Herplaatsing beeld

Het beeld de ‘Twee zeilen in de Golven’ is deze week herplaatst  in de vijver aan de voet bij de Kadijkflat in Delfzijl.

Het beeld van Jan van Eijl, dat eerder aan de gevel van cultureel centrum  Molenberg hing, heeft een grote opknapbeurt ondergaan en er is een nieuwe sokkel ontworpen.

Het initiatief is afkomstig van de Culturele Raad Delfzijl en de werkgroep Kunst en Cultuur van wijkplatform Delfzijl Noord. Het leeuwendeel van de restauratie- en plaatsingskosten is betaald door de werkgroep Kunst en Cultuur uit het wijkbudget. De restauratie en herplaatsing van het beeld is tot stand gekomen in nauw overleg met de familie, van de inmiddels overleden Jan van Eijl.

Afgelopen week is het waterpeil in de vijver is tijdelijk naar beneden gebracht en een tidelijke dam aangelegd, zodat de sokkel geplaatst kon worden. (Het waterpijl is nu weer aan het stijgen, zodat de sokkel onder water zal verdwijnen)

Op vrijdag 19 maart onthulde wethouder Thea van der Veen het beeld de Twee Zeilen in de Golven bij de Kadijkflat aan de Kustweg. Bij de onthulling waren de familieleden van Jan van Eijl aanwezig. Van de restauratie, plaatsing en onthulling is een filmverslag gemaakt, die binnenkort hopelijk ook op internet is te zien.

Foto 2: gemeente Delfzijl

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over woontoren Kadijk.

De druipende taal der tongen drupt door

verhaal halen bij Fred "Honeydripper" van der Wal

HET IS DE MOND, DIE VAN PAIN AND PLEASURE REPT EN DE ZOETGEVOOISDE LIPPEN DIE VAN HONING DRUIPEN BIJ WIPKIPPEN, DE BIJTGRAGE TANDEN DIE HET HANDVAT VAN DE ZWEEP VAST KLEMMEN, MAAR VOOR HOE LANG? 

HOW LONG BLUES & IT'S A HARD ROAD !

 
Ik neem mij al langer voor korte bijdragen te schrijven, kernachtig en toch to the point, stuff voor jonge mensen in afleveringen gelijk een vuile ton (feuilleton) en beweeg mij aldus in de van speeksel druipende taal der tongen als maatschappelijk bewogen beweger met de bolle bips heel wat behoedzamer dan in het begin als onstuimige weblogger met een grote boodschap in zijn hete broek.

Schoffelend shuffelen door het leven in waggelende Duck pas, de Syphillittic walk gelijk Charlie Chaplin, de voeten 180 graden uiteen, dat loopt zo charmant wiegend door het zon overgoten landschap met je bamboe wandelstok. Hoe vertederend!

Laten wij het vooral over de weerloze woorden hebben die het waard zijn om weerbaar te maken en dan heb ik het niet over Koos Woordeloos of Moos Brodeloos, maar over breeding en het gewapende woord.

Wat voor breeding? Wat voor wapens kiezen de woorden? Weettikveel!

Cultural breeding natuurlijk.

Kulturele broedkippen en carnavaleske kemphanen. Geen kunstzinnige krielkippen uit de Krakatau of kuikens sexen.

Laat ik met U gelijk heet diepe in gaan. Waar gaat het 'm om? Waar wilt U 'm hebben?

De taal geperst in de vorm via wijd opengesperde poriën van de expressie en daarna in met de voorhamer van de smidse de mallen van de vorm geslagen, dáár gaat het om. Beuken op het aaambeeld van de taal op witheet gloeiende woorden! Dit gaat ver! 
Mooi toch? Gehoefijzerde doorgespijkerde zinnen die voort klepperen tot over de horizon waaar de pot van goud wacht.

Welke pot wacht daar?

Het is toch ook zo dat de slag om Srebrenica verloren is door al die homos in het Neder landse leger? Dan kan er ook nog wel een pot bij. Ik ga me daar een potje discrimineren! Niks hoor! Bejjebelazerd!

Er is maaar één oplosssing! Kunt U nog slaan, sla dan mee!

Daar gaat het toch om? The Pain And Pleasure Factory? Gotsijdanck ben ik meestal leed verwekkend, zelden verzachtend!

De literatuur van de vuistslag of van de fluwelen handschoen; het is mij om het even! De streelzweep of de zwiepende zweep; het is om het even.

Doch laat ik mijzelve eerst even introduceren voor we verder gaan! U kunt altijd afhaken voor ik de klemmen aan zet van de hoogspanningsgenerator! Hoor 'm geruststellend zoemen. Vonken onder de as.
Uiteindelijk ben ik toch moeders liefste jongen en de braafste van de klas, dat hoor ik al zo lang van hele lieve jongens als Wim D. die het kan weten, maar eerst even met de muziek mee, op weg naar Huisje Weltevree. No kidding!
En willen wij niet allen die positie bekleden in onze jongensdromen van paradijselijke onschuld, bovenaardse vrede en in den ander één welbehahahahagen?  
Ja! Voorwaar! Hier sta ik en kan niet anders! In de huiverende naaktheid van mijn bestaan!

Beter is het om het in de natuur te zoeken in meditatieve mankerende momenten vol complimenten van elfen, feeën, trollen en kabouters tegen twaalven en een flankerend beleid vol veelbelovende beloftes.

Alleen voor de lezer die met zijn bijziende ogen tussen de regels door leest, dat schiet lekker op. Ik heb hetd an deze keer bepaald niet over gebloemleesde goorheden of dieptespychologische te interpreteren dubbelzinnige dichtkunst.

Een poweem ontsprong mijn gewelfde zuchtende mannenborsten en armen als worsten terwijl ik een AHA Erlebnisss kreet uitstiet in bad:

O, Gij Natuur! De koorts van mijn leven!

Het duurt toch allemaal maar even?

Waarom zijt gij een gapend graf

moet mijn gekankte roosje sneven

is me dat niet al te maf?

doornen zonder tak

zure appels in mijn zak

breekt mijn lijdende guichelheil af

nimmer reed ik in een Daf

waartoe dan mijn teed're harte

magdalena moeder der smarte

geen aasje vreugd erbij

staan wij allen in de rij

koppensnellen hoort erbij

het pientere pookje in zijn vrij

O, wreed noodlot!

Hoe staan wij in zijn vrij

O, herneem de gifbeker even van mij

dan sla ik de luiken open

de wind eeen zwarte stoot

alle seinen staan op rood

met geloken ogen

in de goot

nooit genomen toch in de boot

Doch ik herpakte mij uit mijne powetiese bevlieging, tijdelijke extase en mystieke adoratie voor de romantische powezie-wist onder het nippen van een kopje sjokola met slagroom dat alle powezie sentimenteel gelul was- richtte mij weer op spijkerhard proza en keek eens goed rond wat er te beleven viel in de badkamer!

Dat viel gotsammetruttenbollen even tegen!

Want wat zien ik? Niet veel! Ik kek eens naar boven; ik keek eens naar beneden!

Zelfs mijn eroszwaard was niet ten hemel geheven terwijl wij allen van nature weten dat elk mens van een warm bad bloedgeil wordt. De douchekop drupte nog na van de vorige dag. Ik stond op een droogje!

Toch viel mij iets op na die hele fles Wodka toen ik onder water gleed en bellen begon te blazen. Jammer dat ik mijn GSM stevig omklemd had! Niet waterproof dus, maar wat kosten die dingen vandaaag de dag nog?.

De echte poweet drinkt zich het schompes zoals een roerdomp zich in water thuis voelt.

Ik blies door onder water.

Ziet de bleke maan stillekes verrijzen, als zij geruisloos over de akkers des levens klimt, ziet hoe op de dodenakker de glimmende knekels uit de graven hunne Danse Macabre in het kwijnend schijnsel kwijlt. De twijfel druipt van de preekstoelen af.

Zo lang je er maar niet onder zit.

Ik keek verder in het donk're berenmannenzoenvissenbos en observeerde, noteerde, analyseerde, deduceerde en fileerde.

Ai! Bijna mijn duim er af tussen de vissenkoppen! Een bloedbad. Snel pakte ik de Leukoplast.

Ik mijmerde door.

Had ik niet beter pindas kunnen gaan doppen?

Keek verder dan mijn neus lang was met die infra rood verrekijker uit de dumpwinkel om de hoek naast het komenijswinkeltje van GaitJan Kruutmoes met zijn kutkonijnen en wat ik daar zich zag afspelen in de bosjes, nee, dat was niet om over naar huiss te schrijven. Laat ik het onder de vleespet houden, anders wordt menigeen nog verkouden.

Ik keek totaal ontheemd in veld en beemd rond.

Voor zover je bij nacht een ontij tenminste kunt rond kijken. Niet ver dus. Eigenlijk geen hand voor ogen te zien aanvankelijk tot de maan een Hi Ho Silver Lining gaf aan een donderveelkoppige overtrekkende wolkdek. Het zou binnen korte tijd ophouden met zachtjes te regenen wist ik na die ellenlange lessen over klimatologie en meteorologie. Ik had van jongs af aan een Onweersneus. De capuchon van mijn eigele windjopper trok ik over mijn kop. Ik was allergisch voor andermans zure regen en vermeed meestal de Golden Showwers, gemeengoed in de bosjes.

En wat zien ik toen mmijn ogen aan het duisster gewend waren?
Ziet de ten hemel geheven wortel treurend in haar tortel die de klamme sponde derft en het gekrookte riet aan de voet der neergebuinde wilgen van tranentrekkend gevoel en lillende liefde sterft... while my guitar gently weeps, want zonder geluid kan het niet! 
Dat willen wij-een totaalpakket, tijdelijk in prijs verlaagd- en wie niet horen wil moet lekker gaan voelen.

Een dikke zeven dus voor alle moeite.
Zal ik dan niet eindigen als de los gezongen bezinger van de berstenvolle lamme klo.... pardon, klamme loten der volsap stromende zul'vren berken met hunne onrustig uitspruit ende bladerdek in het zulveren voorjaarslicht van de maneschijn begeleid door de lied'ren der nachtegalen, het gekwek van jonge eenden en de roep van The Lonesome Wolf die aan onze grenzen staat te wachten tot die ook eens binnen mag tegen half acht met zijn roedel?

Die blues Early One Morning nog eens afspelen op mijn MP3 afspelen. Of Rock Me Baby van Bo Diddley? Stormy Monday?
Als dan ook nog de stormvogel onrustig over wiekt in zijn scherende vlucht gelijk de zwaluw onvoorspelbaar zwalkend zwenkt in zijne onvoorspelbare banen, de beschrijvende wiskunde van de lucht en de Tjif Tjaf lekker tjiftjaft kan de avond niet meer stuk en daar is de avond toch ook voor want aan een stukkende avond zonder meer hebben we toch niks?

Wie zal de brokken lijmen?
Natuurlijk wel even hand in hand voor Volk en Vaderland op het sterretjesmos in het Berenbos met een lekker mokkul die wel een pint lust en een punt kan zetten, alhoewel boeiende gesprekken over het Hogere der lage lusten en vice versa niet uit de weg gegaan moet worden.

Als we wel even de wekker zetten...

ZEEFDRUK VAN FRED VAN DER WAL "VALENTINO DYING". VAN HETZELFDE WERK BESTAAN TWEE TEKENINGEN, EEN GOUACHE EN EEN OLIEVERFSCHILDERIJ UIT DE ZEVENTIGER JAREN

YESTERDAY PAPERS, DEEL 1

(april 2001. Oldeboorn. Herzien en aangevuld dec. 2006 en 2010)

THE UNABRIDGED VERSION

Al in de tijd dat ik schreef en schilderde zonder er nog een serieus beroep van te maken of zelfs maar overwoog het kunstenaarsschap te kiezen als mijn belangrijkste levens vervulling, zo in de midzestiger jaren, tijdens de laatste fase van mijn niet zelf gekozen opleiding aan de Da Costa kweekschool voor onderwijzers, was ik van jongs af aan verzot op kranten, magazines, aanzichtkaarten en drukwerk, maar ook op blanco papier. Als kleuter was ik zo nu en dan in het ouderlijkhuis waar veel boeken, prenten en antieke kaarten waren.

Op mijn zevende liep ik elke woensdagmiddag en zaterdag vanaf de Utrechtsestraat naar de Amstel waar in een kelder de kinderbibliotheek was gevestigd. Ik kwam daar als eerste aan en ging als laatste weg.

Een bibliotheek is voor mij nog steeds een paradijs.

Ik bracht van 1960-1966 meer dan vijf vervelende, uitzichtsloze jaren tegen mijn zin door in de witte, steriele fantasieloze villa waar de opleiding tot christelijk schoolmeester was ge vestigd aan de Koepellaan 8 te Bloemendaal, een instituut bevolkt door een paar honderd dulle, bleke, zwaar brillende, pukkelige adspirant schoolmeesters, die bij voorbaat al voor rijksambtenaar in de wieg leken te zijn gelegd. 
In de zomervakantie van 1963 begon ik met het verzamelen van grote hoeveelheden schrijf- en tekenpapier uit binnen- en buitenland.

Handgedrukte vellen zwaar papier uit Antwerpen waar zelfs echte bloembladen en kleine zand korrels in zaten fascineerden mij in hoge mate. 
Nu, vijfendertig jaar later bezit ik ze nog en kan ik ze U op aanvraag tonen als U het mij beleefd vraagt.

Mijn uiterst saaie klasgenoten wisten niets van mijn verzamelingen.

Behalve papier verzamelde ik artikelen en fotos over James Dean, Elvis Presley, electronica, literatuur en schilderkunst in het bijzonder het surrealisme. Boeken bestelde ik in België en Engeland bij verzend antiquariaten.
Nooit hebben mijn klasgenoten, voornamelijk voetbal- dam - en schaakliefhebbers, enige blijk van belangstelling gegeven voor wat mij bezig hield. Het was dan ook een christe lijke school, dus iedereen leefde langs elkaar heen naar het motto Ieder voor zich en God voor ons allen. Recht zo die gaat, schipper Ahoy! Met de linkerbil het zeegat uit, met de rechter weer naar binnen.

De zeer vrome schooljuffen in opleiding zongen in hoog gesloten bloesjes en lang rokken psalmen op hele noten in de pauzes of oefenden op de blokfluit met hun gele konijnentanden. Ze noemden de eliederen niet psalmen, maar pussallemen. Er ontbrak één en ander aan de intieme hygiëne zo te ruiken in de klas. Ik ben hun namen verge ten omdat er niets aan te onthouden viel.

