Muziek

Al een paar maanden ben ik van plan om hier eens een blogje aan te wijden. Het kwam er echter niet van. Vandaag, na het afschuwelijke nieuws over de moord op het meisje Milly Boele, vind ik een goed moment voor wat rust. Ik heb helemaal geen zin om te speculeren over die moord. Ook even geen zin in politiek gedoe en discussies.

Jack Savoretti is een Engels-Italiaanse singer-songwriter die folk-popmuziek maakt. Hij is pas 26 jaar, groeide op in Londen, reisde daarna door Europa, om uiteindelijk in Zwitserland te belanden op een Amerikaanse school. Zijn werk is vergeleken met onder meer Simon & Garfunkel en Bob Dylan.

Geniet van deze indrukwekkende live versie van Harder Than Easy:

Het is vrijdagavond en ik zit in de trein richting Nijmegen. Er is weer van alles aan de hand met de spoorwegen. Er is een trein uitgevallen en de wagon zit bomvol. Ik heb mijn fiets op de daartoe bestemde plaats gezet en zit er zelf naast. Ze krijgen de kleren maar. Een geblondeerde vrouw met behoorlijk wat mascara, een strakke spijkerbroek en een handtas met luipaardprint vindt het allemaal maar asociaal en ze duwt mijn fiets een klein beetje aan de kant zodat ze nog net op het klapstoeltje naast me kan zitten. Even later komen er twee mannen, een jongere en een vijftiger de trein in. Ze beginnen aan mijn fiets te trekken en plaatsen hem uiteindelijk aan de overkant van het gangpad. “Ze weten in ieder geval hoe het werkt.” zeg ik tegen de blondine die me niet verstaat omdat ik net een slok bier naar binnen klok. Ik verslik me. “Oh is die fiets van jou?” zegt de vijftiger die me blijkbaar wel heeft verstaan en net plaats heeft genomen op de plek waar zojuist nog mijn fiets stond. “ja, en hij mag daar officieel gewoon staan. Eerst de fiets, dan de mens”. zeg ik en ik wijs naar de sticker boven de plek des onheils “ fietsen voorrang!”. “Ja, sorry hoor, dat wist ik ook niet, ik reis nooit met de trein.” mompelt de man in zijn snor. “Maar ík weet ik het wel. Ach het geeft niet, de fiets staat nou ook goed.” en ik drink nog een slok.

Nu even  geen gelul. Ik pak mijn Molière en schuil me achter het rode kaftje. In een dorp stappen twee jongens in militair tuniek de trein in. Ik doe of ik ze niet zie. De blondine is inmiddels zonder groeten vertrokken en de twee ordeverstorende collega’s ook. Een van de jongens gaat naast me zitten. “Is het een interessant boek dat u aan het lezen bent?” zegt de knaap en hij kijkt me met onscherpe blik aan. Zal ook wel aan het bier gezeten hebben. Ik moet nu wel reageren. Eigenlijk heb ik deze positieve aandacht ook wel verdiend.

“Het is een boeiend werkje.”

”Hoe heet het?”

“De misanthroop. Een in oude spelling vertaald toneelstuk van de Franse auteur Molière.”

 “Waar is het mee te vergelijken?”

”Ik weet het eigenlijk niet.”  (ik probeer na te gaan of ik een film ken met hetzelfde thema, maar het lukt me niet). “Het gaat over iemand die niet van mensen houdt. Hij raakt steeds in ze teleurgesteld omdat hij zegt wat hij denkt en daar zijn de mensen niet zo van gediend.”

 “Een soort Wilders dus.”

 “Ja, misschien wel ja, zo had ik het nog niet gezien.” “wat doe jij voor de kost?” vraag ik hem om het gesprek op gang te houden.

“Ik lig hier in de buurt bij Driebergen. We hebben twee nachten in een tent doorgebracht, tent opbreken en dan weer opzetten, en dat in die kou  …”

“Ja, die koude gaat in je vingers zitten en als het te lang duurt kun je ze niet meer bewegen.”

Ik denk aan september 2001. Noorwegen. Gebergte. Ex-s. is inmiddels drie maanden zwanger. We kamperen in het wild op een meter of 1000 hoogte. Het is nog zomer, maar we beginnen en eindigen de dagen met vorst. Ik krijg mijn vingers niet meer gebogen en moet toezien hoe ex-s. de tent afbreekt. Als we weer in de bewoonde wereld aankomen horen we in een benzinestation dat twee dagen daarvoor een aanslag is gepleegd op de Twin Towers in New York

De conducteur komt langs. De jongen laat zijn OV-kaart zien. Geboortedatum september 1991.

Sjaal draait: Titus Andronicus: A More Perfect Union

Maria João Pires

Pianiste Maria João Pires, geboren in juli 1944 in Lissabon, begon piano te spelen toen ze drie was. Sinds 2006 woont ze in Brazilië. Haar eerste recital gaf ze op haar vijfde en ze speelde pianoconcerten van Mozart voor publiek toen ze zeven was. Op haar negende kreeg ze een belangrijke prijs voor jonge musici in Portugal.

Van 1953 tot 1960, studeerde ze compositieleer, muziektheorie en muziekgeschiedenis aan het Conservatorium van Lissabon, waar ze op haar zestiende afstudeerde. Daarna vervolgde ze haar studie in Duitsland.

  Een masterclass bij Maria thuis

Toen ze de Internationale Beethoven Bicentennial Westrijd won in 1970 in Brussel, kreeg ze pas echt internationale roem. Sinds die tijd trad ze regelmatig op met gerenommeerde  orkesten over de hele wereld.

