Géén groep!

Uit het universiteitsblad van U.Z.

 

Terugkeer in de normale maatschappij gaat met vallen en opstaan
Toch heeft het adviesbureau reïntegratie exblogverslaafden, A.R.E., al enige successen op haar naam staan
Al meerdere cliënten van dit A.R.E. hebben met succes weer een normale werkkring kunnen vinden
Het lastigste, aldus velen van hen , blijkt het accepteren van het feit dat men in de echte wereld nog minder vaak gelijk krijgt dan op een weblog

Een voorbeeld van die soms moeizame en schier uitzichtloze weg is Willem

 

Willem hebben we , met subsidie van het UWV, weten te plaatsen op een middelgroot kantoor in de randstad
Voor hij daar aantrad hebben we zijn werkplek aldaar, zonder zijn medeweten, eerst een beetje geprepareerd
Zijn computer hebben we totaal afgeschermd van internet en als enige aangesloten op een offline server, die alleen opgeslagen websites bevatte, welke volgens de deskundigen therapeutische kenmerken hebben

Zoals daar zijn : http://www.wikipedia.org/  ,  http://www.seniorenweb.nl/ en bijvoorbeeld ook http://www.bumba.nl/

 

Zijn werkzaamheden bestonden in beginsel uit het opstellen van memo’s over zogenaamd door zijn chef aangegeven onderwerpen

Die hij dan vervolgens moest sturen aan gefingeerde personen die op zijn server als echte personen binnen het bedrijf voor hem zichtbaar waren

Welke dan random antwoorden terug stuurden

 

Dit functioneerde in eerste aanloop wel goed en werkte als een soort methadon, maar al na een week zag hij kans hooglopende ruzie te krijgen met de random antwoordende dummy’s op de voor hem geprogrammeerde server

Het was haast griezelig om te zien, hoe virtuele personen, die geprogrammeerd waren random antwoorden te geven, na een week lang blog afkickende Willem te hebben meegemaakt, er feilloos en zelfstandig alleen nog schuttingwoorden uit hun bestanden wisten te vissen

 

Na twee weken belde het bedrijf dan ook op of we alsjeblieft Willem weer op wilden halen

Het bleek dat hij tijdens de lunch al drie keer een echte collega gebeten had en twee keer de koffiejuffrouw met haar eigen panty had proberen te wurgen

 

Dit is echt zo’n voorbeeld wat laat zien dat een echte blogjunk niet altijd goed op zijn therapeutische werkomgeving reageert

En dat reïntegratie van zo iemand veel inventiviteit vergt van het reïntegratie bureau

 

Nu zijn we bij A.R.E. niet voor één gat te vangen natuurlijk, we hebben tenslotte een reputatie hoog te houden

Zo hebben we in het geval van Willem,  toch, na veel acquisitie, een passende werkkring voor hem kunnen vinden

Wij zijn er nog niet helemaal gelukkig mee, maar het is beter dan niets

Hij is nu assistentmoderator bij een Belgische weblogsite

 

 

In verband met privacy hebben we de naam van de betreffende persoon veranderd uiteraard

 

 

 

 

Meneer maakt u foto's , kijkt u eens in de lucht. Ik deed maar wat de twee kleine dames aan de overkant van de weg adviseerden. Richtte mijn fototoestel naar boven en zag duizenden vogels (vermoedelijk spreeuwen) overvliegen. Afdrukken, zoeken waar ze naar toevlogen, opnieuw scherpstellen en nog eens twee keer knippen. Het resultaat:

 

 

De wolk vogels rolt zo te zien door de lucht, botsingen komen kennelijk niet voor. Op de ingezoomde foto onder lijkt het alsof de vogels in groepjes/ patronen vliegen:

 

 

Gisteren zag ik een leuk spotje van Sire op tv, over een vriendelijke vrouw die de vuilnisman een koekje gaf maar die vuilnisman gooide het koekje direct tussen het afval.

Geïnspireerd door dat spotje besloot ik meteen de daad bij het woord te voegen en iets goeds te gaan doen voor de vuilnisman. Hij werkt tenslotte hard voor zij geld en een koekje op zijn tijd gaat er vast wel in.

Nu moet je weten dat ik in een heel smal straatje woon, precies in de bocht. Als ik mijn auto een beetje fout parkeer kan de vuilniswagen er niet meer door.

 

Ik zette dus gisteravond mijn auto iets verder van de stoep dan gewoonlijk, zodat de vuilniswagen vanmorgen voor mijn deur heen en weer stond te steken omdat hij er niet door kon.

Geheel onverwacht opende ik de voordeur met een pakje stroopwafels in mijn hand.

'Koekje erbij, vuilnisman,' riep ik enthousiast.

'Nou lekker,' zei hij en pakte de stroopwafel aan.

 

Ik verwachtte natuurlijk dat hij meteen zou uitstappen om het koekje in de achterbak van de vuilniswagen te gooien, net als in het spotje. Maar het tegendeel was waar, hij at het gewoon op en knipoogde zelfs naar me. Wat een heelijk gevoel krijg je van zo'n goede daad!

Ondertussen prutste hij verder om die vuilniswagen door de bocht te krijgen en pakte zijn telefoon.

Ik dacht nog, je mag niet bellen achter het stuur. Maar ach, omdat ik ook weer niet de rotste ben zie ik die dingen graag door de vingers. Ik ben geen verrader.

 

Met een heerlijk zelfvoldaan gevoel genoot ik op de stoep van de vuilnisman die al telefonerend zijn koek verorberde. Ik zwaaide nog even vriendelijk en wilde weer naar binnen gaan.

Wat denk je? Net voor ik mijn huis in stapte, stond er een politiewagen in de straat!

Een jonge blonde agente stapte uit en schreef een nette gele bon die ze iets voorovergebogen onder mijn ruitenwisser schoof.

'Hey, we bellen hé,' hoorde ik die vuilnisman roepen. De agente knikte, draaide haar slanke kontje om en stapte glimlachend weer in haar auto. 

 

Kijk dat maakt me nou zo kwaad hé, doe je eens iets goeds en dan krijg je dit.

'Had dat koekje lekker in de achterbak tussen het vuil gegooid, sukkel' schreeuwde ik boos naar de vuilnisman.