Het verzamelen van papier, boeken, publikaties over het surrealisme en de vijftigers powezie, antiquariese, obscure uitgaven van Oosterse stromingen, studieboeken betreffende magiese genoot schappen als The Hermetic Order Of The Golden Dawn, de Ancient And Mystical Order Rosae Crucis rond 1900 en The Inner Light Society liet ik uit Engeland over komen. 
Boeken waren lange tijd mijn enige grote hartstocht en ik herinner mij nog de zoete geur van de soms paars of bruin gekleurde Engelse drukinkten. Geen van mijn brave, oplettende, aangepaste, beleefde, kort geknipte medeleerlingen die geruite colbertjes en kokette vlinder dasjes droegen om een op het eerste gezicht vrije, artistieke levensstijl te suggereren.
Bijna zonder uitzondering waren het stuk voor stuk brave, volgzame dienstplichtige dragers des koninginnes wapenrok en na twee jaren afgeblaft te zijn door randdebiele sergeants onveranderlijk met lof uit de militaire dienst ontslagen als soldaat eerste klas. 
Een twijfelachtige eer waar ik van harte voor bedankte na de selektie procedure voor de reserve officiers opleiding om vervolgens als PSP stemmer dienst te weigeren. Geen van mijn mede leerlingen had bijzondere  interesses en maakten zich als leden van de familie doorsnee liever druk om de dansles, petti coats en wat daar onder schuil ging, bij elkaar gespaarde uitzetten en verlovingsringen. 
De leerlingen van de vrouwelijke kunne droegen onooglijke, asexuele mosgroene ski broeken die door een elastiekje onder de schoenen op zijn -of liever haar-plaats werden gehouden (ik moet er niet aan denken wat die skibroeken verborgen aan genitale onsmakelijheden) of maakten zich druk om de verkiezing van het rijkeluis zoontje John F. Kennedy tot president van de V.S. 
Ik was in 1960 de enige leerling in de klas die sympatiseerde met de republikein Richard Nixon.

Zijn duidelijke standpunten spraken mij aan. Communistisch Rusland, China en Cuba? Gewoon een atoombom er op. Klaar was Kees! En dan konden die Chinezen ook niet meer zoveel kezen doordat er geen Chinezen meer zouden wezen.

Ik ben het voor deze ene keer geheel met U eens als U verveeld of geërgerd zegt: wat verbeeldt U zich eigenlijk allemaal wel, dat zijn helemaal geen bijzondere feiten die U daar op somt.

U doet alsof U een genie bent. Wat denkt U eigenlijk wel? 
U dacht toch niet dat U van mij antwoord krijgt?
Een schrijver/ schilder zal net als een schoolmeester of boekhouder meestal papier, potloden, punten slijpers, vlakgom, pennen, balpunten en kwasten in overvloed in voorraad hebben, zoals een dakdekker zwarte nagels, rollen bitumen, platen zink en rollen lood.
Hiermede lijkt de vraag dan ook volledig beantwoord als U over het hoofd ziet dat ik toen nog geen kunstschilder, noch auteur van vele teksten op mijn drie weblogs was, bovendien godzijdank nooit schoolmeester zou worden ondanks de aandrang van mijn toenmalige orthodoks gereformeerde gepassioneerde boezem vriendin Alice Kneuterdom, die dag in dag uit minstens tien uur in mijn gezelschap verkeerde tussen 1963 en 1966. 
Hoe gereformeerder hoe geiler ondervond ik toen letterlijk aan den lijve. Ze was niet van mij af te slaan. Ik was een min of meer gewillige deel- en bedgenoot aan urenlange vrij partijen, die me al snel gingen vervelen. Mijn voorstellen om de stad Haarlem in te gaan wimpelde zij elke keer ten stelligste af. 
Er moest per dag tenminste een uur of vier, vijf gevrijd worden.

Ze vertelde wekelijks haar toekomstdroom voor ons beiden. Het eerste jaar zouden we beiden voor de klas gaan staan om financieel de inboedel bij elkaar te harken. Daarna zou ze in hoog tempo vier kinderen ter wereld brengen, ieder jaar één, die allemaal gereformeerd gedoopt zouden worden en als die na een jaar of achttien het huis uit waren zou ze weer voor de klas gaan staan. Part time, want van al dat baren wordt zelfs een griffermeerd mens barensmoe en week om het hart. 
Naar bed door de week uiterlijk tien uur, dan twee uur neuken, de eerste wekker op zes uur, dan anderhalf uur neuken, de tweede wekker begint om half acht te ratelen, snel een bak cornflakes naar binnen slobberen met een ei voor de potentie om nog meer te kunnen neuk en, bijv. in de middagpauze of in de schoolpauzes een vluggerje in de bezemkast met de dweil in je nek, de weekenden gevuld met kerkenwerk als jeugdouderling, twee avonden per week naar het kerk koor, twee avonden jeugd catechesatie geven, de vakanties als jeugd leiders naar kampeer weken van de gereformeerde kerk. Cursussen christelijk leiderschap volgen, fundamentalistische navigator cursussen leiden, verplicht lidmaatschap van het GPV. Geen boeken, dagbladen, tijdschriften, radio of televisie in huis, want dat was allemaal toch maar zondig. 
Televisie nam maar tijd in beslag die beter met neuken kon worden gevuld, vond Alice. Als krant op zaterdag Dagblad Trouw van wege de pagina met kerkdiensten. Drie keer per zondag naar de griffermeerde kerk. Voorgeschreven kleding voor de klas en in de kerk; driedelig donkerblauw of zwart pak met stropdas, glimmend gepoetste schoenen. Glad geschoren gezicht en kort haar. Lang haar hoorde bij de aanhangers van de anti Christ, zoals marxisten, socialisten, communisten, occultisten en pacifisten.
De vlag uit met koninginnedag en studeren voor een middelbare akte pedagogiek om snel carrière in het onderwijs te maken.  
Nu, veertig jaar later heb ik geregeld nachtmerries over die periode. Minstens drie maal per week. Soms word ik schreeuwend van afschuw wakker uit een gereformeerde, helse droom. Ik noem haar niet langer Alice of Els maar Hels.

(wordt vervolgd)

Het indringende portret van het leven van Roma wat Joakim Eskildsen tussen 2000 en 2006 maakte in zeven landen

De expositie in fotogalerie Noorderlicht Groningen geeft een prachtig beeld over het leven van de Roma’s die nergens welkom lijken te zijn. Joakim Eskildsen lijkt van het volk supersterren en koningskinderen te maken, waarbij alleen de armzalige achtergrond en dresscode ondanks de 'zondagse kleding' niet matchen.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over fotogalerie Noorderlicht.

ONZE KUNSTARTIEST FRED VAN DER WAL VERMAAKT ZICH WEER EENS OPPERBEST MET EEN GLAS WESTMALLE DUBBEL EN HEEFT NIETS TE KLAGEN 2009, GRONINGEN, IN DE DRIE GEZUSTERS

CALL DRS. HUUB MOUS & FRED VAN DER WAL - VKBlog (OpenFreedom.info) - [ Vertaal deze pagina ]

HUUB MOUS IN CONVERSATION WITH FRED VAN DER WAL March 23, 2007 Last night I was suddenly Fred van der Wal at the table in the broadcast of "The ...

openfreedom.info/item/441975 - In cache

Geplaatst door: | 7 mei 2009 om 19:50

TVGids.nl - Programma » K-rûte

Marten Winters stêdskeunstner * Dachau mis yn Boalsert * Fred van der Wal. Terug . Datum: 21 februari 2010; Uitzendtijd: 17:30 - 17:50 uur; Genre: Overige ...

www.tvgids.nl/programma/9045729/K-r%FBte/ - In cache

Zondag 21 februari 2010 Fred van der Wal TV Omrop Fryslân ...

Avatar van fred van der wal fred van der wal 23-02-2010 08:31. TV maken is een arbeidsintensief vak heb ik ervaren. Voor een kort signalement van zes ...

www.vkblog.nl/.../Zondag_21_februari_2010_Fred_van_der_Wal_TV_ Omrop_Frysl%E2n -

FRIESE KUNSTSCHILDER JENTSJE POPMA IS EEN JOKKEBROK ...

Avatar van fred van der wal fred van der wal 30-01-2010 17:42. Fria is een kunstenaarsclub die helaas uitsluitend uit zoveelste rangs artiesten bestaat en ...

www.blacksmoker.vkblog.nl/.../FRIESE_KUNSTSCHILDER_JENTSJE_ POPMA__IS_EEN_JOKKEBROK - In cache

beeldhouwers.startpagina.nl

145-FRIESE KUNSTENARES K.Z. VOLGENS GERUCHTEN UIT WELINGELICHTE KRINGEN NIET LANGER BANG VOOR FRED VAN DER WAL, MAAR EEN VERZOENING IS NIET OP KOMST. ...

beeldhouwers.startpagina.nl/nieuws/ - In cache – Vergelijkbaar

Prem live in de clinch met AT5-presentatrice | EnDanDit

28 juli 2007 ... Feike Ter Velde, minister Sorgdrager, Feike ter Velde of Fred van der Wal. Je hebt in elke bevolkingsgroep eikels zitten. ...

www.endandit.nl/.../prem-live-de-clinch-met-at5-presentatrice - In cache - Vergelijkbaar

Leeuwarden en beeldende kunst, kunstenaars, galeries en musea in ...

Willem van der Ven ... Exposities / tentoonstellingen beeldende kunst Leeuwarden e.o. · Douwe Tiemensma · Karin van Berne · Fred van der Wal ...

www.kunstinzicht.nl/kunst/plaats/.../adressen.html - In cache - Vergelijkbaar

smartist.web-log.nl: Zestiger jaren schilders van Galerie Mokum

Fred van der Wal zou Mila Hauser 18 jaar later nog één keer ontmoeten op een ... Teun Nijkamp introduceerde Fred van der Wal op Arti et Amicitiae waar hij ...

smartist.web-log.nl/smartist/2009/05/zestiger-jaren.html - In cache

[XLS] Blad1 - kunstsubsidiedebat :

Bestandsformaat: Microsoft Excel - HTML-versie

415, Fred van der Wal, kunstenaar, Couloutre, Frankrijk. 416, Carina van der Walt, schrijver - free lance journalist, Tilburg. 417, Bernice Siewe, fotograaf ...

www.kunstsubsidiedebat.nl/ Steunbetuigingen%20Platform%20ZKGK%2020%20maart%... - Vergelijkbaar

saksen.startpagina.nl

fred van der wal genomineeerd voor de palm art award 2010. VK Blog, 2010-03-04 08:20:00. 422-A R T D O M A I N G R O U P D-04109 Leipzig, Germany Phone: ...

saksen.startpagina.nl/nieuws/ - In cache

aids.startpagina.nl

322-DOCTORANDUS HUUB MOUS : WAAR FRED KOMT, KOMT RUZIE FRED VAN DER WAL: PUUR GELUL UIT ZIJN ONGEWASSEN, GROEZELIGE, ONGESCHO REN KUNSTHISTORISCHE NEK. ...

aids.startpagina.nl/nieuws/ - In cache – Vergelijkbaar

Pauw & Witteman laten hun tanden aan de EO zien | Zappen

29 aug 2007 ... Geplaatst door FRED VAN DER WAL op 18 maart 2009 om 12:01. Die twee agressieve arrogante sukkels Knevel en zijn maat staaan ver in de ...

zappen.blog.nl/.../pauw-witteman-laten-hun-tanden-aan-de-eo-zien - In cache

danbrown.startpagina.nl

"Het gereformeerde geloof," zegt hoofdpersoon Frank Forrest in een van de verhalen van Fred van der Wal, "dat is een versleten trap orgeltje met een lekke ...

danbrown.startpagina.nl/nieuws/ - 6 uur geleden - In cache – Vergelijkbaar

Cornelis van der Wal: 21 Maart 2007

21 mrt 2007 ... Hy sil Fred van der Wal even 'n aai over 'e bol geve. Of anders om. Geplaatst door: Sito | 21-3-07 om 23:09. Dochs gjin tongetút, no. ...

cornelisvanderwal.web-log.nl/cornelisvanderwal/.../21_maart_2007.html - In cache

FRED VAN DER WAL: Boobie BRA BOOBS QUEEN OF WONDERS SUPPORTS ARE ... - [ Vertaal deze pagina ]

FRED VAN DER WAL WEL OR MOTHER'S LITTLE HELPER HERE WELL ABOVE SHOWN ... Fred van der Wal clearly seems to say in this picture: NO MILK TODAY & YES, ...

openfreedom.info/item/296987 - In cache

aids.startpagina.nl gids - Alles over aids actueel

DOCTORANDUS HUUB MOUS : WAAR FRED KOMT, KOMT RUZIE FRED VAN DER WAL: PUUR GELUL UIT ZIJN ONGEWASSEN, GROEZELIGE, ONGESCHOREN KUNSTHISTORISCHE NEK. ...

aids.startpagina.nl/gids/ - In cache – Vergelijkbaar

Cornelis van der Wal: 19 Maart 2007

19 mrt 2007 ... Mei MWA dus en Fred van der Wal, myn broer. Ha'k al yn jierren net mear sjoen. Dêrnei gau nei de Bres ta, foar in no ek al legindaryske ...

cornelisvanderwal.web-log.nl/cornelisvanderwal/.../19_maart_2007.html - In cache

Mijn weblog: Literatuur

Geplaatst door: fred van der wal | 14-11-07 om 18:19. Fred,. Interessant. Als je het hebt over het bevechten van de eigen grenzen en het overstijgen van de ...

ramonaverachtert.web-log.nl/.../literatuur.html - In cache – Vergelijkbaar

VKBlog - de Volkskrant

fred van der wal 31 december 2008 op 11:29. Wittgenstein, je reinste apenkool, Schierbeek volkomen overschat gewauwel van een alcoholische octopus in lange ...

www.sjaal.vkblog.nl/groep/21/Prentenkabinet - 6 uur geleden

Welkom bij VKBlog - de Volkskrant

HEEMSTEDE, J. VAN GOYENSTRAAT MEI 1966, FRED VAN DER WAL MET JACINTHA FOTO: MONIQUE JANSEN HAARLEM IN THE SIXTIES EEN CULTURELE RAMP? IK DACHT TOCH VAN WEL! ...

www.50pluscoach.vkblog.nl/ - In cache

Webgemms - Mannen aan de kant - 6 augustus 2001

fred van der wal. Dag fred word jij daar ook zo geil van ik draag ook al jaren dames lingerie en als ik sex met mijn vriendin heb dan heb ik dat ook aan dat ...

www.gemm.nl/2001/.../mannen_aan_de_kant.php - In cache - Vergelijkbaar

Huub Mous » Om te kotsen

3 april 2007 ... fred van der wal. 11 april 2007 op 10:57. In toenemende mate heeft Huub Mous zich ontwikkeld tot de stem van het geweten van Friesland, ...

www.huubmous.nl/2007/04/03/zuk-kotzen

Al een paar maanden ben ik van plan om hier eens een blogje aan te wijden. Het kwam er echter niet van. Vandaag, na het afschuwelijke nieuws over de moord op het meisje Milly Boele, vind ik een goed moment voor wat rust. Ik heb helemaal geen zin om te speculeren over die moord. Ook even geen zin in politiek gedoe en discussies.

Jack Savoretti is een Engels-Italiaanse singer-songwriter die folk-popmuziek maakt. Hij is pas 26 jaar, groeide op in Londen, reisde daarna door Europa, om uiteindelijk in Zwitserland te belanden op een Amerikaanse school. Zijn werk is vergeleken met onder meer Simon & Garfunkel en Bob Dylan.