In 1986 debuteerde ze in London begeleid door violist Augustin Dumay en in Canada met het Montreal Symphony Orchestra. Maria Pires en Augustin Dumay speelden  kamermuziek door heel Europa. Met cellist Jian Wang treden beide musici ook regelmatig op als trio.
Pires nam in 1987 deel aan het inwijdingstournee van het Gustav Mahler Jeugd Orkest geleid door Claudio Abado. Drie jaar later trad ze opnieuw op met Abado, ditmaal met het Wiener Philharmoniker tijdens Paaseditie van de Salzburger Festspiele. Ook trad ze vaak op met het Berliner Philharmoniker Berliner het Amsterdamse Concertgebouworkest o.l.v. Riccardo Chailly.
Pires geeft zelf ook les en masterclasses( zie video). Emmanuel Strosser uit Strasbourg, finaliste in 1991 in de Clara Haskilwedstrijd is een van haar leerlingen.

links Arthur en rechts Lucas, wereldpianisten op weg...

Optreden bij Prinsengrachtconcert

Uitverkochte zalen met wachtlijsten in Nederland alleen al. Dat is heel bijzonder! De Nederlandse pianovirtuozen en broers  Lucas (17) en Arthur (14) Jussen worden door hun lerares Maria Pires tot de grootste pianotalenten ter wereld gerekend. Toen Pires nog in Portugal woonde (voor 2006) reisden de broertjes meermaals met hun moeder van Hilversum naar Lissabon om daar les van Maria te krijgen. Lees maar:

http://www.keizerkarelpodia.nl/pub/index.php?i=get_performance&page=9099,128,,0,128,&id=49545

Hier nog een extra bericht over het feit dat er zeer voorzichtig met het talent van deze jongens wordt omgesprongen. Ze worden niet uitgebuit. Hun talent wordt gekoesterd evenals hun persoonlijke welzijn. http://www.telegraaf.nl/binnenland/6266422/__Pianobroers_op_toplabel__.html?p=35,2 

We zullen beslist meer van hen horen.

Er schijnt onlangs een cd van hen te zijn uitgebracht maar ik heb nog geen tijd gevonden om achter meer gegevens te komen.

Hier nog een you tube na een concert. Met ouders en grootouders van beide kanten.

http://www.youtube.com/watch?v=nrMvPCf5cRk

http://www.bach-cantatas.com/Bio/Pires-Maria-Joao.htm website

Lucas en Arthur Jussen:

De Nederlandse pianovirtuoze broers Arthur en Lucas Jussen volgen ook lessen bij Maria Pires.http://www.kunstbus.nl/muziek/lucas+en+arthur+jussen.html

Afgelopen week bij De Wereld Draait Door:

http://www.youtube.com/watch?v=09UZEPcgQqc

 (bronnen: internet)

(Foto: website Maria Pires)

(foto Lucas en Arthur; website internet)

In verband met de 75^e boekenweek waren Tommy Wieringa en Stijn van der Loo uitgenodigd.

Beiden waren gisteravond (12.03.2010) in het ICO Gebouw in Assen.

Tot de pauze vertelde Tommy Wieringa over zijn werk.

“Genieten” hoor je de topschaatsers en topschaatsters regelmatig zeggen. Een nieuw “modewoord”?

Gisteravond was het ook “genieten” - ik weet zo snel geen ander woord - wat die twee ten gehore brachten.

Je mocht Wieringa tijdens zijn “verhaal” met een vraag onderbreken. Dat zei hij met de pauze in het vooruitzicht.

Met zijn fluwelen stem boeide hij de zaal met verhalen over zijn werk en het verleden, waarin hij Assen, Dwingeloo, Diever en Groningen ook noemde. Hij verhaalde over de winkel van zijn moeder, die hem “onbeschaamd (maar trots)” promoot(te) door zijn boeken in haar winkel te leggen en de klanten erop te wijzen. Over zijn meedoen in het rugbyteam van Dwingeloo en over het moeten stoppen vanwege een herniaklacht. Over personen die hij daar ontmoette en van wie hij een aantal opmerkelijke en amusante uitspraken in zijn boeken had gebruikt.

De boeken “Joe Speedboot” en “Caesarion” had ik van thuis meegenomen voor een originele handtekening van de schrijver. Dat is gelukt.

Stijn van der Loo kruipt na de pauze in de huid van componist Smet in zijn stuk “Het lichaam liegt nooit”. Het was een heel interessant optreden met prachtige muziek erbij. Heel knap gemaakt en gebracht. Ik ben heel blij dat ik na de pauze ben gebleven!

Van der Loo zou eigenlijk last moeten hebben van een flinke jetlag, omdat hij nog dezelfde dag uit Seoul was komen vliegen. Tijdens zijn optreden was daar gelukkig niets, maar dan ook niets, van te merken.

In Het lichaam liegt nooit is de componist Theofilius Smet niet vooruit te branden. Hij had de opdracht gekregen tot het componeren van een 'stuk van grote schoonheid'. Zijn vrouw helpt hem niet bepaald in zijn concentratie, maar het is een misverstand te denken dat hij zich wel zou kunnen concentreren als hij alleen was geweest.  Zijn eigen lichaam is de grootste bron van rusteloosheid.

[Stijn van der Loo is zanger, componist en literator. Na jarenlang met zijn a-capellagroep Intermezzo de wereld te hebben rondgereisd sloeg hij in 1998 een nieuwe weg in. Hij schreef de door literaire prijzen onderscheiden romans De Galvano (2004) en De held Jacob Mulle (2006). Hij publiceert regelmatig korte verhalen in diverse (literaire) tijdschriften en zette voor de bundels Licht (2006) en Requiem (2008) teksten van Huub Oosterhuis op muziek. Daarnaast maakt hij theatervoorstellingen en cd’s. Sinds Nero (2004) en Gezang! (2006) is Het lichaam liegt nooit Stijn’s vijfde solovoorstelling en de derde in de serie eenakters op literaire basis. Het lichaam liegt nooit is een verzameling van muzikale hoogstandjes en tekstuele juweeltjes.]

