Admin: 100_woorden
! KLEINTJES IN BEELD
Wanneer je de afmetingen hebt van een mier of een bladluis, val je individueel niet snel op in de grote natuur en zul je je stempel moeten drukken door deel uit te maken van een grote groep. Zo zijn er inmiddels heel wat groepen aangemaakt op dit VKBlog, die zo op het eerste gezicht weinig anders tot doel hebben dan de zichtbaarheid verhogen van de individuele bloggers in die groep.
Dat mag je wel denken, maar het is niet fatsoenlijk om het te zeggen, dus dat doe ik dan ook maar niet. Toch dient deze groep geen enkel ander doel dan het verhogen van de zichtbaarheid van de (kleine) blogger. Wil je meer bekeken en/of gelezen worden en durf je daar gewoon voor uit te komen, meld je dan aan voor deze groep.
Andere voordelen (of nadelen, dat mag je zelf bepalen):
• Er is geen deurbeleid. Je blog hoeft dus niet te voldoen aan bepaalde eisen met betrekking tot de inhoud en/of kwaliteit.
• Er wordt door de Admin niet geredigeerd en er worden geen IP-bans uitgedeeld.
Het blijkt maar weer dat mannen maar een ding tegelijkertijd kunnen. Als je de kranten mag geloven kun je als politicus niet ook nog aandacht geven aan je gezin. Bos en Eurlings presenteren zich als slachtoffer van zichzelf en het systeem. Het is voor hen niet en/en maar of/of. De rem erop en uit het systeem stappen is de enige redding.
Jammer. En ook jammer van al het begrip. Er gaat voor mij toch een verkeerd signaal van uit. Er zijn toch ook andere oplossingen te bedenken? Maat houden, delegeren en jezelf minder belangrijk vinden om er een paar te noemen. Of wellicht iets doen aan het systeem, de vergadertijden, gebrekkige ondersteuning of overmatige verplichtingen. Met weggaan los je het voor jezelf wel op maar niet voor al die anderen die blijven of nog moeten komen.
Ik weet niet wat voor beeld deze heren hebben van werken in andere organisaties. Heren, maak u geen illusies, je kunt je overal over de kop werken! Dat zit toch vaak in jezelf.
En aandacht voor je gezin hangt ook niet een op een samen met werkdruk. Er zijn mannen te over, op elke willekeurige werkplek, die geen aandacht hebben voor hun gezin. Aandacht voor het gezin en werkdruk zijn echt niet recht evenredig met elkaar verbonden. Door het wel op deze wijze met elkaar te verbinden door publieke figuren krijgen andere mannen weer meer gelegenheid om bij een drukke baan niet thuis te verschijnen. En mensen die terecht klagen over de lastige balans tussen prive en werk worden opgeroepen te kiezen en hun voorbeeld te volgen. Daarmee houden we een systeem in stand dat veel te veel van mensen vraagt en daardoor alleen een bepaalt soort mensen aantrekt.De diversiteit is hier niet bij gebaat. En de kinderen ook niet.
Uit onderzoek is al lang gebleken dat als een gemengde groep mensen van verschillende sexen, leeftijden en achtergronden samenwerkt, de kans op goede beslissingen toeneemt en er meer creativiteit los komt. Zoals we nu zien zijn het niet de mannen in de NL regering en politiek die hier voor gaan zorgen. Dames aan het werk.
De eerste lentedag loopt op haar laatste benen. Als ik uit mijn raam kijk, zie ik de zon gehuld in sluiers boven de toppen van de platanen. Zo sta ik daar een tijdje, denkend aan niets in het bijzonder als ik in de verte staar. Een vogel laat me weten dat de wereld minder stil staat dan ik haar ervaar. Het is een dag als zo velen, de zoveelste dag uit mijn, uit jouw, uit ons leven. Ik ben verwend, graaf in mijn geheugen op zoek naar de laatste keer dat ik ongelukkig was. Ik kan het me niet herinneren.