Geniet van deze indrukwekkende live versie van Harder Than Easy:

FRED VAN DER WAL; ARTISTIEKE HERINNERINGEN DEEL 34

JANNA VAN ZON OPENING "DIEUWKE BAKKER IN MEMORIAM EXPOSITIE" NAJAAR 2005, GALERIE MOKUM. PRIJS UITREIKING AAN JASPER VAN PUTTEN.

LINKS OP DE FOTO DE HUIDIGE GALERIE EIGENAAR RUTGER BRANDT DIE NIET BEPAALD EEN VRIEND VAN FRED VAN DER WAL IS EN NEGATIEVE BERICHTEN AAN EEN COLLEGA UIT HET ZUIDEN DES LANDS OVER ONZE OMSTREDEN KUNSTENAAR F.V.D.W. ROND MAILDE 

FLASH BACK: BEZOEK AAN JANNA VAN ZON , EIGENARESSE  GALERIE MOKUM 1986

Woensdag 15 okt.1986

Om negen uur vertrokken vanuit Garijp naar Amsterdam, parkeren de auto in de Euro parking, brengen het textiel objekt van Ina naar de Lange Leidsedwarsstraat en als blijkt dat Galerie Stov nog gesloten is, lopen we de Kerkstraat in naar de zeefdrukkerij van Hans Jansen.

De werkruimte van Hans is groot.

Hij laat ons fotos zien van zijn tweede huis in Zweden, daarna toont hij trots zijn nieuwste tentoonstelling naar de laatste mode van het ogenblik in de stijl van de nieuwe wilden.

Ik vind het helemaal niets maar wil beleefd blijven. Een zeefdruk van Jean Paul Vroom hangt aan de achterkant van een expositieschot achter een scheidingswand.

Prima plaats voor de zouteloze, krijterige, vlak geschilderde modieuze onzin van Jean Paul,volgens Els Bouma, echtgenote Prof. Dr. Pierre Vinken  “een kleine zelf standige in de kunst,”een “soort SRV man”, die elke keer als hij haar tegenkomt zanikt of hij niet een portretje van haar kan schilderen of van een andere medewerker van Elsevier.

Jean Paul is vaste gast bij Pierre Vinken, directeur Elseviers Uitgevers.

Ina gaat terug naar Galerie Stov en ik breng de tijd door in een paar boekhandels en antiquariaten, loop even de Looier binnen, daarna de Oude Manhuispoort langs de boekenstalletjes, maar vind niets van mijn gading en loop vervolgens naar Galerie Mokum, waar als ik binnenkom de dikste schilder van Groningen, Wout Muller,  me wantrouwig zit aan te kijken met een uitgesproken vijandige, sjaggerijnige varkenskop, zijn brilleglazen ter dikte van colafles bodems maken hem er niet fotogenieker op, zijn gerafelde peper- en zoutkleurige, gore befbaard is vettig en ongewassen, hij is een nietszeggende figuur, letterlijk en figuurlijk, ik geloof niet eens dat hij behoorlijk kan praten, hij heeft ook niets te zeggen, net als zijn schilderijen, goedkope, flauwe, smerige Melle imitaties van wijd opengesperde kutten, buitengaatse bovenmaatse tieten en King Size lullen die op iedere cover van een homo fiksieboekje een ereplaats in de serie De Grootste Ter Wereld zouden kunnen krijgen.

De broek van Wout uiteraard een versleten levis jeans vol verfvlekken, ongepoetste wetkmansschoenen en een donkerblauwe acryl schipperstrui met een half openstaande rits doen reeds van een kilometer afstand vermoeden dat we met een provinciaaltje te maken hebben.

”Wout Mulles maakt vulles”, zei een antiquaar op de Spiegelgracht mij laatst nog en ik vroeg mij af waar zijn agressie tegen deze onbetekenende epigoon vandaan kwam. In Galerie Mokum hangen nog steeds dezelfde truttige schilderijtjes als twintig jaar geleden. Er zit geen enkele ontwikkeling in het expositiebeleid.

Kleurige, glad geschilderde commerciële plaatjes van vette trollen met zes dikke tieten onder elkaar waar een stoot trollen koters aan dikke koeien spenen hangen te lebberen moeten de klant verleiden tot kopen. Zum Kotzen dus. Nep- en namaak Surrealisme voor eigentijdse en toch moderne mensen met een Avenue interieur.

Schilderijtjes op gordijnring formaat.

Ik geef Janna van Zon, die er ook allemaal niks aan kan doen als opvolgster van de jam merlijk omgekomen vorige galerie eigenaresse Dieuwke Bakker, een warme hand.

Ze begroet me heel hartelijk.

We hebben elkaar jaren niet gesproken. De laatste keer was in het Stedelijk Museum in 1974. Even diplomatiek als angstig had ze in het konflikt tussen Dieuwke Bakker en mij instinktief de kant van haar werkgeefster gekozen, ondanks dat ze wist dat Dieuwke ongelijk had.

Inmiddels is Dieuwke dood en heeft het konflikt daarmede zijn bestaansgrond al lang verlo ren en ik kende geen rancunes ten opzichte van Janna, integendeel .

Ik mocht haar graag.

Ik krijg van Janna koffie en jus d’orange en daarna een waterglas vol jonge jenever.

Janna weet wat goed voor een artiest is!

Dat is zeker!

Ze vertelt met medelijden in haar stem over de begaafde schilder Wout van Vliet die na de dood van Dieuwke tot volledige lethargie is vervallen en niet meer kan schilderen, anders gaat zijn hand trillen. Inmiddels heeft zijn wijf, Marry, hem verlaten, de kinderen te bang om hem ooit nog te willen zien en is de eens zo voorspoedige carrière van de weldoorvoede kunstenaar op het nulpunt beland, sinds hij als enige artistieke bezigheid wasknijpers mag maken op de arbeidstherapie van de psychiatriese inrichting waar hij intern vertoeft.

De laatste keer dat we Wout en Marry zagen was in  Galerie 51 te Ede. Zij een gebogen gestalte; hij maf geslagen door de antidepressiva met een pens zo groot als een oversizede bokszak.

De zelfingenomen schilders die in de Telegraaf “De Mokumbabies” werden genoemd door Ed Wingen, kunstschilders die zo zeker wisten carrière in Amerika gingen maken, maar geen woord Engels spraken en in New York totaal onthand bleken; waar is hun arrogantie en zelfverzekerdheid gebleven?

De Zeeuwse schilder Teun Nijkamp die een Linguaphonecursus van het Waterlooplein haalde om Engels te leren voor zijn aanstaande carrière in de Verenigde Staten.

OLIEVERF OP PANEEL, ZELFPORTRET WOUT VAN VLIET 1972, WEESP 

Aan de rechtermuur van de galerie hangen een paar snel in elkaar geveegde krijt tekeningen van Cornelis Doolaard, die geen schijn meer is van wat hij ooit geweest is. Gelukkig voor hem heeft zijn echtgenote Loes (maar één keer vreemd gegaan, net als Cornelis, die het lieve, slanke, donkerharige vrouwtje van een nu al lang overleden Amsterdamse surrealist, die in de Watergraafsmeer woonde eenmalig tot de zijne maakte, beschroomd de schaamte van mej. K. opende en toen na afloop van de daad van schrik snel terug gefladderd naar het veilige, echtelijke nestje in Zeeland) een zeer goede baan bij de asociale dienst van Terneu zen.

Nog even komt de volgens Janna van Zon onbetrouwbaarheid van Chris van Geest ter sprake en daarna het lievelingsonderwerp van Janna; alternatieve geneeswijzen, Japanse massage en biologies-dynamies geneeswijzen en daarna de veel te vroege dood van haar echtgenoot Egbert, die als fotograaf binnen korte tijd kwalitatief steeds beter werd na zijn vertrek bij het Vrije Volk.

In 1970 bezochten we Janna en Egbert van Zon eenmalig in hun nieuwbouwwoning in Amstelveen.

Egbert werd weg geroepen voor een spoedklusje.

“We zullen nooit iets van jou kopen”  zei Janna zonder enige aanleiding. Ik negeerde haar opmerking.

Ik loop om half zes naar Arti et Amicitiae aan het Rokin, tien minuten later komt Ina met Natasja binnen en twee minuten later komt Janna binnen. We spreken af elkaar gauw terug te zien, samen eten met ons in Arti kan niet, ze moet naar een cursus shiatsu. Jammer, hoor. Ina, Natasja en ik eten een kogelbiefstuk met een paar struikjes lof, kiwi, frites, een rode wijn en voor toe de onvermijdelijke dame blanche zoals altijd.

Ik koop op de terugweg naar de garage waar de auto staat een biografie van Jack Nichol son in de Amerikaanse boekhandel in de Kalverstraat.

Moderne & hedendaagse keramiek

Tot gisteren presenteerde Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden haar nieuwste aankopen moderne en hedendaagse keramische kunst. De ruim 120 werken van toonaangevende en aanstormende kunstenaars maken duidelijk dat de hedendaagse keramiek een intrigered medium binnen de beeldende kunst is. Ook geeft de presentatie inzicht in het verzamelbeleid van het Princessehof.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over keramiek.

Gisteren (14.03.2010) naar Zwolle. Druk, druk, druk. Toch een plaatsje in de trein gevonden. Fijn het boekje van Zwagerman lezen. Overal druk vanwege "vrij reizen".

Heel druk in de Fundatie in Zwolle; lange rij; veel aandacht voor het werk van Marte Röling en het "pas" ontdekte schilderij van Vincent van Gogh, de molen ‘Le blute-fin’?

[Recent onderzoek van het Van Gogh Museum in Amsterdam heeft uitgewezen dat het schilderij toe te schrijven is aan Vincent van Gogh.]

[De (plotselinge) ontdekking van dit schilderij van Van Gogh is en blijft voor mij "een bijzonder verhaal". Het schilderij was eerder, en al jarenlang, te zien in het Nijenhuis in Heino.]

Van de Fundatie was het slechts een eindje lopen naar het Stedelijk Museum.

Droog weer gelukkig, maar wel een frisse wind op de Grote Markt en de Kaasmarkt.

In het Stedelijk Museum was veel te zien; o.a. over de geschiedenis van Zwolle en momenteel drie exposities.

De keuken in 'het Drostehuis'                          "Ondergronds" in Zwolle (in het Drostehuis)

Johan Meeskes                                              Expositie "Geworteld" van Fotoclub Zwolle

(met aquarellen)

Hier onder:

Nog een expositie: met plaatjes            In de tuin van het Drostehuis staat dit beeld

                                                              "De krant is het venster van de wereld"

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 4)

DRANKORGEL MET HOLPIJPEN VOOR DE MAN DIE HET PIJPEN NIET LATEN KAN EN GRAAG NAAR ANDERMANS PIJPEN DANST

DUISTERE NACHTGEBIEDEN

Hoe zal ik U ontvangen? Even een moment van zelfresurrectie...pardon, zelf reflectie als Self Crowned Genius! Ben ik soms een agoog, psycholoog of spiegeloog?

Neen, neen en nogmaals neen driewerf in den Hoge met een bescheiden Halleluha er achter aan!

Gelukkig ben ik dat allemaal niet! Voor psychologen en psychiaters heb ik niet veel achting. Komedianten zijn het. Zij zijn de priester van een wetteloze religie zonder God.

Nee, we moeten ons maar eens wat meer op de Almachtige van de Bijbel richten. Komt het allemaal goed.

Als Hij almachtig is dan zijn Zijn oren dat immers ook, want wie horen wil die hore, aange vuld met een kop koffie caramel van de Hema en versterkt met die sombere einde der tijden stem van de trage gemeentezang op hele noten, zodat de gitzwarte kookkoffie van thuis nog wel even kan blijven door pruttelen in de consistoriekamer op een waxine lichtje en de boter koeken al aardig ranzig beginnen te worden. Er zit een luchtje aan. Kunt U nog stinken, stink dan vooral mee.

Laten wij het liever over het persoonlijke grote lijden in het licht van het Wereldleed heb ben. Toch ben ik niet direct een wereldwijf.

”Wie lijdt verbetert zichzelve,” zei de Amsterdamse duivelse transseksuele hoge priesteres van het sadomasochisme Meesteres Betty Berini uit het Schaamheuvel kwartier, vlak bij de Westergashouder mij altijd met een onheilige ernst en een vurige gloed in haar ogen van waar uit een hels vuur leek te branden en dan kreeg ik me er toch van langs!

Hoe vaak zweeg ik niet bedremmeld als reine jongeling in aanwezigheid van seksjuweel dominante vrouwen.

En hoe ik tussen de bedrijven door ook nog met de losse schildertoets het zilverwit van de berk bezong in mijn peintures, terwijl heel Europa in the sixties één grote matras was en de hemel een zwart geschilderd plafond van een kraakpand, hoe ik dan bloosde bij deze diepe waarheid die klonk als een klok, mijn blik verward terneder sloeg, bleef kijken naar haar aantrekkelijke dankzij hormonen therapie uit het niets op gewekte borstpartij (van transsexu eel Betty , niet van Els of van mijzelf) en keek naar haar modieuze, sneeuwwitte trui, hoe daar links boven een veel betekend sieraad gespeld was: twee glanzende chroomstalen miniatuur handboeien, die mij biologeerden. Signalen en symbolen uit een terra incognita. De duistere nachtgebieden. Een boeiende vrouw.

Het enige geluk ligt in de slavernij.

Deze situatie van de boeiende vrouw een veel zeggende metafoor voor het algemeen betwijfelde vrijgemaakt gereformeerde leven?

Wij weten terdege uit de Schrift dat het religieus leven van de vroege mens allemaal eens in een ver verleden is begonnen met het aan roepen van de Heere Heere.

Je moets dat twee maal zeggen om één keer gehoord te worden. Twee halen, drie betalen. Het staat gescheven, dus het is waar.

Het moet dus een direkt, fysiek, op gehoorsafstand gericht kontakt met het hiernamaals ge weest zijn want verder roepen dan de stem draagt is onmogelijk, dan springen de stem banden los als uitgerekte elastiekjes, net zo min als men verder kan springen dan de polsstok lang is en dat die bij sommige medemensen het formaat van pollepels heeft dondert niet. Doorroeien zul je et je sores en onmin met de buren.

Roepen waar niet gehoord kan worden heeft geen enkele zin.

De mikrofoon was in de voortijd nog niet uitgevonden. Dan maar met de muziek mee.

Gaandeweg bij het teloor gaan van de vitaliteit van de eerste schepselen heeft het orgel de emoties van het kerkvolk verklankt en gekleurd tot een welluidend geheel waar nog iets aan te beleven viel ook en het gaf werk aan een hele stoet komponisten die ook brood op de plank wensten om de kindermondjes thuis te voeden.

Een eerste aanzet tot de otomatisering en flexibilisering van de arbeid onderd de kerkelijke werkers, zo’n orgel.

De noodkreet van de uitzinnige wanhoop werd tot muziek en het orgel werd verbouwd zodat het op ekonomiese wijze een geheel orkest kon vervangen. De eenmalige aan schaf was misschien wat hoog voor de gemiddelde met Miep Kniep gehuwde griffermeer de Jan Modaal, maar vele kleintjes maakten in tegenstelling tot geboortebeperking ook in het verre verleden één grote en het vervangen van een symfonie orkest telde ook aardig aan. Een diepte investering.

