Persoonlijk

Job Cohen wil PvdA-collega Ahmed Marcouch meenemen uit Amsterdam naar Den Haag. De nieuwe lijsttrekker van de PvdA zou hem dit hebben voorgesteld.

Cohen ziet Marcouch als een welkome versterking bij de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni. Volgens de Amsterdamse krant maakt de keuze het lastiger om Cohen weg te zetten als 'soft' en 'multiculti', zoals de PVV graag doet.

Er komen dus meer spelers in het politieke veld
Job Cohen is voor 52 procent van de Nederlanders favoriet voor het premierschap. Jan Peter Balkenende en Geert Wilders kunnen 'slechts' rekenen op respectievelijk 17 en 15 procent. Dit blijkt uit een peiling van EenVandaag

In de peilingen is Wilders 1 zetel gezakt. Maar dit zal ongetwijfeld de komende tijd weer worden goed gemaakt en zal hij doorstoten naar de grootste partij van het land.

Onze Marokaanse medelanders doen hunuiterste best om hem op weg te helpen en het stemgedrag van de Nederlander te bepalen.

Gouda wordt geteisterd door Marokkaanse crimineeltjes. Terwijl Marokkanen 'slechts' 9 procent van de bevolking uitmaken in de Zuid-Hollandse stad, heeft een op de drie misdadigers in Gouda deze afkomst; het hoogste aandeel van alle Nederlandse gemeenten. Ook steden in de regio Utrecht kampen met veel overlast van de doelgroep. In Utrecht, Veenendaal, Culembor en Zeist is 20 tot 25 procent van de criminelen Marokkaan, maar Gouda spant toch de kroon.

Maar ook Amsterdam heeft onder Job Cohen en Marcouch genoeg ellende met de Marokkaanse criminaliteit gehad.
In de wandelgangen is bekend dat de totale drugsscene en de prostitutie in handen is van de Marokkaanse criminelen. De vraag is dus of de koppeling Cohen Marcousch wel zo handig is. 

De thee en cocktail party’s zullen daar geen invloed op hebben

Een probleem zou kunnen worden dat Marcousch in de Marokkaanse gemeenschap al aardig is afgebrand.

Hem wordt door een flink deel zelfs land verraad verweten. De gemiddelde Marokkaan heeft dus geen grote pet van hem op

Wilders heeft natuurlijk een vrij blanco profiel als het om regeringskwaliteiten gaat.
Dat moeten we maar afwachten, de politiek elite geeft hem alleen ruimt in het moslim domein, maar ik ben er zeker van dat hij heel veel andere kwaliteiten in huis heeft. Ze worden door de tegenstanders en ook door de media naar de achtergrond geschoven. Immers zijn moslim acties zijn hot nieuws, de rest is maar bijzaak.

Het is intussen wel duidelijk dat Job Cohen niet zonder slag of stoot het premierschap zal verwerven.
Natuurlijk zal hij Balkenende kunnen overtroeven dat zal niet echt moeilijk zijn. Verwacht wordt dat een flink deel van de trouwe CDA achterban niet meer enthousiast naar de stembus zal rennen. Ik heb zo eens rondgevraagd vanmiddag bij  de super in het dorp.

Je kent hier natuurlijk iedereen zijn stem gedrag,dat heb je in een klein dorp als het onze en de meesten stemmen CDA. Verschillende mensen vinden het nutteloos om nog te gaan stemmen.

Dat is dus duidelijk een teken dat het vertrouwen in de politiek een stevige domper heeft gehad. Dit wordt afgestraft met een protest stem op Wilders. Op zich een goed voorteken. Men wordt langzaam bewust welke vuiligheid er in de politiek als norm wordt aangewend.

God blees Wilders

Het is vrijdagavond en ik zit in de trein richting Nijmegen. Er is weer van alles aan de hand met de spoorwegen. Er is een trein uitgevallen en de wagon zit bomvol. Ik heb mijn fiets op de daartoe bestemde plaats gezet en zit er zelf naast. Ze krijgen de kleren maar. Een geblondeerde vrouw met behoorlijk wat mascara, een strakke spijkerbroek en een handtas met luipaardprint vindt het allemaal maar asociaal en ze duwt mijn fiets een klein beetje aan de kant zodat ze nog net op het klapstoeltje naast me kan zitten. Even later komen er twee mannen, een jongere en een vijftiger de trein in. Ze beginnen aan mijn fiets te trekken en plaatsen hem uiteindelijk aan de overkant van het gangpad. “Ze weten in ieder geval hoe het werkt.” zeg ik tegen de blondine die me niet verstaat omdat ik net een slok bier naar binnen klok. Ik verslik me. “Oh is die fiets van jou?” zegt de vijftiger die me blijkbaar wel heeft verstaan en net plaats heeft genomen op de plek waar zojuist nog mijn fiets stond. “ja, en hij mag daar officieel gewoon staan. Eerst de fiets, dan de mens”. zeg ik en ik wijs naar de sticker boven de plek des onheils “ fietsen voorrang!”. “Ja, sorry hoor, dat wist ik ook niet, ik reis nooit met de trein.” mompelt de man in zijn snor. “Maar ík weet ik het wel. Ach het geeft niet, de fiets staat nou ook goed.” en ik drink nog een slok.

Nu even  geen gelul. Ik pak mijn Molière en schuil me achter het rode kaftje. In een dorp stappen twee jongens in militair tuniek de trein in. Ik doe of ik ze niet zie. De blondine is inmiddels zonder groeten vertrokken en de twee ordeverstorende collega’s ook. Een van de jongens gaat naast me zitten. “Is het een interessant boek dat u aan het lezen bent?” zegt de knaap en hij kijkt me met onscherpe blik aan. Zal ook wel aan het bier gezeten hebben. Ik moet nu wel reageren. Eigenlijk heb ik deze positieve aandacht ook wel verdiend.

“Het is een boeiend werkje.”

”Hoe heet het?”

“De misanthroop. Een in oude spelling vertaald toneelstuk van de Franse auteur Molière.”

 “Waar is het mee te vergelijken?”

”Ik weet het eigenlijk niet.”  (ik probeer na te gaan of ik een film ken met hetzelfde thema, maar het lukt me niet). “Het gaat over iemand die niet van mensen houdt. Hij raakt steeds in ze teleurgesteld omdat hij zegt wat hij denkt en daar zijn de mensen niet zo van gediend.”

 “Een soort Wilders dus.”

 “Ja, misschien wel ja, zo had ik het nog niet gezien.” “wat doe jij voor de kost?” vraag ik hem om het gesprek op gang te houden.

“Ik lig hier in de buurt bij Driebergen. We hebben twee nachten in een tent doorgebracht, tent opbreken en dan weer opzetten, en dat in die kou  …”

“Ja, die koude gaat in je vingers zitten en als het te lang duurt kun je ze niet meer bewegen.”

Ik denk aan september 2001. Noorwegen. Gebergte. Ex-s. is inmiddels drie maanden zwanger. We kamperen in het wild op een meter of 1000 hoogte. Het is nog zomer, maar we beginnen en eindigen de dagen met vorst. Ik krijg mijn vingers niet meer gebogen en moet toezien hoe ex-s. de tent afbreekt. Als we weer in de bewoonde wereld aankomen horen we in een benzinestation dat twee dagen daarvoor een aanslag is gepleegd op de Twin Towers in New York

De conducteur komt langs. De jongen laat zijn OV-kaart zien. Geboortedatum september 1991.

Sjaal draait: Titus Andronicus: A More Perfect Union

Ik schreef het gisteren echt. De lentezon is er. Vandaag is hij/zij weer even weg. Het regent pijpestelen en is koud. Niks lekker hardlopen, nat worden tot op het bot en dan weer naar huis. Lekker onder de douche en eten koken. Mmmmmmmmm lekker aan de keukentafel, krant op tafel, laptop aan en radio op 1 met Bil van Dijk en Jan Akkerman.

En ik vraag me af waar ik toch opeens het vermogen vandaan haal om tevreden te zijn met wat ik heb en ben. Anderhalf jaar gevochten tegen wat er is gebeurd en opeens laat ik het gaan. Nog niet hardop; vraag me er nog niet naar want dan komt er nog boosheid uit maar als ik het niet opzoek ben ik tevreden met wat ik nu ben. Niet meer zo op zoek naar wat er was en nooit meer zal zijn, gewoon hier en nu zijn

En morgen, schijnt misschien weer de zon en ben ik misschien weer boos en verdrietig maar vandaag is het goed.

En om een beetje tegenwicht te bieden aan de regen nog een foto van mijn Helleborus.

Gisteren (14.03.2010). Druk, druk, druk. Toch een plaatsje in de trein gevonden. Fijn het boekje lezen. Overal druk vanwege het "vrij reizen".

Heel druk in de Fundatie in Zwolle; voor het werk van Marte Röling en het ontdekte schilderij van Vincent van Gogh, de molen ‘Le blute-fin’.

Recent onderzoek van het Van Gogh Museum in Amsterdam heeft uitgewezen dat het schilderij toe te schrijven is aan Vincent van Gogh.

[De (plotselinge) ontdekking van dit schilderij van Van Gogh is en blijft voor mij "een bijzonder verhaal". Het schilderij was eerder, en al jarenlang, te zien in het Nijenhuis in Heino.]

Van de Fundatie was het slechts een eindje lopen naar het Gemeentelijk Museum. Droog weer gelukkig, maar wel een frisse wind op de Grote Markt.

In het Gemeentelijk Museum is veel te zien; over de geschiedenis van Zwolle en momenteel drie exposities.