Op onze eerste Salsa Saturday van de maand maart konden we ons verheugen op de komst van Rodney Aquina en Camille Yannantuono die een workshop Bachata kwamen verzorgen.  Een leuke voorbereiding op onze komende Bachataweek die start op 22 maart. Tijdens de workshop kwamen de deelnemers ook erachter waarom wij Rodney en Camille bijzonder goede leraren vinden. Goede opbouw, duidelijke en rustige uitleg, veel plezier uitstralend. Twee toppers dus, waarbij Camille ook nog veel energie blijkt te bezitten, want na de workshop nam zij geen rust maar heeft tot het einde toe op de dansvloer gestaan, waarbij natuurlijk veel gevraagd werd, maar ook zelf op mannen afstapte om ten dans te vragen. Iets wat bijzonder gewaardeerd werd.
In het voorgesprek wat ik met Rodney en Camille voor de aanvang van de party hadden, konden we ervaringen uitwisselen over het organiseren van grote festivals en een aantal verschillen tussen het organiseren in de USA en Nederland. Leerzaam en ook een bevestiging dat we goed bezig zijn met het Haarlem Salsa Festival. Erg leuk is dat Rodney mij als DJ heeft uitgenodigd op het San Fransisco Bachata International Festival van 12 t/m 19 juli 2010. Het is een festival van maar liefst 8 dagen in het centrum van San Fransisco, waarbij dagelijks zo'n 1000 dansers aan deelnemen. Er is een Salsa en Bachata ruimte waar ik samen met een aantal andere DJ's uit de hele wereld ga draaien. Natuurlijk super om erbij te mogen zijn.

Vrijdag 12 maart was het weer tijd om af te reizen naar Leiden om te draaien bij Dos Bailadores. Nadat ik mijn spullen had klaargezet en de lessen waren afgelopen viel het me op dat stipt om 22.00 uur zich een lange rij bezoekers bij de kassa stonden te wachten om binnen te gaan. Opvallend omdat meestal de bezoekers pas na 22.30 arriveren. Bleek dat de studentenvereniging Sosalsa, nadat ze hadden gekeken of ik inderdaad bij Dos kwam draaien, hun leerlingen een uitje hadden toebedeeld in de vorm van dansen bij Dos met DJ Andres " el Jefe". Goed idee natuurlijk en daardoor stond eigenlijk al vrij vroeg de dansvloer goed vol. Het aantal bezoekers liep alleen maar verder op en dat bleef zo tot bijna bij het einde om 03.00 uur.
Hierna moest ik me weer snel uit de voeten maken, om overdag de voorbereidingen te treffen op Perron 3a van het Station Haarlem, waar vanavond Rodney Aquino en Camille Yarrantuono een workshop komen geven.
Camille belde nog even om te vragen hoe ze vanaf het station naar onze lokatie moest gaan. Het feit dat het op het station zelf zit wordt dus nog steeds moeilijk geloofd, maar vanavond kunnen ze dat met hun eigen ogen zien dat we echt op het perron 3a zitten waar de treinen voor je neus vertrekken. Blijft toch de meest bijzondere dansplek van Nederland.
De thema artiest bij Dos Bailadores was dit keer Ismael Miranda. Het leuke van een thema artiest is dat je wat dieper in de CD-koffer kan duiken om niet alleen de bekende nummers van een artiest te draaien, maar ook wat minder bekend werk kan laten horen.
Ik heb van Ismael Miranda gedraaid:
1. Pero Tu No Estas
2. A Pesar de Todo
3. Abran Paso (Kijk naar deze bijzondere video !)
4. No Me Digas Adios
5. Asi Se Compone un Son
6. Suavecito
7. Yo Tambien Soy Sentimental
8. Terminaron las Palabras
9. Amaneci en Tus Brazos

De Russische uitvinder Theremin himself

De theremin is een bijzonder muziekinstrument dat begin vorige eeuw in Rusland werd ontwikkeld en uitgevonden. De uitvinder Léon Theremin, naar wie het instrument genoemd is, was daarmee tevens de uitvinder van de electronische muziek.

Merkwaardig is het feit dat de theremin op de podia nooit echt is doorgebroken. In de loop der jaren is het muziekinstrument relatief weinig gebruikt. De klank houdt het midden tussen een viool, een operazangeres en een "zingende zaag". In Nederland hebben we onze "eigen" Fay Lovsky, die naast haar vele talenten ook nog over het vermogen beschikt de theremin te bespelen.

Uitvoerige informatie over het instrument de theremin:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Theremin

http://www.youtube.com/watch?v=cd4jvtAr8JM Les 1, hoe bespeelt men de theremin, interessant om te zien!

http://www.youtube.com/watch?v=pSzTPGlNa5U Clara Rocmore(1911) de eerste muzikante die met het instrument optrad. Even kijken:))

http://www.youtube.com/watch?v=SXy7cdiJY6g Nederlandse Fay Lovski die in perfect Frans over het instrument uitleg geeft.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Fay_Lovsky  Fay Lovsky

"Somewhere over the rainbow" op een iets andere versie van het instrument:

http://www.youtube.com/watch?v=K6KbEnGnymk

Deze techneut heeft er blijkbaar ook verstand van. Klinkt vast veel mooier dan kattegejank:))

avatar : theremininstrument, internet

Hier alsnog Uitzending gemist, met dank aan Aad Verbaast:

http://player.omroep.nl/?aflID=10748378 Met Fay Lovsky en de theremin( ongeveer aan het begin)

Zomaar op de late avond

Starend uit het raam

Spiegeling van lampen

Sfeer sereen en warm

Lampjes in de hazelaar

Blijven `t hele jaar door hangen....

Muziek op de achtergrond

"Reflections of my life"

Valt me dat ik daar zo zelden over denk...

http://www.youtube.com/watch?v=79NiN7ISW7E 

The Marmelade met Reflections of my life

(foto patio, de fourageplek van de vogels afgelopen winter: Smokey 2- 2010)

Deze week vond in Utrecht op verschillende lokaties het Utrecht Jazz Fest plaats. Het festival typeert zichzelf als jazz with a bite en dat is precies de goede benaming voor de donderdagprogrammering vanuit  het wereldmuziekpodium Rasa.