Zo werden registers toegevoegd met imitatieklanken van de Viola da Gamba zoals op het orgel van de Hervormde kerk te Scheemda of van klarinet en fagot zoals in de Hippolytus kerk te M.

Het jankende, krakende orgel in de Hervormde kerk te V. slaan wij over met het schaam rood op de kalvinistiese kaken, want die aanfluiting mag niet mee doen, te meer daar het Schriftgezag in de jaren ’70 daar niet in hoog aan zien stond daar waar dominee Hop stond en het evangelie van de toen nog hoog in aan zien staande dwaalleraar, de Heilige Marx verkondigde en heel het slaafse, onwetende volk zei amen. In de jaren zestig en zeventig doortrokken van nostalgie naar het verleden groeide de historiese kennis van het kerk orgel en begon een leger van orgelspecialisten met overheids gelden en orgel fondsen orgels in het Noorden des lands te restaureren.

GEURLOOS GERUISLOOS VEREND KLASSSIEK GEZONDHEIDS ZADEL MET VENTILA TIE GLEUF 

MODERN MEDISCH VERANTWOORD GEZONDHEIDSZADEL, IN DE VOLKSMOND GENAAMD : "MODEL DE TWEE KLOOTJES "

 In Friesland is iedere ouwe fiets van langer dan tien jaar geleden waar je opoe het be schimmelde, wit uit geslagen gezondheidszadel met ventilatiegleuf stuk heeft gerost met d’r vette reet een museumstuk, laten we dit voor op stellen, dus wij kunnen een leger van vraagtekens zetten bij het kultuur historiese bewustzijn van de doorsnee Fries.

Dankzij de gleuf kunnen we nog eens scheet weg roffelen en een poepie laten ruiken.

Je kreeg trouwens al gauw herrie onder de kenners over wat een histories kerkorgel diende te zijn: mechanies of elektries aangedreven, net als bij het draaiorgel van de orgelman. Sindsdien zijn de orgels als inzet van een nieuwe geloofsstrijd een trekpleister van de eerste orde, in aantal, aard en leeftijd wereld beroemd in Friesland en Groningen.

Ten minste onder de autochtonen!

Allochtonen tellen helemaal niet mee want die hebben de bongo, de olievaten om het Wilhelmus op te trommelen, de djembe en de tomtom.

Laat die ongeletterde heidenen maar op een paar bongos beuken, dan zijn ze van de straat af en al lang tevreden als ze in het voorbijgaan je portefeuille kunnen rollen!

En voor de man in de straat die wel van André Hazes houdt maar niet van het pijporgel en meent dat het instrument uitsluitend te maken heeft met een repressieve achter haalde geloofswereld moet de jaarlijks terug kerende orgelzomer met ontzettend veel Bach in de aanbieding maar eens goed in de gaten houden en niet te veel klagen over het weer of de wederhelft.

Wie wil niet eens huiverend van wellust aan den lijve de fysieke kracht van een orgel voelen?

De bonkende bassen als een regen van vuist slagen voelen in zijn toch al dankzij over matig drankgebruik overgevoelige brandend zure maag en weke onderbuik! De ballen die resoneren op de maat van de voet pedalen.

Vertoeven in hogere sferen tussen het ijlste, geheimzinnige gefluister op zolder en ‘t diepste onder aardse gegrom van uit de vergeten, verzegel de kelders van de mensheid, die schat kamer vol hemelse en helse klanken, verdrongen herinnering en aan eeuwen oude vergeten religieuze rituelen van lust en pijn …Kijk uit! Voor je het weet slaat de vloek van de faraos weer toe en wat dan?

Fred van der Wal, Oldeboorn, 1999.

Festival Vrouwenfilms Assen bestaat 30 jaar

Het Festival Vrouwenfilms is een filmfestival met films waarin vrouwen centraal staan. Uniek omdat dit festival het enige nog overgebleven festival Vrouwenfilms in ons land is.

Voor de 30e keer vond vorig week in Assen het uniek tweedaags filmfestival plaats met films en documentaires uit de hele wereld. De focus ligt op films en documentaires die gemaakt zijn door vrouwen en/of waarin het verhaal van vrouwen een belangrijke rol speelt. Het festival vond plaats in de tijdelijke bioscoop de Kolk, ergens op een industrieterrein buiten Assen.

Zie ook de vorige bijdrage  over het filmfestival in Groningen.

Tijdens de feestelijke openingsavond, voorafgaand aan het festival, werd de film "Alles Stroomt" uit 2009 van regisseur Danyael Suguwara met Anneke Blok en Wieger Windhorst vertoond.

Een moeder en zoon die altijd samen zijn geweest bereiken een belangrijk punt in hun leven waarop ze beiden een andere kant opgaan. De vraag is of de moeder-zoon liefde deze keuzes overleeft. Een mooie kleine en intieme film.

Hartelijk gefeliciteerd en, uiteraard, tot volgend jaar.

De Festival Trofee 2010 was voor Mijke de Jong, van onder andere "Tussenstand".

Zie ook de vorige bijdrage over het filmfestival in Groningen.

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

...en in holpijp en rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

IN DE NAAM VAN ‘T ORGEL (DEEL 3)

BUIK ORGEL 

Tot 1993 ben ik een echte orgelvreemde heiden gebleven tot ik Bach ontdekte. Die ouwe rukker kon d’r wat van met zijn dikke sombermans kop, but not for me. Zware kost. In de loop van de tijd is mijn afschuw van het orgel getemd, maar de woede in mij tegen alles wat streng gereformeerd of EO lid is niet.

Ik koesterde veel liever in de doorgebeuzelde kerk uren tijdens het psalmgemoer onder de gelovigen de geheime gedachten over de tegennatuurlijke lusten van mijn zwarte, verloren ziel in de zestiger jaren met een vreemd sadomasochisties genot onder de kerk dienst, dan te luisteren naar van de kansel geslingerde banvloeken vol hel en verdoem enis.

HOLPIJP OF WEL  HET SONORE GELUID VAN BROEKBROMMEN

 de Klank van de Holpijp liegt er niet om en gelijkt op een scheet in de maneschijn

In de holpijpklank zijn minder boventonen aanwezig dan er in het spectrum van een Prestant voorkomen. Indien een pijp aan het open einde wordt afgesloten, daalt zijn toonhoogte tot de helft en verdwijnen de even boventonen uit het spectrum. De oneven boventonen laten de pijp hol klinken. Een karakteristieke klank is bij een Holpijp moeilijk er te herkennen dan bij een Prestant.

De mensuur laat een grote spreiding toe waarbij de klank zich tussen rond en helder kan bewegen met een grondtoon die meer of minder sterk kan zijn. In dit brede gebied passen veel klanken die de naam Holpijp dragen. Vooral voor kleine orgels is het verleidelijk om een enge mensuur te kiezen, deze pijpen nemen minder plaats in. De klank wordt bij een engere mensuur wel boventoonrijker maar hier is dat ongewenst en daarom tracht men dit met een hogere opsnede te compenseren. De grondtoon van een enge pijp heeft echter te weinig energie om voldoende draagkracht te ontwikkelen en de verhouding ten opzichte van de boventonen geven de klank geen fraai karakter en lijkt op eeen lange ruft
 

HELSE VLAMMEN HEMELTERGEND

De helse vlammen van de velerlei tegenstrijdige begeerten van het zondige hart dreven mij als schone jongeling rusteloos voort naar perverse zondaren, overtuigde amateur hoeren, heidense tovenaars, raadplegers van de dode zielen, wichelaars, meedogenlo ze tollenaars, de willige armen van sadomasochistiese homo- en biseksuelen en perverse overspeligen, ronkend van genot in met liefdessappen doordrenkte opblaas bedden waar je op weg dreef naar rozevingerige luchtkastelen!

Als de zondvloed opnieuw zou los breken dobberden wij zo weg. Zo lang je maar gezond bent moest je er profijt van kunnen trekken… Nu zou dat al lang niet meer kunnen met die Aids Welle en kunnen we beter de dijtjes met een preuts mondje bij elkaar houden in plaats van met gepreide achterpoten langs de kant van de weg te gaan liggen wachten op de dingen die komen gaan.

Ooit moest het favoriete instrument der verkrampte kalvinisten met vuist en,voeten en elle bogen in beweging gebracht worden als metafoor voor de handel en wandel van de reforma toriese medemens. Het opgewonden pompen van de blaasbalg deed mij immer denken aan de hel waar legioenen krijsende duivels het hellevuur met blaasbalgen deden oplaaien om de zondaren voor eeuwig te laten branden en met rood gloeiende vorken en wit hete staven te penetreren in hun meest geheime, intieme holtes zoals op een schilderij van Jeroen Bosch. Toch was in mijn optiek het orgel meer mens dan God. Mijn vaste, onwankelb’re overtuiging, mijn schild ende betrouwen (ben ik van Duitschen bloed? Neen!) en die opvatting kan ik staven!Dat kun je zien aan het register met de naam Vox Humana. De menselijke stem. Net zoiets als de Vox Populi die dan vanzelf sprekend uit vele Voxen Humanas zou moeten bestaan, want we houden het demo kraties, maar dat is een gans ander verhaal.

Dan denk ik in mijn Stille Tijd en Beste Momenten als ik naar Highway Sixty One van Bob Dylan luister weer terug aan de Vox humana:

Een Regaal met dubbele kegel en helder snaterende, op de hobo van het orkest gelijkende klank. Ook wel gebouwd als Dulciaanregaal. Waar men de menselijke stem tracht te bena deren, wordt het karakter er meestal niet beter op. Je kunt beter dieren dan mensen hebben trouwens! Voed je een varken dan krijg je spek, voed je een mens dan krijg je drek!

HET ORGELS DES DOODS 

Ik wil misschien die kalvinistiese mensenhaters wel toe geven dat de schaduw van Gods eigen stem als His Masters Voice door de ventielen, balgen, windopeningen, windladen, cancel en gorgelende pijpen amechtig jaagt om via alle openingen, al dan niet met tongen gestoffeerd om een enigzins gestabiliseerd, gekanaliseerd, algemeen beschaafd geluid voort te kunnen brengen; toch zijn de windladen en de registerknoppen vergelijkbaar met met de op afstand bestuurde radio aktieve splijt- en regelstaven in een kernreaktor, dat andere orgel des doods dat menig gelovige hetzij ongelovige met gemak in hellevuur en vlam kan zetten zoals in Tsjernobyl zo overtuigend bleek. De Vox Humana is de stem van de mens in doodsnood.

WINDJAMMER

Hoe ouder het orgel, hoe indringender het wind jammer roept: Memento Mori! Krijg allemaal de kolere! Zij die sterven gaan groeten U! Er op of er onder! Luc tor et emergo! Voor anderen zegt de Vox Humana: ”Heer, helpe mij dit besodommieterde leven enigzins te over leven, want voor niets gaat de zon op en treedt de twijfelachtige zegening van een bijstandsuitkering of een Aah & Oooh Weetje, hetzij een Wee Aah Ootje in werking! Spaar mij daar voor Heer of ik betaal de kerkbijdrage ook maar niet langer voor het gemak en dan moet U maar zien hoe U rond komt!” Nooit heb ik Hem of zijn hemelse dienst knechten van aangezicht tot aangezicht aanschouwd! Wie trouwens te vaak de Vox Humana heeft gehoord, -net als Odysseus,vastgebonden aan de mast - met tongen als in een mondharmonica, die in staat van trilling wordt gebracht zodat ze een schril doch pregnant, nasaal geluid voort brengen ongeveer zo als dat van een hond die in het prikkeldraad verward zit en dat zo indringend uit de vroege nummers van Bob Dylan uit de tijd van voor zijn bekering moge blijken toen zijn mu ziek nog luister baar was en iets te vertellen had blijft er naar terug verlangen als een junkie naar de herowiene spuit.

Balsem voor de balzaal van de ziel! Nee, dat vergeet je niet gauw meer omdat het orgel troost en tuchtigt, liefkoost en kastijdt, fluistert en krijst, net als die sadomasochistiese Meesteres die volgens de Panorama alleen wel even tweehonderd vijftig gulden per konsult van slechts één uur berekent!

Men kan in de kerk billijker aan zijn of haar gerief komen, niet waar!  

Hoe? Zoals bekend! With a little help from your friends!

DRANKORGELS 2. AFDELING DE NATTE GEMEENTE

Die orgels, in de loop der tijden voor zien van een fraai versierd orgelfront (alsof het een Würlitzer Jukebox is, het miniatuur orgel van de natte gemeente), omdat het oog ook wat wil en het oor toch al na een kwartier verdoofd, verlucht met schitterend goud beslag om de welstand van de gevers te benadrukken en de dofzilveren geciseleerde pijpen waarboven uit torenende bazuinen torsende wellustig ogende roze vlezige engelen en piemelnaakte cherubijntjes (een lust voor het paedophiele oog!

Komt het zien!

Ik zou er bijna zelf nog zin in krijgen, die marsepeinkleurige welgevormde biggetjes met die miniatuur maagdenburger halve bollen) op de hoogste transen, daar waar het orgel bijna dwars door het orgeldak lijkt gelanceerd te gaan worden als een Titan drietraps raket vlak voor de definitieve count down en aldus op falliese wijze bijna de hemel in priemt als een beschuldigende opgestoken middelvinger naar omhoog.

Fuck it, lijkt het te willen zeggen! Als de Heere Heere ons zondige mensen dan niet altijd kan horen via ons voor het eten snel afgeraffelde tamelijk ongeïnteresseerde standaard smeek gebed om de zegen over de aardappelen met een kuiltje sjuu, zoveel kreatieve fantasie heb ik nou ook weer niet, vooral haastig, opdat de piepers niet koud worden of de katten ons storen die het besmette BSE vlees van de borden pogen te kapen als de ogen gesloten zijn en het hoofd onderdanig gebogen zoals het hoort; wellicht kan Hij ons dan horen dank zij de oorverdovende herrie van meer dan 120 decibel die weerkaatst vanuit de immer dorstige, ontuchtige kelen der gelovigen tegen het kerkdak.

Gisteren (10.03.2010) was ik voor de tweede keer in Hermitage Amsterdam.

Het eerste bezoek viel mij dik en dik tegen, maar deze tentoonstelling was volkomen naar mijn zin.

Er hingen topstukken van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, De Vlaminck, Kandinsky, Malevich, en nog een aantal tijdgenoten van deze schilders.

In totaal waren er ongeveer 75 schilderijen te bewonderen die zijn overgebracht van de Hermitage St.-Petersburg.

Omdat het de eerste keer is dat deze meesterwerken in Nederland te zien zijn, moest en zou  ik naar Amsterdam.

De tentoonstelling is gelukkig ruim opgezet en er is ook ruime aandacht geschonken aan het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel en aan de kunstenaars zelf, de pioniers van de moderne kunst.

Dit keer heb ik geen enkele spijt gehad dat ik gegaan ben; zelfs niet toen ik in een zaal Paul Witterman (ja, die van P&W) bijna tegen het lijf liep.

Je mocht er jammer genoeg niet fotograferen, maar toch kan ik wel iets laten zien:

	"Hermitage Amsterdam"
	De tentoonstelling “Matisse tot Malevich” is nog te zien tot en met 17 september 2010.