De keuken in het Drostehuis                           "Ondergronds" in Zwolle (in het Drostehuis)

Johan Meeskes                                              Expositie "Geworteld" van "Fotoclub Zwolle"

(met aquarellen)

Hier onder:

Nog een expositie: met plaatjes            In de tuin van het Drostehuis staat dit beeld

                                                              "De krant is het venster van de wereld"

Dubbelportret van mijn kleinzoon en mijzelf.

Vorige week zaten we tegenover elkaar in dat verre land in het Middenoosten en maakten elk een portret van de ander.

Tsafta, lama at joweshet tamied sjagor?

( Oma, waarom draag je altijd zwart? )

En hij schilderde mij met een zwart T-shirt.

Ten li nesjika, sje ani lo margisha.

(Geef me een kus, zo dat ik het niet merk .)

Over haar heb ik al vaker verteld, mijn reislustige vriendin, kunstenaar en moeder van drie prachtige kinderen. Ze gaat in Abu Dhabi wonen, of all places, maar zit tijdelijk in New York. Het is er dramatisch slecht weer, schreef ze me, maar toch, wat zou ik er graag zijn nu, kletsen over van alles, kopje thee, zoals we deden voor ze vertrok, wekelijks.

Voor haar, en ook voor jullie: Alicia Keys

Ik voelde me net René Louman, toen ik deze vrouw onder het balkon zag doorlopen. Het resultaat een zwart wit foto met kleur.Dit beeld terug ziende, dacht ik: bedreigend ?

Wie zegt dat. Kom nou toch ! 

Wordt de inzet van Cohen tegen Wilders de Fatale blunder voor de PvdA?

Deze blunder is eerde gemaakt toen de PvdA Cohen opvoerde verminderde de stem animo op de partij drastisch. Cohen wordt nu door partij genoten de hemel in geprezen en men kan ook niet veel anders dan zelf het haantje koning te laten kraaien.

Het is een befaamde methode in de politiek. In de hoop dat anderen mee gaan juichen.

De lijntjes zijn dus getrokken, maar is Cohen wel in staat het Wilders geweld te stoppen?

De adoratie voor dit blonde fenomeen begint op een volksopstand te gelijken en die zijn heel moeilijk te stopen.

Het is de revoltie van de kleine volks man. 

Ze zullen hun solidariteit tonen aan elkaar en de armste in de samenleving die nu zo schandelijk worden bedonderd. Deze politiek moet worden afgestraft en dat zullen ze doen ook.

Als het erom gaat de grootste partij te worden - en duidelijk is dat de PvdA voor minder niet gaat- dan is Cohen volgens velen, vooral binnen eigen kring de aangewezen kandidaat tegenover de PVV.

Maar hoe vaak hebben ze al niet van deze grove inschattingsfouten gemaakt.

Dit keer speelt er iets heel anders mee en dat is de factor vertrouwen. Vooral de PvdA heeft laten zien dat draaikonterij een forse intrede in de patij heeft gedaan na het aantreden van Bos. 

PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer benadrukt nog eens dat de Amsterdamse burgemeester Job Cohen de beste kandidaat om Wouter Bos op te volgen als partijleider en als kandidaat president.

Het morele profiel van Balkenende is versleten

Ook de normen en waarden babbel van Balkenende heeft afgedaan. Geen enkel mens zal daar nog intrappen. Ook binnen zijn partij is flink hommeles ontstaan om zijn leugenachtigheid. De ogen van de mensen gaan langzaam open. Bij christenen duurt dat een flinke periode langer, ze zijn ingesteld op deze stichtelijke praat en het dringt pas veel later tot ze door dat ze genaaid worden waar ze bij staan.

Ik ga er van uit dat ze het straks na de verkiezingen in Keulen horen donderen.
Hun verdiende loon. Ik noem hem niet voor niets de uitvinder van de Voedselbanken. Het is schandalig dat de armste in de samenleving zo worden uitgezogen. Daar is niets christelijks aan.

Ik denk dat ik ook maar een kaarsje voor Wilders laat branden en natuurlijk voor een eerlijker en vrediger land.

Zou het helpen denk je?

Ik steek hem nu vast aan

Vanwege de Boekenweek mochten we vandaag gratis met de trein. Je moest alleen het Boekenweekgeschenk bij je hebben, en dan lag de wereld voor je open. Nou ja, Nederland dan. We besloten om niet standaard naar Groningen of Maastricht af te reizen, maar een keer naar Tilburg te gaan.
Ik wilde al een tijdje naar het Textielmuseum, maar het kwam er steeds niet van. Dit was een goede gelegenheid. Gewapend met Joost Zwagerman en mijn compactcameraatje gingen we op pad. 

Super was het. Een museum als dit loopt het risico te verstoffen met muffe wandkleden en het favoriete uitje van de plaatselijke plattelandsvrouwenvereniging te worden. Om dit voorkomen, hebben ze aansluiting gezocht met hippe ontwerpers als Kiki van Eijk en Studio Job. Het resultaat: een verrassend leuk museum, met een textiellab met de mooiste machines. Ik word sowieso blij van alles wat met textiel te maken heeft, maar ook Man en Zoon vermaakten zich gelukkig. Man vanwege het monumentale pand, en Zoon vanwege het kinderpakketje dat hij bij de ingang had gekregen, met onder andere een speurtocht, en een borduursetje.

En zo zaten we samen braaf te borduren op de terugweg. Volgens Zoon het leukste dat hij ooit gedaan had. Voordat u zich zorgen gaat maken, dat zegt hij gemiddeld twee keer per dag. En thuis ging hij er weer vol in met de Lego Powerminers.
Om vervolgens Studio Sport te gaan kijken met zijn papa.
Maar misschien blijft er toch iets hangen.

In verband met de 75^e boekenweek waren Tommy Wieringa en Stijn van der Loo uitgenodigd.

Beiden waren gisteravond (12.03.2010) in het ICO Gebouw in Assen.

Tot de pauze vertelde Tommy Wieringa over zijn werk.

“Genieten” hoor je de topschaatsers en topschaatsters regelmatig zeggen. Een nieuw “modewoord”?

Gisteravond was het ook “genieten” - ik weet zo snel geen ander woord - wat die twee ten gehore brachten.

Je mocht Wieringa tijdens zijn “verhaal” met een vraag onderbreken. Dat zei hij met de pauze in het vooruitzicht.

Met zijn fluwelen stem boeide hij de zaal met verhalen over zijn werk en het verleden, waarin hij Assen, Dwingeloo, Diever en Groningen ook noemde. Hij verhaalde over de winkel van zijn moeder, die hem “onbeschaamd (maar trots)” promoot(te) door zijn boeken in haar winkel te leggen en de klanten erop te wijzen. Over zijn meedoen in het rugbyteam van Dwingeloo en over het moeten stoppen vanwege een herniaklacht. Over personen die hij daar ontmoette en van wie hij een aantal opmerkelijke en amusante uitspraken in zijn boeken had gebruikt.

De boeken “Joe Speedboot” en “Caesarion” had ik van thuis meegenomen voor een originele handtekening van de schrijver. Dat is gelukt.

Stijn van der Loo kruipt na de pauze in de huid van componist Smet in zijn stuk “Het lichaam liegt nooit”. Het was een heel interessant optreden met prachtige muziek erbij. Heel knap gemaakt en gebracht. Ik ben heel blij dat ik na de pauze ben gebleven!

Van der Loo zou eigenlijk last moeten hebben van een flinke jetlag, omdat hij nog dezelfde dag uit Seoul was komen vliegen. Tijdens zijn optreden was daar gelukkig niets, maar dan ook niets, van te merken.

In Het lichaam liegt nooit is de componist Theofilius Smet niet vooruit te branden. Hij had de opdracht gekregen tot het componeren van een 'stuk van grote schoonheid'. Zijn vrouw helpt hem niet bepaald in zijn concentratie, maar het is een misverstand te denken dat hij zich wel zou kunnen concentreren als hij alleen was geweest.  Zijn eigen lichaam is de grootste bron van rusteloosheid.

[Stijn van der Loo is zanger, componist en literator. Na jarenlang met zijn a-capellagroep Intermezzo de wereld te hebben rondgereisd sloeg hij in 1998 een nieuwe weg in. Hij schreef de door literaire prijzen onderscheiden romans De Galvano (2004) en De held Jacob Mulle (2006). Hij publiceert regelmatig korte verhalen in diverse (literaire) tijdschriften en zette voor de bundels Licht (2006) en Requiem (2008) teksten van Huub Oosterhuis op muziek. Daarnaast maakt hij theatervoorstellingen en cd’s. Sinds Nero (2004) en Gezang! (2006) is Het lichaam liegt nooit Stijn’s vijfde solovoorstelling en de derde in de serie eenakters op literaire basis. Het lichaam liegt nooit is een verzameling van muzikale hoogstandjes en tekstuele juweeltjes.]

Vanmorgen grijp ik aldoor mis. Een bestek- la schuift open als ik koffiefilters zoek. Zonder doel staar ik in de koelkast of probeer een ei te koken zonder water. De kweekschool - klasgenotenreünie in Zelhem gisteren speelt me parten. Mijn gedachtewereld ontspoort; het schiet niet op en er ligt geen blad op de rails. Alles in de keuken is waar het hoort. Maar dat gebabbel met Betty en het verhaal van Gerrit of Jan: ze zetten me steeds op het andere been. En verder: Peter, Ben, Jan, Agnes, Adri, Annelies en Wim ;wat ze zeiden en deden.

Nu op zondagmorgen spookt het in mijn hoofd. Ik vergeet  mijn bloeddrukpillen, en doe teveel zout  op ’t zachtgekookte eitje.