Hij haalde alleen zijn schouders op. 'Volgende keer wil ik er koffie bij,' riep hij terug,

'Onbeschofte hork,' schreeuwde ik hem nog na, terwijl zijn rode achterlichten mijn straat verlieten.

 

Sire heeft gelijk, dacht ik kwaad. Vuilnismannen kunnen niet omgaan met aardige mensen zoals ik.

Om verdere problemen te voorkomen startte ik mijn auto en parkeerde 'm netjes achter die van mijn buurvrouw. Oké, iets te dicht op de achterklep misschien....zodat haar bagage er niet meer in kon.

Zette dat mens vloekend haar tas op het dak, startte de motor en reed weg. In al mijn goedheid rende ik haar nog achterna en riep: 'hé buuf, je tas.' Net als in het spotje, héél aardig dus. Begon ze toch te schelden zeg, dat ik een asociaal rotwijf was en zo.

Nou ja, ik ga vandaag wel aardig zijn voor mijzelf en koffie zetten met een lekkere stroopwafel erbij.

 

                      

© Monica Hulsing 2010

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

 

 

 

 

 

 

  

 lente

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik zie jullie dus morgen pas weer op het plein

 

 

Een beeld uit de kleuterklas

De "Val Kuil "  van de RSG Begeleid Lamenterende Ouwehoeren Gemeenschap

 

 

 

 

Of ze sturen je voor het zingen de kerk uit, of ze verbieden de leuke liedjes !

Voor de muziek hoef je dus ook niet meer naar de katholieke kerk.

En er was toch nog iets waarom je er beter weg kon blijven….?

 

Circus ajm

________________

ajm.web-log.nl

De beleving van de openbare ruimte wordt sterk bepaald door de positie die de waarnemer inneemt. Licht en donker, lijnen, massa's en kleuren krijgen een andere vorm en betekenis, dimensies worden anders ervaren en nieuwe perspectieven openen zich ook voor de kamera.

 

 

De ramen van het verzorgingstehuis lijken op vitrines tonen zich als uitzichtkokers.

   

 

De wijk Oldenelerlanden een onverwachte wirwar van daken, schoorstenen en blauw

 

 

Kleur van de vluchttrap en ingang zijn ook hier opvallend.Vreemde kleuren die vanuit de hoogte een  hele andere indruk geven, de dame in de scootmobiel is het toetje.

 

Ze staat er gekleurd op. Als bewoner kijkt zij uit de vitrine ramen en ziet vanuit  haar perspectief de wirwar van daken en de kleuren van de trap.      

Eenmaal aan boord vraagt daar niemand naar

Aan boord is iedereen alleen maar geïnteresseerd in je bijdrage aan de goede vaart van het schip

Nergens wordt er zo op elkaar gerekend als aan boord van een schip

 

Zo is het met het aan boord gaan van Job Cohen ook

Waarom hij toen nee zei om zijn thuissituatie ?

Waarom hij nu ja zegt ?

Is die thuissituatie voor hem nu verandert  ?

 

Zijn dat relevante vragen ?

Hebben wij daar ook maar iets mee te maken ?

Doet dat ook maar iets af van zijn toekomstig functioneren in dit land ?

 

Domme vragen dus, van domme mensen

Laat hem maar aan boord komen en laten zien wat hij waard is

 

 

Ben ik zo naïef te denken dat zijn aan boord komen in een opwelling is gebeurd ?

Nee natuurlijk niet

Het zou me niet verbazen als ooit blijkt dat dit onzalige kabinet niet gevallen zou zijn als Job nee gezegd had

Maar dat is gissen

In de politiek gebeurd nooit iets zomaar denk ik

In ieder geval veel minder vaak als dat het voor ons gewone stervelingen lijkt

 

Zijn inschepen is met veel gejuich ontvangen en tegelijkertijd met veel paniek uitspraken en gebeurtenissen van hen die niet juichen

Het is pijnlijk om te zien hoe belangrijk het poppetje is voor veel mensen

Want verandert de partij nu bij zijn aanmonstering ?

Zal hij de rukken naar rechts die de partij de laatste onzalige jaren gemaakt heeft terug kunnen draaien ?

Moet met het vertrek van Wouter Bos, niet ook een groot deel van de Bos minnenden uit de top van de partij verdwijnen  ?

Of zijn die zo flexibel dat ze in een oogwenk in Cohen adepten zijn getransformeerd ?

Misschien is dat nog een overeenkomst met de zeevaart

Een goede bemanning kan iedere kapitein aan en omgekeerd

 

Maar laat ik maar eerlijk zijn

Door het overnemen van het schip door Cohen heb ik voorlopig nog maar even afgezien van afmonsteren

Ik ben een stuk positiver dan een paar weken geleden

Ik blijf met hem aan het roer nog maar even aan boord

Niets menselijks is mij tenslotte vreemd

 

Het wordt een zeer interessante reis denk ik

 

 

 

 

 

"IJsselpracht

Peperbus

Schone gracht

Zwolle dus!"

 

 

 

"Zeg buur

Vind je het goed als ik even gluur?

Want ik ben zo benieuwd

wat er is achter jouw muur."

 

 

Zien värssies skref de olde skriever

Zomaer uut de losse pols.

"Pa, is dat nou schuttingtaal?

Nee, jongen, dat is Zwols!"

 

 

Er was nog meer te lezen (zie de foto hier boven) op de schutting in "De Roopoort" in Zwolle, maar deze vond ik zelf de leukste.

 

 

 

In de hoek van de stationshal speelt de huisaccordeonist van de NS ‘Mona Lisa’, een eenvoudige versie. De muzikant is geen virtuoos en moet het vooral van de galm en zijn innemende glimlach hebben. Met forse aanzetten en lange halen vervormt hij het ingetogen nummer tot een dramatisch kwelling. Ik leg vijftig eurocent in zijn bakje, voor zijn glimlach.

