Informatie

nog nooit was er zo veel van

 

 

Ook al trekt Nederland zich nu terug uit Afghanistan het blijft door een NAVO instituut in Den Haag betrokken bij de oorlog in het land. Onder de kop ‘War Speeds NATO Technolog Procurement’ beschrijft het Amerikaanse militaire weekblad Defense News hoe bij het NC3A in Den Haag wapentechnische oplossingen worden verzorgd voor militaire problemen in Afghanistan. Naast de duizenden soldaten zet de NAVO ook technici en managers in. Het is voor het eerste dat dit op grote schaal gebeurt. Doordat de techneuten ter plaatse zijn kan snel nieuwe technologie geleverd worden die voldoet aan de wensen van de militairen ter plaatse. Die technici kunnen soms binnen enkele minuten reageren, zegt Marty Angeli, een manager van het NC3A in Afghanistan.

 

Schilderijen doen ons geloven dat Napoleon tijdens zijn veldtochten vaak op een heuvel of vanuit zijn zadel de troepen overzag. Ook in zijn tijd waren er echter al stafkaarten, uitgebreide krijgsplannen en kon je binnen in een tent schematisch de situatie overzien. Wel zo comfortabel. Twee eeuwen later is het beeld van de oorlog sterk veranderd. Oorlog kan net als destijds gevoerd worden op zee en land, maar ook in lucht, onderwater en vanuit de ruimte. Napoleon zou zich geen weg weten tussen de beeldschermen en veelheid aan informatie die verwerkt moet worden. Satellieten en gevechtsvliegtuigen verzamelen actuele informatie. Radars kijken over de horizon en generaals zetten onbemande vliegtuigjes in om inlichtingen te verzamelen en tegenstanders uit te schakelen. De militairen ‘op de grond’ en informanten sturen hun gegevens naar de commandocentrales. Informatie is altijd essentieel geweest voor oorlog, maar nog nooit was er zoveel van.

 

 

Een militaire staf kan leiden aan een informatie overflow. Hier komt een belangrijk deel van de taak van het Haagse agentschap om de hoek kijken. Oorlog wordt gevoerd vanuit een netwerk en het is de taak van het NC3-agentschap ervoor te zorgen dat dit netwerk optimaal functioneert. Het agentschap beperkt zich daarbij niet tot de taken commandovoering en controle (besturing) die in haar naam zitten. Het onderzoekt, test en verbetert ook middelen voor het verzamelen van inlichtingen, bewaking en verkenning. En hoe al die informatie efficiënt kan worden gedragen naar mens en wapensysteem. Militairen zelf vatten dit geheel samen met de afkorting C4ISR (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence, Surveillance and Reconnaissance). Dat dit de ene keer net-centric warfare wordt genoemd en men de volgende keer volstaat met C2, C3, C3I of nog langere afkortingen is daarbij van ondergeschikt belang. Steeds weer gaat het over het gebruik van informatie. Bij de ene afkorting iets minder complex dan bij de andere.

 

Bij het NC3A op de Waalsorpervlakte werken 600 mensen. In Brussel bij het NAVO-hoofdkwartier heeft de organisatie nog een vestiging met 200 werknemers. In 2008 besteedde het NC3A 300 miljoen aan materieelverwerving.  Het instituut heeft de afgelopen jaren snel drukker gekregen, want ze is actief in alle operatiegebieden van de NAVO: “inclusief de Balkan, Afghanistan en Irak,” schrijft algemeen directeur de Belg Georges D'hollander. De kracht is gelegen in analytische kennis, het gebruik van interne NAVO-informatie en de onderzoekscapaciteiten en pragmatisme. Dit laatste is binnen een militaire verdragsorganisatie waar landen op nationaal niveau beslissen een even groot goed als technische kennis. Er wordt niet gezocht naar de beste oplossing. Er wordt gezocht naar een haalbare oplossing voor militaire problemen, waar alle deelnemers aan een wapensysteem of operatie mee uit de voeten kunnen.

 

Om bruikbare systemen te ontwikkelen werkt het NC3A samen met de industrie. De lijst met partners is indrukwekkend. Hij loopt van de grote wapengiganten Lockheed Martin, Raytheon en British Aerospace Systems tot gespecialiseerde Nederlandse bedrijven als Castor Networks B.V. en de grootste Nederlandse wapenproducent, Thales.

 

Als je als bedrijf wordt binnengehaald heb je gelijk meerdere klanten. "Dit programma zal onze basis in Europa vergroten en ons in staat stellen C2 technologie te leveren aan ieder NAVO-land,” aan het woord is Paul Davison, uitvoerend directeur van Northrop Grumman Mission Systems Europe nadat zijn bedrijf is gekozen om commando en informatie systeem te leveren aan alle marine hoofdkwartieren binnen de NAVO. "Met het besluit laat de NAVO zien dat ze nog steeds vertrouwen heeft in ons Europese team," vervolgt Davison tegen spacewar.com.

Dat het NC3A in Nederland is gevestigd betekent dat Nederlandse bedrijven een grote kans hebben om geschakeld te worden. Ze komen dan ook relatief vaak voor in de lijst met Basic Ordering Agreements.

 

Het NAVO-agentschap is een knooppunt voor toepassingen op het gebied van militaire technologie. Ook met niet-NAVO-landen Zweden en Finland zijn er samenwerkingsprojecten. Zo wordt het gemakkelijker om met deze landen militaire gegevens uit te wisselen gedurende operaties. Zo integreert het NC3A de niet tot de NAVO behorende EU landen in het NAVO-systeem.

 

Oorlog

 

De doelstelling van het NC3A is niet om de defensie-industrie aan werk te helpen of via een omweg landen te integreren, al is dat mooi meegenomen. Het gaat erom de gezamenlijke NAVO en nationale wapenprogramma’s te sturen. Daardoor kan de Noord-Atlantische Verdrags Organisatie of coalitions of the willing, waaraan NAVO-landen deelnementijdens missies optimaal optreden. Informatie wordt op alle militaire niveaus gebruikt van commandocentrale tot troepen in het veld. De NAVO reactiemacht (NRF) heeft bijvoorbeeld over geavanceerde communicatieapparatuur en satelliet communicatie. Als je wereldwijd inzetbaar moet kunnen zijn binnen vijf dagen, dan moet je mobiele communicatie systeem in orde zijn. De aanpassing van de C3-systemen was een prioriteit bij de reorganisatie van de NAVO. Een groot deel van de Haagse NC3A-activiteiten is dan ook gericht op verbeteringen van de communicatie en informatie systemen binnen de NAVO-landen. Het NC3A zorgt ervoor dat NAVO-troepen eerder de informatie hebben om gevechtsklaar te zijn.

 

Van alle huidige NAVO operaties is die in Afghanistan veruit de grootste en gecompliceerde. Er zijn verschillende multinationale overlappende operaties gaande: de Operation Enduring Freedom (OEF) de oorlog tegen het internationale terrorisme van de Verenigde Staten en bondgenoten en the International Security Assurance Force (ISAF) die door de NAVO wordt geleid. Het ene land is volop betrokken en een ander levert enige tientallen militairen of burgers.

 

De belangrijkste bijdrage van het NC3A was er voor zorgen dat alle in Afghanistan verzamelde informatie voor iedereen bruikbaar en overzichtelijk in de commandocentrales komt. Dit terwijl elk land wel met zijn eigen apparatuur en technologie kan blijven werken. Het resulterende systeem wordt zowel binnen ISAF als OEF gebruikt. Niet alleen vereenvoudigd het de communicatie, het zorgt ook voor distributie op maat. De ene commandolaag krijgt automatische meer of andere informatie dan een andere. Ook op het niveau van deelnemende landen wordt informatie gezeefd. Niet alle informatie is voor alle landen bestemd. Dat klinkt op misschien vreemd, maar het is wel de dagelijkse praktijk binnen de NAVO, waar het ene land meer gelijk is dan het andere.

 

In 2002 zorgde het NC3A samen met Thales voor een systeem bedoeld voor het verzamelen van informatie, bewaking, doelaanwijzing en verkenning voor Operation Enduring Freedom van de Fransen en Amerikanen in Afghanistan. Dit bij interventies inzetbare systeem met sensoren voor inlichtingen wordt nu werldwijd in een glossy folder aangeboden aan klanten.

 

Daarnaast zijn er tal van kleinere initiatieven gaande, zoals voor het gebruik van geografische gegevens. Voor het eerst vechten alle NAVO-troepen met dezelfde kaart. Dat lijkt een fluitje van een cent, maar het agentschap is er trots op en het wordt in verschillende militair publicaties gemeld.

 

Een ander project moet er toe dienen dat bermbommen minder schade aan kunnen richten. Ook hierbij gaat het vooral om het verzamelen en distribueren van informatie. Die bermbommen zijn een koekje van eigen deeg. Italiaanse mijnen die de VS in de jaren tachtig aan Afghanistan leverden zijn een voornaam onderdeel van dit meest dodelijke Taliban wapen, zo blijkt uit stukken vrijgekomen door een Freedom of Information procedure in de VS en onderzoek van onderzoeksjournalist Gareth Porter. Beter was het geweest dat de Verenigde Staten de landmijnen niet had geleverd waarmee nu een groot deel van de bommen wordt gemaakt.

 

De vestiging in Nederland betekent dat Nederland met handen en voeten gebonden is aan de NAVO-operaties. Ons leger kan al dan niet deelnemen aan een militaire operatie, maar de onderzoeken op de Waalsdorpervlakte, die er toe moeten leiden dat de strijd effectiever kan worden voortgezet, gaan door. Daar helpt geen Kabinetsbesluit aan en zelfs geen Regeringscrisis. Nu was de afgelopen crisis daar ook niet om begonnen. Die ging over de standvastigheid van de PvdA en om het permanent uitwonen van het Nederlandse leger. Mocht het in de toekomst wel om een principieel meningsverschil over de doelstelling van een missie gaan, ook dan is Nederland in de praktijk onderdeel van de NAVO-operaties en fysiek betrokken. Ook al is ze er zelf niet bij. Het zou bijvoorbeeld kunnen gaan om een NAVO-operatie die volgens de Tweede Kamer een volkenrechtelijk mandaat ontbeert. Niet ondenkbaar met Irak en Kosovo in gedachte.

 

Het NC3A levert ook technologie toegesneden ...

Vervolg morgen 

Dit artikel is geschreven in het kader van een onderzoek naar de Nederlandse betrokkenheid bij de oorlog tegen het terrorisme door Martin Broek, mogelijk gemaakt door de Fondsen Pascal Decroos en Stichting Democratie en Media.

In the attack on the relief boats last week Israeli special forces (Unit 13 - Shayetet 13) used European and American military material. The special forces were brought to the open sea (international waters) by a Sa'ar V corvette named Lahav.The Sa'ar V is fitted with mostly US and Israeli weapon systems, but according to Jane's Fighting Ships it has a Italian OTO Melara 76mm gun, which is interchangeable with a Swedish Bofors 57 mm canon.

Other Weapon systems on the Sa'ar V are surface surface missiles (SSM) of McDonnell Douglas and Barak surface air missiles (SAM) of Israeli Industries. It has US made Honeywell torpedoes. Command system and weapon control Elbit and ElOp respectively, both Israeli companies. Beside the Lahav two other corvettes have been deployed, as well as inflatables and attack craft.

The special forces were brought aboard with 3 helicopters. It is hard to make out from the material we have which helicopters it were exactly, but the Israeli navy uses two types of helicopters and both are European-made. It must have been either Dauphins or Sea Panthers, both by Eurocopter, a subsidiary owned 100% by EADS. They are build by the helicopter divisions of Aerospatiale-Matra (France) and DaimlerChrysler Aerospace (Germany).

We are still looking for the name or number of other corvettes used (from photo's or video) and we are looking for better pictures or video material of the ships, helicopters and attack craft used to get the special forces aboard.

American and European governments used to say there is no objection to the export of navy material to Israel, because it cannot be used in human rights violations. They are proven wrong.

Wendela de Vries

Martin Broek

 

Special Maritime Forces craft
Type	Quantity	Length (m.)/displacement (t.)	Notes/armament	Produced
• Mulit (RHIB)	+
• Snunit	+
• Zaharon fast boats (Firefish)	12	12.5
• Morena (RHIB)	2	13	Search radar	U.S.M.I. Louisiana, US (boat) Caterpillar 3126 turbocharged diesel (engines) Furona radar MK 19 grenade launcer see also: FAS

paintball text:

Based on text by: isayeret.com
Israeli Special Forces use paintball guns for close range combat training since the mid 1990's.
The two primary paintball guns end users are:
- The Counter Terror School
- The Counter Guerrilla Warfare School

Unofficially, the IDF began using paintball guns in 1995. A civilian commercial paintball venture, the first one to bring the paintball concept to
Israel, went out of business and the IDF Counter Terror School was able to obtain all guns and protective gear in bargain prices.
Apart from paintball guns the IDF Counter Terror School also deploys Siminutions (Simulation Ammunitions), which are special paintball rounds fired via the operator's standard issues weapons, with just the barrel switched temporarily.

The advantage of siminutions over the paintball guns is that it allows the operator to use its own standard issue weapons(including both primacy and secondary weapons) instead of paintball gun, and thus train more realistically, especially on the shifting between the primary weapons (assault rile or Sub Machine Gun) to the secondary weapon (handgun). However, Simunitions pose greater safety issues. The Simunitions impact is quite painful and in very short range it can be even lethal. For these reasons Simunitions are less often used then paintball guns, and usually only by dedicated CT units.