Hier gaf het WHO trio, bestaand uit   Michel Wintsch - piano, Bänz Oester - bas, Gerry Hemingway - drums , acte de presence. Een verfrissende samensmelting van tonale en atonale muziek. Gedurft en zeer interactief, met soms een transcendente werking . Invloeden uit de wereld van minimal music,(denk aan John Cage) klassieke muziek en jazz gingen prima samen. Een lange set werd er gespeeld zonder dat de spanningsboog minder werd en de aandacht verslapte. Dat is een knappe prestatie voor een pianotrio dat ook paden naast de reguliere muziek bewust opzoekt. Drummer Hemingway is een fenomeen, op grootse manier weet hij accenten te plaatsen, aan te vullen, weg te laten, met een verfijnde ritmiek en creatieve drum-technieken. De grote kracht van dit trio zit hem in de transparante en zeer cohorente manier van muziek maken.  De titel van hun release 'Less Is More' is typerend voor hun muziek! Een  aanrader!

 WHO trio

Michel Wintsch

Gerry Hemingway

Bänz Oester

WHO trio

videofragment van dit concert, gemaakt door Bernadette van Beurten

tekst en foto's : Koen Scherer

video: Bernadette van Beurten

13 maart 2010

tip:

Lees ook deze recensie van Cees van de Ven van een eerder concert van dit trio en luister hier naar een geluidsfragment.

Binnenkort zal ik op mijn blog een interessant interview plaatsen wat ik heb afgenomen bij vocaliste Simin Tander op 1 maart.

Dit jongetje, of meisje, dat weet ik niet zeker, staat op een cacaozakje afkomstig uit het Spaanse Girona. Daar staat een chocoladefabriek, genaamd Torras S.A. waar deze instantchocoladedrank gefabriceerd wordt.

Met name de sepia getinte foto op het pakje trok mijn aandacht. Al wekenlang kijkt het chocoladesmikkelende gezichtje mij aan vanachter de suikerpot en melkkan. Ik vind het een mooie en artistieke reclame. Het kind, "Sjakie van de chocoladefabriek" (?) likt z`n vingers erbij af.

(foto`s: Smokey 10-3 2010)

http://www.youtube.com/watch?v=m7XJgcjc_jY De muziek is ook lekker!

A SUNSHINE A DAY

BRINGS PEACE AND TRANQUILLITY

KEEPS DOCTORS AWAY

  Afgelopen weekend  voeren we mee op het binnenvaartschip van mijn dochter en schoonzoon. 's Ochtends vroeg rond kwart voor zeven stonden we buiten op het achterdek.

Het had die nacht een graad of vijf gevroren, dus het was behoorlijk koud en daardoor kraakhelder. 

Het leverde een wonderschoon schouwspel op van blauw, violet, paars, rose en oranje gekleurde tinten in de lucht. Daar wil ik jullie eens even van mee laten genieten.....

En als extraatje zit er onder de laatste foto een nummer geplakt, van het nieuwe album van Libera: Touch the sky

Momenteel is Wibi Soerjadi druk bezig met repeteren voor zijn nieuwste concerten. Samen met zijn regisseur en technici bereidt hij zich voor op de optredens in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam die morgen en overmorgen, vrijdag 12 en zaterdag 13 maart a.s. plaatsvinden.

In oogstrelend decor met feeërieke lichteffecten speelt hij een zeer afwisselend programma waaronder klassieke meesterwerken van Liszt, Schumann en de Schilderijententoonstelling van Mussorgski.  Daarbij brengt hij eigen bewerkingen ten gehore van populaire musicals zoals Beauty and the Beast,
The Lion King en The Phantom of the Opera.

Met videoprojecties en een Uri Rappaport- lichtdecor van Uri Rappaport bouwt regisseur Jos Groenier dit programma tot een indrukwekkend kijk- en luisterspel  voor oog en oor.
Kaarten vanaf 15 euro zijn verkrijgbaar op www.luxor.nl of telefonisch: 010 - 484 33 33 ,dagelijks tussen 12.00 en 18.00 uur.

De aanvang is om 20.00 uur.

Wibi vierde onlangs ( 3 maart) zijn 40e verjaardag. Kijk op de website met tal van foto`s toen Wibi jong was.  Zeg nou zelf: hij is niet echt  veel veranderd.

http://www.soerjadi.com/

(foto Wibi Soerjadi van Wibi`s website) 

Vorige week is de Turkse inzending voor het komende Eurovisie Songfestival bekendgemaakt. De populaire band maNga zal Turkije vertegenwoordigen met het liedje “We could be the same”. Kijk en luister hier:

Naast veel prijzen in eigen land, won maNga in 2009 ook de MTV Awards voor ‘Beste Turkse Act’ en ‘Beste Europese Act’. Het genre is moeilijk in één woord te bevatten. Alternatieve rock, met hip-hop, rap en electronische elementen, en in de verte ook wat invloeden uit de traditionele Turkse muziek.

Het is een gedurfde inzending voor het, vaak een beetje suffe, Eurovisie Songfestival. Alsof Nederland zou worden vertegenwoordigd door Anouk. Daar is dit het best mee te vergelijken. Het is bekend dat Anouk best zou willen overwegen om, onder de juiste voorwaarden, de Nederlandse inzending te zijn. Maar goed, de omroeppolitiek in Hilversum maakt dat momenteel onmogelijk.

Turkije daarentegen, staat er wel om bekend ieder jaar één van hun grotere artiesten uit te nodigen om het land te vertegenwoordigen. Nou zijn songfestivalliedjes over het algemeen niet zo uniek, want het moet nu eenmaal een breed publiek aanspreken, en de tekst mag niet te ‘uitgesproken politiek’ zijn.

In het liefdesliedje ‘We could be the same’ omzeilt maNga deze regels op originele wijze. Het is geen politiek beladen tekst, maar voor de goede verstaander is de bredere boodschap wel duidelijk. Wat mij betreft is dit nu al een van de meest geslaagde inzending voor het Songfestival van 2010! Hieronder de hele tekst van het liedje:

We could be the same
You could be the one in my dreams
You could be much more than you seem
Anything I wanted in life

Do you understand what I mean?