Zes keer touch ik het touch-screen van de kaartjesautomaat om via een keuzemenu bij het juiste treinkaartje te eindigen. Daarna manipuleer ik de betaalpas in de tegen afkijkers en kopiisten beveiligde gleuf en pak de twee kaartjes uit het oplichtend bakje onder de automaat. We lopen de trap af naar het perron, er staan slechts enkele  reizigers. Ook in de trein is het niet druk en we kunnen kiezen tussen vooruit of achteruit reizen. Nu zie ik liever dat de toekomst op me afkomt, dan wat voorbij is uit het zicht verdwijnt, dus reizen we vooruit. Vooruit naar Eindhoven!

Omdat we, net als de meeste mensen, alleen voor het hoogst nodige naar Eindhoven gaan, duurt het niet lang voor we  weer vooruit terugreizen. En met de rug naar Eindhoven kijk ik naar buiten en zie dat wat we eerder achter de rug hadden, nu weer toekomst wordt.  En wat vanmorgen nog toekomst was, nu al weer behoort tot een lichtgrijs verleden. Saldo nul! Er is alleen maar ‘nu’.  ‘Wat zit je te denken ?’, vraagt mijn vriendin op het moment dat de trein het station binnenrijdt. Ik werp een snelle blik op mijn horloge en laat het bij: ‘De tijd vliegt.’

We stappen op het perron. Er staan slechts enkele reizigers. We lopen de trap op en horen de accordeonist ‘Mona Lisa’ spelen, met forse aanzetten en lange halen. Als ik hem passeer leg ik vijftig eurocent in zijn bakje. Gewoon omdat we geen tijd verloren hebben en voor zijn glimlach natuurlijk.

 

Circus ajm

________________

ajm.web-log.nl

 

Donkere luchten pakken zich samen boven de IJsselcentrale. Rechts op de foto is de  rivier nog te zien. De centrale zou worden stilgelegd en afgebroken. Daarom werden een aantal jaren terug drie schoorstenen gesloopt.Twee bleven er staan. 

 

 

De centrale bleef om allerlei redenen echter open. Een gigantisch betonnen gebouw- zo lelijk en groot...

De walm (zwavel etc.) die het produceerde bij koud winterweer kan ik me nog goed herinneren. Ook mijn neus wil er nog wel even over mee praten.

 

Tegenwoordig produceert de centrale schoon en geruisloos. Mijn oordeel is milder geworden. 'Tsjernobyl aan de IJssel' mag wat mij betref blijven. 

 

Misschien is trouwens onze luchtmacht wel het meest blij met de handhaving van dit strategische energie bolwerk. Regelmatig komen de jongens even langsvliegen: laag op 50 meter binnenkomend bij Staphorst, bocht omhoog naar 800 meter voor Stadshagen.

 

Bocht linksom duikvlucht naar beneden rond Hattem, vuren op  100 meter hoog op de centrale, door naar Wijhe 200 meter , weer linksom richting Raalte opnieuw in duikvlucht naar 80 meter,weer omhoog naar 400 meter omgeving Lemelerveld.

 

Soms een klein schijn gevecht ten noorden van Hoogeveen, terug naar de zendmast van Smilde, waarna een nieuw rondje volgt of wordt teruggevlogen (600 meter) naar de basis in Leeuwarden       

 

En dat alles in enkele minuten. Toen ik de foto maakte was het stil. Op zaterdag wordt

er niet gevlogen.

(een Libelleblogje moet kunnen, je verveelt je anders kapot bij zo’n staking)

 

Ze was hier terechtgekomen op voorspraak van haar vriendin

Daar ze op dinsdagmiddag meestal toch geen zinnige bezigheden had, was ze na lang aanhouden toch maar eens mee gegaan

Mevrouw Vredema was een grote statige vrouw die de honderdtachtig pond die ze woog 
best kon hebben
In haar werkzame leven was ze lerares Engels geweest op de 
plaatselijke christelijke MAVO

Op een kortstondige affaire na, met de leraar handenarbeid, was ze 
vrijgezel gebleven
Die affaire eindigde toen ze betrapt werden in het fietsenhok terwijl 
hij op zijn knieën gehurkt en met opgestroopte mouwen , haar 
achterlichtje zat te repareren

De enige man in het gezelschap probeerde vooral mysterieus over te komen

Zijn steeds aanwezige glimlach hield het midden tussen geamuseerd en spottend
Wat, naast zijn zwijgzaamheid, vrijwel zijn enige inbreng was die middag

 

Na wat gekeuvel tussen de aanwezige dames, klapte Mevrouw Vredema, net iets te hard, in haar handen en riep de dames tot de orde en op niet eens gespeelde strenge toon zei ze

“Ik hoop nu toch echt dat jullie het opdracht boek deze keer allemaal gelezen hebben”

“Zodat we het nu eindelijk eens serieus kunnen behandelen”

 

Ze kon zich, na deze actie van mevrouw Vredema, precies voorstellen hoe dat er al die jaren  voor de klas had uitgezien

Onwillekeurig ging er even een rilling door haar heen

 

“Bladeren jullie eens even mee naar blz 163 “ zei ze gebiedend

“Wout en ik hebben de volgende passage uitgezocht ter analyse “ ging ze verder, terwijl ze even naar de zwijgende man knikte, die dus Wout bleek te heten

 

“Terwijl Daniel op de bus stond te wachten, taste hij in zijn zakken naar zijn pillendoos”

 

Droeg ze met nogal overdreven stembuigingen voor

“Mijn vraag is nu, wat probeert de schrijver ons hier tussen de regels door te vertellen, zonder het expliciet in woorden te vatten”

 

Geen van de dames wilde eigenlijk de eerste zijn die antwoordde en de vraag bleef dan ook even in de lucht hangen

Maar een blondine, met een iets te onechte bruine teint, trok de stoute schoenen aan en zei met een nog niet geheel weggepoetst onmiskenbaar jordaanaccent

 

“Hij staat aan straks te denken “

 

“Hoe bedoel je Liselore ? “ vroeg mevrouw Vredema “Straks ? “

 

“Ja zeker, aan dat ie straks van bil gaat” zei Liselore gedecideerd

 

“LISELORE ! Waarom nu altijd zo banaal !?” Krijste nu bijna mevrouw Vredema

 

Maar Liselore, die eigenlijk Liesje heette en haar geld altijd verdient had in de ambulante stoffenhandel, welke zij net op tijd voor een klein fortuin van de hand gedaan had, nog voor de opkomst van de Bentex en de Zeeman en derhalve niet op haar mondje gevallen was, ging zonder met haar valse wimpers te knipperen door

 

“Nou, vijftien bladzijden verderop gáát hij toch van bil ? Wat zullen we nou krijgen ?”