IDF main guns fitted to fire simunitions are CAR15 (Colt) assault rifles and FN High Power handguns (FN, Belgium). Most of the paintball guns in Israel are M16 clones, which are made either by MF2 (?) or by Gun F/X. However, some of the guns, especially the old ones, are in the common civilian paintball guns shape.

This article will be updated when we have new information see this blog or www.stoparmstrade.org

 

More information:

 

Middle East Military Balance files

 

Video reveals European, American weapons used in Israeli attack on Gaza Flotilla

Procedure vergaderingen zijn meestal saai, maar zijn ook zeer belangrijk. Vorige week was er een waarin besloten moest worden over een extra Kamerdebat rond de Joint Strike Fighter. Van Middelkoop had immers gezegd dat hij Kamermoties die door de meerderheid van de Kamer waren aangenomen niet uit zou voeren en dat kan de Kamer niet over zich heen laten gaan. Dat spreekt.

Dat het bij de JSF om een belangrijk dossier gaat waarbij belangen in het geding zijn die het wezen van de Staat raken (buitenlandse politiek, defensie, wapenindustrie) is onmiskenbaar. Bovendien gaat het om het grootste wapenproject ooit. De Amerikaanse Rekenkamer spreekt over 323 miljard dollar om een kleine 2.500 vliegtuigen te ontwikkelen en aan te kopen. Nederland moet aan boord blijven anders komt het hele project in zwaar weer en wordt nog duurder.

Een deel van de Kamer was het dan ook met Middelkoop eens. Zij laten dan ook graag over zich heen lopen als het resultaat is dat de moties niet worden uitgevoerd en doen voor deze vergadering een stapje extra. De CDA-vertegenwoordiger vroeg een collega mee naar de procedure vergadering waar de kwestie aan de orde komt. Daar wordt immers hoofdelijk gestemd. Het pleit is beslecht als de voorzitter ook tegen een extra vergadering stemt. Die was daarmee van de baan. Kamermeerderheid of niet, de laatste slag is daarmee aan rechts. Het is een luizige streek, maar de linkse partijen hadden het moeten voorzien. Nu is knap oppositiewerk in een uurtje de nek omgedraaid doordat niet twee mensen even wat tijd vrij maakten.

Gisteren kwam de JSF weer voorbij. Job Cohen zei dat een besluit over aanschaf nog wel vier jaar uitgesteld kan worden. In de doorrekening van het CPB kom ik tegen dat de PvdA afgerekend wordt op grond van stoppen met het JSF-project. De vraag is alleen of dat betekent dat de sociaal-democraten zich ook zullen uitspreken tegen deelname in het project door de Nederlandse industrie. Doen ze dat niet dan rommelt Nederland zich toch verder het project in en zal uiteindelijk moeilijk anders kunnen dan de JSF aanschaffen.

“Lockheed Martin [de bouwer van de JSF] houdt de Nederlandse verkiezingen in het oog. Na de formatie van een nieuwe coalitie regering wordt een beslissing genomen over het tweede testvliegtuig (IOT&E),”  zegt een woordvoerder van het bedrijf tegen Jane´s Defence Weekly.*

 

Ook het militaire weekblad Defense News** besteed aandacht aan de Nederlandse positie: “Het Nederlandse parlement stemde op 20 mei om uit het F-35 Joint Strike Fighter test program te stappen en de eerste aanschaffen te beëindigen, zo bevestigde de Nederlandse ambassade in Washington.” 

“Maar de beslissing zal worden herzien door een nieuwe regering (…), zegt de woordvoerder van de ambassade Floris Van Hovell.”

 

Ook het luchtvaart technologie blad bij uitstek Aviation Week & Space Technology heeft een bijdrage over het parlementaire debat. Die eindigt met: “Als de Nederlandse zich terugtrekken dat kan dit dan de aanmoediging zijn voor andere weifelende deelnemers om de stop er ook uit te trekken?”***  Het is aan de kiezer stelt het blad. Het gaat wel om het grootste militaire programma ooit.

 

De schrik zit er in nadat vorige week drie moties zijn aangenomen die de voortgang van het project (tijdelijk) stoppen. (Zie jsfnieuws/ voor meer informatie). Maar men hield geen rekening met de lenigheid van denken die minister van Defensie van Middelkoop aan de dag wist te leggen. Wie hem bij dat denken hielp? Geen idee.

 

Maar creatief is het. Hij stelt dat een demissionair kabinet niet de vrijheid heeft om een onomkeerbare beslissing te nemen die voor een volgend kabinet bindend is. Zo huppelen we gewoon door de aankoop in en zijn de moties onschadelijk gemaakt. Daarvoor wordt wel een loopje genomen met de taakverdeling in onze PARLEMENTAIRE democratie.

 

 

---

Bronnen:

*  Jane's Defence Weekly 26 mei 2010.

** Dutch Vote To Quit F-35 Tests,' Defense News, 24 mei 2010

*** AW&ST

Braafste jongetje?

 

Onlangs is het Nederlandse wapenexportbeleid doorgelicht door de Inspectie Ontwikkelingssamenwerking en Beleidsevaluatie (IOB). Het resultaat is een lijvig rapport, dat een goed overzicht geeft van (recente) ontwikkelingenbinnen het Nederlandse wapenexportbeleid. Onder het kopje aandachtspunten (t.w. in de wet- en regelgeving) worden harde noten gekraakt, zodat men kan zien hoe wankel dit Nederlandse wapenexportbeleid is.

 

Over de doorvoer stelt het IOB dat deze op gespannen voet kan staan met het Nederlandse beleid, omdat bondgenoten als Japan, Australië, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten de Europese gedragscode voor wapenexporten niet onderschrijven. Dit terwijl doorvoer uit en naar die landen ook niet gecontroleerd wordt. Zo wordt afgerekend met het beeld dat Nederland het braafste jongetje van de klas is. De doorvoerregels zijn in landen als België, Denemarken, Engeland, Finland, Frankrijk en Griekenland strikter. Over de uitvoering van het beleid zou ook het een en ander op te merken zijn, maar dat valt buiten het bestek van het rapport.

 

Het leveren van onderdelen voor wapens (doorgaans aan EU-lidstaten en de VS) kan op gespannen voet staan met de Nederlandse regels als de wapens waarin deze systemen worden gemonteerd naar bestemmingen gaan waaraan Nederland niet zou leveren, maar wel via “een omweg wel in die landen terecht komen,” schrijft het IOB. Het is jammer dat hier niet wordt stilgestaan bij de Declaration of Principles tussen de VS en Nederland, die leveranties tussen beide landen regelt en sowieso een loopje neemt met de Europese Gedragscode.

 

De landen die de EU-gedragscode hanteren doen dat alle op een eigen manier; soepeler of strenger. Ze “[…] hanteren hun eigen formulieren, definities, soorten vergunningen en regels voor bijvoorbeeld doorvoer en tussen-handel. Dit geldt ook voor sancties. De criteria van de Europese Gedragscode, nu gemeenschappelijk standpunt inzake wapenexport [en daardoor juridisch bindend, maar nog steeds niet juridisch afdwingbaar, MB], laten ruimte voor uiteenlopende interpretatie.” Kortom geen Europees, maar nationaal beleid, waar je je als Nederland dan ook niet achter moet verschuilen.

 

In het vervolg hoor ik de stem van de wapenindustrie: “Het feit dat andere lidstaten de criteria soepeler toepassen dan Nederland benadeelt Nederlandse bedrijven ten opzichte van hun Europe-se concurrenten.” Ik heb het Cent van Vliet (Nederlandse Industrie voor Defensie en Veiligheid) en Betina Tammes (Thales) beide letterlijk horen zeggen en ze worden voor dit onderzoek ook geïnterviewd. Je kan op die constatering op twee manieren reageren. Je kan gaan zoeken naar de laagste standaard of naar de beste voorbeelden. Dat Nederland nog niet overal voorop loopt is een schande. Niet dat het op sommige terreinen landen achter zich laat.

 

Bron: IOB Beleidsdoorlichting Wapenexportbeleid 2004-2008

 

Zojuist kreeg ik de emailneiwsbrief van de Campagne tegen Wapenhandel weer binnen. In nog geen A-4 op de hoogte van belangrijke ontwikkelingen. Hieronder een stukje uit de tekst.

 

Opvallend vind ik dat het doel van de organisatie is veranderd sinds ik er weg ben. Van een strikte toepassing van de wapenexportrichtlijnen, is men nu gericht op het zoveel mogelijk beperken van de wapenhandel.

 

“Deze maand maakte de overheid het overzicht openbaar van de verstrekte wapenexportvergunningen in 2009. Wederom is een recordwaarde aan vergunningen afgegeven: meer dan 1,5 miljard - tegenover vorig jaar 1,26 miljard euro. Verreweg de grootste vergunning was voor de uitvoer van drie fregatten voor de marine van Marokko: 555 miljoen euro. Verder vallen op: afgestoten F-16's voor Jordanie, patrouilleschepen voor Nigeria, militaire communicatie voor Pakistan, marine apparatuur voor Thailand, landmacht radar voor Saoedi-Arabie en rollend materieel voor het leger van Jemen. Later dit jaar publiceren we op basis van dit overheidsoverzicht onze jaarlijkse kritische wapenexportanalyse.”

 

Zelf keek ik gisteren naar de leveringen in het laatste halfjaar van 2009 aan Thailand. Dat is een spanningsgebied bij uitstek. Veel leveringen hebben niets met de huidige situatie in Bangkok vandoen. Het zijn leveringen van wapens voor oorlog, zoals:

 

- Commando, controle en computer (C3) console, ruim 15 miljoen euro (7 juli);

- Delen van luchtafweerradarsystemen, ongeveer 150.000 euro (31 juli);

- Delen F-16 gevechtsvliegtuigen, 185.200 euro (10 augustus);

- Delen voor radar- en C3-systemen, bijna 350.000 euro (3 september);

- Delen elektro optische vuurleidingssystemen, ruim 155.000 euro (16 november); en

- Delen militaire transporthelikopters, 300.000 euro (17 december).

 

Alleen de laatste levering kan direct verband houden met de spanningen in de hoofdstad. Als soldaten snel per helikopter worden ingezet. De beoordeling of zo'n leverantie al dan niet gewenst is in het kader van het wapenexportbeleid valt bij mij negatief uit.

 

De Campagne schrijft ook: “De emailnieuwsbrief van de Campagne tegen Wapenhandel verschijnt vier keer per jaar. Aanmelden en afmelden kan via info@stopwapenhandel, ovv  ‘nieuwe abo nieuwsbrief’of ‘einde abo nieuwsbrief’. Ken je mensen in je omgeving voor wie deze email nieuwsbrief interessant kan zijn, stuur hem dan door!”

FF doen. Het is maar vier keer per jaar een kort en overzichtelijk mailtje.

 

---

Iets heel anders

heb je deze banner

al op je blog of site?

 

`Kom naar Amsterdam op vrijdagavond 28 mei voor een interactieve campagne presentatie in samenwerking met het Europees Netwerk tegen Wapenhandel.

 

Een avondvullend programma

met inspirerende acties & toekomstplannen.

 

28 mei in Amsterdam /

28 mei live op internet

 

Kun je niet aanwezig zijn?

Chat, praat en volg de films LIVE op 28 mei via www.stopwapenhandel.org

 

KLIK voor het programma:

 

woordwolk met dank aan Helena.

 

Meld je voor emailAlert bij info@stopwapenhandel.org o.v.v. emailAlert

 

---

Iets heel anders

heb je deze banner

al op je blog of site?

en smokeyhebben hem al.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotobijschrift:affiche verbeterd met hulp van veel bloggers. Dat was erg prettig. Bedankt. In het widget aan de zijkant staat een kleine versie van het affiche. Tot 9 juni kan je deze als banner op je eigen blog zetten, schroom niet. Wil je een andere tekst in de groene balk onderaan laat het dan ff horen. Onder aan deze pagina vijf links waarvan je er een aan zou kunnen plakken.

De banner is geplaatst op het blog: van:zelfstandig_journalist    de wereld achter glas   Stofzuiger Partij: VSp  jan bouma  Aad Verbaast smokey   Wie nog meer?

---

 

Welke rol speelt de JSF in de verkiezingsprogramma’s? GroenLinks, D’66, SP, PvdA en Partij voor de Dieren allen zijn ze tegen de JSF. Wilders zei in 2009: “Natuurlijk moeten we ‘nee’ zeggen tegen het speeltje van de supersonische staatssecretaris. (…) Geen testtoestellen dus. In deze tijden van economische crisis is het ongepast om te praten over de aanschaf van peperdure vliegtuigen.” In het verkiezingsprogramma koppelt de PVV dit aan meer middelen voor binnelandse repressie, waarmee dit lichtpuntje uit de PVV visie ook weer wordt gedoofd (zie informatie aan de rechterzijde). De SGP zal voor zijn en de Christen Unie uiteindelijk ook.

 

De peilingen van week 14 laten zien dat er een uitgebreide meerderheid voor is (89 zetels) om af te zien van de aanschaf. Niet geheel duidelijk is of de partijen ook de kostbare deelname aan de productie van de JSF en de aankoop van testtoestellen willen beëindigen. GroenLinks, SP - en mindere mate Partij voor de Dieren - hebben in deze richting gepleit in debatten en moties. Die partijen zullen nodig zijn om de anderen m.n. PVV en PvdA aan hun woorden te houden.