I can see that this could be faith
I can love you more than they hate

Doesn’t matter who they will blame
We can beat them at their own game

I can see it in your eyes
It doesn’t count as a surprise
I see you dancing like a star
No matter how different we are

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

And I feel I’m turning the page
And I feel the world is a stage

I don’t think that drama will stop
I don’t think they’ll give up the rage

But i know the world could be great
I can love you more than they hate

Doesn’t matter who they will blame
We can beat them at their own game

I can see it in your eyes
It doesn’t count as a surprise
I see you dancing like a star
No matter how different we are

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

No matter what they say
No matter what they say

We could be the same
No matter what they say

Een poosje in Morpheus armen liggen..... wie wil dat, of wie wil dat niet?

Maar even heel wat anders: Joost is vandaag  jarig. Vanaf deze lokatie en alle andere bloglokaties waar mensen achter het scherm zitten die willen meedoen:

Van harte gefeliciflapsteert Joost!

http://www.morpheus11.com/

Curieus en indrukwekkend virtueel gedicht van ca. twintig minuten,

 te zien en te beluisteren via de link.

A poem from space. Amazing.........

N.B. Einde filmpje bij "repeat".

(met dank aan Area 1313 voor `t lenen)

(foto: fragment van standbeeld Lessing bij Tiergarten in Berlijn- afb. internet)

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Morpheus_(mythologie)

Avatar van de dag, huissfeerplaatje,  foto Smokey 2010

Cute Girl Has Amazing Beat Box Skill - Watch more Funny Videos

http://www.break.com/index/cute-girl-has-amazing-beat-box-skills.html

Ik heb gisteren het geneogen gehad 'mee te reizen' met carmen Souza en haar band. Eerst heeft ze opgetreden bij het radio 6 programma Mijke's Middag. 's Avonds bij de actualiteitenrubriek Dichtbij Nederland op radio 5.

Een korte fotoimpressie

in het Groninger Museum

De bekende IJslandse zangeres waar de modeontwerpers Bernhard Willhelm en Jutta Kraus mee hebben samengewerkt is Björk. In het Groninger Museum zijn foto’s te zien die van haar zijn genomen in ontwerpen van Bernhard Willhelm. Deze foto’s vertellen als ware een verhaal, een droom.

N.B.

Zie ook een eerder blog over Bernhard Wilhelm en Jutta Kraus

Rutger Hauer had nog geen dingen gezien die wij, mensen, ons niet voor konden stellen. Paul Verhoeven's instinct was wellicht al 'basic', maar een rolprent daarover was nog ver weg.

Het was 1969. Acht jaar was ik, en ik keek naar Floris. Geproduceerd door Paul Verhoeven, met Rutger Hauer in de hoofdrol.

Rond dezelfde tijd was Pipi Langkous op televisie. Pippi was het bekendste geesteskind van Astrid Lindgren. Minder avontuurlijk, maar ook bij haar was ik een redelijk vaste gast. Het was een Zweedse serie, maar desondanks zagen we hem in het Nederlands. Net als Floris overigens, maar daar was dat normaal.

En dan was er ook nog een serie van een jaar eerder die 'Samen op 't eiland Zeekraai' heette. Ook naar een boek van Astrid Lindgren, en (dus) ook een Zweedse serie. Maar het grote verschil met Pipi Langkous was dat er in het gezin Melkerson wél Zweeds werd gesproken door vader Melker, dochtertje Malin en de zoontjes Nico, Johan en Pelle.

Dat maakte indruk op me. Veertig jaar na dato hoor ik Malin nog de hond roepen: ,,Bootsman, Bootsman!'' En tegen haar broertje de standaardzin: ,,Pelle, wittoewa?''

Als ik om iets over zeven thuiskom is op Radio3 net 'Hollywood' begonnen. De titel zegt het al, het is een programma over films. Lief vertelt me over haar werk, Oronzo en Cicia dribbelen ongeduldig rond de tafel want het is tijd voor hun rondje. Ik luister dus niet echt wat er op de radio gezegd wordt. Ik heb er dus geen idee van waarom de het-lijkt-of-ik-vlieg-muziek van Sigur Ros gedraaid wordt. Dat is ook niet echt belangrijk. Belangrijk is dat het gedraaid wordt. Het nummer heet Hoppípolla en is... hemels.

Hoppípolla is IJslands en betekent zoiets als 'in de plassen springen'. Een prachtwoord als je het mij vraagt.

Buiten is het frisjes, maar het heeft gelukkig niet geregend. We maken ons avondrondje. Ik heb de muziek van Sigur Ros in mijn hoofd en mijn gedachten dwalen af naar Bootsman, naar Pippi Langkous, naar Floris...

5 maart 16:30. Amsterdam. Osdorp. Regen.

Ik fiets door een zonloze wijk zonder ziel (nee eerlijk, ik heb de zon nog nooit zien schijnen in Osdorp!) en zoek de weg naar Haarlem. Mijn rem staat te strak afgesteld waardoor ik continu bergop moet fietsen en ik heb storm tegen.

Even ervoor heb ik een anderhalf uur durend gesprek gevoerd met een zogenaamde trajectbegeleidster. Ik ben het traject en zij begeleidt mij. Ik denk alleen aan seks en zij denkt aan zo snel mogelijk thuiskomen. Het is fijn om een traject te zijn.

Een half uur later fiets ik door Halfweg met het water in mijn schoenen en scheld mezelf uit. Ik roep af en toe iets in de wind. Thuis neem ik een warme douche en geniet van mezelf.

Vandaag drie keer tegen wildvreemden mijn verhaal verteld.

Sjaal ziet er tegenop binnenkort zijn huis te gaan verbouwen en intussen een maand of wat  met ex-s. en kinderen op minder dan veertig vierkante meter te verblijven.

Maar goed, het zijn mijn kinderen en het is mijn ex.

Ik had eigenlijk mijn hele leven al alleen moeten zijn. Ik gedij niet in een omgeving met mensen die iets van me willen.