 

En haar jordaanaccent was opeens een stuk beter te horen

 

Mevrouw Vredema hief haar ogen ten hemel, maar daar kwam ook geen hulp vandaan

“Nou, eerst maar thee dan” riep ze vertwijfeld

“Schenk jij even in Wout ? “

 

De dames maakten van de gelegenheid gebruik om even te vertreden en te plassen

 

In de gang kwam ze Wout tegen, wiens glimlach nog steeds als gebeiteld om zijn lippen hing

“Doet u beroepsmatig iets in het literaire ?” durfde ze aan hem te vragen

“Nee, ik ben altijd leraar handenarbeid geweest”

 

Zei hij, zonder die glimlach ook maar iets te laten verflauwen

 

 

 

 

 

 

 

Ik voelde me net René Louman, toen ik deze vrouw onder het balkon zag doorlopen. Het resultaat een zwart wit foto met kleur.Dit beeld terug ziende, dacht ik: bedreigend ?

 

Wie zegt dat. Kom nou toch ! 

 

o, o, o,o,o,o,o,.....wat verlang ik naar de

 

lente......

 

 

naar ZON 

 

EN

 

lichte  SCHAARSE kleding....

 

 

naar buiten...

 

 

naar de open lucht...

 

 

 

naar WARME WIND.....

 

 

 

NAAR zuurstof....

 

naar vogelgeluiden...

 

naar blauwe luchten...

 

naar zon op ons huid.....

 

o,o,o,o, wat verlang ik naar

 

geuren van bloesem.....

 

 

geuren  EN HET GELUID, HET GEROFFEL van lente....

 

 

geuren van brandend hout....

 

o,o,o,o,...

 

 

wat verlang ik naar blote

 

 

voeten....

 

 

 

NAAR

 

BUITEN

 

OP

 

MIJN

 

HUID

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................

 

 

 

I long for my love

as I long for the  essence

of sweet jumping

 sounds and colouring

whisperings

 

O.. my darling precious

spring will arise

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

In verband met de 75^e boekenweek waren Tommy Wieringa en Stijn van der Loo uitgenodigd.

Beiden waren gisteravond (12.03.2010) in het ICO Gebouw in Assen.

Tot de pauze vertelde Tommy Wieringa over zijn werk.

“Genieten” hoor je de topschaatsers en topschaatsters regelmatig zeggen. Een nieuw “modewoord”?

Gisteravond was het ook “genieten” - ik weet zo snel geen ander woord - wat die twee ten gehore brachten.

Je mocht Wieringa tijdens zijn “verhaal” met een vraag onderbreken. Dat zei hij met de pauze in het vooruitzicht.

 

 

Met zijn fluwelen stem boeide hij de zaal met verhalen over zijn werk en het verleden, waarin hij Assen, Dwingeloo, Diever en Groningen ook noemde. Hij verhaalde over de winkel van zijn moeder, die hem “onbeschaamd (maar trots)” promoot(te) door zijn boeken in haar winkel te leggen en de klanten erop te wijzen. Over zijn meedoen in het rugbyteam van Dwingeloo en over het moeten stoppen vanwege een herniaklacht. Over personen die hij daar ontmoette en van wie hij een aantal opmerkelijke en amusante uitspraken in zijn boeken had gebruikt.

De boeken “Joe Speedboot” en “Caesarion” had ik van thuis meegenomen voor een originele handtekening van de schrijver. Dat is gelukt.

Stijn van der Loo kruipt na de pauze in de huid van componist Smet in zijn stuk “Het lichaam liegt nooit”. Het was een heel interessant optreden met prachtige muziek erbij. Heel knap gemaakt en gebracht. Ik ben heel blij dat ik na de pauze ben gebleven!

Van der Loo zou eigenlijk last moeten hebben van een flinke jetlag, omdat hij nog dezelfde dag uit Seoul was komen vliegen. Tijdens zijn optreden was daar gelukkig niets, maar dan ook niets, van te merken.

 

 

In Het lichaam liegt nooit is de componist Theofilius Smet niet vooruit te branden. Hij had de opdracht gekregen tot het componeren van een 'stuk van grote schoonheid'. Zijn vrouw helpt hem niet bepaald in zijn concentratie, maar het is een misverstand te denken dat hij zich wel zou kunnen concentreren als hij alleen was geweest.  Zijn eigen lichaam is de grootste bron van rusteloosheid.

 

[Stijn van der Loo is zanger, componist en literator. Na jarenlang met zijn a-capellagroep Intermezzo de wereld te hebben rondgereisd sloeg hij in 1998 een nieuwe weg in. Hij schreef de door literaire prijzen onderscheiden romans De Galvano (2004) en De held Jacob Mulle (2006). Hij publiceert regelmatig korte verhalen in diverse (literaire) tijdschriften en zette voor de bundels Licht (2006) en Requiem (2008) teksten van Huub Oosterhuis op muziek. Daarnaast maakt hij theatervoorstellingen en cd’s. Sinds Nero (2004) en Gezang! (2006) is Het lichaam liegt nooit Stijn’s vijfde solovoorstelling en de derde in de serie eenakters op literaire basis. Het lichaam liegt nooit is een verzameling van muzikale hoogstandjes en tekstuele juweeltjes.]

 

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 4)

 

 

DRANKORGEL MET HOLPIJPEN VOOR DE MAN DIE HET PIJPEN NIET LATEN KAN EN GRAAG NAAR ANDERMANS PIJPEN DANST

 

DUISTERE NACHTGEBIEDEN

 

Hoe zal ik U ontvangen? Even een moment van zelfresurrectie...pardon, zelf reflectie als Self Crowned Genius! Ben ik soms een agoog, psycholoog of spiegeloog?

Neen, neen en nogmaals neen driewerf in den Hoge met een bescheiden Halleluha er achter aan!

Gelukkig ben ik dat allemaal niet! Voor psychologen en psychiaters heb ik niet veel achting. Komedianten zijn het. Zij zijn de priester van een wetteloze religie zonder God.

