera (AVCS). Met die camera's is onder andere de bedekking van de Aarde met sneeuw en ijs in kaart gebracht en ook die gegevens staan op FP-900 tapes. In die gegevens is het National Snow and Ice Data Center geïnteresseerd.


Een foto van NimbusII van Azië op 23 september 1966, geprojecteerd over Google Earth. Net alsof je aan het tijdreizen bent met moderne apparatuur.

Je kunt al raden waarom: klimaatgegevens zijn hot. Het NSIDC heeft toegankelijke gegevens met betrekking tot sneeuw- en ijsbedekking vanaf 1978. Met deze gegevens van de Nimbus satellieten plakken ze daar nog even een decennium aan vast. En dankzij de huidige restauratietechnieken gaat het kwaliteit beelden opleveren. Maar dan moet men wel nu beginnen met restaureren. Want de wetenschappers van het Nimbus project zijn ook niet meer de jongsten en zij weten hoe de Nimbus-gegevens zijn opgeslagen.

Het restaureren van de Nimbus data bleek moeilijker dan verwacht, als gevolg van overtollige gegevens, ontbrekende algoritmes, en andere kwesties. Maar het resultaat was een globale foto van de Noordpool gemaakt door Nimbus II op 23 september 1966, in een hogere resolutie dan ooit gezien van dit soort gegevens. Deze datum valt rond de tijd dat Arctische zee-ijs de minimum omvang zou hebben bereikt.


De zuidpool door de Nimbus II op 23 september 1966.

Met name foto's van rond het Arctisch minimum zijn waardevol. De omvang van de bedekking van de Aarde met sneeuw en ijs op het minimum zeggen iets over het klimaat. Tot het überhaupt berekenen van die sneeuw- en ijsomvang waren computers in de jaren zestig en zeventig niet in staat. Nu wel. De Nimbus fotografeerde niet volcontinue, dus het is niet helemaal zeker of de foto's beelden van alle jaren op het Arctisch minimum bevatten, maar men heeft goede moed. Als het project succesvol is zou maximaal 14 jaar extra van dit type klimaatgegevens toegevoegd kunnen worden.

Hoewel LOIRP succesvol is, toont het wel aan hoe makkelijk we oude gegevens dreigen te verliezen, en niet alleen in de ruimtevaart. Deze FP-900 tapes zijn na 40 jaar nog bruikbaar (Het team kijkt inmiddels zelfs uit naar een nog ouder type tape dat 50 jaar oud is). Digitale media, zoals de CD en DVD, zijn minder lang houdbaar en wie zegt dat ze straks nog in te lezen zijn? Wie heeft nu nog een 5,25 inch floppy drive in z'n PC? Volgens sommigen laten we waarschijnlijk een "Digital Dark Age" achter. Tegenwoordig is vrijwel alles digitaal tot en met de onbelangrijkste vakantiefoto's. Historici van morgen zullen het nog lastig gaan krijgen.

Maar ja, misschien vergaat het, qua historisch materiaal van de ruimtevaart, het Westen dan nog wel beter dan Rusland. Dit gebeurde er met de kopie van de maanrover Lunokhod.



Bronnen: Moonviews, National Snow and Ice Data Center, SpaceRef, NASA, Wikipedia.

Dit wordt zo’n dag waarbij je op een gegeven ogenblik gaat denken dat je te veel hooi op je vork hebt genomen.

’s Morgens geef ik van 8:30 tot 10:30 college als introductie op het practicum dat vandaag van start gaat.

Daarna heb ik een half uurtje voor mezelf.

Vervolgens moet ik een uur bij een voordracht van een studente zitten die haar stage afrond (journalclub heet dat bij ons).

Van 12 tot 13 heb ik een vergadering met de wetenschapscommissie van de Nederlandse Verengiging voor Slaap- Waak onderzoek.

Van 13:30 tot 15:30 geef ik dan voor de tweede keer de introductie op het practicum omdat de organisator van het blok vindt dit makkelijker roosteren (de groep van 70 studenten is in twee groepen van ongeveer 35 gedeeld ivm praktische opdrachten).

En dan mag/moet ik naar huis. Mevrouw Agricola werkt sinds de zomervakantie ook en ik vang op donderdagmiddag de kinderen op en zorg dat er eten op tafel staat.