 

Terwijl de vernietigende rapporten over de kosten, onderzoek en productie elkaar in hoog tempo opvolgen, stopte Economische Zaken onlangs weer 50 miljoen euro in het potje dat industriële medewerking mogelijk maakt. De winstafdracht door de industrie werd gesteld op 3 procent. In 2008 werd duidelijk dat een percentage van 10,1 procent nodig is om de bedrijven de kosten terug te laten betalen. De rechter bepaalde 4,49 procent, maar door gejengel van de industrie werd dat naar beneden bijgesteld. Eijsink van de PvdA stelde dan ook dat: “Nog nooit is commerciële bedrijven zo veel indirecte overheidssubsidie in de schoot geworpen zonder enige harde garantie op reële tegenprestaties.”  De PvdA stemde wel tegen een motie die beoogde dit terug te draaien. Nu gaat de overheid voor een fors deel opdraaien en waarschijnlijk nog meer dan het nu schijnt.

 

Nederland zal minder JSF’s aanschaffen dan oorspronkelijk gepland en daardoor zullen de financiële meevallers als gevolg van de industriële participatie kleiner worden. Ook internationaal lijkt de belangstelling eerder kleiner dan groter te worden. Het percentage is berekend op glazenbol verschijnselen, zoals de dollar koers (een schommeling van 10 euro cent betekent een stijging of daling van de kosten met 20 miljoen euro). Hij staat nu lager dan in mei 2008, maar een voorspelling op lange termijn is nauwelijks te doen.

 

Ik ben geen voorstander van de vrije markt. Maar dat betekent niet dat ik er mee in kan stemmen dat juist de wapenindustrie overheidssteun krijgt. Het wordt tijd dat Nederland helmaal uit het JSF-project stapt.

 

Zie voor bronnen en overzicht standpunten verkiezingsprogramma’s de informatie rechts.

 

Om aan de banner te plakken:

1) http://www.jsfnieuws.nl/?author=1 (Goed geïnformeerde site rond de JSF)

2) http://www.gao.gov/F-35 (General Accounting Office, GAO, VS)

3) Dossier Joint Strike Fighter (JSF) (Rekenkamer, Nederland)

4) http://www.jsf-nee.nl/pages/home.html (Campagne tegen JSF-site)

5) Kies_geen_JSF (Deze pagina. Alles lekker handzaam bijelkaar)

 

Meer algmene links:

http://www.nrc.nl/geslotendossiers/jsf/achtergronden/

Het JSF dossier van NRC-Handelsblad.

http://www.stopwapenhandel.org

Met eigen artikelen, maar ook een verzameling artikelen die erop wijzen dat mogelijk veel minder JSF’s worden aangeschaft.

http://parlando.sdu.nl/cgi/login/anonymous

Zoeken in Tweedekamer stukken.

http://www.mindef.nl

Het ministerie van Defensie met eigen visies op de JSF en laatste ontwikkelingen.

http://www.Rekenkamer.nl

Zoek op JSF om twee monitorrapporten te vinden en een geschiedenis van de Rekenkamer m.b.t. de F-16.

http://www.sp.nl/service/dossiers/jsf/

De standpunten van de SP over de JSF van januari 2002 tot eind 2004.

 

Engelstalig

 http://www.fas.org/man/dod-101/sys/ac/jsf.htm

Engelstalige website van de Federation of American Scientist  met prettig weergegeven informatie over militaire onderwerpen.

www.globalsecurity.org/military/systems/aircraft/f-35.htm

Engelstalige website met veel informatie over de joint strike fighter. Per onderwerp gerangschikt in onderwerpen zoals productie, deelnemende landen, verschillende typen, plaatjes en links.

http://www.gao.gov

Zoek op JSF om een scala aan rapporten te vinden over primair gericht op de JSF of in het wapenaankoop- en productiebeleid van de Verenigde Staten.

 

De laatste oliebol

Het nieuwe jaar kan beginnen. Maar ik heb geen zin. Het vuurwerk heeft de overgebleven muizenissen van het vorige niet uit mijn hoofd weten te knallen en ze zijn ook niet verdronken in alcohol of top 2000. Ik plak er een week aan om te mijmeren en mopperen over 2006. Dan kan ik daarna fris het nieuwe jaar instappen.

2006 had beter gekund.

Tenslotte joeg de regering Balkenende nog een paar kostbare wapen-besluiten door de Kamer.

Acht dagen voor de verkiezingen zette de regering de tegenstanders van de aanschaf van Amerikaanse gevechtsvliegtuigen verder voor het blok. Het JSF-project is nu al een debacle, maar rommelt toch rustig verder, met dank aan beslissingen als deze. In 1999 werden de kosten nog geraamd op 10 miljard euro. In 2006 al op 14,6 miljard euro, een toename met maar liefst 46% en dat voor een kabinet dat zo prat ging op een lage inflatie. Voor dat geld krijgt Nederland ook nog eens een kwart minder bommenwerpers, geen 114 maar 85. Voormalig rijksschatkistbewaarder Zalm was geen fan van deze sprong in het financiële duister, tenminste als we Bart Tromp mogen geloven. Gelukkig is het nog steeds mogelijk van de rijdende trein af te springen, aldus de Rekenkamer. (JSF rap. september 2006, p. 9)

Een maand voor de JSF-beslissing krijgt scheepswerf de Schelde een vergunning voor een levering van oorlogsschepen aan Indonesië. De Schelde is sinds enige jaren in handen van Kommer Damen. (Hij nam de werf voor één euro over van de Zeeuwse en nationale overheid.) Het gaat om een levering met een waarde van een miljard euro. Dat hoeft Nederland niet te betalen, maar daar mogen de Indonesiërs voor opdraaien. Als het goed is betaalt Jakarta de schepen, maar voor het geval dat dit niet lukt zijn de financieringsrisico's gedekt door de overheid in Den Haag. Als de Indonesiërs niet betalen dan zal de Nederlandse belastingbetaler dat moeten doen. Ondernemen zonder risico.

Tot op het einde is volgehouden dat de schepen bedoeld zijn voor nobele kustwachttaken (aanhouden piraten, houtsmokkelaars, illegale vissers e.d.) en niet voor gevechtshandelingen zoals kustbombardementen. "Nee daar zijn ze veel te klein voor", zo verklaarde minister Bot, met de stelligheid van een admiraal, tijdens het slotdebat over de levering. Kort daarvoor, in juli 2006, zag Robert Fisk een Israëlisch patrouilleschip van de Hetz-klasse (de helft kleiner dan de schepen van Damen) Beiroet vanuit zee bombarderen met exact hetzelfde type kanon, van Italiaanse makelij, alsdat op de schepen voor Indonesië komt te staan.

 

Over die deprimerende oorlog in Libanon heb ik het nog niet gehad; een groot deel van de bewapening gaat via Nederland naar Israël, maar daar is weinig aan te doen, Nederland controleert geen exporten van bondgenoten die Nederlandse (lucht) havens passeren. Logisch toch?

Geld over de balk gooien, een arm land peperdure oorlogsschepen verkopen, feiten negeren en dat alles met een houding alsof het zo hoort. Toch alvast een paar wensen voor het nieuwe jaar:

• De PvdA houdt woord en gaat tegen de JSF inknallen.
• Landen worden niet meer verleid tot en-nu-nog-voordeliger wapenaankopen die uiteindelijk klauwen vol geld kosten.
• Doorvoer van wapens en munitie naar conflictgebieden en dictaturen wordt gestopt.

Hopelijk moet ik volgend jaar januari een heel ander lijstje maken.

(2007-01-03)

Graag heb ik mijn columns voor konfrontatie hier allemaal. Deze was ik vergeten. Het tekent wel mijn gemoed op een cruciaal moment in mijn leven. Een moment dat ik een verkeerde keuze maakte.

 

weet je nog

In 1988 is de zogenaamde Strategic Defense Initiative Organisation (SDIO) opgericht. SDI het is een afkorting uit lang vervlogen tijden. Star Wars werd het door de vredesbeweging genoemd en het was een plan van Ronald Reagan en de zijnen om een geldverslindend project op te zetten om in de ruimte oorlog te kunnen voeren.

SDIO bestaat nog steeds. Sterker nog het komt van drie tot zes september bij elkaar om te confereren over Ballistic Missile Defence. Want zo heet Star Wars twintig jaar later. De bijeenkomst zal plaats vinden in Maastricht. Boeing steunt de organisatoren, met wat is onduidelijk, maar de luchtvaartreus zal wel voor de kosten opdraaien, want we zijn er op de wereld voor mekaar, zo helpen wij elkaar. Zo gaat dat tussen militairen, industrie en politiek. In het verleden noemde we dat Militair Industrieel Complex, maar dat klinkt zo jaren zeventig. Het programma is dan wel samengesteld door de grootste wapenfabrikanten in de wereld, terzijde gestaan door ambtenaren van de ministeries van Defensie van Australië, Duitsland, Frankrijk, Israël, Italië, Japan, Nederland en het Verenigd Koninkrijk en een Nederlandse luchtmacht officier, maar MIK, met een K is uit de tijd en met een C ook. Het is gewoon een vakbeurs voor raketschilddeskundigen met verschillende achtergrondsdiciplines. De Nederlandse Inschakeling Industriële Defensieopdrachten (de engeltalige naam bekt net iets gemakkelijker: Netherlands Defence Materiel Organisation) is gastheer van het evenement.

Als defense met een S wordt geschreven is het Amerikaans en dat is deze multinational Ballistic Missile Conference in het Maastrichtse MECC zeker ook. Dat blijkt alleen al uit de opzet van de veiligheidsmaatregelen. Wel een op het internet vindbare uitnodigingsbrochure, maar verder moet alles zoveel mogelijk stiekem. Uit de uitnodiging: “Non-US delegates must demonstrate national authority/support to gain access to the conference through the U.S. foreign visit request process described in this brochure. Persons will not be allowed to participate in the restricted elements of the conference if they do NOT have clear national endorsement of their individual authority to receive U.S. SECRET information or its national equivalent, including NATO SECRET.” *

Wat mogen deze uit een James Bond film weggelopen bezoekers dan in Maastricht doen? Ze mogen oorlogje spelen op een simulator. Je eigen effectieve verdediging opzetten door het gebruik maken van wapens op zee en land. “Assisted by experienced wargame engineers, you’ll fight the simulated ballistic missile battle as either a firing unit commander or as a higher headquarters commander controlling the units assigned to you.” Een ‘jongensdroom’ gaat in vervulling. Koude Oorlogje spelen aan de voet van de Sint Pieter, wow! Daarnaast heel veel, echt heel veel en zware werkgroepen, over bijvoorbeeld ‘Rocket Motors Burning Gelled Popellants for BMD Interceptor Kill Vehicles’.

In de trein waar ik dit conferentieprogramma las nam ik ook het Nederlandse blad Armex; ‘op de bres voor de KL [Koninklijke Landmacht]’ door. Ook hier raketschildberichten. Nederland heeft nog geen kill vehicle, maar wel de modernste Patriot raketten en zeer goede volgradar van een Hengeloos bedrijf en die zouden samen als onderdeel van het raketschild ingezet kunnen worden, aldus dit Defensieblad.

Iedereen dacht dat de tweederangs cowboyfilmheld helemaal gek was, maar Reagan koos uiteindelijk voor een vlucht naar Reykjavik en sprak met Gorbatsjov over kernontwapening. De dooi in de Koude Oorlog begon eventjes. Hoe we de helden van de nieuwe Koude Oorlog zover krijgen ik weet het nog niet. Dat het belangrijk is om deze congsi tussen het MIC uit de VS en Europa aan te pakken lijkt me evident. Wie de oplossing heeft: wint een Senseo koffiezetapparaat.

2007-09-02

noot:

* Year 2007, Multinational BMD Conference and Exhibition, AIAA. Kapitalen NIET van auteur maar overgenomen uit brochure.

 

Past mooi bij mijn ander raketschild stukken. Zie de tags.

aardig

 

Afgelopen week worden vragen van Rita Verdonk over de militaire toestand in het Caribisch gebied door Eimert van Middelkoop beantwoord. De Minister en het Kamerlid zijn beide geen toppers in Haagse politiek. De eerste probeert daar verandering in te brengen met provocatieve vragen. Deze wekken de suggestie dat de Nederlandse marine niet voldoende is uitgerust om de dreigende inval door buurland Venezuela te weerstaan.

 

“Kunt u mij voorzien van een analyse van de dreiging vanuit het Venezuela van president Hugo Chávez jegens de Nederlandse Antillen? Zo nee, waarom niet?” vraagt Verdonk. Dit is een opstapje naar een pleidooi voor zwaarder bewapende marineschepen in het gebied. Immers als de Venezuelaanse president het in zijn hoofd haalt zou hij zomaar de ABC-eilanden binnen kunnen vallen. De kortgeleden door Nederland verworven marineschepen zijn in zo’n geval niet meer dan aan de grond genagelde eenden; Sitting ducks, in het Nederlands van Verdonk.

 

Iedereen kan natuurlijk her en der in de wereld bedreigingen bedenken. Je tegen al die imaginaire bedreigingen ook wapenen wordt alle mans gek en bovendien peperduur. Verdonk serveert om haar verhaal te verkopen dan ook een cocktail waarin het gevaar van Venezuela wordt opgeklopt tot toefje op een drankje dat bestaat uit een pleidooi tegen bezuinigingen op Defensie en voor meer wapens. Het hoofd van Chávez doet dienst als cocktailkers.