Persoonlijk denk ik dat deze tentoonstelling een enorm succes wordt.

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

..en in holpijp en rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

ANDREASKRUIS

Het orgel pufte, hoestte, zuchtte, ronkte, bonkte en jammerde als in een langdurige doodsstrijd, alsof een uitgesteld kosmies orgasme, dat maar niet tot een klimaks wilde komen, het braakte en kotste tegen wil en dank de zware kalvinistiese oerklanken der voorvaad’ren van de VOC uit, de adem stokte in de strot van de laden, de heldere, stralende plenum klank jubelde het uit vanuit den Hoge, menig glas in loodraam is toen spontaan van ellende met een sierlijke pisboog uit de sponning gesprongen en de avondmaalsbeker in duizend scherven uiteen gespat zo raszuiver was de klank, de trombones deden de harde, ongemakkelijk zitten de kerkbanken fenomenaal schudden alsof Zijn alles en iedereen vernietigen de toorn over de gelovige zondaren werd uitgestort, de vloer van de orgelgalerij walste op en neer als een schip op de woeste baren en hier en daar sprongen de handgesmede vierkante twaalf centimeter lange spijkers uit de eikenhouten afgeschuinde ruw gedisselde door boktor aangetaste eeuwen oude eiken vloerdelen zonder messing en groef, alsof die nagels stuk voor stuk postuum dol geworden eindelijk wraak wilden nemen voor de hand gemaakte smeed ijzeren spijkers die Jezus Christus aan het kruis hielden als een opgeprikte vlinder, spread eagled als in een geparodieerde eigentijdse onbeschaamde perverse sadomaso chistiese scene uit een in het S.M. bordeel van dr. Betty Berini, Eerste Jan Schaamheuvel straat 112 huis te Amsterdam, vlak bij de schorren, zie de opgenomen digital video porno prent door een camera met steady shot, waar trouwens voor het gemak dat de mens steeds weer spreekwoordelijk dient en de gerieflijke positie van het vrijwillige slachtoffer meestal het meer tot de verbeelding sprekende Andreaskruis wordt gebruikt in plaats van de Romein se variant.

Hier volgt de gedetailleerde productbeschrijving voor de ware liefhebber: 

Het kruis is gemaakt van geschaafd hout, bekleed en bedekt met leder.

De geïnstalleerde hoogte is 1,85 m en een breedte van 1,20 m. De dikte van de respectieve bekleedde onderdelen is ongeveer 5 cm. Het is voorgemonteerd voor wandmontage (geboorde gaten) en wordt geleverd met alle accessoires, schroeven, pluggen, 21 siernagels en montage-instructies. De gaten worden gesneden in het leer, en kan worden verborgen onder de schroef op de muur en met de siernagels het leder. 


NOODUITGANG

In het rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een tea clipper en holpijp, de windlosser kon het amper nog aan zodat ik vaak vreesde dat de ronkende pijpen rood gloeiend zouden gaan roken om daaarna te smelten en als koren schoven te buigen voor de dominee en de hele in getogen, vroom ogende congregatie van wolven in schapenvachten in doodsangst het uitschreeuwend om uitredding uit die elke zondag weer zelf gekozen hel en naar verlossing snakkend in paniek elkander zou vertrappen op weg naar de afgesloten nooduitgang.

Op zulke levensbedreigende ogenblikken tellen christelijke of humanistiese waarden niet lang er en is het ieder voor zich en God voor ons allen zo als het ook hoort in het op Amerikaans kapitalistiese leest geschoeide evangelieland.

De overdonderende 16 voets bazuin kondigde niet mis te verstaan het einde der tijden aan en het wraakgericht van Hem die Schepper van hemel en aarde die het eindelijk in zijn onvoor spelbare wereldbeleid genoeg had gevonden en op het punt stond de mensheid voor eens en voor al tijd te ver delgen in een nieuwe zondvloed zijn on metelijke gramschap en onbegrijpe lijke bovenaardse woede uitstortend over het geslacht dat Hij zelf door zijn machtswoord had geschapen om het vervol gens in zijn heil’ge niet te stillen bloeddorst even achteloos te verdel gen en te veroordelen voor eeuwig tot het hellevuur!

Zo begreep ik uit de donderpreek van de in zwarte toga geklede somber ogende kalende gods man op de kansel, ver boven ons verheven, dat de ruif der genade in evangeliese kringen wel erg ver voor over hing tot gerief van menig verloren onverbeter lijke zondaar met paardebek die daar ter kerke ging op zondag om maandag weer zijn weekgeld naar de hoeren of het jongensbordeel en de kroeg te brengen.

Kerkgangers!

Ratten in een tredmolen zonder uit zicht op escape for victory. Slaven van Satan. Willoze slachtoffers gevangen in een eeuwige perpetuum mobile van hoererij en ontucht! Via het orgel werden wij al bij voorbaat met schuld beladen zondige kerkgangers wakker geschud uit onze verwijtbare zelfgenoegzame indolentie en hadden nog slechts op masochisties wijze genietend en huiverend Zijn brandende toorn te ondergaan via een verpletterende muur van geluid! Er was geen hoop op beter of enige weg terug! Memento Mori! Potverdorie!

BIJ MENIG VERKENNER WERD DE PADVINDERSFLUIT EEN WOUDFLUIT ZODRA HIJ MET DE HOPMAN (HOP, HOP, HOP, ER BOVEN OP) DE PADEN OP, DE LANEN IN GING VAN DE HOGE VELUWE 

WOUDFLUIT

Wist ik veel als Jonge Wilde van de Woudfluit! Ik kende maar één fluit en dat was de padvindersfluit en padvinders waren gatvinders, daar zorgde de hopman wel voor.

Bij het voetballen waar de manlijk ogende akela ook deel aan nam riepen wij welpen regelmatig naar de hopman:

“Scheids, mag ik je fluit effe lenen?”

De hopman, die lieve guit, wist wel raad met zijn fluit in het trekkerstentje als we op vakantiekamp waren. Daar heb ik heel wat van opgestoken!

GESELING GODS

De namen van de registers van het orgel: Dulciaan,Tremulant, Quintadena, Sexquialter, Flageolet, Nacht fluit en Bourdon leken mij de geheime namen van kabbalistiese duivelen uit de hel die elk moment los konden worden gelaten in de holle, sombere, donkere kerk die stonk naar kerkers, graftombes, rotten de lijken, spaakbeen en ellepijpen waar twee paar extra sokken en een pak kranten onder je hemd nog niet genoeg waren om je tegen de optrekkende gassige koude des doods uit de grijs grauwe plavuizen te beschermen, die veelal als grafstenen dienst deden. De in scripties uitgesleten door het veelvuldig vertreden gaven de minachting aan die de kerk gangers voor de doden hadden. Letterlijk trapten zij op het gebod om de doden de doden te laten.

Gereformeerden! Ze glimlachten hypokriet in je smoel en spogen op je hielen als je je om draaide. Als ik een gereformeerde een hand geef tel ik voor de zekerheid na afloop even mijn ballen na!

Menig orgelconcert dat ik verplicht met Alice bij woonde was voor mij een geseling Gods met een volume van ver over de pijngrens van 120 decibel. Uiteraard wel verdiend als red deloos verloren ontuchtige zondaar, begreep ik uit haar onsamenhangend relaas, soms zelfs huiverde ik van een onbegrijpelijke bovenaardse masochistiese wellust; dat kon ook niet anders in gereformeerde kringen, een kerkdienst was beslist niet iets waar je voor je plezier heen ging als je niet in het sombere geloof der kalvinistiese vroede voor vaad’ ren was gepokt en gemazeld, los van het feit dat de ene organist of dominee de andere nog niet is.

Het spel en de spelers

Van Abbemuseum, Eindhoven

In dit eerste deel van het programma "Play van Abbe"stelt het museum de verhalen van kunstenaars en tentoonstellingsmakers centraal.

Met onder andere "Herhaling: Zomeropstelling 1983".

Ossip Zadkine - Demeter, 1918

Luciano Fabro - Il giudizio di Paride, 197?

Jannis Kounellis, Senza Titolo, 1980

Mario Merz - Iglo Nero, 1967-1979

Herhaling: Zomeropstelling 1983 is een reconstructie van de collectietentoonstelling Zomeropstelling van de eigen collectie, die in 1983 werd ingericht door de toenmalig directeur van het Van Abbemuseum Rudi Fuchs en zijn conservatoren.

N.B.

Zie ook vorige bijdrage over de architectuur van het Van Abbemuseum

..EN IN HOLPIJP EN RUGPOSITIEF HUILDE DE WOUDFLUIT ONHEILSPELLEND

..en in holpijp en  rugpositief huilde de woudfluit onheilspellend als de wind door de geteerde touwen van een teaclipper!

ENGELTJES OP HET ORGEL HEBBEN DE TIJD VAN HUN LEVEN. IN HET LICHT VAN DE LAATSTE ONTHULLINGEN BINNEN DE RK KERK SCHROOMDE STELLER DEZES DE AFBEEL DING IN DEZE BIJDRAGE OP TE NEMEN VANWEGE GEMAKKELIJKE MIS VERSTANDEN TEN AAANZIEN VAN KINDERMISBRUIK ALS WIJ DEZE BEIDE MOLLIGE MORMELS OP DE FOTO AANSCHOUWEN,WELLICHT EEN TAFEREEL DAT NIET

WENSELIJKE GEVOELENS BIJ DE SEKSJUWEEL VRIJGEVOCHTEN BESCHOUWER ZOU KUNNEN OPWEKKEN

HET ORGEL

Gotzijdank heb ik geen gereformeerde of evangeliese vrienden om van gelovige vrien dinnen maar helemaal te zwijgen, want dan zou ik mij in de van nature van God en gebod los geslagen kunstenaarskringen direkt verdacht maken en zoals U uit de recht spraak weet hoeft een verdachte niet zich zelf te beschuldigen bij voorbaat!

Ik beroep mij voortdurend op mijn zwijgrecht als non-poltieke kunstenaar en dat is mijn enige goed recht, net als het aanrecht het enige recht is van de stijl griffermeerde vrouw met haar SGP hoedjes, maar daar zwijg ik ook maar liever over.

Ik heb een raadsel voor U!

Het begint met een T en ’t staat in de kerk.

T’orgel en t’altaar.

GODS EIGEN ADEM

’t Orgel. De gereformeerde ouders van Alice beweerden bij hoog en bij laag dat Gods eigen adem door ventielen, balgen, pijpen en laden dwars door het orgel blies als een alles verterend vuur en dat ik wel mocht uit kijken als vervloekte, heidense, zondige, minderwaardige telg van een voor de wet gescheiden gescheiden ouderpaar, met als resultaat uit die onheilige verbintenis een kind van de boze.

Fred van der Wal, volgens de familie Kneuterdom een heiden, die God noch gebod kende en gepredestineerd voor het eeuw’ge hellevuur in aanwezigheid van de Satan en zijn trawanten.

Geen opwekkend vooruitzicht om in het hellevuur door een zootje sadistische duivels met een drietand in je bolle bips gepookt te worden. Ingebakken somberheid en een troosteloze verdoemenis gedachte is de wortel van het stijle calvinisme.

Ik werd met enige moeite van de gereformeerde familieleden  getolereerd, niet geaccep teerd. Zij hadden zo hun bezwaren. Een duivels, pervers koekoeks jong in hun van oudsher fatsoenlijke kalvinisties nest (de voorvaad’ ren van Alice hadden het grutters bedrijf De Spar opgericht) noemden zij mij.

Ik was een “temptatie hun gezonden door de Boze”, zoals Alice haar moeder het zo diplomatiek uitdrukte, ik werd “tijdelijk beschermd door hun onaantastbare heiligheid”, opdat ik niet terstond tot as zoude verpulveren als onverbeterlijke zondaar en zoon van de Boze die naar de Rolling Stones luisterde, Hitweek en Kerouac las!

Lang zou het niet duren voor mijn verval werd ingezet.

Op de trap van de woning aan het Mariotteplein, waar het leek alsof het altijd regende, gilde de moeder van Alice regelmatig hysteries in mijn nek dat ik een zoon van Satan was of ze maak te bezwerende bewegingen met de armen gekruist op dertig centimeter afstand alsof ze een goochelaar met een toverstokje was en schreeuwde overspannen: “Satan ga achter mij!”

Het leek wel een ouderwetse Dracula film. Ik bleef gewoon staan waar ik stond en glim lachte mede lijdend. Het was beter geweest als ik mijn tanden had laten zien en haar in d’r nek had gebeten als adspirant vampier.

Ze hadden verwacht dat ik op de grond terneder zou storten door de vurige vinger des Heer'n en tot as zou ver gaan, hetzij in een zoutpilaar veranderen, maar integendeel!

Ik was alive and well en bleef dat.

“De vlammen van het hellevuur likken nu al reeds aan je voetzolen en de worm onder je voetzolen zal niet sterven waar je gaat,” zei haar fijngristelijke vader als rasechte pessimist wekelijks tegen mij na de Bijbellezing aan tafel, maar toch liet ik het mij goed smaken. Ik liet als keurige jongen niet eens een boer na afloop tijdens het gebed.

Ik ging –ondanks alles-regelmatig twee maal op zondag naar de gereformeerde kerk met Alice. Ik noemde het altijd de gedeformeerde kerk.

Een vanzelfsprekend verplicht zondagsnummer tot vervelens aan toe en daar was me toch een overtuigd homoseksjuwelen organist met lange haren en geverfde nagels die als zoon van Sodom toch werd gehandhaafd om zijn fabuleuze orgelspel.

Feike Asthma, geloof ik, of nee, dat was een ander, die leed aan bronchitis. Piet van Egmond Binnen of Buiten, heette die roze heer met een geblanket gelaat en rouge op zijn opoewangetjes.

Ondanks zijn zondige lusten ging hij onbekommeerd aan het avondmaal.

Tiepies gereformeerd; als ze je nodig hebben is geen zonde groot genoeg of ze zullen je met de liefde die alles bedekt wel kunnen gebruik en voor hun eigen doel einden al ben je de meest losbandige opgeverfde, kirrende, peervormige vol gevreten rel- en gilnicht met wiegen de heupen op palen van hakken!

Als Godvrezend mens achter de kunstenaaar weet ik uit de Schrift dat poepstampen van huis uit niet gezond kan wezen. Het is niet hygiënisch.

Die organist, door mij bijgenaamd Het Grote Beest 666, beukte maar door op de toets en, trok wild geworden met een roze vlaag voor ogen als een waanzinnige met zijn dikke pofferdjes van handjes aan de registers, de rood geverfde lippen van zijn getuite mondje, opgejuind door het volume van de kerkzang, roste op de manualen, trapte met woeste orkaankracht de pedalen aan splinters en trok eigenhandig de register knoppen aan barrels, scheurde de muziekboeken aan flarden bij het driftig omslaan van de pagi nas. Het was een welgestelde gemeente dus het maakte allemaal niets uit hoe veel schade er werd aan gericht!