Vorige week zat ik op een kunstmatig verwarmd terras van een kroeg met de ex van de vriendin van (mijn) ex-s. Een prettig gesprek. Feest der herkenning. Twee mannen die geen nee kunnen zeggen en dus maar wat aanmodderen, een slinger van - ondertussen ik weet niet hoeveel- ongelukkige exen en kinderen achter zich aan.

Woensdag heb ik het volk weer ontmoet. Stemlokaal Amsterdam-oost. Ik heb mensen hun stem geweigerd omdat ze hun Ausweiss niet bij zich hadden. Een bejaarde, een aantal heetgebakerde Turken en een huilend politiek actief meisje van 18 jaar dat even voor de datum van haar eerste stembusgang haar paspoort was verloren. Ze kwam nog een keer in tranen terug, maar heeft van mij niet mogen stemmen. Regels zijn regels. Een enkeling uitte een dreigement. Ze doen maar. Ik heb tot nu alleen nog maar medelijden met mezelf.

Ondertussen ben ik uitgenodigd door de Blijbrigade te Haarlem. Waarom weet ik ook niet, maar ze moesten mij hebben. De voorzitter heeft flink haar best gedaan om mijn gegevens te achterhalen en het is haar gelukt. I'm in. Ik heb ze even gegoogled en kom op de volgende website terecht: Blijbedrijf. Haarlem staat er nog niet bij. Is dus in oprichting.

Eigenlijk best bijzonder dat mensen aan blijheid denken als ze mijn weemoedige gezicht zien.

Goed.

Sjaal draait: Graham Coxon: In The Morning

En Sjaal draait nogmaals: genius loci,  vriend en collega: Burgundybloommusic. 

Haast onlosmakelijk voor mij bij het woord brug, denk ik aan het nummer ‘Bridge over troubled water’ van Simon and Garfunkel:

Als je je klein en ellendig voelt met tranen in je ogen, troost ik je als een rots in de branding, als een brug over troebel water…..

Als tienjarige, hoorde ik dit nummer voor het eerst en draaide de LP met de gelijknamige titelsong, compleet grijs.

De vertolking van Art Garfunkel met de prachtige climax die hij brengt aan het eind van het lied in combinatie met de overweldigend mooie tekst, raakte me tot op het bot.  Ik kan er nog steeds haast niet met droge ogen naar luisteren.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

De afgelopen jaren heb ik  heel wat bruggen op de foto gekiekt.

Altijd weer een prachtig en machtig gezicht!

Foto: Nieuwe brug over de Ijssel bij Zutphen.

Brug. Een woord met verschillende betekenissen in zich.

Een brug overbrugt iets.

Het verbindt het ene land naar land over diepte, van stad naar stad.

Een brug symboliseert een doorgang naar vrijheid.

Van mens naar mens.

Over een sloot, rivier, kanaal of zee.

Bruggenbouwers.

Nederlanders zijn een kei in het bouwen van bruggen.

Het bedwingen en overbruggen van water.

Maar het zijn ook mensen die onderling nader tot elkaar willen komen.
Een link willen leggen naar betere communicatie, elkaar willen overbruggen.

In de 2e wereldoorlog was Arnhem een brug te ver voor de strijdkrachten….

Ooit heb ik met Gerrit in Zutphen een wandeling gemaakt van brug naar brug.
Wandelend door de uiterwaarden namen we eerst de nieuwe brug over de IJssel en aan de overkant gekomen liepen we langs het water door naar de oude brug.

En …als een kies het begeeft, kan ik altijd nog een brug laten plaatsen.

Mijn schoonzoon die binnenvaartschipper is, bekijkt vanaf de brug hoe de vaarroute wordt uitgestippeld.

Om vervolgens over de loop-brug weer aan land te kunnen komen…..

En wie kent niet de brug der zuchten...

Maar laatst was het verbindingsstuk tussen de glazen van mijn brilmontuur, je raadt het al: de brug, stuk.

En als ik te laat ben met een reactie op een vraag of probleem, wordt het tijd dat ik eens over de brug kom..........

En zo kan ik nog wel blijven doorgaan.

Ter afsluiting daarom - hoe kan het haast ook anders - een compilatie van woord, beeld en geluid met mijn derde favoriete muziekkeuze:

When you're weary
Feeling small
When tears are in your eyes
I will dry them all

I'm on your side
When times get rough
And friends just can't be found
Like a bridge over troubled water
I will lay me down
Like a bridge over troubled water
I will lay me down

When you're down and out
When you're on the street
When evening falls so hard
I will comfort you

I'll take your part
When darkness comes
And pain is all around
Like a bridge over troubled water
I will lay me down
Like a bridge over troubled water
I will lay me down

Sail on Silver Girl,
Sail on by
Your time has come to shine
All your dreams are on their way

See how they shine
If you need a friend
I'm sailing right behind
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind

Poosje geleden stond hier een blog over het improvisatietalent van de humoristische pianist Peter Nero. Voortbordurend op deze rode draad hierbij, met een eindje gouddraad, nog een aantal filmpjes.

Voordat Peter Nero aan een concert of z`n optredens begint, speelt hij wat uit de losse pols om op te warmen en misschien ook om carpaaltunnelblessures te voorkomen.

Bijvoorbeeld deze speciale warming- up-exercitie:

Of deze:

http://www.youtube.com/watch?v=-M7h3wtSG2k

http://www.youtube.com/watch?v=j4U4QzIWMgI

http://www.youtube.com/watch?v=Gi7vk8DNKN8

De pianist, componist, dirigentPeter Nero werd geboren in 1934 en is een levende legende. Ja, met Peter Nero kun je lachen

En dan een "stukje" Chopin...

Avatar" mineraalwater-tv-reclamekreeft  die zingt: "Open up your eyes"....

Het is mijn eigen huisdier, die kreeft, de beste maatjes met kater Smokey.

Een kunst om het stel samen op de foto te krijgen.

 (foto smokey)

Onlangs hoorde ik op de radio een uitvoering van het lied Black is the colour of my true loves hair. Jaren geleden speelden mijn wederhelft en ik dit regelmatig, ik speelde op piano en zong en hij speelde op gitaar de akkoorden die erbij stonden.