Een gorilla op Mars? Op het Internet geldt volgens sommigen als iets op een foto of video ergens op lijkt, dan is het dat ook. Dat geldt helemaal voor ruimtevaartfoto's. Hoe werkt dat? Op Internet kan een papiersnipper in de cabine van de shuttle een UFO worden, als deze op video net voor het raam langszweeft. Een heuvel op Mars die onder bepaalde lichtcondities op lage resolutiefoto's lijkt op een gezicht van een man, dat is pertinent een boodschap van Marsbewoners aan de Aarde, zelfs als later deze heuvel een ingestorte hoop zand blijkt. Geen punt, dit slaan we op onder "complot" en we zoeken gewoon verder.

Maar NASA en ESA maken het soms wel lastig. Want met die camera's die objecten van slechts een meter doorsnee op Mars in beeld brengen, daar kun je onmogelijk piramides van een oude Martiaanse beschaving (dit verzin ik niet) mee vinden. Te veel detail, snap je. En dan die Mars rovers. Even overweeg je je hobby (het overal "vinden" van buitenaardse beschavingen) op te geven, maar dan, na lang speuren in de uit honderdduizenden foto's bestaande archieven van de Mars rovers, vind je het: een gorilla op Mars.



Ja, lach maar. Dit werd afgelopen week gepubliceerd in het gerenommeerde en prestigieuze wetenschappelijke Engelse tabloid The Sun. I kid you not. En ook hier geldt: als het er op lijkt, dan is het eerste dat in je opkomt waar. Een zilverrug gorilla op Mars van ongeveer 65 cm hoog (zo blijkt uit de stereo-opname en enige trigoniometrie). Leven op Mars bevestigd. Prachtig. Mooi te zien hoe het leven zich aanpast, ondanks het feit dat in geen velden of wegen het favoriete voedsel van de gorilla te vinden is (fruit en bladeren). Toch overleeft hij. Ook al is er slechts één gorillafoto gevonden. Die beesten zijn sluw, hoor.

De ontdekking komt ook op een prachtig moment: NASA's rover Spirit zit vast in een kuil met zand, dus die kan onmogelijk even terugrijden en zeggen: "nee hoor, kijk maar: het is een steen". Een Internet-mythe is geboren. Jammer alleen, dat Spirit niet terug hoeft te rijden, omdat het vlak na die onthullende foto uit 2004 vlak langs de gorilla kwam. De oplettende lezer zag het al lichtjaren ver aankomen: het blijkt inderdaad een steen.

Klik voor nog meer gorilla-foto's.

Om de die-hard gorilla-spotters te overtuigen dat deze rots inderdaad geen gorilla is, zette Doug Ellison, beheerder (en in eigen woorden dictator for life) van Unmannedspaceflight.com de foto's om in 3D in dit filmpje:



Mensen zijn goed in het herkennen van patronen. Een beetje erg goed soms. Dat is waarom er mensen zijn die Jezus zien in geroosterd brood, de bruining van een banaan, een vlek op het toilet (dit verzin ik ook niet) of een brandpatroon op een strijkijzer (dit verzin ik ook niet). Het fenomeen heet pareidolie: het verschijnsel ligt er waarschijnlijk in dat de hersenen behoefte hebben om verbanden tussen gegevens te leggen, ook als deze er eigenlijk niet zijn. (Op de Bad Astronomy blog tref je een heuse verzameling) aan.

Pareidolie is niet nieuw in de wereld van de kosmos. Zo vond men in de 19e eeuw al kanalen op Mars (na een verkeerde vertaling uit het Italiaans van het woord canali. Canali kunnen ook natuurlijk zijn). Ontdekker Percival Lovell bleef jaren na veel tegenbewijs volhouden dat er ruim voldoende bewijs was voor intelligent leven op Mars, maar de elite van wetenschappers wilden niet luisteren. We hebben de (gegraven) kanalen op Mars nooit gezien. Percival Lovell zag overigens ook kanalen op Venus, waarvan we nu weten dat je het oppervlak nooit door de dichte bewolking kunt waarnemen, behalve met radar.

Van degenen die op fora zeggen te geloven in gorillas op Mars zijn bovendien een deel grappenmakers die wetenschappers of mensen die zich in de vrije tijd bezig houden met wetenschap, graag een loer draaien. Dit zijn mensen die gewoon graag een vuurtje stoken. Het zijn die mensen die fora bezoeken om oude vetes weer eens aan te wakkeren. Dus het werkelijke aantal mensen dat gelooft in gorillas op Mars is vermoedelijk nog lager en ik gok dat het aantal boven de 18 verwaarloosbaar is. Ik heb een zo'n Mars-anomalie-forum bezocht. Het gaat in dit geval echt om 1 of 2 leden.