 

De Minister van Defensie antwoord nuchter dat: “Er op dit moment geen sprake is van een dreiging hoger in het geweldsspectrum in het Caribisch gebied.” De schepen die Nederland er stationeert zijn  ruimschoots voldoende “uitgerust om zichzelf en anderen te verdedigen.” Hij had er nog aan toe kunnen voegen dat de Nederlandse schepen worden beschouwd als een wapensysteem tussen patrouilleschip en oorlogschip voor optreden in het hoogste geweldspectrum in. Maar er is wat te zeggen voor zijn zakelijke en afdoende antwoorden. Olie op het vuur en extra aandacht is nergens voor nodig. Zo lijkt het.

 

Naast de vragen van Verdonk kan je echter ook nog andere vragen stellen. Bijvoorbeeld of Nederland een rol speelt bij de Amerikaanse omsingeling van Venezuela door de militaire samenwerking met de VS. Je kan daarbij denken aan de deelname aan Amerikaanse militaire oefeningen en het faciliteren van vlootbezoeken aan de haven van Curaçao (32 bezoeken tussen december 2005 en december 2009). Maar ook door de militaire samenwerking die is vastgelegd in het Forward Operation Location-verdrag tussen Nederland en de Verenigde Staten.

 

Dit verdrag is officieel gericht op het bestrijden van drugs, maar de Boeing RC-135’s die vanaf Curaçao regelmatig opstijgen worden volgens Venezuela ook ingezet bij spionage activiteiten. Harry van Bommel van de SP vroeg er onlangs naar bij minister Maxime Verhagen. Het antwoord omzeilt de kwestie maar ontkent hem niet. Verhagen schrijft: “Op basis van het FOL-verdrag kunnen de Verenigde Staten gebruik maken van Hato International Airport op Curaçao en Reina Beatrix Airport op Aruba, uitsluitend in verband met drugsbestrijdingstaken vanuit de lucht. Deze vluchten worden uitgevoerd met diverse ongewapende vliegtuigtypes, waaronder de RC 135.”

 

Dat de RC-135 voor spionage kan worden ingezet lees je zelfs op wiki. Dat geldt ook voor de eveneens gesignaleerde E-3B Sentry ’s: “Tijdens Desert Storm (…) assisteerden E-3 bemanningen in 38 van de 40 gevallen waarbij tijdens het conflict vijandelijke toestellen in de lucht werden uitgeschakeld.” Dat klinkt een stuk minder aardig dan “ongewapende vliegtuigtypes”.

 

Het FOL-verdrag loopt op 1 april af en zal stilzwijgend verlengd worden als er in Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten geen bezwaar tegen bestaat. Het zou de komende week in de Tweede Kamer aan de orde komen, maar het overleg is geannuleerd of verplaatst, aldus de Kameragenda. Je mag hopen dat dit niet betekent dat van uitstel afstel komt en dat een militair verdrag met een duur van maar liefst tien jaar en implicaties voor de veiligheidssituatie in Zuid-Amerika stilzwijgend wordt verlengd. Sterker nog dat er zelfs niet over wordt gerept in de Tweede Kamer. Of pas een jaar na ingang, zoals in 2001.

Fotobijschrift:overzicht van territoriale conflicten deze

spanningen en een wapenwedloop is een gevaarlijke combinatie. Illustratie uit.

---

According to François Heisbourg, the build-up of armed forces in ASEAN Asia alone creates a dangerous situation which makes South East Asia look suspiciously like Europe on the eve of World War I. Heisbourg is not a peace activist looking for arguments to oppose the arms trade, but a Senior Vice President of MATRA, one of the largest defence companies in France.

 

In truth, it is not just the countries of the Association of South East Asian Nations (ASEAN), but the region as a whole which is busy arming itself to the teeth. More and more countries can now afford large-scale military acquisitions.

 

THE END OF THE COLD WAR
During the Cold War, South East Asia and North East Asia were the domain of the politics of the superpowers. The biggest wars were fought, and the greatest defeats suffered, in this part of the world. The separation of North- and South-Korea took place against the background of a bloody war under the flag of the United Nations. France, the former superpower, and the United States, the new one, were both defeated in Vietnam. The rivalry between communism and capitalism played an important role in these conflicts. Theoretical justifications were invented for the war in Vietnam; the struggle against the Vietnamese nationalists was fought to contain
the red  menace'. The French convinced the US of the danger that a communist Vietnam might lead to a series of communist revolts throughout the area. China, the United States and Great Britain gave military support to the parties in the Cambodian civil war. In 1991 in Paris a peace treaty was made, in which the different parties in Cambodia expressed their willingness to accept a peace programme under the flag of the United Nations. In February 1994 the United States
finally gave Vietnam access to the world market after a prolonged embargo. This put an end to most conflicts in the region. Nevertheless, two legacies of the Cold War remain in North East Asia: five years after East and West Germany were reunited, not only North and South Korea, but also Taiwan and China are still separated.

 

GEOSTRATEGIC IMPORTANCE
The rivalry between communist and capitalist powers was not only for economic influence in South East Asia itself. The region was also of great geostrategic importance. The oilfields of the Middle East lay behind this region from the perspective of Japan and of the United States. Any closure of the important sea routes throughout the Indonesian archipelago would mean oil tankers sailing around these islands, making a detour of 5000 km. Moreover, few of these channels are deep enough to allow for a safe passage of submarines. So these straits are vital to
the passage of warships and merchant vessels from the Indian ocean to the western Pacific, or vice versa.

 

The economic boom in most countries in this area enhanced its strategic importance. The economic expansion made the trade with this region and consequently the control of the sea lanes more important. Not surprisingly, Australia, Japan, the United States, the United Kingdom, Germany and New Zealand protested vigorously against the closure of two straits (Lombok and Sunda) by Indonesia in September 1988. Indonesia did not regard them as international but as Indonesian waters. Reflecting the geostrategic significance, arms acquisitions in South East Asia tend to be of a maritime nature. Indonesia regrouped its navy in the early 1990s, with ships
no longer stationed in particular regions, but grouped in mobile flotillas, to be despatched where needed. One reason for this was to cope with the large-scale missions envisaged for the navy in the 1990s. An example is the patrol of the strategic straits through which foreign ships enter and leave the Indian Ocean, particularly the Strait of Malacca. But the sea is vital to the economies of most countries in the region: natural resources, transit and seaborne trade are important
for most of them. This was a second reason for Indonesia to regroup its navy.

 

The six countries of ASEAN have a maritime exclusive economic zone (EEZ) which is 2.7 times greater then the entire land mass of ASEAN. The South China Sea is, for instance, the door to Guangdong, the most important economic region in China. This is one of the reasons the islands in this sea are the principle source of conflicts in this region. The importance of the sea lanes emerges even more clearly if one considers that intra-ASEAN trade has developed slowly compared to the trade with the European Union (former European Community) and North-American Free Trade Area (NAFTA). Countries in South East Asia depend increasingly on the sea for the transport of products to other regions. As a result, the sea lanes are a source of
external and internal conflicts in the region.

 

ECONOMIC POSITION
The centre of world economy is shifting to Eastern Asia. Japan is the biggest economy in this part of the world, and as a result, it has great influence in South East Asia. Its economy is three times bigger than the economy of Germany, four times bigger then those of France and Great Britain and two thirds that of the United States, which is the biggest in the world. Japan is no longer regarded as just a small cluster of islands in the Far East, but is recognised as a highly skilled nation, which is the sixth most populous in the world.

 

It is also positioned in the region of the world with the most rapid economic growth. In a research report by the World Bank, it is stated that: From 1965 to 1990 the 23 economies of East Asia grew faster than all other regions in the world'. To elucidate further: an increase of 6% in the GNP over 10 years means that the GNP has doubled in that period. The economic strength is underlined by a further set of statistics: in 1980 the GNP of East Asia was 59% of those of the EC and the NAFTA countries combined. By 1990 it was 66% of NAFTA and 73% of the European Community. Such an increase in GNP does not necessarily reflect a corresponding increase in the wealth of the individual people in a country, but it does give an
indication of national economic power.

 

POSITION OF THE SUPER POWERS
The struggle for influence in this part of the world has not yet ended. The two main reasons for this are the geostrategic position of South East Asia and its economic boom, both already outlined. Russia, which is the main successor to the Soviet Union, today plays little part in South East Asia. However, other countries are becoming involved. It is impossible to predict the outcome as the end of the Cold War has changed the balance of power in the region drastically. However, we can look at some recent developments.

 

India and Japan are among the countries which extend their influence to the area, whereas China makes its presence felt mainly through the improvement of its armed forces, but also by the acquisition of a Burmese harbour as a naval navigation centre in the Gulf of Bengal. This is one of the main concerns of China's neighbours. Japan, for example, has expressed concern to Beijing and to Burma in response to reports that China supplies weapons to Burma and is looking for naval bases in the Andaman Sea. In 1986 Indonesia had a dispute with India over the recent military build-up on the Great Nicobar island in the mouth of the Strait of Malacca.

 

The United States is still the most influential and strongest power in the region, and South East Asia is a major concern in US strategic policy planning. The US is reducing its military presence worldwide but the larger part of this 25% overall reduction is in Europe (57%) and the smaller part in Asia (12%). There is also a change in the nature of the US presence: foreign bases are being replaced by rapid reaction forces stationed in a region. Two of the three Marine Expeditionary Units (MEU's-the most readily available forces) are stationed in Asia, in the Indian Ocean and the Persian Gulf. The European unit, which is stationed in the Mediterranean,
can easily move to Asia through the Suez Canal.

 

At present Japan is the biggest economic power in the region and the Japanese armed forces, officially called Self Defence Forces,' are one of the strongest armies of the world. Since 1993 Japan has improved its capability to exert influence outside its own territory by the purchase of tanker aircraft and naval transport ships and it is considering the acquisition of small aircraft carriers. Its powerful position is underlined by its official acknowledgement that it can produce nuclear arms within 24 hours. (Zie in de reactieruimte de nuancering van deze opmerking.) Japan spends a relatively small proportion of its GNP on defence: just one per cent. In absolute terms, however, 1990 figures showed Japan to be the thirdbiggest
spender on arms worldwide, after the US and the Soviet Union. At the same time, it is the only country in the region which has the technical skills to compete in the production of smart weapons technology. The biggest problem for Japan is its relations with the other countries in the region which have not forgotten the Japanese expansionism of the 1930s and during the Second World War.

 

India has a geographical position just outside the region of South East Asia. Yet it exerts influence by means of its large army and its ability to use its newly developed ballistic missiles. It has also built up a blue water navy-a navy which can protect the sea lanes to the areas vital to its economic and political interests-including nuclear powered submarines bought in the Soviet Union. In January 1994 India stated that it would establish closer ties to ASEAN to strengthen its position against China. China is the major threat to the stability of the region. China's position in the dispute about the Spratly islands (see below) does not reassure its neighbours. However, its weaponry is of poor quality even though it has a very large fighting force. Western
countries speculate on the Chinese defence budget. The official figure of $14 billion seems very low, viewed in the context of the military's size and compared to the expenditure of other countries. This figure is often neglected by analysts, who point to the high growth rate of Chinese expenditure. For if inflation is taken into account, the absolute figures have not increased. The funding available to the armed forces from the defence industry and the industry related to the military is another source of confusion. In May 1994 US intelligence sources reported that the funds earned by military companies are not going to the military but are reinvested, mainly in civil
companies.

 

It is however clear that the armed forces are being modernized. The old strategy, which was called the ant strategy' as Chinese soldiers would overwelm the adversary by their numbers, belongs to the past. The military said: "Provided we concentrate our strength and tackle key problems, it is entirely feasible for China to catch up with advanced technological levels around the year 2000." China is transforming its army into a more modern, integrated organisation, with less manpower and more technological weapons, in order to protect its interests outside its own territory. This build-up of armed forces does not mean that China will be a power which can
compete with other major powers in the near future. Nevertheless, for its smaller neighbours, it is a power to be reckoned with. That is why these smaller nations want the United States to remain involved in the security politics of the region. The hard line China took in the human rights discussion with the United States shows it has recovered its self confidence after the strong criticism following the violent repression of the student protests on the Tiananmen Square. Future developments in South East Asia will still depend on the position of several great powers. The United States has a key role. Yet others, such as China and Japan, have a lot of influence in
the region, both military and economically. India exerts its influence from outside.

 

ASEAN
ASEAN was formed in 1967-during the Vietnam or Indo-China war. It includes Brunei, Indonesia, the Philippines, Malaysia, Singapore and Thailand. It was founded to form a block against the communist threat in Indo-China, and many experts expect that it will develop into a more defence-oriented organisation. ASEAN is one of the most important collective organisations in the region in terms of security and economic relations. The heads of government of ASEAN have an agreement to make the defence policy of each participating country more transparant to the others. At the same time, the role of ASEAN in building confidence in the region is often overemphasised by ASEAN itself, and by independent experts.