“De vlammen van het hellevuur likken nu al reeds aan je voetzolen en de worm onder je voetzolen zal niet sterven waar je als voor eeuwig verlorene henen gaat,” voegde pa Kneuterdom mij minzaam toe en zijn echtgenote en dochters knikten hem welwillend toe van achter de eerlijke handgedraaide stenen mok lauwe koffie. Troost vond ik in de zondagse mokka punt.

POEN ZAT IN GEREFORMEERDE KRINGEN

Poen zat in die orthodoks gristelijke kringen!

In de consistoriekamer lagen tientallen kratten met reserve onderdelen. Meneer Fons Futon, de reformatoriese zwartwerker, was via via snel gevonden, die naast zijn ruime uitkering voor een krats talloze reparaties uit voerde in de wijk.

De musicus leefde al zijn tegennatuurlijke onmin ter kompensatie van zijn tijdens de kerk dienst heel even verdrongen homoseksjuwaliteit uit op dat weerloze muziek instru ment dat er ook niets aan kon doen, hij nam wraak op het orgel, waarvan de pijpen als zelfstandig naam woord niets met het gelijk luidende werkwoord te maken had, dat overigens aan veel opwindender aktiviteiten refereert.

In beide aktiviteiten zit overigens veel muziek en kabaal, want wie houdt zich in als hij kundig gepijpt wordt!

Alice en ik zaten meestal vlak bij het orgel –zij was als rechtgeaarde dochter van Calvijn gefascineerd door mannen, die zwoegend in hemdsmouwen en bretels in het zweet hunner aanschijn met hoog rode, griffermeerde, boerenbietenkoppen het orgel met hun eeltige knuist en op gewelddadige wijze konden bedwingen.

Ik zag aan haar hoog rode konen hoe het Alice seksjuweel op wond- en dan hoorde je voortdu rend het ritmiese dreigende klossebakken van de tegen voortijdige sleet met ijzer beslagen half leren zolen met gaten van de kokette kekke goudkleurige laarsjes van de homofielterige klavierleeuw, het spook achtige holle bonken van de uitgetrokken registers, de onstuitbare windhoos die loeiend door de rokende, wijd gedekte hol pijpen joeg.

Ik bekeek als jonge wilde het tafereeltje met afgrijzen, hand in hand met Alice. Een laatste strohalm om mijn geduld met de gereformeerde medemens niet te verliezen.

Het gekrookte riet zou Hij met een grote H wederom oprichten! Ik dacht geramd en gebeiteld te zitten. Er was nog hoop voor mij, maar niet veel, zei de gemeen kijkende keiharde evange list A.v.d. B. met Amerikaanse tongval in zijn Engels, de voertaal van piëtisties Nederland.

(wordt vervolgd)

Vorige week is de Turkse inzending voor het komende Eurovisie Songfestival bekendgemaakt. De populaire band maNga zal Turkije vertegenwoordigen met het liedje “We could be the same”. Kijk en luister hier:

Naast veel prijzen in eigen land, won maNga in 2009 ook de MTV Awards voor ‘Beste Turkse Act’ en ‘Beste Europese Act’. Het genre is moeilijk in één woord te bevatten. Alternatieve rock, met hip-hop, rap en electronische elementen, en in de verte ook wat invloeden uit de traditionele Turkse muziek.

Het is een gedurfde inzending voor het, vaak een beetje suffe, Eurovisie Songfestival. Alsof Nederland zou worden vertegenwoordigd door Anouk. Daar is dit het best mee te vergelijken. Het is bekend dat Anouk best zou willen overwegen om, onder de juiste voorwaarden, de Nederlandse inzending te zijn. Maar goed, de omroeppolitiek in Hilversum maakt dat momenteel onmogelijk.

Turkije daarentegen, staat er wel om bekend ieder jaar één van hun grotere artiesten uit te nodigen om het land te vertegenwoordigen. Nou zijn songfestivalliedjes over het algemeen niet zo uniek, want het moet nu eenmaal een breed publiek aanspreken, en de tekst mag niet te ‘uitgesproken politiek’ zijn.

In het liefdesliedje ‘We could be the same’ omzeilt maNga deze regels op originele wijze. Het is geen politiek beladen tekst, maar voor de goede verstaander is de bredere boodschap wel duidelijk. Wat mij betreft is dit nu al een van de meest geslaagde inzending voor het Songfestival van 2010! Hieronder de hele tekst van het liedje:

We could be the same
You could be the one in my dreams
You could be much more than you seem
Anything I wanted in life

Do you understand what I mean?

I can see that this could be faith
I can love you more than they hate

Doesn’t matter who they will blame
We can beat them at their own game

I can see it in your eyes
It doesn’t count as a surprise
I see you dancing like a star
No matter how different we are

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

And I feel I’m turning the page
And I feel the world is a stage

I don’t think that drama will stop
I don’t think they’ll give up the rage

But i know the world could be great
I can love you more than they hate

Doesn’t matter who they will blame
We can beat them at their own game

I can see it in your eyes
It doesn’t count as a surprise
I see you dancing like a star
No matter how different we are

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

For all this time I’ve been loving you
Don’t even know your name

For just one night, we could be the same
No matter what they say

No matter what they say
No matter what they say

We could be the same
No matter what they say

(UITSLUITEND GESCHIKT VOOR DEN VOLWASSEN LEZER! NIET AAN TE RADEN VOOR LEDEN VAN CHRISTIAN ARTISTS, DE EO, ART REVISITED EN DE BOND TEGEN HET VLOEK EN)

"NAAR DE CAMPING EN GELACHEN DAT WE HEBBEN MET ZIJN ALLEN NA EEN PAAR COLAATJES MET TIK TOEN HET MATTEN WERD!"  

We begonnen de vorige avond voor het vertrek al met ons een breuk te zuipen, te slem pen en te vreten, dat ging goed tot we het over voetballen gingen hebben en ik word me daartoch  gelijk effe bloedjelink als wat en kon me niet meer inhouden toen ze be weerden dat die holenbeer John de Wolf het beste bewijs was dat de mensheid toch van de apen af stamde, terwijl ik John altijd vond lijken op die griffermeerde tekenleraar Jan van Leun uit Zwiggelte met zijn sombere karpatenkop, die ik de Stalen Jezus van Zwiggelte noem vanwege dat lijdende uiterlijk en die smartelijk trek op zijn kunstkop.

Het werd door de drank al gauw matten, ravotten en rollebollen over de vloer.

De GODVERS vloegen door de lucht, kinken voor de kanus uitgedeeld bij de vleet en de tanden vielen rikketikkend op de plavuizen alsof een snoer parels brak terwijl we maar op elkaar in bleven beuken met flitsende linkse hoek en en knallende rechtse directen!

Het leek die befaamde boks club uit de Albert Cuyp in Amsterdam wel, die onder de naam "De Beuk Er In" heel wat bokalen en Golden Gloves binnen haalde!

Toch bleven we lachen want dit was het ware leven en dat duurt toch maar even dus een paar knallen voor je treiter kunnen er ook nog wel bij!

Het werd dus een flink burengerucht toen we met meubilair dwars door de ramen gingen  gooien en ik school maakte door met een karatestoot een antiek tafeltje door midden te stampen en met een ura mawashi geri het LCD beeldscherm naar de flikkerij hielp.

Ik wist als een voudige boerenlul gewoon niet beter of dit was de normale omgang tussen feestgangers. Wist ik veel!

KLAP MET HET KLOMPJE

Als keiharde calvinisten stonden we in onze jeugd om het minste of geringste met onze klomp in de hand om er boven op te rossen en wie wel eens de befaamde klap met het klompje voor zijn bek heeft gehad weet waar ik over praat, die ziet er nog scheel van!

Dat was niet misselijk, dan weet je weer als gesubsidieerde kunstartiest dat Scheppen Gaat Van Au riep hij! Net als in dat boek van Jessurun d'Oliveira.

We kwamen niet meer bij van de dikke pret-ik krijste nog van Nou ophouwen anders draai ik je kuttekop uit de piskom- en eensgezind belden de volgende ochtend gelijk de fondstandarts om de afbraak in onze bekken weer even op te metselen en bij te plamu ren want met zo'n kerkhof in je bek kun je het bij de loopse wijven in de disco wel schudden als ze bij het bekken en tongen de scherpe randjes van het tandglazuur voelen met hun natte pannenlap!

Nee, dan kan je het schudden met je genitale schuurspons! Of ze schudden jou, als je niet gauw maakt dat je weg komt met je brique bek vol zwart bemoste tandsteen want Moos Tandeloos komt er niet aan te pas, die gaat maar naar het homo plantsoen ouwe mannetjes met verschrompelde slappe piemeltjes lekker afzuigen maar neem een bus dennegeur verdrijver mee want die lucht die er vanaf slaat is niet te harden, dat weet ik uit ervaring als Jonge Borst van veertien! In elk geval kwamen we weer bij onze positie ven toen we de rekening onder onze verneukte neus kregen van Tandarts Maarten Mondbruis uit het kleine dorpje Noordeloos"

HOPPA MET HET SCHARREGATJE 

Ik ga meestal op vakantie naar de Costa Blanca met mijn zesde hands BMW en neem mee : een paar gestolen racefietsen boven op het dak van de auto voor het gemak als je een lekke pijp krijgt, voor je goesting een platgeneukte heroine hoer, hardhandig in de achterbak gekwakt, HOPPA! MET HET SCHARREGATJE, DAAR GA JE;PAK 'M BEET, STANZI schreeuw ik nog en gooi een stel gebruikte seropositieve spuiten uit het homo plantsoen waar ik per ongeluk in trapte AU! er achter aan, een afgeragde tandenborstel waar de haren helemaal horizontaal van staan en de tandsteen van de vorige eigenaar nog aan vast koekt, doosjes slaappillen Donormyl die zo sterk zijn dat een olifant er een half jaar van in slaap valt, want met een half waanzinnige raaskallende aan hard drugs verslaafde venerische teef met een horse habit naast je doe je geen oog dicht als ze niet d'r fix op tijd krijgt, dan ligt ze te vloeken en te schelden, te hyperventileren, te steunen, kreunen, schuimbekken, bokken en snokken alsof ze door een hondsdolle teef in d'r kruis is gebeten en doe ik er nog een schepje boven op door haar een paar ram men, een dozijn kinken, knallen en beuken voor d'r uitgewoonde, verlopen, hologige kanus te verkopen tot ze stil is en half in coma ligt met d'r oog make up uitgelopen zodat ze op een hardrocker lijkt, er is toch niks aan verloren aan zo'n karkas,  hondenvoer, heb nog geprobeerd haar aan de Satanskerk te slijten, maar die namen alleen vet gemeste dubbel F cuppers aan om te kruisigen, in mijn binnenzak een dikke tiet met poen, een extra paar pakken zwart geld, een doosje lek geprikte condooms om die Spaanse wijven eens stevig mores te leren in de zon overgoten Rambla Canaletes (vertaald: de Kale Netenstraat) met je Dobro en je castagnetten, die Spaanse schonen zal ik wel even temmen met mijn pientere pookje, want ik houd wel van de vrouwtjes als ze onder liggen en ik haar polsen in de matras druk tot ze blauw zien, haar daarna voor het gemak aan de spijlen van het bed boei en mijn nagels over d'r vel haal om ze vervolgens allemaal gelijk met jong te schoppen, het liefst gelijk een vijfling, hebben ze ook wat omhanden.

 Ja wel, heb je het ooit zo zout gegeten; de zus van m'n beste vriend, dat valse kutwijf met haar bemoste tanden en hangsnor gaat ook mee in de tandemasser aanhang wagen met dekzeil, die afgeneukte slet slaapt verder maar op de reservebank, waar de springveren door de bekleding heen komen en de hele godt gansche nacht scherp in je reet prikken, kan ze lekker op klaar komen als maso, want ik kan haar lucht niet verdra gen in mijn omgeving, die stoephoer moet ik toch echt niet zonder bijbetaling in slaap hoeven te wiegen als ik vakantie heb of in mijn slaapzak hebben wonen, want dan word ik helegaar pages en trap er het portier uit bij 160 km per uur.

EIGEN LUCHT IS LEKKERE LUCHT

Een half defecte laptop in de rolkoffer met draadloos modem om pornosites te volgen, een mp3 speler voor hard rock, een krat Absinth om stekeblind en helemaal gek van te worden, een lekkend op blaasbed voor die heroinehoer die niks zelf meer kan met d'r knokige Auschwitzlijf en waar alles goed genoeg voor is en toch geen gevoel meer in d'r lijer heeft, een onderweg opgepikte liftende extra wiethoer! Beter in het vlees, nog maffer dan de kruiszuster van om de hoek, maar wel geiler uiteraard met haar kersverse pruimpje vanwege de Arabische Kiff, daar wordt een meid die op haar toekomst is bereid, helemaal woest van in bed!

EEN KRAT "HET KANON" BIER

Kijk maar uit, ze ramt je door de spijlen van het bedskelet , een schetsboek met een doosje op symbolische wijze door midden gebroken potloden, want je bent artist of je bent het niet, een extra doosje XXL anaal condooms voor het betere achterwerk in de kast, een VPRO gids voor de komende week om je reet mee af te vegen, een liftende broodpoot met de Gaykrant in zijn morsige, zwaar besmeurde kontzak om politiek cor rect te wezen bij de grens, die streng kijkende oost blokdouanes met hun karpatenkop pen zijn toch allemaal van de flikkerij of het zijn potten en een bruine zakdoek uit zijn kontzak als signaalvlag voor de goede verstaander, een paar kratten met beugelflessen Grolsch bier, een krat Kanon bier om nog sneller strontlazerus te worden dan normaal, een ons coke, een paar ons wiet, een doorkijkbeha voor mezelf, die ik bij de Hema in Bergum heb gejat in een dronken bui, zwarte nylons 15 denier, ook gejat, een zwart leren jarretelgordel die tegen een stootje kan anders scheurt mijn geliefde die nog van mijn glad geschoren mannenlijf en stuk is stuk, we gaan toch al als beesten te keer en rotten elkaar geregeld de tent uit dwars door het dubbele dak in onze tegennatuurlijke passies gemixt met de lucht van paarse knofloof extra strong, een paar dozijn tanga slipjes van de Wibra, zweetsokken van Zeeman met tenenkaas en knollen er in zo groot als een maasbol, een Steiff beer waar de poten van af liggen en de ogen er af gedraaid, mijn lange onderjurk, paarse pumps ter grootte van kanos met roei riemen, make up voor mezelf als ik naar het travestieten en transsexuelenbal ga, een kokerrokje voor privé parties van mannen zoals jij en ik, je bent travestiet of je bent het niet met je straffe tieten, een mottige zwem broek waar je ballen uithangen vanwege het uitge lubberde elastiek, een set afgeragde dildos en butt pluggen waar de flarden bij hangen om het gezelschap mee te vermaken bij Ezeltje Prik in de kleine uurtjes, SM sport voor beginners, een Rummikup spel, uitgespogen kauwgum en hansaplast voor als het regent in de tent en ik zelf ook, ohropax oordoppen om de scheten van het gezelschap niet te horen als ik slaap, een metselkuip om in te pissen want ik ga in het stikke donker de tent niet uit, dan hangt er voor je het weet een egel aan je ballen, een troffel om de aanslag te verwijderen, een paar gebittenbakken voor de zekerheid, sputumpotten voor de externe secreties op te vangen en door te zenden naar het Forensisch Laboratorium om te checken of we geen kindertjes in het verleden hebben verkracht in een jolige bui, twee sets Amerikaan se roestvrij stalen tepelklemmen, zwepen, riemen, karate hand schoenen, katoenen koorden om mijn geliefde mee vast te binden aan een hangbrug of omgekeerd bij d'r achterpoten als een King Size denneappel aan de hoogste tak van een pijnboom, hijs-, bind- en tuig werk met goedkeuringsstempel van de VSSM, een speciale radio om de buren af te luisteren, in legkruisjes voor mijn natte anus, tijger balsem op mijn ballen en tepels te smeren om goed wakker te blijven, een televisie met een schotel en een digitale ontvanger, een omvormer van 12 naar 220 volt, een mud aardappelen, honderd tachtig pakjes Knorr soep; een halve kubieke meter porno boek jes, paarse kaarsen voor de verlichting zowel als de behandeling van de vrouwelijke medepassagiers met gloei end kaarsvet in d'r intiem, het handboek "Sadomasochisme Voor Gevorderden" in Frans, Duits en Engels.