Die Betty, het rustige meisje dat op school buiten  mijn blikveld viel, al zo’n 40 jaar hebben we elkaar niet gezien. Ze leeft in de Eiffel en heeft een  mooie Duitse achternaam gekregen. Ze is een spraakwaterval met een Prins Bernhard tongval geworden. Dat klinkt grappig ook als je niet  luistert omdat  je ’t gesprek van Agnes en Gerrit een paar stoelen verder probeert op te vangen.  In Kaisersesch zit ze in de organisatie van de club van Niederländerinnen die haar festiviteiten opsiert met stamppot en rookworst. Kortom het is  gezellig in Zelhem. Koffie, thee, taart, enzovoort, het ontbreekt  aan niets.

Aan ’t diner vergast Jan, de saxofonist van de school, ons op zijn verhaal. Van zijn vader mag hij niet de muziek in. Maar ’s avonds speelt hij toch. Als hij laat thuiskomt, kleedt hij zich buiten haast tot op het bot uit, gooit de kleren door het halfopen wc-raampje, gaat zelf naar binnen en steekt zich in pyjama. Wanneer hij z’n kloffie van het toilet haalt, is er een probleem: z’n vader  moet intussen. Hij  gooit Jan ’s kleding weer door ’t  wc-venstertje naar buiten.  De confrontatie bij de wc is bizar. Jan slaapwandelt met  gestrekte armen richting voordeur. Pa trapt erin, opent de deur en raapt de spullen op.

Het is het tweede inklimverhaal dat ik hoor, want Gerrit de voetballer van de klas heeft al in geur en kleur verteld hoe hij dronken na een voetbalfeest via het keukenraam voorzichtig  in huis klautert zonder z’n moeder wakker te schrikken. Maar alle potten en pannen vallen. En in de uiterst intense stilte roept z’n moeder :’ben je daar, jongen! ”

En dan is er Wim Hij laat aan tafel een middelgroot zwaluwlucifersdoosje zien. Daarin heeft hij liefdevol met  geduld een kersstalletje gepriegeld. Je moet er maar opkomen: Jozef ,Maria,en ’t Kindeke in een doosje. Het klinkt wat knullig. Dat is ’t allerminst. Wim heeft de grootste miniatuurverzameling kerstallen van Europa, houdt tentoonstellingen, geeft lezingen en is een deskundige op ’t gebied van iconen.

 Iebe, iebe, iebe, das machen wir mit Liebe, zeggen wij bij ons in Duitsland lacht Betty, maar misschien heeft ze het tegen haar linker buurvrouw die net een update heeft gegeven hoe haar schoolcarrière begint in een klas met 48 leerlingen, van wie  de helft Molukse kinderen die struikelend Nederlands proberen te leren.

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 4)

DRANKORGEL MET HOLPIJPEN VOOR DE MAN DIE HET PIJPEN NIET LATEN KAN EN GRAAG NAAR ANDERMANS PIJPEN DANST

DUISTERE NACHTGEBIEDEN

Hoe zal ik U ontvangen? Even een moment van zelfresurrectie...pardon, zelf reflectie als Self Crowned Genius! Ben ik soms een agoog, psycholoog of spiegeloog?

Neen, neen en nogmaals neen driewerf in den Hoge met een bescheiden Halleluha er achter aan!

Gelukkig ben ik dat allemaal niet! Voor psychologen en psychiaters heb ik niet veel achting. Komedianten zijn het. Zij zijn de priester van een wetteloze religie zonder God.

Nee, we moeten ons maar eens wat meer op de Almachtige van de Bijbel richten. Komt het allemaal goed.

Als Hij almachtig is dan zijn Zijn oren dat immers ook, want wie horen wil die hore, aange vuld met een kop koffie caramel van de Hema en versterkt met die sombere einde der tijden stem van de trage gemeentezang op hele noten, zodat de gitzwarte kookkoffie van thuis nog wel even kan blijven door pruttelen in de consistoriekamer op een waxine lichtje en de boter koeken al aardig ranzig beginnen te worden. Er zit een luchtje aan. Kunt U nog stinken, stink dan vooral mee.

Laten wij het liever over het persoonlijke grote lijden in het licht van het Wereldleed heb ben. Toch ben ik niet direct een wereldwijf.

”Wie lijdt verbetert zichzelve,” zei de Amsterdamse duivelse transseksuele hoge priesteres van het sadomasochisme Meesteres Betty Berini uit het Schaamheuvel kwartier, vlak bij de Westergashouder mij altijd met een onheilige ernst en een vurige gloed in haar ogen van waar uit een hels vuur leek te branden en dan kreeg ik me er toch van langs!

Hoe vaak zweeg ik niet bedremmeld als reine jongeling in aanwezigheid van seksjuweel dominante vrouwen.

En hoe ik tussen de bedrijven door ook nog met de losse schildertoets het zilverwit van de berk bezong in mijn peintures, terwijl heel Europa in the sixties één grote matras was en de hemel een zwart geschilderd plafond van een kraakpand, hoe ik dan bloosde bij deze diepe waarheid die klonk als een klok, mijn blik verward terneder sloeg, bleef kijken naar haar aantrekkelijke dankzij hormonen therapie uit het niets op gewekte borstpartij (van transsexu eel Betty , niet van Els of van mijzelf) en keek naar haar modieuze, sneeuwwitte trui, hoe daar links boven een veel betekend sieraad gespeld was: twee glanzende chroomstalen miniatuur handboeien, die mij biologeerden. Signalen en symbolen uit een terra incognita. De duistere nachtgebieden. Een boeiende vrouw.

Het enige geluk ligt in de slavernij.

Deze situatie van de boeiende vrouw een veel zeggende metafoor voor het algemeen betwijfelde vrijgemaakt gereformeerde leven?

Wij weten terdege uit de Schrift dat het religieus leven van de vroege mens allemaal eens in een ver verleden is begonnen met het aan roepen van de Heere Heere.

Je moets dat twee maal zeggen om één keer gehoord te worden. Twee halen, drie betalen. Het staat gescheven, dus het is waar.

Het moet dus een direkt, fysiek, op gehoorsafstand gericht kontakt met het hiernamaals ge weest zijn want verder roepen dan de stem draagt is onmogelijk, dan springen de stem banden los als uitgerekte elastiekjes, net zo min als men verder kan springen dan de polsstok lang is en dat die bij sommige medemensen het formaat van pollepels heeft dondert niet. Doorroeien zul je et je sores en onmin met de buren.

Roepen waar niet gehoord kan worden heeft geen enkele zin.

De mikrofoon was in de voortijd nog niet uitgevonden. Dan maar met de muziek mee.

Gaandeweg bij het teloor gaan van de vitaliteit van de eerste schepselen heeft het orgel de emoties van het kerkvolk verklankt en gekleurd tot een welluidend geheel waar nog iets aan te beleven viel ook en het gaf werk aan een hele stoet komponisten die ook brood op de plank wensten om de kindermondjes thuis te voeden.

Een eerste aanzet tot de otomatisering en flexibilisering van de arbeid onderd de kerkelijke werkers, zo’n orgel.

De noodkreet van de uitzinnige wanhoop werd tot muziek en het orgel werd verbouwd zodat het op ekonomiese wijze een geheel orkest kon vervangen. De eenmalige aan schaf was misschien wat hoog voor de gemiddelde met Miep Kniep gehuwde griffermeer de Jan Modaal, maar vele kleintjes maakten in tegenstelling tot geboortebeperking ook in het verre verleden één grote en het vervangen van een symfonie orkest telde ook aardig aan. Een diepte investering.

Zo werden registers toegevoegd met imitatieklanken van de Viola da Gamba zoals op het orgel van de Hervormde kerk te Scheemda of van klarinet en fagot zoals in de Hippolytus kerk te M.

Het jankende, krakende orgel in de Hervormde kerk te V. slaan wij over met het schaam rood op de kalvinistiese kaken, want die aanfluiting mag niet mee doen, te meer daar het Schriftgezag in de jaren ’70 daar niet in hoog aan zien stond daar waar dominee Hop stond en het evangelie van de toen nog hoog in aan zien staande dwaalleraar, de Heilige Marx verkondigde en heel het slaafse, onwetende volk zei amen. In de jaren zestig en zeventig doortrokken van nostalgie naar het verleden groeide de historiese kennis van het kerk orgel en begon een leger van orgelspecialisten met overheids gelden en orgel fondsen orgels in het Noorden des lands te restaureren.

GEURLOOS GERUISLOOS VEREND KLASSSIEK GEZONDHEIDS ZADEL MET VENTILA TIE GLEUF 

MODERN MEDISCH VERANTWOORD GEZONDHEIDSZADEL, IN DE VOLKSMOND GENAAMD : "MODEL DE TWEE KLOOTJES "

 In Friesland is iedere ouwe fiets van langer dan tien jaar geleden waar je opoe het be schimmelde, wit uit geslagen gezondheidszadel met ventilatiegleuf stuk heeft gerost met d’r vette reet een museumstuk, laten we dit voor op stellen, dus wij kunnen een leger van vraagtekens zetten bij het kultuur historiese bewustzijn van de doorsnee Fries.

Dankzij de gleuf kunnen we nog eens scheet weg roffelen en een poepie laten ruiken.

Je kreeg trouwens al gauw herrie onder de kenners over wat een histories kerkorgel diende te zijn: mechanies of elektries aangedreven, net als bij het draaiorgel van de orgelman. Sindsdien zijn de orgels als inzet van een nieuwe geloofsstrijd een trekpleister van de eerste orde, in aantal, aard en leeftijd wereld beroemd in Friesland en Groningen.

Ten minste onder de autochtonen!

Allochtonen tellen helemaal niet mee want die hebben de bongo, de olievaten om het Wilhelmus op te trommelen, de djembe en de tomtom.

Laat die ongeletterde heidenen maar op een paar bongos beuken, dan zijn ze van de straat af en al lang tevreden als ze in het voorbijgaan je portefeuille kunnen rollen!