 

An example of the tension between ASEAN nations is the recent attempt by the Indonesian government to prevent a human rights conference on East Timor (APCET) taking place in Manila. When Indonesia pressed the Philippine government to prohibit the conference, President Ramos initially resisted. He gave way after Indonesia seized some Philippine vessels fishing in Indonesian waters and threatened to end its role as mediator in the peace process between the Islamic opposition in Mindanao and the government. Subsequently, Indonesia also put pressure on Malaysia and Thailand to prevent a human rights conference at which East Timor was a topic. In July 1994, according to the human rights activist, Jose Ramos Harta, it threatened
Thailand that it would delay the implemention of a joint development project, if Thailand did not stop the meeting organized around the ASEAN meeting in Bangkok. The ASEAN countries have recognised that a stable region is a precondition for economic prosperity. For Indonesia, however, the fuelling of criticism on human rights in East Timor has not stabilised its internal political situation. The government's policy is still based on the that of the notorious Dutch Governor General van Heutz at the beginning of the century: Indonesia must remain one
country.

 

ASEAN's co-operation in military exercises is much overrated. Member coutries are working together against minor threats, such as piracy, migration and smuggling. Whether this co-operation continues will depend on the presence of the United States and whether ASEAN survives as an economic bloc in the future. Meanwhile, the joint military exercises are relatively unimportant. South East Asian defence co-operation would be more clearly demonstrated in a common military acquistion plan, as NATO countries have. Such a programme would make real cooperation in manoeuvres possible, because if you have the same weapon systems,
you can-for example-easily exchange ammunition, fuel and communications. In present-day ASEAN such co-operation does not exist, except for the coincidental acquisition of F-16 and Hawk combat planes by most countries. If military cooperation is the aim, a common military acquisition programme should be a first step.

 

ASEAN policy in the longer term focusses on collaboration with the countries in Indo-China. This is contrary to the original purpose of ASEAN to contain the communist policy of these countries. When Vietnam left Cambodia in 1989 (the practical start of the Paris peace agreements two years later), the way was open to a closer cooperation with the ASEAN countries. In addition, Vietnam had adopted a marketoriented economy in 1986, called Doi moi. On July 1992 Laos and Vietnam signed a treaty of amity and co-operation with ASEAN members. Since that time they have held an observer status in ASEAN. Senior Minister Lee Kuan Yew of Singapore, Vietnam's largest trading partner, said it would take more than 15 years for Vietnam to change her system to meet the conditions for joining ASEAN. For this year's annual meeting Burma, Cambodia and Fiji were also invited.

 

The ASEAN collaboration should not be overstated. In certain areas members of ASEAN co-operate in cross-border economic development, as for example in the triangle linking Singapore, Johor (Malaysia) and Riuh (Indonesia). At the moment three such triangles of growth exist. It is a close, but regional and undisputed cooperation. The implemention of one of these projects was used by Indonesia to put pressure on Thailand, as mentioned above. At present ASEAN comprises six markets which are often separated by high tariff barriers. Indonesia, for example, has 9.200 different tariff categories including a 200% duty on cars. The ASEAN Free Trade Area (AFTA) intends to bring down these trade barriers, although an attempt in the past
year failed. Another sign of the lack of co-operation is the trade between ASEAN members which amounted to a mere 15 % of their total commerce, whereas that with the EU totalled 66%. In other words, ASEAN is first and foremost a platform for bilateral talks.

 

GLOBAL RELATIONS
The most important forum seeking to organize the relations between the Asian and Pacific countries is the Asia-Pacific Economic Co-operation (APEC). APEC is a forum for all countries surrounding the Pacific. In November 1993 a meeting was held in Seattle, which was used by the US to force Europe to be more co-operative in relation to US economic policy, for example in the GATT rounds. Calling the US a Pacific power', Clinton warned Europe that the US might shift its attention even more strongly to Asia.

 

Another important issue at the conference was the trade imbalance between China and Japan and other countries. These topics are what motivates the smaller South East Asian countries to join APEC. For them, the US is a counterbalance to Japanese and Chinese power. APEC is also a forum which can influence NAFTA and the European Union, the other two principal economic blocs. At the same time, the smaller countries are afraid that the US wants to make APEC into an offical body which can be used to make binding decisions on economic matters. An Australian diplomat who suggested changing the name to the Asia-Pacific Economic Community provoked vociferous opposition. This criticism, together with anger about US policy,
has led to a more critical attitude of the South East Asian nations since the APEC meeting. Malaysia never had been in favour of strong ties with the US but it stood virtually alone. It initiated the East Asian Economic Caucus inside the APEC to have stronger influence on, "for example, matters of protectionism", as the Malaysian Prime Minister commented.

 

Encouraged by their economic success, South East Asian nations criticized the US for its policy of using human rights as a political bargaining chip. An audience of 800 senior Asian government officials and business people from Asia and the US gathered in May 1994. The policy of the Clinton administration met with sharp criticism at this conference. In March 1994 ASEAN members agreed that the meeting of APEC Ministers of Finance would remain informal.

 

The proceedings of APEC are a clear index to power politics in the region. It can be concluded that the US is encountering an increasing level of dissent, especially on its insistence on the  improvement of the trade imbalances with Japan and Chine and its use of the human rights issue for its own political purposes. Yet, the continuing presence of the US in Asia is also welcomed by the smaller countries, because it provides a counterbalance to Japan, China and, to a lesser extent, India.

 

In theory ASEAN countries might also opt for the improvement of relations with Japan. The latter has invested twice as much as the US in ASEAN, Taiwan and Korea. In practice, it is more sensible for ASEAN nations to improve their economic relations with both. Japan had already warned ASEAN against any form of trade regionalism (with reference to EAEC) that would reduce the US presence in the region. Japan and the US are working closely together to dominate the region. On the other hand, US policy is aimed-although this is not stated officially-at controlling Japan and any other threat when and as it should arise. If ASEAN-countries maintain good relations with both the US and Japan, they balance each other and China as well.

 

ARMS RACE
Current arms acquisition programmes in South East Asia coincide with the end of the rivalry between the Super Powers in the region and the down-scaling of domestic security concerns (except for Indonesia, the Philippines, Cambodia and Burma). Arms spending in the region is rising to a level that is consipicuously high in comparison to past levels, and in contrast to the general decline in the rest of the world.

 

One reason for this procurement be found in the economic situation in the region. Most countries can now afford high technology weapons more easily. The trend in ASEAN countries is to  spend a smaller proportion of GNP on Defence, but budgets are still rising because of economic growth. The tigers,' Japan and ASEAN countries, spent in 1980-1981 just 17% of what NATO countries in Europe spent on defence.

 

Since then, the ratio has risen to 47%. This was clearly demonstrated by an Indonesian official at the Indonesian Donor Meeting (CGI) in Paris in June 1994. When a journalist asked what part of that country's overall budget was devoted to the army, the official explained that Indonesia's army budget is 1.5% of the GNP, against an average of 2% in the region, and is still decreasing. He then smiled at the audience. In fact, the absolute figures rise in a steadily growing economy.
Weapon acquisition programmes aim principally to achieve secure lines of communication to protect foreign, intra-regional and global trade. Commodore Sam Bateman of the Australian navy explains the arms race in this way: "The ASEAN states clearly perceive that a risk of maritime military threat exists in the region, and thus they are developing naval forces (...) with a potentially powerful capability to detect and destroy the adversary's forces in their maritime approaches." In this way he interprets the acquisition programmes as merely serving each country's national defence, and enabling the armed forces to destroy an enemy near its coast.

 

These acquisitions could, however, also be used to ban other nations from the sealanes surrounding a country. In this way the defensive weapon becomes offensive and can be used against an enemy who depends on the free use of the sea for his trade.

 

DEBATE
It is tempting to say on the basis of these alarming figures that there is an arms race in the region. Researchers and analysts are, however, still arguing debating whether there is indeed an arms race, or whether economic growth has simply provided the resources for new acquisition programmes to upgrade the armies. An arms race is often described as procurement caused by threat and motivated by uncertainty.

 

Those who do see such a situtation occurring in South East Asia cite conflicts in the region as an important factor in arms acquisitions. Others say the disputes between the countries in South East Asia itself will not lead to conflict.

 

One explanation for the military acquisition programmes stems from the changes that have occurred since the end of the Cold War. Previously, the security situation was clear: on the one side were the US and its allies and on the other side the Soviet Union. This polarity has faded away. The potential for rivalries to arise between individuals among the Great Powers still persists, however, and threatens to destabilise the situation. The threat of such a rivalry between Japan and China is enough to make both upgrade their armies.

 

Amitav Acharya, a scientist, made a remarkable statement in a 1994 conference on Defence in the Asian Pacific region: "It can be said with little exaggeration that the real arms race in South East Asia is a race among the suppliers, rather than the recipients. Major arms suppliers in the West and in the East face a need to compensate for the loss of markets in their home countries and unload surplus equipment abroad to ensure domestic employment. This has led to the creation of what has been described as the world's largest buyer's market."

 

Arms industries cannot be expected to be especially co-operative when arms regulations have to be implemented. Nor was the US helping disarmament when it rejected a proposal made by Indonesia and Malaysia to establish a South East Asia Nuclear Free Zone, arguing that regional deterrent strategies are much better than unrealistic disarmament measures. Yet the former First and Second world cannot be held solely responsible for the level of arms procurement, even though both blocs contribute to the build-up of South East Asian armed forces.

 

One contributor to the Asian Defence Journal wrote: "Japan is showing concern about China's military renaissance and wants to be able to cope with the threat. South Korea is in its turn concerned about Japan's response - That in its turn worries North Korea - which again troubles Japan and China. In this way the spiral continues. All countries in ASEAN fear being caught up in a tit for tat escalation."

 

In other words the arms race is motivated not by a possible conflict but by a possible enemy. Recent years have shown that it is not easy to predict the course of events in the world. In this respect the discussion between the arms upgrade' and arms race' schools is somewhat academic. Intentions could change, conflicts could arise, and when a country has the arms to back its policies with military force, it could use them even if they were not acquired for that purpose. It is, for instance, possible that the United States will lose its grip on South East Asia and that one of the emerging regional powers will have hegemonic intentions in the region-or that
changes in regional  countries will bring nationalist governments into power which seek regional domination. It is impossible to choose between these analyses because disputes already exist in the region and new disputes could arise. Politicians from ASEAN countries may say that have not had armed conflicts with each other for 25 years-since the Indonesian conflicts with Malaysia and Singapore in 1963 and 1966. Yet, the balance of power is changing and one can only guess what will happen in the next century. The end of the Cold War and the great changes within  South East Asia make any prediction highly speculative. What is clear is that arms export to the region is a risky policy, as it could easily fuel a conflict in the future.

 

DOMESTIC ARMS INDUSTRY
The build-up of a domestic arms industry is seen as an important strategy by several developing countries, in order to weaken the influence of major powers. The developments in North Korea, which is working on the production of its own nuclear weapon, is the most striking example. In general, the development is limited to conventional weapons.

 

Currently, compared to other regions of the world, the domestic arms industries of South East Asia are not particularly strong. If the economies in the region continue growing at the present rate, this could easily change. "The economic gap between the leading new industrial countries in East Asia and the old industrial countries is fast closing, and so are the gaps in skills and knowledge," observed the Australian professor of economics Wolfgang Kasper, specifically mentioning progress in metal, electronics and machinery industries. As a result, leading nations in East Asia will be able to produce their own weapons in the longer run.

 

Among the ASEAN countries, Indonesia and Singapore are the most conspicuous in having developed their own arms industries. Each had different reasons, but after twenty years they could produce most small arms by themselves. In Indonesia a Parliamentary mandate in 1978 encouraged the development of a domestic defence industry to diminish Indonesia's dependence on foreign manufacturers and to reduce the spending of scarce foreign currency reserves on weaponry. The products being made in Indonesia include FMS rifles, submachine guns, and
machine guns produced under a licence issued by the Belgian company FN-Herstall.
Singapore recently launched its first domestically-built minehunter, produced on the basis of a design by Kockums/Karlskrona of Sweden. Malaysia is also planning to upgrade its defence industry. The chief of the Malaysian navy said the acquisition of the newly built Offshore Patrol Ships (OPV's) serves in the first place to encourage the local defence industry to develop such a capability'. Malaysia has only a small arms industry at present.

 

The position of domestic arms industries is difficult. The arms produced by Russia, China and South-Korea-to mention only the producers in Asia-are cheap, which makes it hard to compete with them. Even Singapore, with its advanced domestic military industry, had to fire personnel and reorganize its production process in 1993 in order to be competitive. As for the European and US arms industries, Singapore found that in their case, various forms of collaboration provided the answer. The same pattern is followed in South East Asia.

 

Indonesia has co-operated with Malaysia and Singapore for aircraft and maritime repairs and maintenance since the mid-1980s. New arms producers could rise in South East Asia as a result of the growing technical skills.

 

COUNTER INSURGENCY
In the past the arms acquired by the governments of South East Asia were used to quell internal uprisings by socialist and/or nationalist movements. These revolts were firmly repressed by the (military) governments in the region, and most were defeated in the past decade. In Malaysia the Police Field Force (trained by the British Special Air Service, SAS) has been deployed for public tasks since the Malayan Communist Party laid down its arms in December 1989. In Thailand the BPP, which was trained by the CIA, had its peak in the 1960s and 1970s in the struggle against the Communist Party of Thailand. At present the operations against nationalists and communists are a minor task of these forces. Instead, operations are mainly directed
against the Patani United Liberation Organisation (PULO), a muslim separatist movement fighting for an independent state of Patani near the Malaysian border.