ONTMAAGD DOOR DE S.S.

Een stapel beduimelde realistische romannetjes als "Ontmaagd door de S.S." en "Brui den voor één nacht", dat zijn de lekkerste bruiden voor de -gommen, een stapel homo fiksieboekjes om bij af te rukken als je die wipkip zat bent met d'r rokende kutspek, een dvd speler erbij met honderd SM porno videos, een Tens Unit om mijn geliefde elektrisch e schokken te geven om d'r ondernavelse accu op te laden en een opblaasbaar zwem bad om in te schijten en daarna te liggen dobberen met zijn allen, een mannelijke en een vrouwelijke opblaaspop als we te kort komen tijdens de herfststormen, glijzalf voor de anale correcties, veertig flesjes poppers, een paar met roze bont gevoerde hand boeien om de meiden aan de tentpaal vast te leggen in geval van nood als het begint te onweren en ze hysterisch van angst weg willen lopen naar de camping beheerder om die als wisselgeld te fast fistfucken, pepperspray om in je holte smeren, brandt je voor uit als een reet raket, Vicks om op je ballen te smeren, schuurpapier om je tepels op te schuren, een liter wonderolie voor de Quick Shit, een zelf geknoopte sisal hangmat van een lui zwart joekel over genomen, een beha gemaakt uit halve Cocosnoten, een pak Max Havelaar koffie, een liefdes schommel om lekker op te wippen, een cd van Hound Dog Taylor , een cd speler , een cassette met muziek uit de jaren '60, vijftien zakken diepvries petatten van een goed koop merk inclusief ingebakken kankerverwekkers, een gros kroketten merk berenlul van de Aldi, een King Size zak plakkerige droppen, een Edammer kaas die is gaan uitzweten, stroopwafels, zes koelboxen voor bier, twee bierflesopeners, een kurken trekker en een WC plopper OM DE CHAMPAGNE KURK UIT JE REET TE TREKKEN, EEN VREEMDELING ZEKER, DIE VERDWAALD IS ZEKER, een zaklamp, waterpijp, een zwart leren SM-pak, een roze muskieten net, een leren SM prikkel beha, een boeket brand netels voor een streelfoltering door mijn minnares, een defecte wek ker, een strippoker spelletje, vier katten , kattenvoer, zes stinkende katten bakken, een lekkende duikbril, een snorkel , zwem vliezen, intiem spray, Chanel Egoiste, een pik zalfje, nog een emmer brandnetels voor een prikkelende streelmassage, een middel tegen zakschurft en kutschimmel, een Wartenberger wiel om mee over de huid van mijn geliefde te rollen en een veertigtal strings, een camera om de vrouwen te fotograferen in compromitterende situaties of op de plee, afluisterappa ratuur en een video camera om in de WC te hangen, een tube zaad dodende pasta, aanmaakblokjes voor de barbe cue, tampons, een komkommer om jezelf mee op te neuken, een wc-eend, een plestik fopkut uit de winkel van Christine LeDuc Made in Taiwan, eerst wel even wasen tegen de tropische bacillen en virus sen, voor je het weet heb je de berri berri in je stront gebied en zweren zo groot als de land kaart van Patagonië, een jaargang playboy en een opblaasbare dolfijn, viagra pilletjes, want na zes liter bier kan ik 'm ook niet meer omhoog krijgen, een opblaaskrokodil om op de zee te drijven, zwembanden, een alarmpistool om de buren mee te bedreigen, een natuur bad spons met een gleuf er in voor als je wijf er weer eens van tussen is met de badmeester, een waterscooter, een Chinese vlieger, een agenda, mijn groene gemzenveren hoedje tegen de zon, een hard houten tuinstoel, een 220 volt agregaat voor als het licht uit gaat , een plak setje met banden lichters voor kapotte, nog meer gebruikte, lekkende condooms, een ipod, een jachtmes met dubbele bloedgleuf, een video cassette van Ma Flodder, t shirts met opdruk 'ik ben geil, schat, wil je lekker neuken?' glijmiddel, een paar zakken paprika chips, een bajonet uit de eerste wereldoorlog, knoflookpoeder, vitamine bruistabletten, gist tabletten om vrijuit te schijten, virus doden de vaginaal pasta om de Nachwuchs af te straffen als die begint op te spelen, een urinaal, een spiraaltjes tegen schede babbels, een Kalasjnikow met zestig maga zijnen voor als de Guardia Civil langs komt en een dubbele vibrator voor tegelijk anaal en vaginaal gebruik van 65 cm lang, een door de NVSH goed gekeur de oppompbare voorbind dildo voor mijn vriendin zo dat ik ook eens geregeld een grote beurt krijg als ik onder lig, potten mayonaise, SM videos, een frituur pan, mijn gsm-oplader, een rug krabber, insecten spray, een zes boksbeugels, een waterpistool met zwavelzuur, een kratje Tsjechische handgranaten, die versplinte ren zo lekker in het zachte vlees van de onderbuik.

MAAGDENBLOED MOET KOKEN

En gelachen dat we hebben! Vooral toen ik de kampbeheerder knock out sloeg voor de lol, die een gebroken kaak op liep, een breuk in zijn oogkas, het andere oog nog net aan een draadje er uit hing waardoor hij de onderkant van zijn neus kon zien, daarna zelf voor de lol door een glazen deur strontlazerus getuimeld na een verkeerd uitge pakte snoekduik, half groggy bloedend als een rund afgevoerd met een slagaderlijke bloeding in de laadbak van de pick up van een boerenlul naar de eerste hulp post, ik globberde van mijn Ibizalaarzen af omdat mijn poten in mijn eigen bloed stonden te sop pen, lekker warm in de Spaanse zon, bloed moet koken, een tand door mijn lip geslagen door een meid die ik in de disco ongevraagd bij haar tieten pakte, kreeg een paar kinken op mijn bek van de plaatselijke boks kampioen waar ik niks tegen klaar maakte toen ik zijn vriendin per ongeluk onder d'r grijp en graairokje bij d'r sliploze poes pakte, een blauw oog door een plopper geslagen, die jam mer genoeg kamioen Taekwondo was, WIST IK VEEL DAT IK GELIJK EEN HERSENSCHUDDING HAD! WAAROM ZEGGEN ZE DAT ER NIET BIJ?GVD!, liggen kotsen op de plee met mijn kop in de toiletpot, dankzij een handvol Franse laxeer tabletten door de dunne vliegende slingerschijttiefusstrontreet keesruftersstorm mezelf drie dagen lang onder gescheten in de feesttent van Sam en Moos, PAK 'M BEET, STANZI, het hele opblaasbed naar de kloten, VIJF KILO LICHTER DOOR VOCHT VERLIES, vliegende tering hoest op mijn longen door het tochtige tentzeil, een politie agent die de weg vroeg het licht uit zijn ogen geslagen, zijn pistool en hand boeien afgepakt, een abstract schilderende gesubsidieerde kunstenaar in zijn ballen getrapt en mede gedeeld dat ie nou ook eens het begrip Entartete Kunst aan den lijve had gevoeld, een galerie houder uit Friesland twee knallen voor zijn kop gegeven die nou in de WAO loopt, een zwaar bebaarde, langharige tekenleraar uit Leeuwarden afgerost met een sandwich tafeltennisbatje en een stalen honk bal knuppel voor de finishing touch, een paar goed ingevette ping pongballen in zijn hol gestopt omdat het met hard gekookte eieren niet wilde vlotten... een vrolijke bende dat het werd! Gelachen dat we hebben! Volgend jaar weer! De verzekering betaalt...

Museumarchitectuur

Het torentje boven de ingang van het Van Abbe Museum in Eindhoven is kenmerkend voor dit traditionele gebouw. Lateien en andere bijzondere gevelelementen zijn van natuursteen gemaakt. De tentoonstellingszalen krijgen daglicht via daklichten. Het gebouw is sinds kort Rijksmonument.

Abel Cahen ontwierp in 1991 een uitbreiding, die boven op het bestaande gebouw zou moeten komen. Dit ontwerp is niet gerealiseerd. In 2003 is er een uitbreiding gerealiseerd die bestaat uit twee verschillende volumes rond een vijver. Voor deze uitbreiding is de rivier De Dommel verlegd en verbreed.

Opvallend is de 26 meter hoge toren met zijn Escher-achtige interieur. De gevels van de nieuwbouw zijn bekleed met grijze leisteen.

In 2009 is in de vijver van het museum het ontwerp Doodgravers uit 1923 van de Russische kunstenaar El Lissitzky gerealiseerd.(Architectuur.ORG)

 N.B.

Zie ook de vorige bijdrage uit Eindhoven

FRIESE KUNSTENARES K.Z. VOLGENS GERUCHTEN UIT WELINGELICHTE KRINGEN NIET LANGER BANG VOOR FRED VAN DER WAL, MAAR EEN VERZOENING IS NIET OP KOMST. WE KUNNEN NU EENMAAL NIET ALLES HEBBEN EN EEN VETE IS PAS EEN ECHTE VETE NA EEN VEERTIG JAAR AAN ÉÉN STUK DOOR GEVETERD TE HEBBEN ANDERS HEB JE NOG NIKS EN WIE NIKS HEEFT ZAL NIKS GEGEVEN WORDEN ZO SPREEKT DE HEILIGE SCHRIFT, MAAR WIE HEEFT KRIJGT DES TE MEER

RUSTENDE POSE KIRSTEN ZWIJNENBURG IN HAAR ATELIER 

Al maanden hangt er bij mij ons aan de muur een aangenaam schilderijtje van de Friese kunstenares Kirsten Zwijnenburg, die aanvankelijk behept leek met een buitengewone angst voor Uw ongeschoren huis- tuin- en keuken brutale brulpik artist  Fred van der Wal, zoals wij allen weten een kunstschilder die zichzelf bij voorkeur als burgerkunste naar en geboren beroepsburgerturf betitelt op zijn felblauwe driezitsbank met een zak paprikachips in de linker- en een beugelfles Grolsch in het rechter knuistje geklemd, want Heineken beschouwt ons self crowned genie als laffe, lauwe paardenpis, onderde hand de hele dag loerend naar Kwizzen of andere rechtse vermaaksprogrammas  en om die voor de hand liggende reden dan ook hikkend, boerend, ruftend, vloekend en tier end aanvankelijk prima aansluiting vond bij de door sterke drank en soft drugs gedro geerde, voor buitenstaanders niet gemakkelijk benaderbare, Friese, artistieke wilde brassen van de Oude- en de Nieuwe Bildtdijk in het Bildt waar ondanks alles de dulle fifties in de tegen elkaar hangende met olielampen verlichte wrakke boerenschuren nog lang niet voorbij zijn en menigeen in een vrije seksjuwelen samenleving zijn Oude Dag wenst te gaan beleven met zijn houten been, glazen oog en reumatische knoken in bad, bed en botter. En dan denk ik vooral aan de pensionados de beide Klotsbaggertjes, waarvan de manlijke helft verschrikkelijke schilderijen maakt, waarvan het koloriet pijn doet aan de ogen.

En verder?

Het Bed en Brochje gebeuren dus in de hooiberg e.o. maar dan wel voornamelijk op droogneuk nivo anders treedt hooibroei op.

Ik was van plan om een weblogbijdrage te wijden aan het werk van de eerder vermelde in kleine kring bekende maatschappelijk zo betrokken Friese BBK kunstenares Kirsten Zwijnenburg, die tot mijn verwondering de volgende mail stuurde op mijn verzoek om haar te interviewen op een neutrale plek omdat zij de toegang tot haar pittoreske woning voor vreemd volk van buiten de provincie bij voorbaat al uit sloot om mij onbe kende redenen:

Mail Kirsten Zwijnenburg 13-02-2010 19:30

hoi fred,

ik ben niet bang voor je, het antwoord was dat ik het niet aandurf,

waarom niet ? omdat je alles verdraait, dit ook, en dus, vandaar.. ik pas..

Een standpunt van de rasartieste dat met instemmend applaus  werd beloond door de Friese collegaatjes tijdens een haastig georganiseerde overleg bijeenkomst in het groezelige visserslogement De Witte Klok, herberg met noodklok van een gezelschap los geslagen kunstartiesten, die wat schuw en onwennig tegenover import uit het Westen des lands staan, ondanks hun grote betrokkenheid bij blote wijven, uit boom stronken gebeitelde houten kutten, het milieu, de PVDA, de kunsten, de subsidiepotten en de fles. Zuipschuiten zijn het, zuipschuiten blijven het.

Lezer; Opgelet! Denk niet dat ik beide mensen (Kirsten Z. en haar abstract schilderende aanhangsel) onbenullen vind of op ze neer kijk met hunne kleurrijke STIEKEME vriendjes van de Nieuwe Bildtdijk die een galerietje drijven waar zij de kunstwerkjes van weer andere vriendjes exposeren en over mij lullen alsof ik de zoon van Goebbels ben , want we leven in Friesland met de typerende achterbakse PVDA vriendjespolitiek, en be nauwde hokjesgeest, edoch, laten wij eerlijk zijn en malkander geen mietje noem en; waar hunnie d'r plafond eindigt, begint gotsijdanck mijn vloer en als ik dan in arremoede soms per ongeluk even speels naar beneden trap met mijn stilettohakken kan niemand mij dat koewalijk nemen, toch? Nou dan! Waar lullen we dan over?

Ik weet wel waar we over lullen, want die ene klootzak van die kutgalerie stuurde mij een anoniem mailtje dat hij zo'n moeite had met de nieuwbouwvilla waar ik in woon, want zelf hing hing zijn brakke zoetwatervissershut al lang uit het lood.

NB: MEVROUW K.Z. BEWEERDE BIJ HOOG EN BIJ LAAG DAT IK ZELF DIE MAIL IN ELKAAR GEFLANST HAD. IK STUURDE HAAR HET IP NUMMER VAN DE MAIL DAT BEHOORT BIJ DE EIGENAAR VAN DIE KU(NS)TGALERIE DAAR TEGEN DE DIJK AAN WAAR GEEN NORMAAL MENS DOOD GEVONDEN WIL WORDEN.  