En voor de man in de straat die wel van André Hazes houdt maar niet van het pijporgel en meent dat het instrument uitsluitend te maken heeft met een repressieve achter haalde geloofswereld moet de jaarlijks terug kerende orgelzomer met ontzettend veel Bach in de aanbieding maar eens goed in de gaten houden en niet te veel klagen over het weer of de wederhelft.

Wie wil niet eens huiverend van wellust aan den lijve de fysieke kracht van een orgel voelen?

De bonkende bassen als een regen van vuist slagen voelen in zijn toch al dankzij over matig drankgebruik overgevoelige brandend zure maag en weke onderbuik! De ballen die resoneren op de maat van de voet pedalen.

Vertoeven in hogere sferen tussen het ijlste, geheimzinnige gefluister op zolder en ‘t diepste onder aardse gegrom van uit de vergeten, verzegel de kelders van de mensheid, die schat kamer vol hemelse en helse klanken, verdrongen herinnering en aan eeuwen oude vergeten religieuze rituelen van lust en pijn …Kijk uit! Voor je het weet slaat de vloek van de faraos weer toe en wat dan?

Fred van der Wal, Oldeboorn, 1999.

De laatste tijd heb ik me een stukje in zitten lezen in de noordelijke mythologie. Namen als Thor en Odin kon ik nog wel, maar bij details over de verhalen kwam ik niet veel verder dan hamer en bliksem. Tijd voor een kleine inhaalactie.

Ik heb me uitstekend vermaakt bij het lezen van de verhalen. Niks geen droge kost, je ziet het gewoon gebeuren. Soms lach ik me gewoon een bult, wat die Loki allemaal niet uitvreet. Hebben ze daar een mooie levensboom met allerlei werelden, blijkt er een eekhoorntje over de stam heen-en-weer te rennen als een soort 'middle man' tussen onder en boven. Geweldig. (maar ook een puzzel, want ik weet hem nog niet goed te plaatsen). Helaas ook een stukje herkenning bij de beschrijving van de 'berserk'... Waarschijnlijk kan ik het wel waarderen omdat ik ook gewoon 'een noordeling' ben.

Maar ondanks de sappige verhalen lijkt zo op het eerste gezicht alle symboliek er netjes in te zitten. Loki krijgt van mij al gauw het Prometheus-stickertje.

Maar dat komt later wel een keer, want nu zit mijn hoofd weer even vol en is het tijd voor een pauze.

Terug naar de titel.

Hel is de naam van de noorse godin van de onderwereld. Altijd leuk om te zien hoe het christendom gebruik heeft gemaakt van reeds bestaande begrippen. Alle werelden zijn gerelateerd aan de levensboom Yggdrasil. Dat is natuurlijk vragen om een vergelijking met de levensboom van de Kabbalah. Helheim of Niflhel is alleen te bereiken via de mistige wereld Niflheim. Een blinde herkent hier direct een overeenkomst met de sephira Yesod in zijn verbinding met Malkuth.

Malkuth staat voor ons, het koninkrijk van de fysieke wereld.

Het is tevens de plek die het verst verwijderd is van de goden en ook dat is een omschrijving van de hel of onderwereld die je wel tegenkomt. De onderwereld is ook een plek waar je niet meer uitkomt. Dat is weer consistent met de ideeen rondom re-incarnatie. Eenmaal binnen moet je de hele cyclus doorlopen. Het einde van de cyclus komt bij Ragnarok (de apocalyps). De nu gebonden Loki voert dan de legers aan die de Goden zullen verslaan.

Mijn voorlopige conclusie: wij leven in wat de hel wordt genoemd, het tranendal.

Midgard lijkt me dus niet de wereld van ons mensen (ego-tjes die we zijn).

(en nu gaat jeg_synes waarschijnlijk uit haar dak :-)

terwijl ik haar toch dank verschuldigd ben voor de literatuur-tips...

Het zou lente moeten worden, maar dat weet je maar nooit in dit koude kikkerland. De Siberische winter was koren op de molen van de klimaatsceptici. Niks Global Warming, maar verkeerde statistieken van de VN en sneeuw op vijf en vijftig dagen! IJsdagen, tekort aan zout en sneeuwscheppen, twee maanden alles wit, wit, wit. Sneeuw die men in Vancouver pijnlijk miste. Een verlamd spoor, files tot aan de horizon, mannen in witte pakken met gasbrandertjes. Die verdomde wissels. Ook in Vancouver.

Maar toch. We zouden als een van de rijkste landen in de wereld tevreden en gelukkig moeten zijn. Maar het gaat altijd anders in Nederland. We waren het meest tolerante land ter wereld en zouden dat nog in lengte van dagen blijven, maar opeens zijn we het misselijke tegendeel. We zouden al twee keer wereldkampioen zijn geweest met voetbal, maar dan gaat er op het einde altijd iets grandioos mis. Een verkeerde wissel, een verkeerde coach, of Cruijff die niet mee mag naar Argentinië. Maar die ene verkeerde wissel, Robben door Advocaat in Portugal, zit mij nog steeds het meeste dwars. Het gaat net zo goed en dan wordt de ster van het veld gewisseld. (Kant, Bos, Camiel, Robben)

Waar zijn onze zekerheden gebleven? Wie heeft ze geroofd? Valt er überhaupt nog iets zinnigs te voorspellen? Zou er na deze poolwinter en de winterse lente ooit nog wel een zomer komen? Zouden we ooit nog eens wisselen van seizoen? Vriest het op 9 juni? Gaan we op schaatsen naar de stembus? Het zal er in elk geval nogal koel aan toe gaan, dat is nu al duidelijk. Krijgen we nog wel een regeringswissel in elkaar gefrutseld? Zijn er nog mensen die hun nek willen uitsteken? Trapt daar nog iemand in? Zouden de laatste politieke wissels goed uitpakken?

Zo niet dan grijpen we naar De Laatste Strohalmen.

We geven een weeralarm van de hoogste graad af, zetten de Rayonhoofden op de zwakke plekken in het kabinet, bevorderen de Rijdende Rechter tot premier en benoemen het KNMI tot hoogste adviesorgaan van de regering.

We eisen lente!!Op alle fronten!!

© thrammy 10

Speciaal uitgezocht met blauwe gentianen,

voor een jarige Kokopelli.

Ivy

Razend word ik als die vent op de sportschool weer aan de gewichten trekt.

Alsmaar kreunen; oeh, en ahh, en steunend laat hij ze dan weer op de grond vallen, zodat alle vrouwen naar hem kijken, de jongeren met grote bewondering, de ouderen met ergernis.

Nou... eerlijk toegegeven ben ik op dergelijke wasborden dagen: de dinsdagmiddag en zagerdag, de enige oudere vrouw.

Kan weinig bewondering voelen voor zo weinig beheersing!

Er schijnen mensen te zijn die zo'n overzichtelijk bestaan hebben en zo weinig bezittingen, dat ze jaarlijks kunnen beslissen welke spullen ze nog nodig hebben. De rest gooien ze weg.

Ik heb daar bewondering voor. Niet dat ik problemen heb met weggooien, maar waar vind ik de tijd om elk jaar al mijn spulletjes kritisch tegen het licht te houden ? De praktijk is dat er in de loop der jaren, op verschillende plaatsen in het huis, zaken neergezet zijn die daar, ongehinderd en heel lang, blijven staan zonder dat iemand er naar omkijkt.

Ja, natuurlijk staan ze soms wel een beetje in de weg. Maar vaak verschuilen ze zich onopvallend, achter of onder andere spullen, die wel af en toe gebruikt worden. Je komt ze dus pas tegen als je echt eens de boel overhoop haalt. Bijvoorbeeld als je verwacht over niet al te lange tijd te gaan verhuizen.

Wat je dan vindt is vaak verbazingwekkend. Twee computermuizen en toetsenborden, bijvoorbeeld. Een handig schakelkastje waar vier printers of scanners, of pc's met parallelle poorten, op aangesloten kunnen worden. Een faxapparaat ! Wie gebruikt dat nog ? Een doos vol snoeren en computerkabels met aansluitingen die je op moderne apparatuur niet meer tegen komt.

Maar vooral heel veel, heel oude, software. Voor een deel zelfs op ouderwetse floppy-discs ! Originele versies van Windows 95 en -98. Microsoft Works en Money, fotobewerkingsprogramma's, beveiligingssoftware en een heel mooi programma voor het meersporig opnemen van muziek, dat het helaas niet doet op modernere versies van Windows.

Voor dat laatste kun je trouwens tegenwoordig gratis zogenaamde 'open source software' downloaden van internet. Ik heb laatst eens geëxperimenteerd met het muziek-opneem-programma Audacity. Zoek daar eens naar met Google, als het je interesseert.

De mooiste vondst van alles was een dik leerboek voor het tekstverwerkingsprogramma Word Perfect 6. Voor Windows, staat er trots op de omslag en als je het openslaat blijkt het om Windows 3.1 te gaan. Het boek dateert uit 1994.

De prehistorie ! In de eerste alinea staat dat je het woord 'win' moet intypen achter de 'dos prompt'. Ja, kinderen, daar staan jullie van te kijken, hè ? Nooit geweten dat een computer zoiets als een 'dos prompt' had ?

Dat was uit de tijd dat een pc, na minutenlang ratelend en steunend opstarten, niets meer te zien gaf dan een zwart scherm, met onderin wat lettertjes en een knipperende cursor. Dat was de 'dos prompt'. En om überhaupt iets met je computer te kunnen doen moest je daar een commando intypen ! Niets icoontjes aanklikken.

Bij die oude computers zat niet eens een muis ! Een muis ? Dat was toch een klein grijs diertje dat graag kaas at ? Ja, vroeger... Dat waren nog eens tijden. Maar de eerste pc die ik in huis had, een loeizwaar bakbeest met een piepklein beeldschermpje, had ook minder geheugen dan mijn huidige mp3-speler.