 

Border control and the arrests of drugs smugglers have also become more important. So in other words, arms acquisitions are no longer motivated by the wish to suppress the population.
Only in Indonesia and in the Philippines are ASEAN governments confronted with armed conlicts inside their borders. In the other countries the military is no longer used mainly to suppress the people, but rather to strengthen the position of these countries in the regional balance of power. It is vital to take this trend into account when looking at the security situation in South East Asia in general. To oppose the arms race in South East Asia means to oppose the creation of new, strong armed forces and a new military bloc. If only the human rights violations in South East Asia are opposed, one of the most striking developments is neglected. The build-up of strong national armies could lead in the long run to a third military (and economic)
bloc, besides those of North America and Western Europe. It is not in the interest of  world peace to let this happen.

 

PRINCIPAL CONFLICTS
Regional conflicts should not be over-emphasized, but they excist. Three deserve special mention. These are: the conflict between North- and South Korea; the conflict between China and Taiwan; and the dispute over the Spratly's. Each of these conflicts could have an impact on the region of South East Asia as a whole. It is possible that the problem of North Korea's nuclear weapons programme will be solved by peaceful means. The situation is a complex one, and it is not in the interest of China and the US to confront each other over this issue. Kim Il Sung died in July 1994 and we await further developments.

 

The stand-off between China and Taiwan continues. Yet, strangely, the Taiwanese are investing more heavily in China's most prosperous region than in any other country, in spite of an official ban on direct investments in China. It is a conflict which could last for years, but could equally be solved by greater co-operation in a kind of triangular framework that would see China, Hong Kong and Taiwan emerge as one of the most influential powers in South East Asia.

 

Conflicts also persist within ASEAN. The Defence Minister of Malaysia has declared the Asia-Pacific region to be more peaceful and stable than any other region in the world, "territorial claims aside." The minister, who cynically described peace' as a period between wars', made light of the disputes in the region. However, one local researcher, Dr. Bilveer Singh of the Singapore Institute of International Affairs, has taken a pessimistic view about the prospects for an enduring peace in the region: "Traditionally, the states that constitute ASEAN were threatened more by each other than by outsiders, even though the latter were not absent." He pointed to several factors for this insecurity inside ASEAN: the geographical complexity and diversity of
the region; the variety of colonial experiences which led to different organizations of governments and of the armed forces; assorted ethnic, religious and racial groups; and differing ideological and political systems which led to conflicting interests and orientations. Relations with foreign countries and groups are also a matter of concern for the ASEAN nations. Malaysia and Indonesia are suspicious of the close relationship between Singapore and the United States. Thailand was upset by Malaysia's support of Muslim separatists in southern Thailand. The Philippines had a similar problem with Malaysia.

 

---

Conflicts in the region

• Claims of Russia and Japan on the southern Kuril Islands.
• Dispute between Japan and South-Korea over the Liancourt Rocks (Takeshima or Tak-do) in the southern part of the sea of Japan.
• Dispute between China and Japan over the Senaku (Diaoyutai) Islands in East China Sea.
• Dispute between China and South-Korea over territorial water boundaries.
• Continuing claim of the Philippines to the Malaysian state of Sabah and its adjacent waters.
• Claims on the Paracel Islands by China and Vietnam.
• Border disputes between China and Vietnam.
• Border dispute between Vietnam and Cambodia.
• Border dispute between Vietnam and Malaysia on their offshore demarcation line.
• Border dispute between Malaysia and Brunei over both the unmarked, 274 km land border between Brunei and Sarawak, and the limits of their respective 200-mile EEZ.
• Dispute between Malaysia and Singapore over ownership of the island of
• Pulau Batu Putih (Pedra Branca) in the straits of Johore.
• Border dispute between Malaysia and Thailand.
• Border conflicts between Thailand and Burma.
• Border dispute between China and Burma.
• Hostilities along the Burma-Bangladesh border
• Territorial disputes between China and India.

Source: A New Era in Confidence Building, Desmond Ball; Security Dialog 1994, Vol. 25 (2), page 161.

---

 

 

The territorial disputes in the region are potentially the most worrying. Indonesia, for example, is involved in several: with Malaysia on the islands of Saidipan and Ligitan in the Celebes Sea; and with Vietnam on the continental shelf around the Natuna islands.

 

It would be unrealistic to characterize South East Asia as a stable and peaceful region. Co-operation in military and economic matters exists, but only on a low level. Desmond Ball from the Australian National University said: "Nevertheless, the high proportion of inter-state issues suggests that inter-state conflict is more likely in the Asia/Pacific region than elsewhere." According to Ball, arms acquisitions take place in an atmosphere of uncertainty and lack of trust.

 

THE SPRATLYS AND PARACELS
The disputes over control of the archipelagoes of the Paracel Islands and the Spratlys, both in the South Chinese Sea, are the most important for ASEAN. The Spratlys are the biggest single source of conflict throughout the region. Six countries (China, Vietnam, Brunei, Malaysia, the Philipines and Taiwan) claim the islands and have stationed troops on them. China and Vietnam have already had two clashes over the Spratlys (in 1974 and 1988).

 

The oil resources in the waters surrounding the archipelagoes are the most important cause of the conflict. In addition, the islands are of strategic importance in controlling the surrounding seas.
China is the strongest of the nations which claim the islands. It is also the country which is increasingly seeking to impose its control on the islands, and is at the same time less and less willing to engage in talks with the other parties. China has even granted an oil concession to the US Crestone Energy Corp. for the exploration of oil in the Vietnamese EEZ.

 

Until now, Indonesia has been the principal mediator in the conflict, organizing four informal workshops on the subject. The chairman of the centre for Strategic and International Studies in Indonesia was not very optimistic about the results of the talks, declaring at a Manila conference that "the four workshops have reached a plateau". The Singaporean Bilveer Singh, mentioned above, was even more pessimistic: "There has not been much movement because China is reluctant to participate.- The possiblity of war cannot be ruled out."

 

Advances in the drilling technology for the extraction of oil and gas fuel the disputes between China and South East Asian countries. China has, for instance, promised to protect the drilling operation in the Vietnamese EEZ with their naval forces. China's overwhelming strength in comparison to the other countries involved in the Spratly dispute means there is unlikely to be any major conflict in the near future. But the exploration of oilfields which are subject to conflicting territorial claims could lead to conflict in the long term.

 

Three of the parties are not equipped with the naval and air facilities needed to be a real party in such a war. Brunei possesses only small ships (FACs) which are almost worthless on open sea. In the future Brunei wants to buy Hawks and these could be of value in such a conflict. At the moment the Sultanate is the only one of the six countries without a military presence on any of the islands. The Philippinean navy is based on several FACs. The Vietnamese navy is dated and
only its military presence on one of the Spratlys causes any concern to the others. In other words, the poor weaponry of these countries probably restricts any potential conflict to Taiwan, China and Malaysia. These three countries have become armed in the past few years with numerous high-tech weapon systems from the United States, Europe and Russia. Taiwan also has the frigates and submarines needed for such an action. Malaysia has a navy which is fitted for coastal tasks. In the near future Malaysia will buy F/A-18 fighter aircraft from the United States, and it has just purchased MIG's from Russia. Nevertheless, the combined air and naval fleets of
these two countries are no match for China which, together with Japan, is one of the two most powerful military powers in the region.

 

ASEAN as a whole has no policy towards the dispute. The Asian Defence Journal reported that the ASEAN Regional Forum in July will steer clear of controversial issues such as claims over the Spratlys. Vietnam and the Phillipines are considering co-operation on the Spratly issue, but they are not strong enough to have any real influence. Only Japan or the United States could keep China from occupying the islands, if it continues with its policy of confrontation. But it is unlikely that either country will become involved in such a crisis. The warning by Bilveer Singh that a war cannot be ruled out is the worst scenario possible. Yet, it must be considered as
one of the possibilties. Stirring up the fire by selling arms seems an ill-adviced policy.

 

A CALL FOR THE BAN OF WEAPONS
From March 25th till 28th 1993, an Asia Pacific meeting of non-Governmental Organizations on Human Rights was organized in Bangkok, in preparation for the 1993 United Nations meeting in Vienna. 240 participants from 180 human rights and development organisations discussed several topics related to human rights. One of these was militarization and war.' The participants in this workshop noted that militarization was increasing in most countries of the Asia Pacific region. They were concerned about the threat militarization poses for dissidents, democracy, peace development and civil society; about the forced migration, suppression, genocide and maiming of indigenous and ethnic minorities; and the dehumanization, serious physical, mental and spiritual stress and the increase in sexual violence caused by military violence. 110 NGOs asked the UN "to adopt measures to bring the production, export and import of conventional weapons to an immediate end and to dismantle all weapons of mass destruction." This request to the Human Rights meeting of the United Nations constitutes an appeal to the peace movement in the West to campaign for a ban on the export of weapons to Asia. The situation in Asia is
unstable, human rights are not respected and resources for military purposes could be better used for more humane purposes. As the Asian NGOs united in the Bangkok Conference to condemn their governments and military forces, we should blame the governments of our countries for condoning the arms trade. During the past century, Europe caused most of the world's major wars, but this should not be Asia's future.

 

Sources

• Antolik, Michael: ASEAN's bridges to Vietnam and Laos, Contempory South East Asia, Vol 15, Number 2, September 1993, pp 195-210.
• Ball, Desmond: A new era in confidence building; The second track process in the Asia/Pacific Region, Security Dialogue, 1994, Vol. 25(2): pp.157-176.
• Kevin P. Clements: Peace and Security in the Asia Pacific region - Post Cold War Problems and Prospects, Bulletin of Peace Proposals, Vol. 23 (2), 1992: pp. 173-184.
• Da Cunha, Derek: Conventional Arms and Security in South East Asia, A paper prepared for the Seminar on the UN and Asia-Pacific Security, Beijing 2-4 November 1993.
• Goad, Pierre, US Policy is Questioned at Conference, Asian Wall Street Journal Weekly, May 23rd, 1994.
• Hsiung, James C. (editor): Asia Pacific in the new World Politics, Lynne Rienner Publishers, London (GB), Boulder (Cal.).
• McKenzie, Kenneth F. Jr., Major US Marine Corps: The Marine Corps of Tomorrow, Naval Institute Proceedings November 1993, pag 28-31.
• Ryan, Stephen L.: The Spratly Dispute - The Military Dimension Synopsis, Asian Defence Journal 4/1994, pp.20-23.
• Richardson, Michael: Oil Rush is Fueling Fears on Spratlys, International Herald Tribune (IHT) 6 June 94.
• Singh, Bilveer: ASEAN's Arms Industries: Potential and Limits, Comparative Strategy Vol 8 (1989), pp.249-264.
• Singh, Bilveer: ASEAN's Arms Procurements: Challenge of the Security Dilemma in the Post Cold War Era, Comparative Strategy Vol 12 (1993), pp.199-223.
• Smith, Hugh and Bergin, Antony (ed.): Naval Power in the Pacific; Toward the year 2000, Lynne Rienner Publishers, London (GB), Boulder (Cal.).
• Tyler, Patric E.: Chinese Army gets Down to Business, IHT 25 May 1994.
• Wortzel, Larry M.: China and Strategy; China pursues traditional Great-Power Status, Orbis, Spring 1994, pp.157-175.
• OUR VOICE; Bangkok NGO Declaration on Human Rights, Reports of the Asia Pacific NGO Conference on Human Rights and NGOs' Statements to the Asia Regional Meeting, Edison Press Products Co, Ltd. Thailand. (US$10).
• The making of the East Asia miracle; World Bank Policy Research Bulletin August-October 1993, Vol. 4 no. 4.
• India and Indonesia in dispute over Malacca Strait base, Jane's Defence Weekly, 4 October 1986.

Fotobijschrift: Dit is een ontwerp van een helikoptervliegdekschip dat Damen had willen leveren. Bron: www.militaryphotos.net

---

 Eind 2009 schreef ik een artikel over een ophanden zijnde levering van oorlogschepen aan Rusland. Damen was een van de partijen die genoemd werd als mogelijke leverancier: "Ja, we praten erover (...) ook met Nederland” aldus hoofd van de Russische marine Vladimir Vysotsky.

Het leek er op dat dit bericht de wereld in werd geslingerd om de prijs van het Franse aanbod te drukken. Het is uiteindelijk dan ook de 650 voet lange Mistral geworden. De Mistral is bewapend met raketten en machiengeweren. Bij de levering is sprake van een geschatte waarde van € 520 miljoen (750 miljoen US$).

EU-lidstaten Litouwen en Letland staan op hun achterste benen. Ze beklagen zich dat ze niet geconsulteerd zijn. "We hoorden over de deal uit de media," zegt de minister van Defensie van Litouwen. De minsiter van Buitelandse Zaken van Letland stelt: "We zouden in een betere positie geweest zijn als we vooraf waren geraadpleegd en als er in het openbaar over bericht was."

De Estse minister van Buitenlandse Zaken is een realist, hij zeg: "Feitelijk is Rusland gekwalificeerd als partner voor de NAVO en EU en er zijn geen restricties van kracht tegen wapenleveranties aan dit land. Het zou dus alleen een moreel of politiek onderwerp worden." Hij vervolgt door te zeggen dat dit "onderwerp geen scheiding moet veroorzaken in de NAVO of EU." Hij gaat geen problemen veroorzaken en trekken aan een dood paard.