Soms lijkt het wel of slechts weinig mensen een beetje kritisch willen nadenken over wat ze denken te zien. Zeker in het geval van de gorilla op Mars. Maar dat is volgens mij een vertekening dat Internet, of misschien wel de hele media geeft. De meest extreme stellingen vallen het eerste op en worden het eerst doorgegeven op andere blogs, maar ik ga zover te zeggen dat die meningen niet maatgevend zijn voor de samenleving. Toch krijg je dat beeld wel als je bijvoorbeeld reacties bij fora en blogs leest. En misschien verandert dat de samenleving toch. Of is dat een te grote conclusie naar aanleiding van een steen op Mars?

Bronnen: UniverseToday.com, Planetary Society blog, Io9.com, Mars Anomalies

Je hoort er niet zo veel over, maar China heeft plannen om een ambitieus ruimtevaartprogramma uit te voeren. Het was al weer in 2003 dat Yang Liwei de eerste Chinese astronaut werd aan boord van de Shenzhou 5. Daarna volgde Shenzhou 6 met twee astronauten in 2005 en in 2008 Shengzou 7 met drie astronauten, waarvan er een een ruimtewandeling uitvoerde in 2008. Daarna was het weer even stil.

Maar in eind 2011 komt daar verandering in als China haar ruimtestation gaat lanceren, de Tiangong 1 (Hemels paleis in het Nederlands). Het ruimtestation is qua omvang vergelijkbaar met de Saljoet ruimtestations van de Sovjets. De module biedt waarschijnlijk ongeveer de leefruimte van een caravan. De Tiangong 1 zal waarschijnlijk gebruikt worden om wetenschappelijk experimenten uit te voeren, maar militaire toepassingen moet je niet uitsluiten. Er zal waarschijnlijk ook het nodige aan observaties gedaan worden.


Het Tiangong 1 ruimtestation dat volgend jaar gelanceerd moet gaan worden.

Ook werd onlangs bekend gemaakt dat vrouwelijke astronauten gerecruteerd waren. Alleen getrouwde vrouwen maakten een kans.

Eind oktober wil China haar tweede maansonde lanceren, de Chang'e 2. Deze satelliet heeft een hoge resolutie camera aan boord waarmee objecten met een doorsnede tot 1 meter gefotografeerd kunnen worden. Daarmee doet de Chang'e 2 niet onder voor de laatste Amerikaanse Lunar Reconnaissance Orbiter. De Chang'e 2 moet bijvoorbeeld in staat geacht worden om sporen van de Apollo missies op de foto te zetten.

Voor China is de Chang'e 2 belangrijk voor het kiezen van een landingsplaats van de maanlander van de Chang'e 3 missie. Deze lander zal een maanrover op het oppervlak zetten. Drie maanden lang moet de rover rondrijden, geholpen door een radio isotoop generator (zodat de rover de koude nachten kan overleven). In 2017 wil China ook een sample return missie uitvoeren. Daarbij moet 2 kilo bodemmonster teruggebracht worden naar Aarde. Dat is tot nu toe alleen Amerika (bemand) en de Sovjet Unie (onbemand) gelukt.


Het lastig om beeldmateriaal op Internet te vinden over het Chinese ruimtevaartprogramma. Dit is een van de weinige foto's van de Change'3 lander.

China verwacht dat haar eerste bemande maanlanding tussen 2025 en 2030 een feit is. Maar voor het zover is, zal China eerst nog een krachtiger raket nodig hebben. De eerste lancering van de Lange Mars 5 wordt in 2014 verwacht. Deze raket zal in staat zijn om 25.000 kilo in een baan om de Aarde te brengen.

Bronnen: Space.com, UniverseToday.com

Er bestaat al langer het idee dat bacteriën verbonden kunnen zijn via nanodraden. Via deze uit proteïnen-bestaande nanodraden kunnen ze electronen transporteren, waardoor groepen bacteriën als een superorganisme kunnen werken. Het artikel hierover in New Scientist komt met een populaire titel waarin verwezen wordt naar de film Avatar.