Zou er voor al die afgedankte apparatuur en die achterhaalde programma's, een museum bestaan ? Zou eigenlijk wel moeten. En als je computermuseum intypt in Google vind je er ook een aantal. Jammer voor hun, maar ik heb al iemand gevonden die mijn oude pc's en toebehoren wil hebben.

Er begint trouwens enige tekening in de opruim-strijd te komen. Hoewel alles nog her en der in huis staat heb ik ook geïnteresseerden gevonden voor de boeken, de tijdschriften, de strips, de landkaarten, de stereo-apparatuur en de postzegels ! Nu nog hopen dat ze het allemaal ook echt op komen halen...

Het was zomer op het zuidelijk halfrond. Medio-december 1954. Op de kade van de haven in Kaapstad regelde mijn vader pas de voogdij. Het kon in die tijd blijkbaar niet anders. Een onbekend echtpaar. Hij gaf hen een stapeltje biljetten. We gingen aan boord. Voor een zeereis van drie weken over de onmetelijke Atlantische Oceaan. Jongens van net 10 jaar en 8 jaar. We moesten eerste klas reizen, dus boven de waterlijn. Dat kon niet anders. We werden vooruit gestuurd, zodat onze ouders de slaapkamer konden verhuren en hun eigen terugtocht konden betalen.

Ik kan me niets herinneren van afscheidswoorden. Heb ook geen beelden van het uitzwaaien. En dat terwijl ik me veel onbelangrijker details uit mijn kindertijd woordelijk of beeldend herinner. Wat moet het voor m'n ouders betekend hebben om ons zo te laten gaan? Om niet als volledig gezin terug te keren? Hebben ze alle risico's die we liepen overzien? Mijn moeder heeft later gezegd heel veel wroeging gehad te hebben over hun beslissing, maar toen kende ze onze ervaringen.

Een passagierschip is een compleet dorp. Voor ons was het een groot avontuur. We verkenden het immense schip van boven tot beneden. Elke dag en avond. Kilometers aan gangen, langs hutten, bars, recreatieruimtes, winkeltjes, lounges, lobbies, zalen; over dekken, waarvan het leek of het schip, dat zwaar op-en-neer ging, in de golven zou verdwijnen. We vermaakten ons het meest door 's morgens vroeg op een dek de rieten stoelen los te maken en over het natte dek te zeilen. We hadden tussen de railings door over boord kunnen slaan zonder dat iemand het merkte.

De voogden letten nauwelijks op ons. We moesten wel altijd stipt op tijd, met gewassen handen en gezicht, in de eetzaal zijn, waar het onbekende pistache-ijs me het meest van is bijgebleven. Ze verdronken het handgeld en wij kregen tenauwernood wat munten om rolletjes Gildadrop te kopen.

De machinist Bouman had ons wel in de gaten. Hij was erg aardig en leidde ons naar plaatsen waar alleen bemanning mocht komen, de stuurhut, de machinekamer, maar ook zijn cabine, waar wij moesten douchen, terwijl hij vanaf zijn bed naar ons keek. Mijn broer moest naast hem in bed komen liggen en heeft hij aangerand; ik was kennelijk minder aantrekkelijk.

Ook kan ik me geen woord of zin herinneren die ik met mijn broer gewisseld heb. Hij vierde aan boord zijn negende verjaardag. Ook daar staat me niets van bij. We hebben drie weken lang elke dag samen doorgebracht. Ik was vaak bang. Bang dat het schip zou vergaan als ik sliep en de reden dat ik meestal pas vroeg in de ochtend in slaap viel.

Afentoe zagen we een kustlijn en in de verte plaatsen als Walvisbaai en Dakar. We keken naar de bruinvissen die enorme sprongen maakten en de haaien die op het voedselafval afkwamen. Toen we de evenaar passeerden werden zeelieden en passagiers ingezeept en over boord gegooid in een beschermend zeil.

Op een dag meerde de Grote Beer aan in de haven van Las Palmas en mochten de passagiers van boord. Het décor was erg aantrekkelijk en exotisch. Vele marktkramen en moorse gebouwen. We zwierven er wat uurtjes rond. Wisten helemaal niet hoe laat het schip weer zou vertrekken. Wij kwamen te laat terug op de kade; het schip was vertrokken. We zetten het op een brullen, hetgeen zoveel aandacht kreeg dat we door de havenpolitie alsnog aan boord werden gebracht. Men had ons aan boord niet gemist.

Na de Canarische Eilanden werd het steeds kouder. We voeren de winter tegemoet. Het vroor licht en was droog op 8 januari bij de aankomst in Rotterdam. Een ontvangstcomité met opa, tante en ooms wachtte ons op en verwisselde onze zomerkleren voor hollandse winterkleding uit het magazijn van de herenmodezaak die mijn opa dreef.

Na ruim twee jaren waren we terug in Nederland. In familiekring moesten we veel vertellen en had ik succes met het uitvoeren van een negerdans. Mijn broer en ik werden gescheiden en bij verscillende familieleden ondergebracht. Over de slechte voogdij en aanrandingen door de machinist werd met geen woord gerept. We waren kinderen in de jaren-50.

Het rommelt aan alle kanten in het politieke universum.

Niet zo verwonderlijk de Nederlandse kiezer voelt zich bedonderd en beledigt vooral door de PvdA.

Ik zelf ben al uit de partij gevlucht toen Bos nog geen jaar in beeld was.

Veel van mij leeftijdsgenoten volgden me en deden dezelfde stap.

Op dat moment een oppepper voor de SP van Jan Marijnissen 

Dat is natuurlijk tekenend voor iemand die sinds zijn eerste stemrecht de partij trouw was. De oorzaak was Bos ik heb hem nooit vertrouwd. Vond hem te glad.

De generatie van Cohen, Melkert en Van Nieuwenhoven komt weer voor het voetlicht bij de PvdA'', aldus Wilders

.,,Nu gaat de PvdA met de theedrinkende multicultiknuffelaar Cohen terug naar dit vervlogen tijdperk

Het stemgedrag en de peilingen tonen aan dat de Nederlandse kiezer de oude sjoemelende politiek meer dan zat is.

Er zijn de laatste tijd ook nog al forse dingen in de openbaarheid gekomen, Her Irak debat en het rapport Davids. Een rapport dat op bepaalde onderdelen heel duidelijk was. Er is gelogen en geen daadkrachtig beleid gevoerd door de Minister President.

Kort daarop komen de verwikkeling over het de Afghanistan missie aanbod.

Hier wordt op alle mogelijke manieren gekonkeld om een politiek stok paardje de samenleving door de strot te duwen. 

Uit eindelijk kost dit het kabinet de kop.

Dan hangt er nog en groot gevaar in de lucht en dat zijn de verwikkelingen rond de gigantische steun aan de banken.

Het failliet gaan van de DSB bank is daar zeker een wezenlijk onderdeel van. Deze bank is niet gesteund maar eerder de vernieling in geholpen.

Natuurlijk zijn de woeker polissen van deze bank misdadig, maar deden alle ander banken niet precies het zelfde?

De grote vraag is wat hebben Zalm, Noud Welling en Bos te verborgen?.

Dat er iets niet klopt zal zelfs Job Cohen duidelijk zijn.

Ik schreef het al eerder de commissie de Wit was een goed geregisseerd theaterstuk om de werkelijkheid te verbergen. Niets meer ene nietes minder, het droop er gewoon vanaf  

Je kunt hier maar één conclusie uittrekken: De politiek verneukt en manipuleert onze samenleving

Hoe nu verder?

De dans om de poppetjes Wilders en Cohen is begonnen.

Wie de uiteindelijke winst zal krijgen zal deze keer meer dan ooit tevoren het volk uitmaken.

Ik heb er goede hoop op dat straks het politieke podium op zijn grondvesten zal schudden, met een kracht van 7.2 op de schaal van Richter.

Ik heb vertrouwen in de mensen nu ze eenmaal wakker zijn geschud  

 Wilders beloofde een eerlijker en veiliger Nederland en dat is al heel wat als hij het waarmaakt.

Vandaag is zo'n dag, een goede dag. Rust heel veel rust, bijna een boek uitgelezen.

"Moederziel"van Judith Lennox, heerlijke niet denken maar luieren lectuur. 7 km hard gelopen in de zon. Genoten van de koolmeesjes, vinkjes en roodborstjes in de tuin. En de tortelduiven die elke keer in no time alles opeten.

Straks knoflooksoep maken en gamba's met knoflook bakken. En verder rust, genieten en blij zijn dat ik er blij mee ben zo'n dag alleen.  Morgen weer mensen en activiteiten, nu rust

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

...en in holpijp en rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 3)

BUIK ORGEL 

Tot 1993 ben ik een echte orgelvreemde heiden gebleven tot ik Bach ontdekte. Die ouwe rukker kon d’r wat van met zijn dikke sombermans kop, but not for me. Zware kost. In de loop van de tijd is mijn afschuw van het orgel getemd, maar de woede in mij tegen alles wat streng gereformeerd of EO lid is niet.

Ik koesterde veel liever in de doorgebeuzelde kerk uren tijdens het psalmgemoer onder de gelovigen de geheime gedachten over de tegennatuurlijke lusten van mijn zwarte, verloren ziel in de zestiger jaren met een vreemd sadomasochisties genot onder de kerk dienst, dan te luisteren naar van de kansel geslingerde banvloeken vol hel en verdoem enis.