Meneer maakt u foto's , kijkt u eens in de lucht. Ik deed maar wat de twee kleine dames aan de overkant van de weg adviseerden. Richtte mijn fototoestel naar boven en zag duizenden vogels (vermoedelijk spreeuwen) overvliegen. Afdrukken, zoeken waar ze naar toevlogen, opnieuw scherpstellen en nog eens twee keer knippen. Het resultaat:
De wolk vogels rolt zo te zien door de lucht, botsingen komen kennelijk niet voor. Op de ingezoomde foto onder lijkt het alsof de vogels in groepjes/ patronen vliegen:
Mijn liefde voor luisteren ontstond bij de golven. De zee is daarom een thuiskomst. ‘k Ben het er mee eens dat ik vaak lang van “huis” ben en ik uit arremoede dan maar het geluid beluister via youtube.
De rollers hebben een bepaald ritme, soms zelfs is in te schatten wanneer die grote golf komt om doorheen te duiken. Of overheen te surfen misschien. Niet dat ik ervaring heb met surfen maar stel het me zo voor. Mijn eigen ervaring gaat niet verder dan waterskién in een ver verleden. En zwemmen natuurlijk. En dan graag in water waar beweging in zit, geen stilstaand water in een kanaal of meer.
Ik weet niet of dat met overgevoeligheid te maken heeft, het is voor mij een vrij normaal gegeven dat signalen overal in de natuur een gebeurtenis kunnen “voorspellen”.
Daarom ook dat de “crisis” te voorspellen was. En de nu op handen zijnde bezuinigingen, duurzaamheidtheorieën, die hand in hand gaan met een nieuwe wereldeconomie. Een andere golf.
Zelfs in de politiek, dus ook 9 juni, lijkt de angst van invloed te zijn op de verdeel en heers systematiek die al jaren in het land spelen. Die ‘n tsunami-golf lijkt te zijn omdat de angst werd gevoed.
Maar we kunnen er niet omheen, alhoewel voorspelbaar, dat er flink bezuinigd gaat worden op het ambtelijk apparaat. Logisch toch? De automatisering vordert en tig faseringen liggen al achter ons van koepelen, samenvoegingen. Maw, er werd al behoorlijk gekrompen. Om het overzichtelijker te maken en om de automatisering het verder te laten oplossen.
Voor zover het gemak meespeelt moeten we echter ook alert blijven. Nobody is perfect. Ook een computer niet. Laat staan een mens. En dat mag ook wel eens geaccepteerd worden. Hoewel er grenzen van het toelaatbare zijn. En daar hebben we dan weer politie voor. En ter ondersteuning nog eens de camera’s, de scanners en een dna-profiel. Voorkómen is, met welke veiligheidsmaatregel dan ook, nooit 100 % mogelijk. En daar moeten we maar mee leren leven. Omdat nobody perfect is en ook niet anybody dat ooit zal worden. Zelfs geen computer gestuurde. Alert blijven en kritisch zijn heeft daarom meer voordelen dan nadelen. De mate waarin dit wordt toegepast houdt het schip in balans. De captain hoort dan wel open te blijven staan voor signalen uit de stookruimte waar de lagere orde mogelijk half kreupel de kolen schept. Zo niet geeft het voeding aan een bijgoochemerd om een greep naar de macht te doen dmv de heersende onvrede.
Soms wordt er gesteld dat zachte dokters stinkende wonden maken en dat klopt. Bij een wondbehandeling.
Maar ivm bezuinigingen die door wanbeleid van Molochs werden veroorzaakt, dan wel “slecht onderhoud” genoemd van hun verantwoordelijkheid jegens de burgers, is toch wel enige empathie nodig jegens de burger.
Nu is bekend, ondanks dat bepaalde typen flink afgeven op groepen, dat de lagere inkomens op veel gebieden amper kunnen meekomen. Dat men ook korter leeft dan de hogere inkomens. En tóch heeft men al jaren druppelsgewijs bezuinigingen toegelaten door veranderde wetgevingen.
Voor het oog, want dat staat in de krant, “kan” men overal voor in aanmerking komen. Al zijn de criteria om dat werkelijk te laten gebeuren wel wat scherper gesteld, wat dan weer niet bekend wordt.
En zo ontstaat dan een beeld dat met een vingerknip alles ontvangen wordt.
Wat ook makkelijk gaat is dat naar beneden trappen. Dmv belachelijk maken. Blijkbaar een vorm van humor. De grootste mop over leedvermaak wordt echter verteld door een persoon die eigenlijk heel bang is ooit in zo’n situatie te geraken.
Via die route werden in de geschiedenis al eerder groepen veroordeeld.