Een uitvoering van het lied (in een modern jasje), die ik onlangs op de radio hoorde, maakte mij nieuwsgierig naar de opvallende mannenstem die ik meende te horen.  

(Refr.) Black is the color of my true love's hair
Her lips are like some roses fair
She has the sweetest smile the gentlest hands
And I love the ground whereon she stands

I love my love, and well she knows
I love the ground whereon she goes
I wish the day soon would come
When she and I will be as one

Refr.

I go to the Clyde and mourn and weep
But satisfied I never shall be
I'll write her a letter with a few short lines
and suffer death a thousand times

Refr.:

I love the ground whereon she stands
I love the ground whereon she stands

Schotland

Het lied werd in 1915 bekend in de Verenigde Staten, maar hoogstwaarschijnlijk stamt het uit Schotland. Er bestaan veel versies c.q. varianten van. De melodie is vermoedelijk gebaseerd op een Engelse melodie uit de 18^e eeuw.

Er bestaat ook een versie met andere woorden: Black is the Color of My True Love's Eyes en een Engelse variant met dezelfde woorden maar met een andere melodie: Dark is the Color of my True Love's Eyes.

In mijn zoektocht naar de stem die ik op de radio hoorde kwam ik ontelbare uitvoeringen van het lied tegen, waaruit ik een kleine selectie heb gemaakt met bij elke variant een korte introductie. Maak bij het beluisteren eventueel keuzes, ik wilde zoveel mogelijk variëteit bieden en heb al veel geschrapt.

Traditional, met beelden uit Ierland

Slainte, in close harmony, met diverse instrumenten

Anne van Schothorst, vrije improvisatie op harp. Locatie: een bos

John Barden & Keith Smith, met gitaarbegeleiding

heel basic met zang en gitaar

rockmuziek, met intro op o.a. accordeon en viool

Desideria, lieflijke uitvoering met romantische filmbeelden

Paul Weller, in artistieke vormgeving

Clara Dillon, een mooie, vrouwelijke stem

Voor Geroma, met koor:

Frisse, jonge stemmen in prachtige meerstemmigheid

Chrysty Moore, prettige mannenstem met gitaar

G.E. Smith, weer heel anders maar zeker de moeite waard (klik op het plaatje)

Wendy Sayvetz, met een mooie, wellicht geschoolde stem

Na dagen zoeken vond ik wat ik zocht. Dat dit zo lang duurde kwam door de mysterieuze stem die mij op het verkeerde been had gezet. Op zoek naar een mannenstem had ik de vrouwen links laten liggen maar uiteindelijk bood mijn nieuwsgierigheid een opening. Toen ik de versie van Nina Simone beluisterde viel ik bijna van mijn stoel. Keer op keer was ik langs het youtubefilmpje met haar versie van het lied geflitst, maar uiteindelijk bleek zij de eigenaresse van de mysterieuze stem waar ik al die dagen naar had gezocht.

Luister zelf maar; ik hoor graag wat je ervan vindt.

Nina Simone met ‘Black is the colour of my true loves hair’ (Jaffa remix)

Luka Bloom (broer van Christy Moore). Lebonton

Alfred Deller (klassiek, countertenor). Terracidus

Patty Waters. Blew

Greg Dully. Paull 

Joan Baez. Wiljan.45

© Tekst: Ingrid van den Bergh

© Informatiebronnen:

http://www.contemplator.com/america/blackhair.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Black_Is_the_Colour_(Of_My_True_Love's_Hair)

© Afbeeldingen: internet

Op 12 februari draaide ik bij Dos in Leiden en had als thema artiest dit keer Hector Lavoe uitgekozen. Leuke reacties gekregen op het instellen van van een thema artiest en leuk om te horen dat het wordt gewaardeerd.
Mijn volgende keer bij Dos Bailadores zal zijn 12 maart. Dan is de thema artiest Ismael Miranda - the pretty boy of Salsa.
De nummers van Hector Lavoe die ik heb gedraaid op 12 februari waren:
1. Soy Vagabundo
2. Juan Pena
3. El Rey de la Puntualidad
4. El Cantante
5. La Fama
6. Abuelita
7. Para Ochun
8. Amor Sonado
9. Llore
10. Juanito Alimana
11. Todo Tiene Su Final  (Duh...)

Kijkje vanachter de pc van bovenaf uit het raam op Callejon de las Flores

(bloemenstraatje), waar Marisco meestal zit.

terwijl de muziek van Horowitz op de achtergrond weerklinkt:

http://www.youtube.com/watch?v=L6_SbflSwAg Impromptu van Schubert door Vladimir Horowitz.

Het bloemenstraatje op de begane grond, 

.

en potten bloeiende planten tegen de muren...

Marisco ligt overdag vaak op de bank, postoperatief bij te trekken. Momenteel verblijft mi corazón voor rust en revalidatie in de casa van pa, De verzorging van de inwendige mens is in handen van butler/ manusje van alles Juan. De ritjes naar ziekenhuis en therapie komen voor rekening van chauffeur en tuinman Tonio, die samen met Juan ook de boodschappen doet. Het is de best denkbare optie die er momenteel is.

Helaas kan ik er nog steeds niet heen vanwege werk en bezigheden hier en bovendien zou ik daar maar in de weg lopen en tot last zijn.  Voor een paar dagen heen en weer reizen zou "gekkenwerk" zijn.  Ook dat is onder deze omstandigheden dus niet de best denkbare optie. Van de weeromstuit ben ik echter niet door het huis gaan ijsberen. Bezigheden binnenshuis hebbende, zegt een ouderwetse zegswijze. We bellen en mailen en de tijd, die wonden heelt, verstrijkt. En inderdaad, al probeer ik flink te zijn... of te doen, ik maak me wel degelijk zorgen, gelijktijdig wetend dat dit zinloos is. Niets menselijks is mij vreemd.