HOLPIJP OF WEL  HET SONORE GELUID VAN BROEKBROMMEN

 de Klank van de Holpijp liegt er niet om en gelijkt op een scheet in de maneschijn

In de holpijpklank zijn minder boventonen aanwezig dan er in het spectrum van een Prestant voorkomen. Indien een pijp aan het open einde wordt afgesloten, daalt zijn toonhoogte tot de helft en verdwijnen de even boventonen uit het spectrum. De oneven boventonen laten de pijp hol klinken. Een karakteristieke klank is bij een Holpijp moeilijk er te herkennen dan bij een Prestant.

De mensuur laat een grote spreiding toe waarbij de klank zich tussen rond en helder kan bewegen met een grondtoon die meer of minder sterk kan zijn. In dit brede gebied passen veel klanken die de naam Holpijp dragen. Vooral voor kleine orgels is het verleidelijk om een enge mensuur te kiezen, deze pijpen nemen minder plaats in. De klank wordt bij een engere mensuur wel boventoonrijker maar hier is dat ongewenst en daarom tracht men dit met een hogere opsnede te compenseren. De grondtoon van een enge pijp heeft echter te weinig energie om voldoende draagkracht te ontwikkelen en de verhouding ten opzichte van de boventonen geven de klank geen fraai karakter en lijkt op eeen lange ruft
 

HELSE VLAMMEN HEMELTERGEND

De helse vlammen van de velerlei tegenstrijdige begeerten van het zondige hart dreven mij als schone jongeling rusteloos voort naar perverse zondaren, overtuigde amateur hoeren, heidense tovenaars, raadplegers van de dode zielen, wichelaars, meedogenlo ze tollenaars, de willige armen van sadomasochistiese homo- en biseksuelen en perverse overspeligen, ronkend van genot in met liefdessappen doordrenkte opblaas bedden waar je op weg dreef naar rozevingerige luchtkastelen!

Als de zondvloed opnieuw zou los breken dobberden wij zo weg. Zo lang je maar gezond bent moest je er profijt van kunnen trekken… Nu zou dat al lang niet meer kunnen met die Aids Welle en kunnen we beter de dijtjes met een preuts mondje bij elkaar houden in plaats van met gepreide achterpoten langs de kant van de weg te gaan liggen wachten op de dingen die komen gaan.

Ooit moest het favoriete instrument der verkrampte kalvinisten met vuist en,voeten en elle bogen in beweging gebracht worden als metafoor voor de handel en wandel van de reforma toriese medemens. Het opgewonden pompen van de blaasbalg deed mij immer denken aan de hel waar legioenen krijsende duivels het hellevuur met blaasbalgen deden oplaaien om de zondaren voor eeuwig te laten branden en met rood gloeiende vorken en wit hete staven te penetreren in hun meest geheime, intieme holtes zoals op een schilderij van Jeroen Bosch. Toch was in mijn optiek het orgel meer mens dan God. Mijn vaste, onwankelb’re overtuiging, mijn schild ende betrouwen (ben ik van Duitschen bloed? Neen!) en die opvatting kan ik staven!Dat kun je zien aan het register met de naam Vox Humana. De menselijke stem. Net zoiets als de Vox Populi die dan vanzelf sprekend uit vele Voxen Humanas zou moeten bestaan, want we houden het demo kraties, maar dat is een gans ander verhaal.

Dan denk ik in mijn Stille Tijd en Beste Momenten als ik naar Highway Sixty One van Bob Dylan luister weer terug aan de Vox humana:

Een Regaal met dubbele kegel en helder snaterende, op de hobo van het orkest gelijkende klank. Ook wel gebouwd als Dulciaanregaal. Waar men de menselijke stem tracht te bena deren, wordt het karakter er meestal niet beter op. Je kunt beter dieren dan mensen hebben trouwens! Voed je een varken dan krijg je spek, voed je een mens dan krijg je drek!

HET ORGELS DES DOODS 

Ik wil misschien die kalvinistiese mensenhaters wel toe geven dat de schaduw van Gods eigen stem als His Masters Voice door de ventielen, balgen, windopeningen, windladen, cancel en gorgelende pijpen amechtig jaagt om via alle openingen, al dan niet met tongen gestoffeerd om een enigzins gestabiliseerd, gekanaliseerd, algemeen beschaafd geluid voort te kunnen brengen; toch zijn de windladen en de registerknoppen vergelijkbaar met met de op afstand bestuurde radio aktieve splijt- en regelstaven in een kernreaktor, dat andere orgel des doods dat menig gelovige hetzij ongelovige met gemak in hellevuur en vlam kan zetten zoals in Tsjernobyl zo overtuigend bleek. De Vox Humana is de stem van de mens in doodsnood.

WINDJAMMER

Hoe ouder het orgel, hoe indringender het wind jammer roept: Memento Mori! Krijg allemaal de kolere! Zij die sterven gaan groeten U! Er op of er onder! Luc tor et emergo! Voor anderen zegt de Vox Humana: ”Heer, helpe mij dit besodommieterde leven enigzins te over leven, want voor niets gaat de zon op en treedt de twijfelachtige zegening van een bijstandsuitkering of een Aah & Oooh Weetje, hetzij een Wee Aah Ootje in werking! Spaar mij daar voor Heer of ik betaal de kerkbijdrage ook maar niet langer voor het gemak en dan moet U maar zien hoe U rond komt!” Nooit heb ik Hem of zijn hemelse dienst knechten van aangezicht tot aangezicht aanschouwd! Wie trouwens te vaak de Vox Humana heeft gehoord, -net als Odysseus,vastgebonden aan de mast - met tongen als in een mondharmonica, die in staat van trilling wordt gebracht zodat ze een schril doch pregnant, nasaal geluid voort brengen ongeveer zo als dat van een hond die in het prikkeldraad verward zit en dat zo indringend uit de vroege nummers van Bob Dylan uit de tijd van voor zijn bekering moge blijken toen zijn mu ziek nog luister baar was en iets te vertellen had blijft er naar terug verlangen als een junkie naar de herowiene spuit.

Balsem voor de balzaal van de ziel! Nee, dat vergeet je niet gauw meer omdat het orgel troost en tuchtigt, liefkoost en kastijdt, fluistert en krijst, net als die sadomasochistiese Meesteres die volgens de Panorama alleen wel even tweehonderd vijftig gulden per konsult van slechts één uur berekent!

Men kan in de kerk billijker aan zijn of haar gerief komen, niet waar!  

Hoe? Zoals bekend! With a little help from your friends!

DRANKORGELS 2. AFDELING DE NATTE GEMEENTE

Die orgels, in de loop der tijden voor zien van een fraai versierd orgelfront (alsof het een Würlitzer Jukebox is, het miniatuur orgel van de natte gemeente), omdat het oog ook wat wil en het oor toch al na een kwartier verdoofd, verlucht met schitterend goud beslag om de welstand van de gevers te benadrukken en de dofzilveren geciseleerde pijpen waarboven uit torenende bazuinen torsende wellustig ogende roze vlezige engelen en piemelnaakte cherubijntjes (een lust voor het paedophiele oog!

Komt het zien!

Ik zou er bijna zelf nog zin in krijgen, die marsepeinkleurige welgevormde biggetjes met die miniatuur maagdenburger halve bollen) op de hoogste transen, daar waar het orgel bijna dwars door het orgeldak lijkt gelanceerd te gaan worden als een Titan drietraps raket vlak voor de definitieve count down en aldus op falliese wijze bijna de hemel in priemt als een beschuldigende opgestoken middelvinger naar omhoog.

Fuck it, lijkt het te willen zeggen! Als de Heere Heere ons zondige mensen dan niet altijd kan horen via ons voor het eten snel afgeraffelde tamelijk ongeïnteresseerde standaard smeek gebed om de zegen over de aardappelen met een kuiltje sjuu, zoveel kreatieve fantasie heb ik nou ook weer niet, vooral haastig, opdat de piepers niet koud worden of de katten ons storen die het besmette BSE vlees van de borden pogen te kapen als de ogen gesloten zijn en het hoofd onderdanig gebogen zoals het hoort; wellicht kan Hij ons dan horen dank zij de oorverdovende herrie van meer dan 120 decibel die weerkaatst vanuit de immer dorstige, ontuchtige kelen der gelovigen tegen het kerkdak.

We hadden met zijn vieren een bootje gehuurd en voeren een heerlijke week lang door de wateren van de Biesbosch. Beetje vissen (wat niet mocht) beetje over het water turen, beetje veel lezen en tegen de avond aanmeren op een rustig plekje. Slapen op het water na een blikje bier. Of twee, of meer. De blikjes bleven koel in een netje dat we achter de boot aansleepten. De Biesbosch was een aaneenschakeling van rustige plekjes, dus geen kunst om die te vinden.

Op een van die flierefluitende zomerdagen kwam er een onweer opzetten en nu wilden we gauw terug naar een veilige plek, maar onze aandacht werd getrokken door een andere boot. Hierop werd paniekerig gezwaaid en we voeren dichterbij. De Belgen, want dat waren het, hadden motorpech en moesten naar een boerderij een eindje verder. Of we hen op sleeptouw wilden nemen. Ja dus. Of nee eigenlijk, want we wilden ook voor het noodweer in veilige haven zijn, maar kom. We sleepten de ongelukkigen een eindje mee en ze waren er ontzettend blij mee. We moesten en zouden daarna toosten op de goede afloop. Een fles van een onbekend merk werd tevoorschijn gehaald, maar wij wilden weg. Nee, dank u, we moeten verder, er komt noodweer. Ik duwde de boot af en viel prompt tussen de beide boten in en verdween onder water. Naar boven gekomen, waren er volgens mijn lief de historische woorden: “Geef toch maar op die borrel!” Ik weet daar zelf niks meer van.