Nee, we moeten ons maar eens wat meer op de Almachtige van de Bijbel richten. Komt het allemaal goed.

Als Hij almachtig is dan zijn Zijn oren dat immers ook, want wie horen wil die hore, aange vuld met een kop koffie caramel van de Hema en versterkt met die sombere einde der tijden stem van de trage gemeentezang op hele noten, zodat de gitzwarte kookkoffie van thuis nog wel even kan blijven door pruttelen in de consistoriekamer op een waxine lichtje en de boter koeken al aardig ranzig beginnen te worden. Er zit een luchtje aan. Kunt U nog stinken, stink dan vooral mee.

Laten wij het liever over het persoonlijke grote lijden in het licht van het Wereldleed heb ben. Toch ben ik niet direct een wereldwijf.

”Wie lijdt verbetert zichzelve,” zei de Amsterdamse duivelse transseksuele hoge priesteres van het sadomasochisme Meesteres Betty Berini uit het Schaamheuvel kwartier, vlak bij de Westergashouder mij altijd met een onheilige ernst en een vurige gloed in haar ogen van waar uit een hels vuur leek te branden en dan kreeg ik me er toch van langs!

Hoe vaak zweeg ik niet bedremmeld als reine jongeling in aanwezigheid van seksjuweel dominante vrouwen.

En hoe ik tussen de bedrijven door ook nog met de losse schildertoets het zilverwit van de berk bezong in mijn peintures, terwijl heel Europa in the sixties één grote matras was en de hemel een zwart geschilderd plafond van een kraakpand, hoe ik dan bloosde bij deze diepe waarheid die klonk als een klok, mijn blik verward terneder sloeg, bleef kijken naar haar aantrekkelijke dankzij hormonen therapie uit het niets op gewekte borstpartij (van transsexu eel Betty , niet van Els of van mijzelf) en keek naar haar modieuze, sneeuwwitte trui, hoe daar links boven een veel betekend sieraad gespeld was: twee glanzende chroomstalen miniatuur handboeien, die mij biologeerden. Signalen en symbolen uit een terra incognita. De duistere nachtgebieden. Een boeiende vrouw.

Het enige geluk ligt in de slavernij.

Deze situatie van de boeiende vrouw een veel zeggende metafoor voor het algemeen betwijfelde vrijgemaakt gereformeerde leven?

Wij weten terdege uit de Schrift dat het religieus leven van de vroege mens allemaal eens in een ver verleden is begonnen met het aan roepen van de Heere Heere.

Je moets dat twee maal zeggen om één keer gehoord te worden. Twee halen, drie betalen. Het staat gescheven, dus het is waar.

Het moet dus een direkt, fysiek, op gehoorsafstand gericht kontakt met het hiernamaals ge weest zijn want verder roepen dan de stem draagt is onmogelijk, dan springen de stem banden los als uitgerekte elastiekjes, net zo min als men verder kan springen dan de polsstok lang is en dat die bij sommige medemensen het formaat van pollepels heeft dondert niet. Doorroeien zul je et je sores en onmin met de buren.

Roepen waar niet gehoord kan worden heeft geen enkele zin.

De mikrofoon was in de voortijd nog niet uitgevonden. Dan maar met de muziek mee.

Gaandeweg bij het teloor gaan van de vitaliteit van de eerste schepselen heeft het orgel de emoties van het kerkvolk verklankt en gekleurd tot een welluidend geheel waar nog iets aan te beleven viel ook en het gaf werk aan een hele stoet komponisten die ook brood op de plank wensten om de kindermondjes thuis te voeden.

Een eerste aanzet tot de otomatisering en flexibilisering van de arbeid onderd de kerkelijke werkers, zo’n orgel.

De noodkreet van de uitzinnige wanhoop werd tot muziek en het orgel werd verbouwd zodat het op ekonomiese wijze een geheel orkest kon vervangen. De eenmalige aan schaf was misschien wat hoog voor de gemiddelde met Miep Kniep gehuwde griffermeer de Jan Modaal, maar vele kleintjes maakten in tegenstelling tot geboortebeperking ook in het verre verleden één grote en het vervangen van een symfonie orkest telde ook aardig aan. Een diepte investering.

Zo werden registers toegevoegd met imitatieklanken van de Viola da Gamba zoals op het orgel van de Hervormde kerk te Scheemda of van klarinet en fagot zoals in de Hippolytus kerk te M.

Het jankende, krakende orgel in de Hervormde kerk te V. slaan wij over met het schaam rood op de kalvinistiese kaken, want die aanfluiting mag niet mee doen, te meer daar het Schriftgezag in de jaren ’70 daar niet in hoog aan zien stond daar waar dominee Hop stond en het evangelie van de toen nog hoog in aan zien staande dwaalleraar, de Heilige Marx verkondigde en heel het slaafse, onwetende volk zei amen. In de jaren zestig en zeventig doortrokken van nostalgie naar het verleden groeide de historiese kennis van het kerk orgel en begon een leger van orgelspecialisten met overheids gelden en orgel fondsen orgels in het Noorden des lands te restaureren.

 

 

GEURLOOS GERUISLOOS VEREND KLASSSIEK GEZONDHEIDS ZADEL MET VENTILA TIE GLEUF 

 

 

 

MODERN MEDISCH VERANTWOORD GEZONDHEIDSZADEL, IN DE VOLKSMOND GENAAMD : "MODEL DE TWEE KLOOTJES "

 

 In Friesland is iedere ouwe fiets van langer dan tien jaar geleden waar je opoe het be schimmelde, wit uit geslagen gezondheidszadel met ventilatiegleuf stuk heeft gerost met d’r vette reet een museumstuk, laten we dit voor op stellen, dus wij kunnen een leger van vraagtekens zetten bij het kultuur historiese bewustzijn van de doorsnee Fries.

Dankzij de gleuf kunnen we nog eens scheet weg roffelen en een poepie laten ruiken.

Je kreeg trouwens al gauw herrie onder de kenners over wat een histories kerkorgel diende te zijn: mechanies of elektries aangedreven, net als bij het draaiorgel van de orgelman. Sindsdien zijn de orgels als inzet van een nieuwe geloofsstrijd een trekpleister van de eerste orde, in aantal, aard en leeftijd wereld beroemd in Friesland en Groningen.