Nieuw bewijs voor het bestaan van deze nanodraden komt van een groep uit

Van Internet: vertikale opwaartse elektronenstroom (in blauw); X+ en Y- resp. positieve en negatieve ionen

Denemarken. Ze haalden monsters van de zeebodem naar het laboratorium. De zwavelbacteriën die in de zeebodem huizen, oxideren waterstofsulfide (H₂S). De electronenacceptor is zuurstof. Het blijkt in het laboratorium, dat als uitsluitend de bovenste laag zeebodem blootgesteld wordt aan zuurstof, er ook binnen korte tijd in de onderste laag oxidatie van waterstofsulfide plaats kan vinden. Dit betekent dat de bacteriën in de onderste laag in staat zijn electronen kwijt te raken ook al is daar nog geen zuurstof aanwezig. De enige mogelijkheid is dat er nanobedrading bestaat van proteïnen zoals cytochromen ofwel pyrite waarlangs deze electronen naar boven vervoerd kunnen worden om geaccepteerd te worden door het zuurstof in de bovenste laag. Deze bedrading is nog niet geobserveerd, maar de groep gaat er zeker naar op zoek al wordt dat zoeken naar een speld in een hooiberg.

Hoe cytochromen electronen binnen een cel vervoeren kan in dit filmpje gezien worden.

Van internet: een Na'vi

Het artikel in New Scientist vergelijkt deze elektronenstroom met wat zich afspeelt in de biosfeer van Pandora, de maan waar het Na’vi-volk woont, in de film Avatar. Op deze maan kunnen planten en dieren zich via een bedrading (een soort zenuwstelsel) met elkaar verbinden. Het is een leuke vergelijking, maar gaat in de context van dit artikel wel een beetje erg ver.

Het laatste decennium van de vorige eeuw bracht ik grotendeels door in het laboratorium.

Zo begint onze monnik van de wetenschap dit hoofdstuk. Hij heeft bijna anderhalve bladzijde nodig om te komen tot het punt waar hij ons hebben wil, namelijk dat hij in die periode merkte dat in sommige biologische systemen, o.a. de systemen waar hij naar keek (cytokines), een interessante overlap in functies zit.

Ik leerde dat twee of meer verschillende cytokines exact dezelfde of een gelijksoortige functie hebben en elkaar kunnen compenseren als de expressie van 1 ervan verloren gaat. Het bleek dat verschillende cytokines eigenlijk precies hetzelfde deden.

Hier wordt door Borger niet precies geformuleerd. Of het is precies hetzelfde of het is een gelijksoortige functie. Borger maakt die keuze (bewust?) niet, maar wanneer het om redundantie gaat is dit heel belangrijk. Je kunt alleen van redundantie spreken wanneer eiwitten niet dezelfde aminozuurvolgorde hebben (dus twee verschillende eiwitten zijn), maar daarbij wel precies, maar dan ook precies, dezelfde functie hebben. Zodra het gaat om een situatie waarbij het ene eiwit het andere gedeeltelijk kan vervangen omdat het een gelijksoortige functie vervult (maar niet precies dezelfde) is er niet sprake van redundantie. Dan kun je nog wel spreken van een nuttige eigenschap die het systeem robuust maakt tegen uitval, maar redundant (=overbodig) is het dan zeker niet omdat ieder eiwit op zijn eigen plaats zijn eigen unieke functie vervult. Precies definiëren en precies een functie omschrijven is hier dus zeer belangrijk en juist dat ontbreekt in dit hoofdstuk.

Genetische redundantie was een van de ontdekkingen van de nieuwe biologie. Omdat het alleen onder heel extreme omstandigheden aan het licht komt [maar hij vertelt niet wat die omstandigheden zijn], was het voorheen onopgemerkt gebleven. Genetische redundantie blijkt echter een algemene eigenschap van levende systemen te zijn. Het betekent, zoals ik in twee hoofdstukken [dit hoofdstuk en het volgende] zal beargumenteren, zonder meer het einde van Darwins selectieprincipe ter verklaring van de biologie.

Vervolgens vertelt Borger hoe je een gen verwijdert uit een muis en zo een knock-out muis maakt, zodat je door de uitval van eigenschappen bij de knock-out muis kunt onderzoeken wat de functie van het verwijderde gen is. En... dit stukje klopt, voor zover ik kan zien.

En hoewel ze in vele opzichten enorm hebben bijgedragen aan onze biologische kennis, was er ook een onverwachte verrassing: de knock-out zonder fenotype. Als alle genen een meetbare fitnessfunctie en een selecteerbare waarde zouden hebben, dan zouden alle knock-outs een meetbaar, aantoonbaar fenotype moeten hebben. Maar dat is niet zo! De meeste knock-outs doen het gewoon prima.