In ieder mens schuilt een schat is geen economische kreet maar heeft te maken met mens-zijn. Sommigen lijken hun mens-zijn te verliezen door hebzucht. Anderen door angst.
Het resultaat maakt dat er naar beneden wordt getrapt om maar zo hoog mogelijk op de berg te blijven zitten.
Captains verliezen zodoende nog wel eens het gevoel met de zee en de golven. En alles wat daar aan schoonheid onder ligt.
Natuur en stromingen.
Uit: ’n stofje in Nederland
Het Experiment van Milgram werd weer eens uitgevoerd, maar dan nu op de Franse televisie. In het kort: je stelt een vraag, als de tegenstander het antwoord fout heeft, dien je hem een stroomstoot toe en die stroomstoten worden steeds zwaarder tot een potentieel dodelijke aan toe. Acht van de tien deelnemers gaven daadwerkelijk die potentieel dodelijke stroomstoot.
In een volgende variant zou men dat eens met bloggers moeten doen. Ik vermoed dat er heel wat zijn die geen enkele moeite hebben om meteen met dodelijke stroomstoten te beginnen. De ultieme blogmoderatie. Snel, effectief en geen kans op reïncarnerende blogtrollen.
De titel van dit logje is een uitspraak van Antoinette, die gevolgd werd door de kanttekening dat het de mens is die daarvoor zorgt. De foto hierboven kan het nauwelijks treffender illustreren. Dat iemand in een dronken bui een cactus met sombrero verzint (geen familie van man met sombrero, vermoed ik), kan ik wel begrijpen en met een glimlach begroeten, maar de types die zoiets kopen en in hun huiskamer of op hun werkplek neerzetten, zijn van een betreurenswaardige triestheid. Ik heb altijd een hekel gehad aan de term "minderwaardige cultuur" maar begrijp nu wel het bestaan van die term.
De beleving van de openbare ruimte wordt sterk bepaald door de positie die de waarnemer inneemt. Licht en donker, lijnen, massa's en kleuren krijgen een andere vorm en betekenis, dimensies worden anders ervaren en nieuwe perspectieven openen zich ook voor de kamera.
.jpg)
De ramen van het verzorgingstehuis lijken op vitrines tonen zich als uitzichtkokers.
De wijk Oldenelerlanden een onverwachte wirwar van daken, schoorstenen en blauw
Kleur van de vluchttrap en ingang zijn ook hier opvallend.Vreemde kleuren die vanuit de hoogte een hele andere indruk geven, de dame in de scootmobiel is het toetje.
Ze staat er gekleurd op. Als bewoner kijkt zij uit de vitrine ramen en ziet vanuit haar perspectief de wirwar van daken en de kleuren van de trap.
Ik "moest" mee naar het tuincentrum afgelopen zondag. Tuincentra zijn voor mij net als supermarkten. Je maakt een lijstje, crost met je karretje over de ideale lijn, pakt onderweg wat je pakken moet en tracht zo snel mogelijk te finishen bij de rondemiss achter de kassa. Althans, zo is het als ik alleen ga. Ik ging niet alleen. Mee met twee vrouwen. En de ideale oplossing gevonden. Camera meenemen. Tuincentra zijn fotoparadijzen. De bloemen bloeien er zoals ze nooit op je vensterbank bloeien, de schappen staan vol met de ergste kitsch die toch fotogeniek blijkt en de tijd vliegt voorbij.
Donkere luchten pakken zich samen boven de IJsselcentrale. Rechts op de foto is de rivier nog te zien. De centrale zou worden stilgelegd en afgebroken. Daarom werden een aantal jaren terug drie schoorstenen gesloopt.Twee bleven er staan.
De centrale bleef om allerlei redenen echter open. Een gigantisch betonnen gebouw- zo lelijk en groot...
De walm (zwavel etc.) die het produceerde bij koud winterweer kan ik me nog goed herinneren. Ook mijn neus wil er nog wel even over mee praten.
Tegenwoordig produceert de centrale schoon en geruisloos. Mijn oordeel is milder geworden. 'Tsjernobyl aan de IJssel' mag wat mij betref blijven.