Niettemin is het een weer een voorbeeld dat de gedragscode wapenexporten een tandeloze tijger is. The EU Observer stelt koeltjes dat er geen wet is die wapenexporten regelt. "Maar er is in 2008 wel een politieke verplichting aangenomen om geen wapens of componenten te verkopen aan landen die de mensen rechten schenden, een risico vormen voor regionale stabiliteit of de veiligheidsbelangen van de EU-bondgenoten schaden. Deze code werd getekend door het Franse voorzitterschap vier maanden na de oorlog met Georgië."

Otfried Nassauer van de Berlin Information-center for Transatlantic Security (BITS) plaatst een en ander in een grotere context. Niets nieuws onder de zon volgens de Duitse onderzoeker, Pakistan kocht immers Duitse onderzeeërs waarmee het kernraketten af kan schieten. Waarom dan wel een verkoop verbieden van landingsschepen aan Rusland? Het zou leiden tot "dubbele standaarden." Een Frans diplomaat suggereert dat de code bedoeld is voor landen als Noord-Korea.

Bron:  Andrew Rettman, French warship deal opens wound in EU and Nato, EU-Observer 11 februari 2010.

Fotobijschrift: Een testlancering van een SM-3 raket op 22 juni 2006 vanaf de kruiser USS Shiloh (CG 67).

Klik voor meer informatie.

---

Davids

 

Laat ik nu altijd gedacht hebben dat er geheime verdragen bestaan die een soepele afhandelingen van Amerikaanse militaire verplaatsingen over Nederlands grondgebied naar een oorlog of conflict regelen, de zogenaamde (Wartime) Host Nation Support. Ik weet dat de VS in de Rotterdamse haven een openbare vrijbrief hebben voor de afhandeling van vracht: “The Transportation Battalion has a license provided by Dutch Customs to custom clear all military cargo arriving into the Netherlands.”

Maar die afspraken bedoel ik niet. Nee, ik bedoel de verdragen die werkelijk alles voor een logistieke operatie regelen van begin tot eind. Want een goed transport begint met goede verdragen, die werkelijk alles regelen. Dat staat in elke manual van het Amerikaanse leger voor transportorganisaties.

 

Ook de Minister van Defensie Kamp was van het bestaan overtuigd. Hij schrijft op 18 februari 2003 dat er een bilaterale overeenkomst bestaat “over het transport van troepen en militair materieel. Zowel deze overeenkomst als de bijbehorende regelingen en nadere overeenkomsten zijn geheim. Volgens artikel 7, onder d., van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen worden dergelijke documenten niet ter goedkeuring aan het parlement voorgelegd.” 

 

In het boek van de Commissie Davids lees ik echter dat onderzoek naar een dergelijk verdrag geen relevant gegeven heeft opgeleverd. Daarmee wuift de Commissie mijn vermoeden weg, maar ook - en dat doet er meer toe - de opmerking van de Minister. En niet alléén van de Nederlandse Minister van Defensie, maar ook van PvdA-leider Wouter Bos die er naar verwees, toen hij stelde dat de transporten niet gestopt konden worden. Belangrijker is misschien dat de Commissie Davids en passant de Belgische premier Guy Verhofstadt declasseert. Ook die stelde immers dat geheime Host Nation Verdragen aan de basis staan van de toestemming tot doorvoer van Amerikaanse wapens. Niet waar, aldus Davids.

 

Wel heeft de Commissie een memo gevonden gedateerd op dezelfde dag dat Kamp zijn antwoorden naar de Kamer stuurt. In dit memo schrijft een ambtenaar dat er geen formeel juridische verplichting is voor het geven van transport- of overvliegvergunningen op grond van een NAVO of bilateraal verdrag. De NAVO moet eerst een Simple Alert of hogere alarmeringsfase uitvaardigen voordat hier sprake van kan zijn.

 

De NAVO heeft een speciaal HNS-document: 'allied joint host nation support doctrine & procedures,' daarin staat dat host nation support plaats vindt op basis van overeenkomsten tussen het ontvangende en zendende land. Dat betekent dat in een van die overeenkomsten tussen Nederland en de NAVO of de VS moet staan dat Nederland alleen medewerking geeft als de NAVO een Simple Alert uitvaardigt (idem België). Die overeenkomst zelf heeft de Commissie Davids niet gezien. Ze rapporteert dus uit tweede hand.

 

Daarmee hebben we gelijk een probleem van de Commissie Davids te pakken. Ze neemt ontkenningen voor waar aan. Ook als dat strijdig is met de geschreven tekst van een Nederlandse Minister van Defensie en de woorden van de Belgische Premier. Dit soort goedgelovigheid maakt een onderzoek wel overzichtelijk, maar doet daarmee ook weinig recht aan de al een halve eeuw durende pogingen teksten over (wartime) host nation support boven water te krijgen.

 

Misschien zit ik er helemaal naast en is er niets geheim. Is de Commissie alleen maar vergeten er naar te vragen, maar dan is het een koudkunstje het rapport, verdrag, overeenkomst of MoU waarin e.e.a. geregeld is openbaar te maken. Daarop is nu het wachten.

 

(Column geschreven voor www.konfrontatie.nl)

 

Zie ook: Grote_hoeveelheden_wapens_via_Nederland_naar_Irak

Fotobijschrift: Een transportschip dat in april 2003 Rotterdam ligt. Het laadt daar tanks om ze naar Irak te vervoeren. De foto is gebruikt voor Dead in Time, een Amnesty International rapport dat gaat over het transport van wapens.

Klik voor meer informatie.

---

Fotobijschrift: Dit is een ontwerp van een helikoptervliegdekschip dat Damen zou kunnen maken. Bron: www.militaryphotos.net

---

Het verhaal blijft opduiken; al maanden lang. De Nederlandse scheepsbouwer Damen zou in de race zijn om een helikoptervliegdekschip voor Rusland te bouwen. "Ja, we praten erover, en niet alleen met de Fransen, maar ook met Nederland en Spanje [de werven de Schelde en Bazan hebben in de jaren negentig samen grote marineschepen ontwikkelt, MB], over de aanschaf van schepen van deze klasse,” aldus hoofd van de Russische marine Vladimir Vysotsky.

Rusland de militaire grootmacht uit Oost-Europa koopt een groot wapensysteem bij een Nederlands bedrijf. Het zou de eerste keer zijn dat Rusland iets dergelijks in het buitenland koopt en Vlissingen is in de race. Het bericht blijft me bevreemden, ook al realiseer ik me dat de Franse concurrent sterker is. Waarschijnlijik wordt het de 650 voet lange Mistral die is gebouwd door de Franse werven Arsenal de Brest en Chantiers de Saint-Nazaire. Kommer Damen en zijn bedrijf worden dan slechts gebruikt om de prijs te drukken.

De Mistral is bewapend met raketten en machiengeweren. Ze beschikt over een ziekenhuis met 69 bedden. Het kan vier landingschepen herbergen. Bij de levering is sprake van een geschatte waarde van € 520 miljoen (750 miljoen US$).

Sandra Roelofs, de vrouw van de Georgische president is geboren in Terneuzen en is door de tunnel in een zucht en een scheet op de Vlissingse scheepswerf. Georgië staat op gespannen voet met de grote buur en wordt daarbij vanuit het Westen gesteund. Mevrouw Roelofs is de aangewezen persoon voor een lobby tegen de levering, mocht het toch zover komen. Dat Damen erover praat met de Russen kan je al een stap te ver vinden. Het moet niet al te moeilijk zijn om op grond van de wapenexportrichtlijnen te beargumenteren dat Damen/Schelde zijn pogingen beter kan staken.

Mogelijk is Washington niet akkoord en dan gaat de deal ook niet door. Ik ben benieuwd wat Sarkozy te horen krijgt. In die zin is een eventuele order een bron voor conflicten; een cadeau met gif.

Binnenkort zullen we weten hoe het afloopt. Volgens de bevelhebber van de Russische krijgsmacht, Nikolai Makarov, volgt een beslissing voor het einde van het jaar. Hij mag wel opschieten.

-----

Weer een rapport voegt onderzoeker Richard Grimmett toe aan zijn lange lijst publicaties over wapenhandel bij de Congressional Research Service (CRS). Het rapport U.S. Arms Sales onderstreept dat Nederland tot de trouwste bondgenoten van de VS behoort. Er zullen mensen zeggen geen nieuws onder de zon, maar ik vind het prettig visies zo nu en dan met cjfers te onderbouwen. Hele hele rapport vind je door een klik.

 

Table 5. Leading Purchasers of U.S. Defense Articles and Services, Total Values of Europe Agreements Concluded (in current U.S. dollars, rounded to nearest 10 million or 10th of a billion)
Europe Agreements 2001-2004		Europe Agreements 2005-2008		Europe Agreements 2008
1 Poland	$4.0 billion	1 U.K.	$1.8 billion	1 U.K.	$740 million
2 U.K.	$1.9 billion	2 Norway	$1.0 billion	2 Finland	$440 million
3 Greece	$1.4 billion	3 Netherlands	$1.0 billion	3 Turkey	$420 million
4 Italy	$1.2 billion	4 Germany	$920 million	4 Switzerland	$320 million
5 Turkey	$970 million	5 Spain	$870 million	5 Netherlands	$250 million

 

Table 11. Leading Purchasers of U.S. Defense Articles and Services, Total Values of Europe Deliveries Concluded (in current U.S. dollars, rounded to nearest 10 million or 10th of a billion)
Europe Agreements 2001-2004		Europe Agreements 2005-2008		Europe Agreements 2008
1 Greece	$3.3 billion	1 Poland	$2.6 billion	1 Poland	$760 million
2 U.K.	$1.6 billion	2 U.K.	$1.6 billion	2 U.K.	$430 million
3 Netherlands	$1.2 billion	3. Turkey	$1.1 billion	3 Turkey	$360 million
4 Spain	$1.1 billion	4 Greece	$990 million	4 Netherlands	$180 million
5 Turkey	$1.1 billion	5 Netherlands	$970 million	5 Germany	$160 million

 

Table 12. Table 12. Leading Purchasers of U.S. Defense Articles and Services, Total Values of Worldwide Deliveries Concluded (in current U.S. dollars, rounded to nearest 10 million or 10th of a billion)
Europe Agreements 2001-2004		Europe Agreements 2005-2008		Europe Agreements 2008
1 Egypt	$5.0 billion	1 Israel	$5.6 billion	1 Saudi Arabia	$1.2 billion
2 Saudi Arabia	$4.3 billion	2 Egypt	$4.8 billion	2 Israel	$1.2 billion
3 Taiwan	$3.7 billion	3 Saudi Arabia	$4.4 billion	3 Egypt	$1.0 billion
4 Israel	$3.4 billion	4 Taiwan	$3.9 billion	4 Australia	$900 million
5 Greece	$3.3 billion	5 South Korea	$2.7 billion	5 South Korea	$800 million
6 South Korea	$2.1 billion	6 Poland	$2.6 billion	6 Iraq	$800 million
7 U.K.	$1.6 billion	7 Japan	$2.4 billion	7 Poland	$760 million
8 Japan	$1.5 billion	8 Australia	$2.4 billion	8 Taiwan	$600 million
9 Netherlands	$1.2 billion	9 U.K.	$1.6 billion	9 U.K.	$430 million
10 Spain	$1.1 billion	10 Turkey	$1.1 billion	10 Japan	$400 million

 

 

U.S. Arms Sales: Agreements with and
Deliveries to Major Clients, 2001-2008
Richard F. Grimmett
Specialist in International Security
December 2, 2009

 

* De bekendste publicatie van Grimmett is het rapport onder de titel World Military Expenditures and Arms Transfers, waarvan de laatste versie verscheen in 2005.

Vanavond in NOVA

23 dec 09 - Door Reijer Zwaan

Zestien slachtoffers van de gifgasaanvallen van Saddam Hussein op de Koerden in Noord-Irak en Iran eisen een schadevergoeding van de Nederlandse zakenman Frans van Anraat. Van Anraat leverde aan Irak de grondstof voor mosterdgas.
De civiele procedure van de Iraanse en Iraakse Koerden dient vandaag bij de rechtbank in Den Haag. Dat zegt hun advocaat Liesbeth Zegveld vanavond in NOVA.

Oorlogsmisdrijven
Frans van Anraat werd in juni van dit jaar door de Hoge Raad nog veroordeeld tot zestien en een half jaar cel voor medeplichtigheid aan oorlogsmisdrijven. Hij leverde aan Irak grote hoeveelheden thiodiglycol, ook wel TDG, de grondstof voor mosterdgas. De slachtoffers van de gifgasaanvallen vroegen ook in die strafzaak al om een schadevergoeding. De rechtbank wees die eis toe, maar het gerechtshof achtte de vordering later te ingewikkeld. De Hoge Raad hield dat vonnis uiteindelijk in stand.

Letsel
In de civiele procedure vragen de zestien slachtoffers nu in eerste instantie ieder 25.000 euro voor de geleden immateriële schade. Het gaat daarbij volgens hen om “een aantasting van de persoonlijkheidsrechten en fundamentele mensenrechten,” zo is in de dagvaarding te lezen. Maar advocaat Zegveld zegt dat het daar niet bij zal blijven. Zegveld: “Daarna gaan we kijken wat dit letsel voor gevolgen heeft gehad in hun leven. Dat moet allemaal worden onderzocht.”