De tweede keer dat ik tussen wal & schip viel, was op een avontuurlijke nachtelijke actie in de gemeentelijk zwemvijver. Wat waren we jong! Na een zondagavondlijke braspartij die duurde tot in de eerste uren van de maandag waren we (drie vrienden) aan de wandel gegaan, waarom en hoezo weet ik niet meer. Je kunt echt niet alles onthouden. Op een ongelukkig, maar ontzettend dapper moment waren we over de hekken van de camping annex zwembad geklommen en wilden volstrekt illegaal gaan varen met het bootje dat daar aangemeerd lag. Bij het afduwen viel ik daar voor de tweede maal tussen wal & schip en verween in de diepte. Daarna gingen we dus maar helemaal uit de kleren om al zwemmend nuchter te worden. Dit tot grote hilariteit van een groepje dames op leeftijd, die de eerste bezoekers van de verse week waren. Een 50 + zwemclubje. Het was blijkbaar zeven uur en nu echt helemaal maandag geworden. We moesten nu wel heel gauw naar het werk toe!

Hoe gebeurt nou zoiets? Hoe val je tussen wal & schip? Volgens mij twijfel je een klein deel van een seconde over blijven & gaan. Over een cruciale beslissing. Over een te nemen belangrijke stap. Je bent nog in het nu en wilt daar ook blijven, maar je moet verder. Je moet die stap nemen, maar je aarzelt een fataal moment, je denkt na en dan gaat het fout. Soms moet je dingen gewoon doen, vertrouwend op je reflexen. Misschien dat ik daardoor jaren later de juiste beslissing nam in een split second. We reden met honderd vijftig (dat mag daar) op een Duitse Autobahn in de buurt van Hamburg. Ik haalde een auto in met een aanhanger met daarop wat slordig vastgebonden meubilair. Toen we naast de auto met aanhanger kwamen, maakte die een plotse manoeuvre naar links, ik schrok me rot en gaf een ruk aan het stuur waardoor ik ook ging slingeren. In een fractie van een seconde wist ik dat ik gas moest bijgeven om uit de slip te komen en het bleek de juiste beslissing.

Dat vond ik daarom de laatste tijd zo mooi van Agnes Kant, Wouter Bos, Camiel Eurlings en Job Cohen. Moedige mensen! Niks van ja maar, tenzij, als de tijd rijp is, op voorwaarde dat en andere misselijke overwegingen. Gewoon doen!

© thrammy 10

Ik neem voor het eerst in twintig jaar de trein. Nostalgie doet me verlangen naar het transportmiddel van mijn jeugd. De tijden van weleer komen terug! De spanning van de kleine jongen die voor het eerst alleen met de trein naar opa en oma gaat. Wat een avontuur! Eigenlijk is het nu net zo spannend. Maar ook wel een beetje gênant. Ik? In een trein? Hoe gaat dat tegenwoordig? Niet voor het eerst voel ik iets van 'oude man'. Hoe zit dat met OV chipkaarten? Zijn die al verplicht of kan ik ook nog een retourtje kopen? Hoe ziet het meisje van de kaartjes verkoop er tegenwoordig uit? Helaas. Weg geautomatiseerd. Verdwenen zijn de loketten voor de kaartjes. Je kan buiten onder een afdakje tussen de roestige fietsen een kaartje kopen. Naast me een mompelende, naar verschaald bier en smerige rook ruikende, man. Hij staat er denk ik nu nog. Het treinkaartje is anders geworden. Een dun stukje FSC papier met een anti kopieer beveiliging. De kartonnen uitvoering waar een gaatje in geknipt moest worden is alleen nog in het spoorwegmuseum te krijgen. Het kiezen van het kaartje op het touchscreen is eenvoudig, maar zeer onhygiënisch. Iedereen zit met z’n vingers aan het scherm. Met het verdwijnen van de lokettiste zijn het aantal besmettelijke ziekten explosief toegenomen. 

De trein hoor je aankomen voordat je hem ziet. Het piepen van de wielen in de wissels, de krassende en vonkende stroomafnemer. De tijd lijkt stilgestaan. Op weg naar school, naar de familie, je nam plaats in de hondenkop. Er is weinig veranderd sinds 1993, de laatste keer dat ik in de trein zat. Nog steeds dezelfde groene bankjes, verkleurde foto’s. lezende mensen. Treinstel 879, 2e klasse, 24 zitplaatsen. De vloer te goor voor woorden, de mensen triest en saai. Naar buiten kijken kan niet door de smerige ramen. Een retourtje kost 8,40. Benieuwd naar de geschiedenis van het treinstel internet afgestruind. In de trein, op m’n Iphone. Het ding blijkt een bijna botsing te hebben gehad in 2007, met vijftien ketelwagens.... En inderdaad de kans is groot dat ik al eerder in deze trein heb gezeten. Ze behoren tot de serie Plan V en zijn gebouwd vanaf 1964. Toen was ik zes... 

Bij het volgende station, Capelle Schollevaar komt de eerste bellende, schreeuwende medelander binnen. Haar pokkie maakt een schel, zenuwslopend , geluid. De vrouw tegenover me kijkt verstoord op uit het geleende boek. Verstoord, niet verwonderd. Schuin tegenover me zit een keurig meisje gespannen op haar Netbook te tikken. Een ketting met kleurige glasbolletjes danst boven haar, iets te laag uitgesneden, decolleté. Het synoniem van magneet: decolleté. Rugzak naast haar op de bank, bekende reflex: don’t sit here! Elk station dichter bij Rotterdam is een quantum leap richting Noord Afrika. Hard pratende, er verlopen uitziende , in bruin geklede mannen en jongens drommen in het gangpad. Pling, plong, we blijven bellen. Zonder mobiel geen leven. Als ik haar zo zie dan moet ik denken aan dat artikel waarin beweerd word dat vrouwen de mobiel belangrijker vinden dan het vriendje. Relaties worden verbroken en aangegaan via een Nokia of Iphone. Times are a changing. Wat niet is veranderd is Nederland vanuit de trein. De sloopauto’s staan nog steeds op dezelfde plaats langs de rails. Ome Piet heeft nog steeds een volkstuintje langs het spoor. Biologische groenten met een vleugje zware metalen. Op het rangeerterrein voor Rotterdam staan dezelfde wagons op dezelfde plaats waar ze jaren geleden zijn achtergelaten. 

Een van de meest trieste stations die ik ken: Rotterdam Noord ligt ingeklemd tussen de Ringweg en een industriegebied en staat op pilaren boven een soort slotgracht. Geen muur is vrij van graffiti. De ramen van de wachtkamer zijn bekrast en volledig ondoorzichtig geworden. De mensen die instappen worden bij elk station dichter bij Rotterdam Centraal grauwer en geslotener. Wat opvalt: dat gaat op voor de autochtonen. Er zijn maar twee kleuren. Bruin en bruin. Land van mest en boeren. De allochtonen kwetteren vrolijk en zien er kleurig uit. Ineens begrijp ik wat er wordt bedoelt met de Nederlandse normen en waarden. Alle bedrijven langs de A20 lijken op de bedrijven zoals ik ze mij herinner. Er wordt niet meer gerookt in de trein, maar de lucht van ranzige, ongewassen mensen bezwangerd de coupe. We rijden langs Diergaarde Blijdorp. Hier is iets veranderd. Aan de linkerkant is een nieuw giraffen verblijf gebouwd, aan de rechterkant, waar vroeger niets was, staat nu het oceanium, de nieuwe verblijven van wolven en stokstaartjes. Als we Centraal naderen knalt een stem uit het verleden door de coupe. 'Dames en heren, over enkele ogenblikken zullen we arriveren in Rotterdam Centraal. Dit is het eindpunt van deze trein en wij verzoeken u allemaal uit te stappen. Vergeet u bij het verlaten van de trein niet om uw persoonlijke eigendommen mee te nemen. Namens de Nederlandse Spoorwegen wensen wij u nog een prettige dag en tot ziens.' Van het laatste deel kan ik me niet met zekerheid herinneren dat ze dat toen ook zeiden. 

Rotterdam Centraal bestaat niet meer. Natuurlijk, de trein komt ergens aan. De conductrice had echt beter kunnen zeggen: welkom in de grootste bouwput van Nederland. Waar eens een glazen pui uitzicht op de stad gaf staat nu: niets. Een groot gat gaapt als je de tunnel onder het spoor uitloopt. Aan de rechterkant wordt je het uitzicht op het groothandels gebouw benomen door wat wellicht de grootste stapel wooncontainers van Nederland is. Firma de Meeuw uit Oorschot heeft zich kunnen uitleven. Het plein voor het station doet me nog het meeste denken aan ganzenbord, alle wegen lopen naar de put. Maar dan gecombineerd met een labyrint, een doolhof van megalomane proporties. Links en rechts wordt het plein geflankeerd door de hoogste kantoorgebouwen van Nederland, de zon wordt zelfs tegengehouden. Hier geen angst voor scheurtjes in gebouwen veroorzaakt door grondwerkzaamheden... 

Ik wandel via de Lijnbaan naar de Bijenkorf. Nog even bij Oger binnen gelopen, mooie Corneliani pakken in de aanbieding. Je schrikt je steeds weer een hoedje van de prijs. Kijken, kijken, niet kopen. Vandaag. De Lijnbaan valt elke keer weer tegen. Doet aan een winkelcentrum in een jaren zeventig buurt denken. De mensen die er overdag lopen lijken uit wel uit die tijd trouwens. Het is vast onzin, maar ik voel me bekeken. Keurige heer met dito zwarte jas, hoedje op. Een artefact uit een verloren eeuw. Opvallen was nog nooit zo eenvoudig. Als ik de Bijenkorf binnenstap valt dat gevoel weg. Een safe heaven in een stad under siege. Overdag vooral bevolkt door moedertjes en dames op leeftijd, met een verdwaalde zwerver ertussen. Rotterdams publiek is anders. Ze klinken niet alleen anders, ze zien er ook anders uit. De bruine leren driekwart jas wordt nog heel veel gedragen, in combinatie met opgestoken, geblondeerd, haar. Het gaat vergezeld van net te grote oorbellen, knalroze lippenstick en hoog gehakte laarzen. Natuurlijk zie je die ook in Amsterdam, maar toch, het is anders. 