Misschien is trouwens onze luchtmacht wel het meest blij met de handhaving van dit strategische energie bolwerk. Regelmatig komen de jongens even langsvliegen: laag op 50 meter binnenkomend bij Staphorst, bocht omhoog naar 800 meter voor Stadshagen.
Bocht linksom duikvlucht naar beneden rond Hattem, vuren op 100 meter hoog op de centrale, door naar Wijhe 200 meter , weer linksom richting Raalte opnieuw in duikvlucht naar 80 meter,weer omhoog naar 400 meter omgeving Lemelerveld.
Soms een klein schijn gevecht ten noorden van Hoogeveen, terug naar de zendmast van Smilde, waarna een nieuw rondje volgt of wordt teruggevlogen (600 meter) naar de basis in Leeuwarden
En dat alles in enkele minuten. Toen ik de foto maakte was het stil. Op zaterdag wordt
er niet gevlogen.
Onverwacht bezoek vanmiddag, voor de leerlingen van 5Ha. In plaats van een gewone Nederlandse les kwam er opeens een echte schrijver de klas binnen: Abdelkader Benali was een dagje in Nijmegen om opnamen te maken voor een nieuw TV-programma. De Volkskrant wilde daar wel aandacht aan besteden en het leek hen een leuk idee de schrijver voor een klas te zetten. Aangezien dat niet in het programma zat, kwamen ze bij ons terecht (hoe bestaat het .....) met het verzoek een fotoshoot te maken. En dat mocht. En omdat wij meteen dachten aan een PR-slaatje, bleef ik erbij om foto's te maken voor onze website.
Abdelkader las voor uit een door hem samengestelde verhalenbundel. Daarna kregen de leerlingen de opdracht om een 'tweet' te schrijven over de inhoud van het verhaal, waarbij hij in een deuk lag om de opmerking van één van de meisjes: 'meneer, wat is een twiet?'
Later ontspon zich een discussie over het leven in de stad versus een dorp, over het conformeren aan regels, over de rol van fantasie en literatuur in het leven van een puber. En vertelde de schrijver tussendoor anecdotes over zijn opgroeien in Rotterdam, op een school die bekend stond als een 'achterstandschool'.
Het was een leuke leerzame les voor de leerlingen, maar voor de school waren de opmerkingen achteraf eigenlijk nog leuker: 'wat een leuke leerlingen hebben jullie! Wat een rustige klas. Wat een fijn gebouw.'
En toen we langs de kantine liepen op weg naar de aula voor een laatste foto viel zijn blik op de kroketten in de vitrine, en kon hij evenlater volmondig aan zijn rijtje toevoegen: 'wat een lekkere kroketten.'
Wat een leuke schrijver, Abdelkader Benali!!
De officiële foto's komen morgen (16 maart) in de Volkskrant. Hier alvast een voorproefje, een soort 'making of'.
Ik voelde me net René Louman, toen ik deze vrouw onder het balkon zag doorlopen. Het resultaat een zwart wit foto met kleur.Dit beeld terug ziende, dacht ik: bedreigend ?
Wie zegt dat. Kom nou toch !
Wat zou er omgaan in het hoofd van een engeltje? Ze zien er zo zacht en onschuldig uit dat ik me laat leiden door hun uiterlijk. Schijn kan bedriegen, dat weet ik wel, maar als engelen behept zijn met duivelse gedachten, wordt de wereld zo complex dat je alleen kunt overleven door je over te geven aan wantrouwen en dat wil ik niet. Nee, ik ben geen goedgelovig type, ik weet maar al te goed dat de mens niet altijd de goedheid zelve is, maar toch wil ik uitgaan van vertrouwen en neem het risico gekwetst te worden voor lief.
Uitgelicht:
.jpg)
rood
licht / lucht
zand
water
land
foto in twee /nu/ drie versies
Vormen zonder context doen me denken aan Paula Udondek. Dat klinkt niet bepaald als een compliment, maar dat komt omdat mijn eerste zin nog niet geplaatst is in de context die ik voor ogen had toen ik hem schreef. Zij was één van de presentatrices van het programma Get the Picture waarin je foto's van contextloze vormen zag. Vervolgens werd de kandidaten gevraagd wat ze dachten dat ze op de foto zagen. Nu was die quiz niet bepaald een cultureel hoogtepunt in de televisiegeschiedenis, maar het inspireerde mij wel om anders tegen voorwerpen aan te kijken dan ik gewend was.