Marisco heeft nog steeds veel pijn al gaat het daarmee nu al iets beter. Het lopen met krukken vergt oefening en baart kunst. Helaas kan ik als ik daarginds ben niets doen en hier heb ik nog meer dan voldoende af te wikkelen. Dozen vol inhoud van overjarige ordners gingen al door de papierversnipperaar. Kasten worden geïnspecteerd op wat overbodig is en wat kan worden weggedaan. To travel as light as possible, als `t effe kan.

Beiden zijn we dus gedwongen op honk te blijven. Het lot bepaalt wederom. Maar we kunnen het aan en hebben voor hetere vuren gestaan. That`s life.

(foto`s Smokey)

 http://www.vkblog.nl/bericht/219884/Bloemenstraatje Eerder blog

Na de kleine gedaantewisseling die dit blog heeft ondergaan, bent u misschien op zoek naar oude artikelen die in 2009 geschreven zijn. Vroeger makkelijk te vinden via de voorpagina, staan ze voortaan hier op een rijtje.

Gedachten uit Parijs - 2009 - Non Fictie

L'Art is een serie waarin ik werken bespreek die kenmerkend zijn voor bepaalde kunststromingen.

Dada - Marcel Duchamp

Expressionisme - Ernst Ludwig Kirchner

Futurisme - Giacomo Balla

Geometrische Abstractie - Josef Albers

Gotiek - Simone Martini

Hyperrealisme - Duane Hanson

Impressionisme - Claude Monet

Minimal Art - Karl Andre

Renaissance - Raphael

Rococo - Jean Honoré Fragonard

Romantiek - Caspar David Friedrich

Symbolisme - Edvard Munch

Kunstcolumns
Het dagelijks leven is soms net een kunstwerk. Belevenissen en gedachten met een cultuur tintje.

10/09/09 Monet's Visitekaartje

17/09/09 Zadkine in de Buitenlucht

24/09/09 de Burgerij van Manet

01/10/09 Stop de Audiogids Terreur

08/10/09 Mijn eigen Whistler's Mother

15/10/09 Paul Klee en de Herfstavond

22/10/09 Guillaumin's zicht op de Seine

29/10/09 Zie de maan schijnt door de bomen

Aan de hand van bronnen uit film, kunst en literatuur ga ik terug in de tijd en zoek naar wat ons bij is gebleven.

63vC - de Verovering van Judea

1347 - de Revolutie van Di Rienzo

1410 - de Handel van Datini

1481 - de Spaanse Inquisitie

1494 - de Val van de Medici Bank

1584 - de Moord op Willem van Oranje

1652 - de Strijd tegen het Protectionisme

1695 - de Invoering van de Persvrijheid
1789 - de Bestorming van de Bastille

1829 - de Rainhill Trials

1916 - de Slag aan de Somme

Aan de hand van de wereldliteratuur, mythes en legendes werp ik een blik op het nieuws van de afgelopen week! 

Week 36 Daedalus & Icarus ... Herschreven
Week 37 Dickinson's geheimen ... Herschreven
Week 38 De Bergrede ... Herschreven
Week 39 De Heerser (Il Principe) ... Herschreven
Week 40 Het Drinklied ... Herschreven
Week 41 De Schikgodinnen ... Herschreven

Week 42 De Parabel van de Zaaier ... Herschreven
Week 45 Pyramus en Thisbe ... Herschreven
Week 50 de Kleine Zeemeermin ... Herschreven

In de serie cinéma ga ik op zoek naar vergeten pareltjes uit de geschiedenis van de film.

An American in Paris (1951)

Clue (1985)

Confituur (2004)

Double Indemnity (1944)

Help! (1965)

M - eine Stadt sucht einer Mörder (1931)

Mr. Smith goes to Washington (1939)

One Two Three (1961)

Sherlock Jr. (1924)

C'est moi

Dalida

The Wall

In het spoor van het Beagle project probeer ik wekelijks grote wetenschappers uit verleden onder de aandacht te brengen aan de hand van de TV serie.

1 Christiaan Huygens

2 Robert Hooke

3 James Hutton

4 Archimedes

5 Nicolaas Copernicus

6 Carolus Linaeus

7 Watson & Crick

10-2009 James Ensor

09-2009 Auguste Renoir

09-2009 de Venetiaanse School

09-2009 de Collectie Brukenthal

06-2009 Maurice Utrillo et Suzanne Valadon

06-2009 William Blake

03-2009 de Italiaanse Primitieven

02-2009 Giorgio de Chirico

02-2009 de Collectie van Yves Saint Laurent

Na de kleine gedaantewisseling die dit blog heeft ondergaan, bent u misschien op zoek naar oude artikelen die in 2009 geschreven zijn. Vroeger makkelijk te vinden via de voorpagina, staan ze voortaan hier op een rijtje.

Gedachten uit Parijs - 2009 - Fictie

Parijs is een levendige stad met talloze prachtige plaatsen. Sommige van deze plekken inspireren mij tot een bijdrage.

Ambassade de Suède

Bonne Nouvelle

Cimetière Montmartre

Châtelet

Ecole de Filles
Ièna

Palais Royal - Musée du Louvre

Place d'Abbesses (je t'aime)

Place de l'Alma

Pont Marie

Saint Eustache

Seine

Van Dalen en de Dochter is de literaire serie van dit blog. Niet omdat ik de illusie heb dat deze korte stukjes literatuur zijn, maar wel omdat de inspiratie voor iedere aflevering uit een specifiek boek uit de literatuurgeschiedenis komt. Tijd dus om kennis te maken met Van Dalen en zijn dochter! De delen zijn afzonderlijk van elkaar te lezen.

(1) de Goede Week

(2) Verlies

(3) Stravinsky

(4) het Schilderij

(5) Waarzegster Tiresia

(6) de Witte Kat

(7) de Radiostem

(8) Een land hier ver vandaan

California Dreamin'

Waterloo Station

De Radio bij de Receptie
Verhalenserie over de belevenissen van een jongen op de middelbare school.
1 Geno - Dexy's Midnight Runners

2 There She Goes - the La's

3 Wishin' and Hopin' - Dusty Springfield