Hierover is al uitgebreid op het blog van Borger gediscussieerd. Mijn standpunt is dat je wel echt naar de muis moet kijken en meten (voorbij groei en ontwikkeling in de fokafdeling van het proefdierlaboratorium) voordat je kunt beweren dat er echt sprake is van afwezigheid van een fenotype. Daar zijn tegenwoordig speciale laboratoria voor. De sprong naar het meten van fitness is dan nog een stukje verder omdat je dan zult moeten laten zien dat een groep knock-out muis in staat is zich te handhaven in een omgeving waarin ook de controle wildtype (genetisch gelijk aan de knock-out muis maar met een intact gen) muizen leven. Moeilijke experimenten, die bij dit soort vragen toch gedaan moeten worden.

Vervolgens komen er voorbeelden van zogenaamde knock-outs zonder fenotype langs. Dit zou interessant kunnen zijn als Borger de moeite had genomen referenties naar de originele artikelen te geven, maar dat doet hij niet en dus is dit stuk niet te controleren. We moeten hem vertrouwen op zijn woord en zijn mooie blauwe ogen.

Het eerste voorbeeld gaat over interleukine 3, interleukine 5 en GM-CSF, maar bevat geen enkele referentie naar de originele literatuur. Er is 1 verwijzing naar een artikel uit 1987 (nog meer state of the art biology, weet u wel), waar ik weinig mee opschoot. Zoeken in de literatuur is een naald in een hooiberg. Er zijn letterlijk 10 duizenden artikelen over geschreven.

Het tweede geval gaat over calmoduline (ook 10 duizenden artikelen) en er wordt verteld dat ze werden uitgeschakeld in celculturen. In tegenstelling tot deze verwachting [dat er effecten van de uitschakeling zouden worden gevonden] werden er vrijwel geen verschillen waargenomen met betrekking tot groei en levensvatbaarheid… Vrijwel geen verschil betekent niet hetzelfde als geen verschil. Ook hier weer een vage formulering en geen referentie waar we het kunnen controleren, maar ik neem aan dat 'vrijwel' hier betekent dat er wel verschillen waren, maar dat die door Borger niet geacht worden belangrijk te zijn.

De volgende groep is de SRC genen (hier en hier kwam dit in zijn blog aan bod en we hebben er nog een derde keer over gediscussieerd, maar dat blog is blijkbaar vanwege ‘censuur’ verdwenen). Op zijn blog zegt Borger nog dat 4 van de leden van de SRC familie redundant is. In het boek is het al terug gebracht tot 3 (wat in principe onderschrijft wat ik hierboven heb gezegd, meten is weten en je vindt waarschijnlijk wel een fenotype), maar Borger vertelt er niet bij welke dit zijn, dus controleren kun je ook dit niet (over src zijn meer dan 7000 artikelen geschreven).

De 2R hypothese (zie vorige hoofdstuk) komt hier weer langs, omdat acht genen van de SRC-familie ook niet in overeenstemming zijn met de 2R-hypothese. Weet u nog wel, de stroman uit hoofdstuk 6? Borger gebruikt dan een halve pagina voor een citaat van Andrew Martin uit Molecular Biology and Evolution over SRC genen waarin Martin aangeeft dat er een aantal zaken zijn die wat betreft de afstamming van SRC genen nog niet begrepen worden, maar dat ze wellicht wel begrepen kunnen worden wanneer translocatie en selectie mee worden genomen in de analyse.

Borger echter heeft genoeg aan het feit dat de SRC genen niet binnen de 2R-hypothese passen (maar wat zoals ik in het vorige hoofdstuk aangaf nou niet echt als bewijs tegen evolutie kan worden gezien), en schrijft Alle naturalistische hypotheses, hoe mooi ze ook mogen ogen, kunnen we weerleggen door de waarnemingen die we doen in het genoom. Als we naar de biologische feiten kijken, is het duidelijk dat Darwins selectie geen rol van betekenis kan hebben gespeeld bij het ontstaan van de SRC-familie. Het vreemde is dat het citaat van Martin in de vorige alinea juist eindigt met het idee dat selectie de verklaring is. Waarom Borger het niet eens is met Martin wordt door Borger niet verder uitgelegd en is voor zover ik kan nagaan nergens op gebaseerd.