Rotterdam. Ik ben er geboren en getogen. Het is enorm veranderd, maar als je tussen je vingers doorkijkt zie je nog die stad uit de vorige eeuw. Vanuit de Coolsingel naar de Erasmusbrug, naar de Willemskade. Via de Eendrachtsweg terug naar Centraal.

"Je kunt de vooruitgang nu eenmaal niet tegenhouden, je moet het accepteren, of je moet weggaan." - Misschien heeft hij gelijk, die voormalig tuinder tussen de A44 en de Oude Rijn. Auto's razen waar eerst zijn landerijen lagen en aan de voorkant komen nu 1000 woningen en een recreatieterrein. Leiden aan Zee rukt op. Leiden en Katwijk groeien aan elkaar en slokken alle natuur op die niet bij een boerderette hoort.

Ter plekke overviel mij een gevoel van on- en overmacht. Hij heeft gelijk en ik moet niet zo zeuren. Ze blijven toch wel van de duinen af en van het strand? Tussen Den Haag en Scheveningen is toch ook geen natuur meer? Dit is de randstad, als hier niet wordt gebouwd, is er iets mis met de economie... Mensen moeten nu eenmaal wonen, werken, parkeren, vermenigvuldigen en recreëren. En je wilt toch dat alles er netjes bij ligt? Wie wandelt er nu nog, van A naar B, van Leiden naar Katwijk? Ik ben hopeloos ouderwets, zoals niet van deze tijd. Ik moet het accepteren, of ik moet weggaan.

Nu moet ik zeggen dat ik tot nu toe heel andere associaties had bij 'Leiden aan Zee'. Strandpaviljoen Willy Zuid, aan de zuidelijke onderkant van de Katwijkse Boulevard wordt 'Leiden aan Zee' genoemd omdat er 's-zomers veel Leidenaars komen. Maar hij heeft me op een idee gebracht, die voormalige tuinder. In plaats van mij nog verder te verzetten tegen het aan elkaar groeien van Leiden en Katwijk, ga ik nog meer genieten van de natuur die overblijft. Alleen vanaf een met prikkeldraad afgezette duintop in Berkheide kun je de hoogbouw aan de rand van Leiden zien.

Willy Zuid is weer opgebouwd en ligt, stralend als nooit tevoren, te wachten op hordes zonaanbiddende Leidenaren. Laat de zomer maar komen!

De Papegaaiduiker (Fratercula arctica) staat al jaren hoog op het verlanglijstje van mijn vrouw en mij. Voorlopig komt het er denk ik nog niet van. Eén ding spreken we af - zodra het lukt, zijn jullie de eersten die de foto's te zien krijgen.

Gelukkig maar dat we een schilderende dochter hebben, deze twee knuffelaars hebben een mooi plekje aan de muur gekregen.

Zoon had vandaag weer een Viering op school. Jenaplan hè, dan hebben we een paar keer per jaar een voorstelling, waar ouders ook hun kroost mogen bewonderen.
Zoon was een rood krokusje. Het thema was lente, een krokus vindt hij een leuke bloem en rood is zijn lievelingskleur. Wij vinden dat allemaal prima. Het blijft Jenaplan tenslotte.

Tot zover prima. Hartstikke leuk. Ik stond al buiten om hem op te halen, tot een moeder zei: jij woont toch vlak bij school, jij kunt nog even naar huis. Ik keek op mijn horloge. Nog een kwartier. Toen ging het mis.
Ik snelde naar huis, en bedacht dat ik dan nog net even de foto's kon inladen. Met mijn jas nog aan, hield ik in de ene hand mijn cameratas (met camera), en met de andere probeerde ik het fotokaartje in mijn computer te wurmen. Nog even aandrukken, en toen hoorde ik een harde knal. Mijn mooie spiegelreflexcamera lag op de grond, uit de cameratas gevallen. Kapot.
En ik ook. Want fotograferen is een van mijn grootste passies. En voor u lief gaat meedenken, nee, de verzekering dekt het niet. Dat heb ik al geïnformeerd.
Ik vertel Zoon dat ik verdrietig ben. 'Dan moet je er niet meer aan denken mama. Loslaten.'
En zo krijg je je eigen adviezen als een boemerang terug.
Ik probeer er dus niet meer aan te denken. En los te laten.
Maar dat valt niet mee.

Gisteren (10.03.2010) was ik voor de tweede keer in Hermitage Amsterdam.

Het eerste bezoek viel mij dik en dik tegen, maar deze tentoonstelling was volkomen naar mijn zin.

Er hingen topstukken van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, De Vlaminck, Kandinsky, Malevich, en nog een aantal tijdgenoten van deze schilders.

In totaal waren er ongeveer 75 schilderijen te bewonderen die zijn overgebracht van de Hermitage St.-Petersburg.

Omdat het de eerste keer is dat deze meesterwerken in Nederland te zien zijn, moest en zou  ik naar Amsterdam.

De tentoonstelling is gelukkig ruim opgezet en er is ook ruime aandacht geschonken aan het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel en aan de kunstenaars zelf, de pioniers van de moderne kunst.

Dit keer heb ik geen enkele spijt gehad dat ik gegaan ben; zelfs niet toen ik in een zaal Paul Witterman (ja, die van P&W) bijna tegen het lijf liep.

Je mocht er jammer genoeg niet fotograferen, maar toch kan ik wel iets laten zien:

	"Hermitage Amsterdam"
	De tentoonstelling “Matisse tot Malevich” is nog te zien tot en met 17 september 2010.

Persoonlijk denk ik dat deze tentoonstelling een enorm succes wordt.

Na Agnes Kant vallen ze af als afgestorven blaadjes in de politieke herfst.

Camiel Eurlings was de volgende deserteur en nu geeft ook Wouter Bos zijn pijpje terug aan maarten.

Hij kreeg nog even ruim de mogelijkheid om zijn eigen geweldige kwaliteiten de hemel in te prijzen. Over zijn falen daar wordt natuurlijk niet over gerept

Als het nu even mogelijk zou kunnen zijn, hoop ik dat ook de voedselbanken uitvinder het veld gaat ruimen.

De man die daadwerkelijk met zijn vier kabinetten het land in armoede heeft gedompeld en dan vooral de armste.

Je mag het rustig weten in begin braakneigingen te krijgen als ik zijn stichtelijke praatjes hoorde.

Het gaat dus allemaal de goede kant op en Bos neemt natuurlijk een heel wijs besluit, want wij weten natuurlijk allemaal dat de affaire Zalm nog in het vat zit. De grote vraag is natuurlijk in hoeverre een nieuwe regering daar openheid over eist.

Ik denk wel als Geert Wilders de teugels straks in handen neemt die openheid er zal komen.

Ik denk dat Job Cohen een goede plaatsvervanger is voor Bos. Wilders zal het denk ik wat moeilijker met hem krijgen, ook al hebben beiden iets samen met het Joodse gedachten goed, dus de vetes zullen niet al te hard worden uit geknokt.

Misschien haalt Cohen zelfs Ayaan Hirsi Ali wel terug naar Nederland. Dat zou een goede zet zijn, hij is er toe in staat.

De uittreders wie volgt ?

Als de sneeuwbal een maal rolt is er een flink gevaar dat er een lawine ontstaat

Een klein lawinetje is er al, hopen dat hij nog heel even blijft rollen.

Ook zal er wat serieuzer gekeken moeten worden naar de kritiek die gespuid werd door de commissie Davids en de show die werd opgevoerd door de commissie de Wit en het tegenstrijdige onderzoek naar Gert Zalm. Zoals dat nu gebeurde lijkt nergens op, dat moet iedereen wel duidelik zijn.

Of Cohen dit ook aan zal pakken of solidariteit zal tonen naar Zalm, Noud Welling en Bos. Dit is immers de gang van zaken binnen de afnokkende politiek.

Bij Wilders zou dit denk ik anders liggen. Hij wil en beloofde een eerlijker Nederland.

Wouter Bos stapt uit de politiek. Raar nieuws, dat vandaag tot in den treure zal worden becommentarieerd op alle mogelijke weblogs en sociale netwerken. Zoals altijd als het om politiek gaat, en zoals veruit de meeste mensen, heb ik er niets over te zeggen dat niet al door anderen is gezegd. Het lijkt me een hel om columnist te zijn en iets leuks te schrijven over iets dat al door duizenden is afgekraakt, toegejuicht, van scherpe kritiek voorzien en onderuit gehaald. Weet daar nog maar eens iets origineels aan toe te voegen...

Of... toch. Eén dingetje wil ik schrijven, dat er in het licht van de eeuwigheid natuurlijk niet toe doet, maar dat geldt voor de meeste meningen. Hoe jammer ik het ook vind dat Bos ermee ophoudt, toch hoop ik dat zijn opvolger in ieder geval één ding anders doet dan hij. Zeker als het gaat om zijn opvolger op het Ministerie van Financiën (Jan Kees de Jager telt niet, want die zie je nooit op tv), hoop ik dat hij het woord economie correct wil uitspreken. Voor een minister van Financiën, en eigenlijk ook voor een fractievoorzitter, laat staan voor een vice-premier, is het toch eigenlijk een vereiste dat hij duidelijk articuleert, en dat hij het dus heeft over de 'e-co-no-mie', en niet, zoals Bos, over de ecenemie. Dat was alles. Bij voorbaat dank.