Wie heeft er voorrang?
0: de fietser achter de paal
0: een andere auto
0: de trein naar Deventer
0: geen voorkeur
Treurende wilg, Sassenpoort indringend en indrukwekkend aanwezig op de achtergrond
De lente wil nog niet doorbreken: het blijft grijs en grauw
.jpg)
De boten in de gracht bij de Groot Wezenland liggen er nog onaangedaan uit
.jpg)
in mei zal het er veel fleuriger uitzien en zullen honderden planten de dekken sieren
.jpg)
het bruine huuske?
.jpg)
Hoe zou dat zitten met al die verknopingen in de politiek? Ergens wil ik wel geloven dat de keuzes die gemaakt worden zuiver zijn, dat Bos en Eurlings de onversneden waarheid vertellen, maar mijn nagels blijven pulken aan de gordiaanse knopen in mijn achterhoofd. Is het mijn gezonde dosis wantrouwen ten opzichte van politici, of maak ik de wereld complexer dan hij is? De wereld van zetels en pluche, van zagen aan stoelpoten en van kroonprinsen die verlangen naar onbereikbare tronen krijg ik maar niet ontrafeld, ook niet als politici de knopen doorhakken waar ze zo lang tegenaan hebben gehikt.
...Misbruik. En automatisch denk je aan sex. Al jaren is seksueel misbruik bekend en eindelijk gaan de ballen flink tollen. Voor zoveer er nog leven is natuurlijk. Het is zolang geleden dat menig misbruiker al door de wormen verteerd werd.
De koorl(kn)aapjes van weleer werden geregeld vertroeteld door vaderlijke handen en er kraaide geen haan naar. Jarenlang. Het werd doodgezwegen.
Misbruik van macht.
De kerken staan nu in de schijnwerpers. Kost ook heel wat energie voor de geestelijken die zich een slag in de rondte praten om zonder verlies van gezicht te redden wat er te redden is. Onbegonnen werk want het leed is al geschiedt.
Maar geldt dit ook niet voor het Rijk? Of de gemeente?
Die er alles aan doet om klachten binnenskamers te houden? En af te dekken?
Misbruik van macht geldt niet alleen voor de kerken maar ook bij heel wat besturen. Vandaar dat we allemaal de uitdrukking wel kennen van het over de ruggen heen van de mensen regeren. De Kerk doet het zus en het Rijk doet het zó. Menig Sociaal Verhuurder doet het ook gewoon lekker mee.
We “mogen” allemaal brieven schrijven of emails typen maar terug corresponderen, ook wel communiceren genoemd, blijkt moeilijk.
Wie al het lef heeft zaken aan de orde te stellen wordt via g’ds wegen of die van de interne engelen gedwarsboomd.
Het Mea Culpa kan heel lang duren waarbij het Rijk, de gemeente dus, makkelijk na ruim een jaar een vvv-bon van € 10 meestuurt.
Dus eigenlijk verbaasde het me niets dat de Kerk tig jaren nadat misbruik heeft plaatsgevonden erkenning gaf. Hoeveel typen kerken zijn er bij betrokken?? En hoelang gaat dit allemaal duren?
De Paus reageerde indertijd ook nogal langzaam nav de houding bij de 2e wereld-oorlog tenslotte.
Maar wie zijn toch dat andere kaf ?
En heeft het te maken met celibaat of met ’n hersenafwijking?
Voor zover ik te maken heb gehad met beide Kerken, tenslotte heeft een gemeente ook nog wel eens het predicaat Bewaker van de Wet te zijn, vallen me wel meer overeenkomsten op.
Het afschuiven. De absolutie.
De schuld kan bij beide afbetaald worden. Noem het dan ook maar boete.
De rechtbank heeft ook zoiets; ter voorkoming van een strafzaak kan je de “boete” betalen. Voor menig crimineel met liggende gelden dus een fluitje van een cent.
Maar wanneer gaan die ballen eens rollen bij een gemeente die de wetgeving niet uitvoert?
En hoe komt het dat al die afdelingen van een gemeente zo verschillen in integriteit?
Heeft dat ook te maken met een hersenafwijking?
En, als het op een hoger niveau getild wordt, zien we niet overal dat misbruik van macht begint met misbruik van een verworven positie?