Ten minste onder de autochtonen!

Allochtonen tellen helemaal niet mee want die hebben de bongo, de olievaten om het Wilhelmus op te trommelen, de djembe en de tomtom.

Laat die ongeletterde heidenen maar op een paar bongos beuken, dan zijn ze van de straat af en al lang tevreden als ze in het voorbijgaan je portefeuille kunnen rollen!

En voor de man in de straat die wel van André Hazes houdt maar niet van het pijporgel en meent dat het instrument uitsluitend te maken heeft met een repressieve achter haalde geloofswereld moet de jaarlijks terug kerende orgelzomer met ontzettend veel Bach in de aanbieding maar eens goed in de gaten houden en niet te veel klagen over het weer of de wederhelft.

Wie wil niet eens huiverend van wellust aan den lijve de fysieke kracht van een orgel voelen?

De bonkende bassen als een regen van vuist slagen voelen in zijn toch al dankzij over matig drankgebruik overgevoelige brandend zure maag en weke onderbuik! De ballen die resoneren op de maat van de voet pedalen.

Vertoeven in hogere sferen tussen het ijlste, geheimzinnige gefluister op zolder en ‘t diepste onder aardse gegrom van uit de vergeten, verzegel de kelders van de mensheid, die schat kamer vol hemelse en helse klanken, verdrongen herinnering en aan eeuwen oude vergeten religieuze rituelen van lust en pijn …Kijk uit! Voor je het weet slaat de vloek van de faraos weer toe en wat dan?

 

Fred van der Wal, Oldeboorn, 1999.

 

Uitgelicht:

 

 

 

 

 

 

rood

 

licht / lucht

  

zand

 

water 

 

land

 

 

 

 

 

foto in twee /nu/ drie versies

 

Wie heeft er voorrang?

 

 

 

 

0:    de fietser achter de paal

 

 

0:    een andere auto

 

 

0:    de trein naar Deventer

 

 

0:    geen voorkeur

 

 

 

Als enige staker ( zover ik weet) zal ik die klus dan ook zelf ter hand moeten nemen

Nu het nieuwe beleid een feit is hier op dit weblog, komen er weer diverse figuren onder hun steen vandaan gekropen, denkende hun slag te kunnen slaan

Ze vallen meteen maar met de deur in huis met een stevig metablog

 

http://www.vkblog.nl/bericht/305412/Cultuurkritiek_van_Belgische_moderator_verdient_een_pluim!

 

Ik dacht dat dat nu juist verboden was

Maar wie ben ik ?

 

Overigen wordt daar bewezen niet goed te kunnen lezen

Ik ben al sinds tijden voorstander van zelfmoderatie van je eigen reactieruimte

Maar de praktijk is nu dat ik gedwongen wordt door de redactie om,of mijn reactieruimte te sluiten, of om er vierentwintig uur per dag toezicht op te houden

De beide opties zijn uiteraard onwerkbaar, althans voor mij

In tegenstelling tot velen hier heb ik naast mijn blog ook nog andere verplichtingen

 

Het enige wat ik van de redactie wil is dat ik :

 

A:  door hen gewaarschuwd wordt als er iets onbetamelijks in mijn reactieruimte staat

 

En

 

B: vierentwintig uur de tijd krijg om ZELF mijn reactieruimte op te schonen

 

Zolang dat niet kan, ben ik genoodzaakt de staking door te zetten

 

Overigens wordt de sfeer door de laatste maatregelen er niet beter op

 

Moet mij nog van het hart dat ik in al die jaren dat ik hier blog nog nooit de redactie heb gewaarschuwd als doormiddel van een bijdrage die iedereen mee kon lezen

In het gewone leven dop ik mijn boontjes ook voor het overgrote deel zelf

En dat lukt mij op mijn weblog ook zeer zeker

Daar heb ik geen anonieme kliklijn voor nodig

Daar gebruik van maken laat MIJN mindset in ieder geval niet toe

 

Vriendelijke groeten iedereen

En nu ga ik weer verder met staken

 

PS

Voor de zekerheid zet ik deze bijdrage ook maar op mijn blogspot blog

Want voor je het weet is ie weg

 

 

http://elydewaal.blogspot.com/

 

Treurende wilg, Sassenpoort indringend en indrukwekkend aanwezig op de achtergrond

 

 

De lente wil nog niet doorbreken: het blijft grijs en grauw

 

 

De boten in de gracht bij de Groot Wezenland liggen er nog onaangedaan uit 

 

 

in mei zal het er veel fleuriger uitzien en zullen honderden planten de dekken sieren 

 

 

het bruine huuske?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soms hou ik me ook

met andere dingen

bezig dan de

kunst......

 

Laatst een mail opgezet en weggestuurd voor een (onmondig) slachtoffer van seksueel misbruik.

 

Het is een laatste speldeprik daar een heel leven  is geruineerd.

 

Over het proces van dit aangifte 'project' zal ik verslag doen op het Volkskrantblog.

 

Bij deze mijn eerste verslaglegging.

.

.

.

.

.P.S.

 

N.A.V. DE BIJDRAGE ONTSTAAT GEEN DISCUSSIE.

.

.

.

.  

DE MAIL LUIDDE:

..

.

.

Onderwerp: Aangeven seksueel misbruik

.

.

.

.

BESTE BELEIDSMEDEWERKER,

.

.

.

.

.

.

Bij deze wil ik aangeven dat ik seksueel misbruikt ben in internaten die verbonden waren aan de Katholieke kerk.

Het langste misbruik gebeurde door broeder M. in Don Bosco te Rotterdam.

Daar heb ik ongeveer 8 maanden gewoond.

Het seksueel misbruik vond gedurende die maanden minstens een keer per week plaats.

Dit misbruik heeft me ernstig vervormd.

Inmiddels ben ik 68 jaar.

Bijzonder hoopvol dat dit nu landelijk de pers bereikt.

Ik hoop, dat mede door mijn aangifte, een begin wordt gemaakt aan het uitroeien van seksueel misbruik van kinderen.

.

.

.

           In afwachting op uw schrijven

.

.

.

.

.                         Met vriendelijke groet

.

.

.