Mosterdgas
Rebas Kadir is één van de slachtoffers. Hij vertelt in NOVA over de gevolgen die de gifgasaanval op de stad Halabja in het zuiden van Koerdistan voor hem heeft gehad. Kadir: “Mijn oom, mijn tante, mijn vader, mijn moeder, mijn broer en mijn zus hebben het allemaal niet overleefd. Ik zelf ben in aanraking gekomen met mosterdgas. Wat het doet, je ademt het in en het verbrand je longen van binnenuit. Het gas kristalliseert zich en laat je eigenlijk letterlijk stikken. Ik heb nog maar 33% van mijn longen over, de rest is niet meer functioneel.”

Van Anraat heeft de dagvaarding in zijn cel in Schevingen ontvangen. Tegen hem loopt nog een zogeheten ontnemingsprocedure van het Openbaar Ministerie. Justitie claimt 1,1 miljoen euro.

Meer over dit onderwerp

Op dit blog: Iraks chemische wapens programma

NoVA Uitzendingen

- Frans van Anraat over zijn relatie met de AIVD
- OM eist 15 jaar tegen Frans van Anraat
- 'Van Anraat wist van gifgasproductie'
- AIVD liet Frans van Anraat vallen
- Fred Teeven op onderzoek naar genocide in Iran
- Leverden Nederlandse bedrijven gifgassen aan Irak?
- Van Anraat zat in safehouse AIVD
- Nederland maakte gifgas

Netwerk

- Uitzending van 7 december 2004
- zoekresultaten Anraat

Overig
- Antwoorden op kamervragen over mogelijke verkoop van gifgassen aan Irak door Frans van Anraat - AIVD

- De zaak Van Anraat - Openbaar Ministerie

- Wikipedia: Frans van Anraat

- Stop wapenhandel (veel informatie op site, zoekmachine)

- Iraqi Kurd gas victims sue Dutchman for damages

een observatie

 

Op de site van het Transnational Institute in Amsterdam lees ik het verslag van een bezoek van twee medewerkers aan Kaboel in Afghanistan. Ze zijn daar om onderzoek te doen naar de ontwikkelingen op de opium markt.

 

Het artikel Security in Afghanistan - Business as usual?’ gaat vooral in op de vele veiligheidsvoorzieningen in de stad. Overal staan jonge mannen aan de poort en overal worden auto’s aangehouden. Hun harten en geesten worden er niet mee gewonnen. De chauffeur van de onderzoekers grapt: “Een ding dat een goed exportproduct voor ons land zou zijn, is beton voor roadblocks. Afghaanse bedrijven zijn experts in de maken ervan.”

 

Het deed mij denken aan een overzichtje uit de Engelse Times dat ik elders las, waarin vooral ingegaan wordt op de buitenlandse ondernemingen die hun voordeel doen met de situatie in Afghanistan.

 

---

90                is het minimale aantal civiele veiligheids bedrijven (private security contractors,

                   PSC’s) werkzaam in Afghanistan.

---

28.000        veiligheidsmedewerkers werken bij de PSC’s in Afghanistan.

---

43.750        handvuurwapens, geweren, automatische gewereren en raket aangedreven granaatwerpers

                  hebben die in hun bezit dat is

---

3,5              wapen per persoon.

---

56%           van de PSC’s zijn in buitenlandse handen, zoals die van de Australië, Canada, Duitsland,

                  Engeland, India Nederland, Nepal, Pakistan, Turkije en VS.

---

6.000          waren in dienst van elk van de twee grootste Amerikaanse bedrijven, Blackwater and

                  DynCorp.

---

€ 336          gemiddelde dagelijkse loon voor de internationale medewerkers van de PSC’s.

---

€ 11.444      maandloon voor top van de internationale medewerkers.

---

57               internationale PSC’s werkzaam in Afghanistan;

---

21               daarvan komen uit de VS,

---

17               komen uit Engeland.

---

Bron: Swisspeace

In: Jeremy Page, ‘Security companies fall foul of gun controls,’ The Times, 11 februari 2008.

 

---

 

Al eerder schreef ik over de verkoop van oorlog en veiligheid aan de markt:

* “Capitalism Everywhere”

*Op zoek naar een baantje? Bel 040-80 80 007

 

Chinees voor beginners

 

Soms denk ik wel eens dat ik mijn kinderen moet stimuleren om Chinees te leren. Geen land maakt zo’n tomeloze ontwikkeling door als deze Aziatische gigant. Na de val van de muur dacht ik  ook al dat Duits belangrijker zou worden, omdat met een groter Europees achterland de reden om in het Duits te spreken en schrijven zou toenemen. Niets is minder waar. Duits is met het internet en email uit mijn blikveld verdwenen. Alleen al die umlauts doen het de das om. Bij het Chinees zijn er nog meer struikelblokken en ook hier zal het Engels wel winnen.

‘De VS heeft China hard nodig in de wereld,’ zo lees ik op de site van het NOS Journaal in een artikel dat het bezoek van Obama aan het Rijk van Midden moet illustreren. Opvallend genoeg vergeet het journaal de meest na aan het Amerikaanse hart liggende reden te noemen. Chinees kapitaal zorgt ervoor dat de Amerikaanse economie kan blijven draaien, ondanks een enorme staatsschuld. Niet voor niets waarschuwde Beijing de Verenigde Staten herhaaldelijk dat het zich wat zorgvuldiger op moet gaan stellen bij het runnen van de economie. De handelsbalans tussen beide landen is nauwelijks nog een balans te noemen. Protectie is daarom niet verwonderlijk eveneens een hoofdonderwerp tijdens het bezoek van Obama. Beide landen zijn tegen bescherming van nationale economieën, zo dragen ze uit, desondanks staat het onderwerp hoog op de agenda.

De New York Times heeft het maandag over de vragen-en-antwoorden-sessie van de president met Chinese studenten in Shanghai. Het staat ergens in het midden van de hoofdpagina van de krant. Mensenrechten en de economische banden, met de nadruk op Samenwerking, zijn de hoofdonderwerpen. De in het Chinees vertaalde live stream van de bijeenkomst maakt het gemakkelijk voor iedereen die Engels of Chinees verstaat dit op te pikken. Je ziet het nieuws dan ook overal terug.

De People’s Daily Online pakt het groot aan. De hoofdbanner op de site luidt ‘Obama makes debut visit to China.’ Daar waar de Westerse pers over de mensenrechten situatie in China schrijft, noteert de Peoples Daily: “Op het moment dat hij de Verenigde Staten verliet voor zijn huidige trip naar Azië, zei president Obama, zoals door de pers werd gerapporteerd, dat het wil dat China zich gaat gedragen als ‘verantwoordelijke’ grootmacht. In feite wil China heel graag dat de Verenigde Staten een ‘verantwoordelijke’ supermacht is.” Ook dit artikel wordt na een lading kritiek afgesloten met woorden die hoop voor de toekomst uitstralen. Zeer gedragen woorden zelfs over gewoon en welbegrepen eigenbelang:

Het is echter nog maar twee weken gelden dat president Hu de gemoederen van een luchtmacht generaal Xu Qiliang moest temperen. Er zal een Chinese Muur van Staal in de blauwe lucht komen,  zo stelde die. Hiermee nam de generaal afstand van de officiële Chinese lijn dat de ruimte gevrijwaard moet worden van wapens. Enige twijfel aan de hardheid van die lijn is nu zeker wel gerechtvaardigd.

 

In de Verenigde Staten zegt een Amerikaanse generaal begin november er vrijwel zeker van te zijn dat China snel bewapende satellieten in de ruimte zal plaatsen.* De reorganisatie van de Amerikaanse krijgsmacht, waardoor deze beter samen kan werken, is “niet gericht tegen China,” zo staat in het redactioneel van Defense News (9 november 2009) “maar tegen opkomende dreigingen, dat gezegd hebbende is China wel een goed voorbeeld om aan te geven waar de afschrikwekkende voordelen van grotere samenwerking zich bewijzen.”** China wordt een steeds belangrijker argument voor een torenhoge Pentagon begroting.

 

Zo tuimelen de Amerikaanse en Chinese generaals om elkaar heen naar boven. Achter de lachende gezichten van Hu en Obama gaat ook een ruimtewapenwedloop schuil. Een beetje beheersing van het Engels is voldoende om daarover een boel informatie te vinden. De termen ‘Weaponization of Space’ en ‘China’ gezocht in Google levert een hele lading rapporten, artikelen en zelfs films op over de grimmige kant van de Chinees-Amerikaanse relaties. Enkele voorbeelden:

• Punching the U.S. Military’s “Soft Ribs”: China’s Antisatellite Weapon Test in Strategic Perspective – Ashley J. Tellis Carnegie Endowment for International Peace
• Space Weaponization And Space Security: A Chinese Perspective Zhang Hui
• Pax Americana and the Weaponization of Space, Denis Delestrac, Canada, France, 2009, color, HD, 85 min

 

Noten:

* 'SBIRS Delay, ISR Needs Dominate Omaha Space Symposium,' John T. Bennett, Defense News (web), 9 november 2009, p. 8.

** 'Editorial, U.S., military Jointness; time for air-sea battle concept,'  DefenseNews 9 november 2009, p. 28.

 

Geschreven voor www.konfrontatie.nl

 

Het Nederlandse bedrijf Thermon Europe B.V. is onlangs een schikking aangegaan met de Amerikaanse Exportcontroledienst (BIS) in verband met de overtreding van de Amerikaanse exportwetgeving. Het bedrijf moet een kleine dertigduizend euro betalen en als het dat niet doet krijgt het een jaar lang geen exportvergunningen meer. De schikking betreft in totaal negen overtredingen. In alle gevallen gaat het om hitte zoekende apperatuur. Om welke apparatuur het precies gaat is niet duidelijk. Vier andere dochters van Thermon trof hetzelfde lot. In totaal gaat het om een schikking van 118 duizend euro voor de Thermon dochters in Engeland, India, Japan, Nederland en Zuid-Korea bij elkaar opgeteld.

 

In de periode oktober 2003 tot april 2004 werd door de Nederlandse vestiging zes keer een vrachtje naar Libië geëxporteerd. (zie tabel) In augustus 2005 gingen vervolgens twee zendingen naar Syrië. Daarna leverde Thermon nog een zending aan Iran. In een aantal gevallen verliep de export via  Nederland. Zowel voor leveringen aan Iran als Sysrië was het bedrijf door de Amerikaanse moeder van Thermon gewaarschuwd. De export controle organisatie schrijft in de schikking: “Thermon Europe handelde met voorkennis, omdat op 25 februari 2005 Thermon US een email stuurde naar zijn dochters, inclusief Thermon Europe waarin stond: “producten gemaakt door Thermon US mogen niet worden verkocht naar de tien landen die op de sanctielijst van de VS staan.” De email noemde Syrië [en Iran zo wordt elders geciteerd, MB] als een van die 10 landen waaraan geen Thermon producten mochten worden verkocht.”

 

Met een snelle zoektocht op het internet kon ik geen enkele Nederlandse publicatie over deze zaak vinden. Ook geen antwoord op de vraag of Thermon met de leveringen de Nederlandse exportwetgeving heeft overtreden. Het is in ieder geval wel een duidelijk voorbeeld van de actieve inzet van de lange machtige armen van de Amerikaanse overheid als het er om gaat de sancties tegen landen te handhaven, ook als het gaat om buitenlandse bedrijven. De controle op de export van strategische goederen is in de VS beter geregeld dan in Nederland. Nederland weigert de handel en wandel van bedrijven die onder jurisdictie van bondgenoten staan te controleren. Dat bleek ook weer tijdens het laatste wapenexportdebat in de Tweede Kamer van dinsdag 7 oktober.

 

Je moet daarbij wel beseffen dat deze controle in dienst van het Amerikaanse buitenlandse beleid staat. Automatisch meegaan met de Amerikaanse veroordeling van dit bedrijf kan zijn doel wel eens voorbijschieten. Veel van de goederen die de VS onderwerpt aan een embargo zijn noodzakelijk voor civiele toepassingen. De onderstaande overtredingen vallen allemaal onder de classificatie EAR99, een verzamel begrip voor exporten die naar vrijwel alle landen zijn toegestaan en op vrijwel alle geëxporteerde goederen van toepassing. Door het zeer strikt handhaven van de sancties is het voor landen vrijwel onmogelijk die technologie in te kopen. De strafmaatregelen treffen daarmee de hele economie en de opbouw daarvan. Dat betekent dat uiteindelijk ook de mensen in die landen de dupe zijn. Echter de Amerikaanse sanctiepolitiek betreft ook gevaarlijke strategische goederen. Je kan daarom ook niet in absolute termen tegen de sancties zijn, maar moet ze stuk voor stuk in hun eigen context beoordelen.

 

Overtredingen	Datum Vervoer	Bestemming	Classificering	Inkooporder Nr./type	Verkoop waarde in US$
1	28 okt. 2003	Libië	EAR99	TFE3085	29.537,60
2	28 okt. 2003	Libië	EAR99	TU18330/EX050018	29.434,08
3	5 dec. 2003	Libië	EAR99	TFE3121	2.538,52
4	3 feb. 2004	Libië	EAR99	TFE3182	4.751,91
5	27 feb. 2004	Libië	EAR99	TU18330/EX050018	7.915,08
6	19 april 2004	Libië	EAR99	TU18330/EX050018	28.543,98
7	10 aug. 2005	Syrië	EAR99	UK 051977(1)	25.112,46
8	25 aug. 2005	Syrië	EAR99	UK 051977(2)	Onbekend
9	4 jan. 2006	Iran	EAR99	100025962	47.665,80