Eigenlijk zijn we pas rijk als niemand arm van geest is...
Uit: als een stofje in Nederland.
Bij Pauw en Witteman lieten ze, naar aanleiding van zijn overlijden, een interview zien met Hans van Mierlo. Hij sprak over de oorlog in Afghanistan en over een fundamenteel probleem dat de politiek binnengeslopen is: de bereidheid om zaken te onttrekken aan de controle door de volksvertegenwoordiging en de acceptatie daarvan door het parlement. Hij en de partij waar hij de geestelijk vader van was, hadden en hebben openheid en controleerbaarheid hoog in het vaandel staan. Wij en zij die ons vertegenwoordigen, mogen dat fundament van onze democratie niet uit het oog verliezen, ook nu hij er niet meer is.
vroeger stond de kerk boven de wet, maar dat is ondertussen een beetje verleden tijd, hoop ik. Gewoon een gevalletje aangifte doen vs. verjaring. Laat iedereen die wil maar uit de kast komen of uit de school klappen.
Individuele pastoor of non leuk en aardig, maar het OM heeft wel voor minder het predikaat "criminele organisatie" gebruikt. Niks geen onafhankelijk onderzoek onder leiding van een politicus van het CDA. De halve KLPD zit pedofielen op te sporen, dus kennelijk heeft het onderwerp enige prioriteit. Cold cases zijn tegenwoordig ook hot (als het om dna gaat).
Laat het recht zegevieren
Zei de naieve gek, met oa. in gedachten het gegeven dat kennelijk advocaat Cornegoor is vrijgesproken van valsheid in geschrifte vanwege het steekhoudende verweer dat "het een beetje oenig was dat hij over bepaalde bepalingen heen had gelezen" (als ergens een beroepsgroep goed is in miereneuken op elke bijzin...)
Voor u en ik zou fluitend een veroordeling het gevolg zijn.
en terecht
voor een advocaat van een groot kantoor (Spigthoff) geldt dit kennelijk niet
want omzetderving voor oud-studiegenoten
Had ik nu ergens iets gelezen dat een rechtbank stopte met het verstrekken van "befjes" aan advocaten, omdat er teveel "verdwenen"... Ach, ingenlijk hoef ik het niet eens meer te hebben over de integriteit van de juridische beroepsgroep.
Een beetje lastiger te duiden zijn de collega's van de RK-misbruikers bij wie dit alles min-of-meer bekend was. Zij handelen meer uit het standpunt van liefde en begrip en dat vind ik prima, echt. Ik hoop alleen voor hen dat ze dezelfde aandacht naar de eventuele slachtoffers hebben uit doen gaan. Voor "het management" geldt volgens mij "hoe hoger in de boom hoe zwaarder de last". Ook op dit gebied.
Als het aardse recht faalt heb ik het volste vertrouwen in "karma", "the Norns".
(foto: internet
artikel: nu.nl)
Hoe lang verdraag ik
nog de geur
van de liefde
die meer en meer
lijkt op die van een
te vaak gedragen
sleetse spijkerbroek
herstel ik de gevallen gaten
zoom ik de rafels
aan de pijpen en vervang
de kapotte rits ?
is vervangen wel nuttig
of de moeite waard
twijfelende vraag
maar als zij
nog zo gegoten zit
mij altijd weer teder omklemd
kan ik dan afscheid nemen
nee ligt voor :verschonen is
het krimpend alternatief
ik stap opnieuw in
met haar in de wasmachine
en druk op de knop
bonte was - 37 graden
op de lauwe golven
van water en wasverzachter
zwem ik gelukkig
met haar
de ons toekomende tijd
jeans gebonden binnen.
De Vierde Nota Ruimtelijke Ordening Extra van het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer is de naamgever van wijken die ik zoveel mogelijk probeer te ontwijken. Vinex-wijken dus, locaties in de polders nabij steden die worden volgeplempt met de meeste verschrikkelijke architectonische bagger waar je als mens met een beetje smaak niet dood gevonden zou willen worden, laat staan gaan wonen. Ik rijd er wel eens langs en af en toe zie ik dan toch een poging iets moois te scheppen in de troosteloze triestheid van forenzenwoningen, zoals dit gebouw op de campus van de British School in Leidschenveen.
Archief van deze groep
Leden van deze groep