.                                       ....................

.

.

.

.

.

.

.DE MAIL DIE TERUG GESTUURD WERD LUIDDE:

.

.

.Beste...............

 .

.

.

.Graag antwoord ik uw mail.

Uw bericht valt, zoals u zult begrijpen,bij Hulp en Recht binnen tussen vele andere, verwnte mails.

Het is goed dat velen zich herkennen in wat anderen publiekelijk gezegd hebben, en dat de negatieve kanten van de vroegere internaatsopvoeding naar voren komen.

De herinneringen hebben littekens achtergelaten, en het is niet zeker of die ooit nog helemaal verdwijnen.

Hulp en Recht verzamelt momenteel de meldingen die binnenkomen, en stuurt u hiermee een bevestiging van ontvangst en de belofte van vertrouwelijke behandeling.

Over een paar weken hoort  nader van ons.

.

.

.

.

.

.

 

Met vriendelijke groet,

.

.

.

.

.

.

.

.

Een beleidsmedewerker van Hulp en Recht.

. .

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In vier afleveringen worden Ellen ten Damme, Henk Westbroek, Thomas Berge en anderen. in het EO programma Matthäus Masterclass klaargestoomd voor een uitvoering van de Matthäus- Passion (VK,9 maart).  Waarom, vraag ik me af. Willen deze artiesten bewijzen dat ze het klassieke werk aankunnen?  Beoordeeld op klassiek geschoolde zangvaardigheid zullen ze de toets der kritiek niet doorstaan. Is het een poging om door een populaire benadering de belangstelling voor de Matthäus Passion te vergroten?  Daar zijn echt betere methoden voor. Zoekt de EO naar een succesvol nieuw programma? Laat het gezelschap deelnemen aan ‘Drie jaar in de  rimboe zonder seks’ en de kijkcijfers zijn gered, maar ga niet aan de haal met wat zich al bewezen heeft.  Laat alles van waarde  zijn waarde behouden.  Dat geldt, wat mij betreft, zowel voor Ellen ten Damme als voor de Matthäus Passion.

 

Circus ajm

_____________________

ajm.web-log.nl

 

 

Plastic, we kunnen niet meer zonder. We gooien het plastic net zo makkelijk weg : de plastic zakken die we in de loop van ons leven verzamelen, lege waterflesjes, doppen, plastic verpakkingsmateriaal en andere voorwerpen van plastic. Een deel van dit afval komt uiteindelijk in de oceanen terecht en via de vissen belandt het op ons bord. “Eet smakelijk”…!

 

Plastic Soep. Een prachtig vormgegeven boek geschreven door Jesse Goossens, gaat over dit enorme afvalprobleem. “Daar waar Al Gore in The Inconvenient Truth de klimaatverandering op kaart heeft gezet, wil het boek Plastic Soep dat doen met de gevolgen van plastic vervuiling voor onze oceanen, het milieu en onze gezondheid”. Zo luidt de pakkende tekst bij de aankondiging van het boek op de website van Jesse Goossens. Prinses Irene met haar belangstelling voor natuur en spiritualiteit schrijft het voorwoord in het boek en ondertekent als ambassadrice van het Dolphin Fund. “Hoe krijgen we het toch voor elkaar om er met z’n allen zo’n soep van te maken”? Vraagt ze zich af.

 

Jesse Goossens is een veelzijdige, maatschappelijk geëngageerde vrouw. Na haar studie Nederlandse taal en letterkunde, heeft ze o.a. gewerkt voor de radio, voor enkele uitgevers en voor het theater. Daarnaast heeft ze ook boeken geschreven, zoals “Right To Play” (hoopgevende verhalen uit vluchtelingenkampen en traumagebieden in Palestina, Rwanda en Mali); “Vrouwen die de wereld veranderen” (portretten van voorvechtsters voor een sociaal rechtvaardiger wereld) en bijvoorbeeld ook een boek over de geschiedenis van het Tuschinski Theater.

 

Vreemd is het dan ook niet dat haar Uitgever, Lemniscaat, Goossens benadert om over het probleem plastic soep een boek te schrijven. Aanleiding voor deze opdracht is een project dat op 22 april 2009 van start ging: A Convenient Truth, ofwel ACT. Jonge Nederlandse wetenschappers gaan op zoek naar oplossingen voor de belangrijkste wereldproblemen en brengen de gevonden oplossingen in de praktijk. De plastic soep is het eerste probleem waarover de wetenschappers zich zullen buigen. Eerst moest er een boek komen waar het probleem geïntroduceerd werd en waarin de oplossingen die er over de hele wereld al op zijn gevonden of zijn bedacht, werden beschreven. En dat boek werd Plastic Soep. 

 

Goossens richt zich in haar boek met name op de Great Pacific Garbage Patch, de plastic deeltjes die in het noordelijk deel van de Stille Oceaan drijven. De soep, ook wel drijvende afvaleilanden van plastic genoemd, bevindt zich in een zogenaamde gyre, een plek in de oceaan waar verschillende zeestromen in een gigantische cirkelvormige beweging bij elkaar komen. Dit gebied is door Charles Moore bij toeval in 1997 ontdekt toen hij met zijn catamaran door de Noord-Pacifische Gyre zeilde. Plastic van over de hele wereld stroomt naar deze plek toe door de verschillende oceaanstromen. Vermoedelijk zijn er meer van dit soort verzamelplekken in de oceanen en zeeën. Het wordt ook wel een afvalkerkhof genoemd. Je vindt er niet de “verse” stukken plastic afval (waterflesjes, tasjes) maar het plastic afval in kleine deeltjes. Tachtig procent van al deze vervuiling is afkomstig van land, de rest is van schepen afkomstig. De drijvende plastic deeltjes lijken sterk op plankton en worden opgegeten door vogels, vissen en andere dieren. Zodoende komt het plastic met giftige stoffen terecht in de voedselketen met schadelijke gevolgen voor mens en milieu.