Vervolgens gaan we naar koeien zonder prion eiwit die geen BSE (gekke koeien ziekte) kunnen krijgen. Een onderwerp waar ik zelf over geblogged heb. Ook het prion gen is volgens Broger redundant want koeien zonder dat gen zijn heel normale koeien [die] zich niet onderscheiden van koeien die het prioneiwit wel gewoon tot expressie brengen. Een uitgebreide analyse van het fenotype bracht geen in het oog springende afwijkingen aan het licht. De koeien planten zich eveneens prima voort zonder het prioneiwit. Een knock-out zonder fenotype dus. 

In dit stuk staat een onwaarheid. Er is namelijk geen uitgebreide analyse van het fenotype gedaan, tenminste niet in het stuk dat hij citeert (en ik volg deze literatuur dus wel omdat ik zelf op dit gebied heb gepubliceerd en ik heb het beest nog niet weer voorbij zien komen). Ten tweede besluit Borger hier om het over de koe zonder prion-gen te schrijven terwijl er 10-15 jaar eerder al een prion knockout in de muis bestond. Ik weet echter wel waarom hij die niet als onderwerp heeft gekozen. Die muis heeft namelijk wel degelijk een fenotype (o.a. slaap en biologische ritmen zijn anders), en dan kun je natuurlijk niet meer schrijven dat het prion gen redundant is. Dus neemt Borger een koe waarbij precies hetzelfde gen is verwijderd, maar die nog geen twee jaar geleden is gepubliceerd en waar nog niet zo goed naar is gekeken.

Het zelfde verhaal krijgen we nog een keer over histon genen en uiteindelijk komen we bij de zeeraket (arabidopsis) en de publicatie van Bouche en Bouchez waar hier op het blog van Borger al flink over is gediscussieerd.

Wat ik concludeer is dat Borger (vrijwel alleen) literatuur accepteert waarbij een knock-out organisme voor het eerst wordt gepubliceerd en waarin is geconcludeerd dat het verwijderen van het gen geen zichtbare of ernstige gevolgen heeft. Dieren waar al wat langer mee wordt gewerkt en waar dan wel wat wordt gevonden loopt hij met een grote boog omheen. Daarnaast blijft hij negeren dat alleen groei en ontwikkeling niet zo heel veel zeggen over de functie van een gen en dat er experimenten moeten worden ontwikkeld waarbij het gemuteerde organisme echt onder druk komt te staan, desnoods in concurrentie met het intacte organisme. Het artikel van Bouche en Bouchez waaruit hij citeert over de genen van de zeeraket vermeldt dit ook, maar juist dit stuk negeert Borger volledig en zijn lezers komen dit dus niet te weten.

Blijkbaar heeft Borger liever dat er niet goed naar een genetisch gemanipuleerd organisme wordt gekeken en er snel wordt geconcludeerd dat een gen redundant is dan dat er beter en langer onderzoek wordt gedaan om uit te vinden wat de functie van een gen nu precies is. Een nogal anti-wetenschappelijke houding.

Wat me nu ook begint op te vallen is dat sinds hoofdstuk 5 er niet meer echt een afrondende boodschap is. De hoofdstukken zijn een opsomming van voorbeelden maar eindigen zeer abrupt met een laatste voorbeeld, waarna er niet meer een concluderende statement staat waaruit duidelijk wordt wat Borger er nu eigenlijk zelf van vindt en waar hij naar toe wil. Dat laatste maakt dat het geheel toch een beetje als los zand aan elkaar hangt.

Een andere eigenaardigheid is dat ook in dit hoofdstuk het woord zooggewervelde wordt gebruikt. Dit is dus geen incident en het is gek dat dit niet opviel bij het proeflezen.

P.S.

Er staat een interview met Peter Borger op pagina 22 van het 'wetenschappelijke magazine'  Weet (=creationisten blaadje met de allure van KIJK of Quest) met de titel Darwins broodje aap. Online onleesbaar, maar een gratis exemplaar kan worden aangevraagd.

Voor wie nieuwsgierig is naar de doelstellingen van het tijdschrift, kijk hier, dit stukje spreekt boekdelen:

Feiten zijn feiten. Die blijven staan zoals ze zijn. Maar daar waar het de uitleg van de feiten betreft, daar maakt Weet.magazine het verschil. Want door welke bril kijk je naar de feiten? Zie je de Neandertaler als een slimme aap, zoals evolutionisten doen? Of was het gewoon een mens? Is het heelal door een grote knal ontstaan of was er Iemand Die het vormde?