 

De schrijfster wil niemand aanwijzen als dé schuldige voor het probleem. Wél wijst ze op de grote rol van de plasticindustrie. In een interview met het weekblad De Groene Amsterdammer noemt ze de plasticindustrie zelfs "plastic maffia" waarbij ze een vergelijking maakt tussen de plasticindustrie en de tabakindustrie. De tabakindustrie heeft ook jaren lang onderzoeken gesubsidieerd die moesten bewijzen dat roken niet schadelijk was. In haar boek komt het er uiteindelijk op neer dat iedereen verantwoordelijk is voor het ontstaan van deze immense hoeveelheid plastic afval: consumenten, producenten en overheden zijn met z'n allen verantwoordelijk. 

 

Oplossingen die in het boek worden besproken variëren van macro- tot microniveau. De Verenigde Naties (VN), overheden, producenten, wetenschappers en consumenten kunnen ieder bijdragen aan een oplossing voor het probleem. Als oplossing kan gedacht worden aan o.a. het recyclen van plastic, het verbieden van plastic dat bestemd is voor eenmalig gebruik (plastic zakken, wegwerpbestek) en het ontwikkelen van andere soorten plastic waar geen gifstoffen meer inzitten en dat zo lang mogelijk gebruikt kan worden.

 

In het boek worden interviews met deskundigen, wetenschappers, idealisten, vertegenwoordigers van de plasticindustrie en beleidsmakers uit een aantal landen afgewisseld met blogs waarin ze haar indrukken beschrijft. Bladerend door het kleurige en van mooie illustraties voorziene boek, zou je niet denken dat het boek over zo’n omvangrijk probleem gaat. Het was de bedoeling van de schrijfster dan ook niet om er een ellendig verhaal van te maken. Wel krijg je als lezer een impressie hoe immens het probleem is en word je zó met de feiten op de neus gedrukt dat je als lezer/consument de motivatie krijgt om zelf iets aan het plastic afval te doen, waarvoor de schrijfster ook een aantal oplossingen aanreikt. Zelf denkt Goossens dat Plastic Soep geen antiplasticboek is geworden, maar ze durft inmiddels wel te beweren dat de plasticvervuiling op z’n minst een even groot vraagstuk is als de klimaatcrisis.

 

Goossens noemt het boek Plastic Soep een eerste verkenning. Aangezien ze slechts drie maanden de tijd had om dit boek te schrijven over een voor haar nog onbekend onderwerp, heeft ze in korte tijd veel boven water gehaald aan informatie.

 

Plastic soep. Overal in de wereld worden oplossingen bedacht en zijn mensen al bezig om bijvoorbeeld stranden schoon te maken. Minister Cramer trok eind oktober 2009 bij de EU aan de bel om actie te ondernemen tegen gebieden met 'plastic soep'. In Nederland wordt eindelijk gestart met het gescheiden inzamelen van het plastic afval en ook recycling krijgt de aandacht. Het is een begin om iets aan het probleem te doen.

 

 

 

Video Plastic Soep:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

 

Plastic Soep

Jesse Goossens

Lemniscaat, 2009

 

ISBN: 978 90 477 0177 4

 

Links:

 

http://www.plasticsoep.nl

http://www.algalita.org

http://www.jessegoossens.nl

http://www.imares.wur.nl/NL/onderzoek/dossiers/plasticafval/

http://www.ikprikmee.nl/media/PDF/Plastic-soep-NRCnext.pdf

http://www.ikprikmee.nl/

http://www.zwervendlangszee.nl/

 

http://www.kimointernational.org/Portals/0/Files/Annual%20General%20Meeting/Drifting%20Along%20the%20Seashore.pdf

 

http://www.kimointernational.org/Home.aspx

 

http://www.chrisjordan.com/current_set2.php?id=11

 

Message from the Gyre

 

These photographs of albatross chicks were made in September, 2009, on Midway Atoll, a tiny stretch of sand and coral near the middle of the North Pacific. The nesting babies are fed bellies-full of plastic by their parents, who soar out over the vast polluted ocean collecting what looks to them like food to bring back to their young. On this diet of human trash, every year tens of thousands of albatross chicks die on Midway from starvation, toxicity, and choking. To document this phenomenon as faithfully as possible, not a single piece of plastic in any of these photographs was moved, placed, manipulated, arranged, or altered in any way. These images depict the actual stomach contents of baby birds in one of the world's most remote marine sanctuaries, more than 2000 miles from the nearest continent.

 

 

 

De nieuwe regels van de Vkblogredactie dwingen mij om voorlopig geen bijdragen meer te plaatsen

Mijn bijdragen komen meestal in de avonduren tot stand, vaak als reactie op een nieuwsbericht wat ik gelezen of gehoord heb

Niet zelden kan de inhoud controversieel zijn en controversiële reacties oproepen

Na plaatsing hebben de trollen meestal vrij spel om de ergste reacties te plaatsen

Des nachts heb ik niet de mogelijkheid de reactieruimte te modereren en overdag ben ik wegens werk ook meestal niet in de gelegenheid dat te doen

 

Oké, dit was het dan voorlopig

Zodra deze razzia ronde van de Vkmoderator voorbij is en ik weer veilig mijn bijdragen kan plaatsen probeer ik het weer

De trollen hebben deze slag gewonnen

Gefeliciteerd daarmee

 

Verder iedereen veel plezier met de Libelle blogjes die dit eens zo mooie weblog voortaan alleen nog zullen sieren

 

Ik zal hieronder geen reacties toestaan, want dat schijnt niet meer te kunnen, dus dat waag ik er niet meer op

 

Voor nu welterusten en morgen gezond weer op

 

UPDATE 17:00

 

Voorlopig zal ik mijn blogs schrijven op

 

http://elydewaal.blogspot.com

 

 

 

 

 

 

FLARD WANHOOP BESCHREVEN:

 

HET LEVEN IS EEN MODDERPOEL DAT AAN

 

ERNSTIG BEDERF ONDERHEVIG IS EN

 

WATERTRAPPEL IK MET ONHOORBAAR

 

GEROEP TEGEN DE WAND VAN DE ZWART

 

GEBLAKERDE NACHT.

 

 

 

GLIMP VAN DE HOOP:

 

 

 

ALS DE LIEFDE WANHOOPSSTRUIKELINGEN

 

OVERWINT RUIKT ZE STERKER DAN EEN

 

ONUITROEIBARE ESSENCE VAN ZWOELE

 

WERVELWIND.

 

 

 

 

 

 

 

.