Nawoord:

Aanvankelijk stond Fred van der Wal heel positief tegenover de Friese artiestenbent in het Noorden van de provincie. Na enkele onaangename incidenten, waaronder ontmoe tingen met schreeuwerige kunstartiesten tiepe Eigen Roem Stinkt en een hernieuwd ingestelde boycot van het werk en de persoon van Fred van der Wal door de vrij denkende,o-zo- tolerante humane collegaatjes, distantieerde hij zich even effectief als definitief van deze exclusieve Friese culturele elite waarin grootheden figureren van wel heel klein artistiek kaliber.

reacties

fred van der wal 20-02-2010 12:25

Een paar weken geleden kwam Fred van der Wal er bij toeval achter dat hij in mei 2009 zonder zijn medeweten uitgeschreven was als lid van de Kunstkring Uytland door de hierboven vermelde Friese BBK kunstenares zonder daar van op de hoogte te zijn gesteld door haar. De reden zou zijn dat Fred van der Wal geen deel nam aan een kunstroute onder de naam Slikwerk, zomer 009 gehouden in Noord Friesland.

Gevraagd naar de reden deelde onze bescheiden kunstenaar mee dat hij het eerst eens aan wilde zien alvorens deel te nemen.

Een verzoek om die uitschrijving uit Kunstkring Uytland ongedaan te maken werd door de artieste Kirsten Zwijnenburg niet gehonoreerd.

Er bleef mij niets anders over dan de kunstenaarsbijeenkomsten van de Kunstkring Uytland op elke derde zondag van de maand niet langer te bezoeken, want onze Fred van der Wal is zoals wij allen weten, wel goed maar niet gek.

Ik kreeg een mail dat ik daar wel kon komen als echtgenoot/introducé  van lid kunstena res Bernardina Bosse, maar niet als lid kunstenaar van de Kunstkring Uytland. Deelname aan de overzichtstentoonstellingen in de expositieruimte De Witte Klok was eveneeens niet meer mogelijk.

Uit protest tegen deze gang van zaken liet Bernardina Bosse zich als lid kunstenares uit de Kunstkring Uytland uitschrijven.

Het plan van Fred van der Wal om een aantal profielen van Bildtse kunstenaars en kunstenaresssen uit te brengen bij Uniboek heeft hij inmiddels gecanceld.

mevrouw W. Teurs 20-02-2010 12:33

Hoe meer vijandende hoe meer vreugd.

Teus Tureluurs-van Bokkebeurs 20-02-2010 12:41

Nee, mevroj, U heeft geen gelijk. De behandeling van Fred van der Wal is schandalig in Friesland.

fred van der wal 20-02-2010 12:50

Teurs

Ik heb liever helemaal geen vijanden. Ik zoek geen ruzie met collegaatjes; zij wel met mij! Uit pure kinnesinne! Twee hypotheekvrije huizen in eigendom, meer dan 300 exposities, catalogi en boeken waaarin ik vermeld sta, een dichtbundel deel aan genomen en een verhalenbundel gepubliceerd. Spaardepositos van 6 cijfers. Het kan niet op!

Wim Duzijn 20-02-2010 17:35

"ik ben niet bang voor je, het antwoord was dat ik het niet aandurf,

waarom niet ? omdat je alles verdraait, dit ook, en dus, vandaar.. ik pas.."

 Eerlijk gezegd vind ik die reactie erg begrijpelijk en jouw kwaadheid slaat eigenlijk nergens op FRED. Omdat het kenmerk van jouw vertelsels nu juist is dat je feiten en fictie op een volstrekt ongecontroleerde wijze door elkaar haalt. Soms weet je niet eens wat nu precies echt is gebeurd en wat je erbij gefantaseerd hebt...

Wim Duzijn 20-02-2010 17:37

En ja, die felblauwe zitbank kan natuurlijk ook niet... Die slaat de hersencelletjes in een mens zijn hoofd dood, volgens mij...

Ik zou een wat rustiger omgeving kiezen als ik jou was. Een terugkeer naar het kerkinterieur (zoals HH dat doet) is natuurlijk een wat te grote stap, maar een beetje meer rust zou een zegen zijn!

Bertus Bestebreurtje 20-02-2010 17:39 

Indertijd rookte ik paling en dan zei die Fred van der Wal die daar een tweede huis had altijd of ik wel wist dat palingen stront vraten, nou, dan hoefde ik niet meer en doofde mijn op eikenhout gestookte vuurtje onder de ton maar, dat zegt toch wel genoeg over zo'n artiest? Ik vond 'm altijd een kwijlebabbel van een vent en een ontzettende opschepper. De skilder uut ons dorp Jan Murk vond hem ook niks en die is beroemd hier.

fred van der wal 20-02-2010 17:53

Wim Studijn, nee, puddon...Rozijn...Ranzijn, van pure mootsie begin ik alles door malkander te halen. Je lult uit je nek. Lekkere boy bejjij om het voor een vrouw op te nemen terwijl je als homosuweel het voor MIJ dient op te nemen, DUS....twijfel ik aan je homosuwelen inborst en weet bijna zeker dat je een doodgewone gefrustreerde herefotofostjuweel...nee, ik bedoel heterospeterosoksjuweel....hè, zit ik er weer naast; ik bedoel natuurlijk heteroseksjuweel bent die zich heeft ingeprent dat ie homosuweel is en dat je je ballen kaal scheert als het niet nodig is, ik hepper geen woorden voor, in één woord belachelijk en....kijk maar uit dat het scheer mes niet uitschiet, dan kun je naar je toverballen fluiten, want die kiezen het luchtruim als vrije vogels en komen net als Berend Botje Nooit Weerom.

François 21-02-2010 10:09

Ik begin zo langzamerhand idd te geloven dat de Friezen een apart volk zijn, hoewel... het Fries is de enige taal die ik zomaar kon lezen zonder het ooit geleerd te hebben (heb ooit van Anne Wadman de smeerlappen in het Fries in bezit gehad)

Heb je nou ook een Fries paspoort Fred?

fred van der wal 21-02-2010 10:19

Francois

Het wordt steeds beter in Friesland vergeleken bij 30 jaar geleden. In 1978 vertrokken we uit Amsterdam naar Friesland, mijn echtgenote werkte bij het Hoger Onderwijs en ik in de garage of op zolder waar de ware kunstartiest eigenlijk thuis hoort, direct onder het pannendak opdat hij de gotganse dag de vogeltjes niet alleen in zijn hersenpan maar ook daarbuiten kan horen fluiten.

Je kunt beter Friezen hebben dan Groningers die helemaal vol zitten met kutstreken tegen Friezen.

Friezen hebben een eigen humor en soms een powetiese inslag. Ik heb er heel goede buren aan, zonder uitzondering hier.

NAWOORD 2 BETREFFENDE DE ABSTRACT SCHILDERENDE LIEFDESVRIEND VAN K.Z.:

Heeft meneer van der Wal soms een hekel aan Peter Z., de huisgenoot van K.Z.?

Nee, dat  heeft hij helemaal niet; hij heeft zelfs grote waardering voor de verbale begaafheid en de treffende, mooi afgeronde powezie van Peter Z.

Zelden ontmoet men echter multi talenten. Zo ook niet Peter Z. Spijtig, maar helaas.

De geborneerde uiting van Peter Z. in een kranten artikel in de Bildtse Post van geruime tijd geleden, een buurtblaadje waarin hij beweerde dat hij het schilderkunstig realisme  als "stadium" ver achter zich heeft gelaten, hiermede suggerende dat zijn abstracte knoeiwerk van een hogere orde zou zijn, wekte terecht mijn ergernis op. 
Peter Z. heeft nog nooit één behoorlijk realistisch schilderij geproduceerd, in tegenstel ling tot zijn al of niet wettige gade, die heel wat meer talent in haar boezem met zich mee draagt.

Niet normaal

Berlinde de Bruyckere, J.L. (Installation view), 2006.

Donald Rodney, In the House of my Father, 1996-97

Werner Reiterer, geen titel, 2005

T/m vandaag vond in de Beurs van Berlage te Amsterdam een grote, publieksgerichte kunstmanifestatie plaats, getiteld: Niet Normaal. Internationale kunstenaars reageren op hét actuele onderwerp in onze samenleving: wat is normaal en wie bepaalt dat.

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over de tentoonstelling.

…MAAR NOG VEEL AANGENAMER WAS IK ZELF AL ZEG IK HET ZELF; GOTSALME TRUTTEN BOLLEN, WAT WAS IK AANGENAAM, ZO AANGENAAM DAT DE AANGENAAMSTE UIT HET HELE ATELIER GEBOUW DAAR BIJ IN HET NIET VIEL!

(reactie op weblog drs. Huub Mous)

fred van der wal 31 december 2008 op 11:29

Wittgenstein, je reinste apenkool, Schierbeek volkomen overschat gewauwel van een alcoholische octopus in lange broek, Lucebert, nonsens rijmelarij van een schavuit die niet kon schilderen en schrijven, allemaal voer voor AA (Academische Arrogantie) lijders, dikdoeners en pseudo intellektjuwelen.

Huub Mous 31 december 2008 op 12:39

@ Fred van der Wal

 Nog even terugkomend op Ernst-Jan Engels die zijn atelier had in de voormalige school in Tweede Nassaustraat, waar jij destijds ook een atelier hebt gehad. De brieven in het boek van Gerard Reve ‘Ik had hem lief’(1975) waren aan hem gericht. In werkelijkheid was hij niet de geadresseerde. Dat was Jacob Cals, wiens identiteit volgens afspraak geheim moest blijven. Deze falsificatie werd ontmaskerd door Rogier Proper in twee artikelen die kort na het verschijnen van ‘Ik had hem lief’ werden gepubliceerd in Vrij Nederland (1 en en 15 februari 1975). Ernst-Jan Engels is overigens wel een bestaand persoon. Hij was destijds een jong kunstenaar die was opgeleid aan de Rietveld Academie. Hij raakte bevriend met Reve, nadat de relatie met Jacob Cals verbroken was. Jacob Cals (overigens geen zoon van de ex-minister-president) was ook een jong kunstenaar, die opgeleid was aan de Koninklijke Academie voor Beeldende kunsten in Den Haag. Van Ernst-Jan Engels is ook de tekening op de achterflap van ‘Ik had hem lief’ Hij ontwierp ook een cover voor dit boek, maar die werd afgekeurd. Jacob Cals kreeg- nadat het uit was met Reve – een relatie met Johan Polak, die later grote stennis maakte over het feit dat de brieven aan Jacob Cals alsnog waren gepubliceerd. terwijl Polak aanvankelijk met de publicatie (met de andere naam) had ingestemd. Blijft de vraag wanneer de relatie tussen Reve en Ernst-Jan Engels zich nu precies heeft afgespeeld. Ik schat in 1974-1975. In de literatuur over Reve – en de inmiddels verschenen brievenboeken – vind ik daar heel weinig over. Je herinneringen aan hem zouden mij verder kunnen helpen. Kun je nog eens iets meer over hem schrijven, liefst met exacte data? Je zou me daar een groot genoegen mee doen.

fred van der wal 3 januari 2009 op 14:22 

Ik heb één keer voor zijn poes gezorgd op zijn atelier toen ie naar die promiscueuze homo van het Reve ging en in een prentenkast op zijn atelier zitten rommelen waar wat slechte fotootjes van blote jochies in lagen, hetgeen mij weinig zei. Ik heb niks met jongetjes.

Die totaal talentloze lummel van een Ernstjan Engels had het voor elkaar gekregen van grondbedrijf dattie het naastliggende atelier ook nog bij het zijne kon trekken en de scheidingsmuur weg geslagen. Je was het neukie van Reve of je was het niet.

Die ateliers waren schoollokalen van 8 x 8 ongeveer dus meneer had voor Amsterdamse begrippen een luukse ruimte van hebbikjou daar voor een krats alleen omdat ie zijn lul liet pijpen door die schandaalauteur.

Uiteindelijk is die ErnstJan Engels in zijn gestoorde gekte met flessen gaan gooien naar mensen die in de tuin beneden zaten, heeft brand gesticht in de gang waar ik mijn atteljee had, dat toen in de hens is gevlogen en daarna is ie terecht ingerekend door de GG & GD en in het leipespeis opgesloten waar ie nog lang en gelukkig leefde, naar ik hoop of zich heeft opgeknoopt aan de plee trekker, daddis normaal in die gestichten.

Wat drs. Huub Mous deed bij die slappe pik begrijp ik nog niet en pleit niet voor hem. Ik meed ErnstJan als de pest, maar ben iets zakelijker ingesteld dan een kunsthistoricus. Hij kocht voor en paar knaken kitsch schilderijtjes op het Waterlooplein op en onder tekende die met zijn naam, die werden dan gotbetert door de kritiekloze contraprestatie commissie in Amsterdam voor 7000 gulden per stuk aangekocht.

In die commissie zat een buurman van mij van de Bilderdijkkade, een totaal talentloze luiwammes, een epigoon en een jatmous, die Matta naschilderde en elke keer tegen aankoop van mijn werk stemde, maar dat maakte niks uit, want de andere commissie leden stemden voor.

Nou wil ik ook weten of jij je lul kermis hebt laten vieren tussen die achterwangen van die lummel.  Heb je je door die lamzak van een ErnstJan soms laten neuken of omgekeerd?

Nee toch?

Je moet het wel eerlijk zeggen, anders zwaait er wat.  Dan mag je achteraf wel gauw naar de lullensmid een paar spuiten antibiotica halen alsnog, want die artiesten uit de tweede Nassaustraat neukten alles wat los en vast zat en als ze geen gat in een vleeberg voor handen hadden stopten ze 'm wel in de inktpot of tussen de deur.

Nou zaten in dat gebouw wel meer hele en halluvve garen, communissten, occultisteen, sterrenwwichelaars, profeten van het ongerijmde, idioten, junkies, dieven, een moordenaaar, balletdnsers, amateurhoeren en krankzinnigen, dus een waanziinige  meer of minder maakte niks uit.

Ik ging elke dag met een bezwaard hart naar dat halve garen asiel aan de tweede Nassaustraat 8 waar je op de lucht van hasj de gangen door dreef. Het halve zolen paradijs op kosten van de subsidie.

Een korte tijd liepe Jacqueline de Jong er rond, een hoera trut die zich door die klad schilder Jorn had laten innaaien plus klaar beffen en bevriend raakte met het wijf van de nep en namaak fotograaf X. te R., kan ze ook niks aan doen, ze vond meisjes ook leuk en heeft nou kanker in een ver gevorderd stadium, dat komt er van als je je tegen Fred van der Wal verzet, dat pakt altijd verkeerd uit, dus ik zou maar lelijk uitkijken als ik jou was of heb jij soms als Rooms jongetje een bescherm engeltje op je schouder zitten, een cherubijntje met ddikke billen die op je tong piest zoals al die engelen.

Of neem nou uit dat gebouw een andere arrogant kaatje kippekop, de schilderes Christine K., die de staat veertig miljoen poogde af te zetten met uit haar dikke duim gezogen verhalen over door de Duitsers gevorderde schilderijen en ook nog fingeerde een ras Jodin te zijn dus de hele Joodse lobby liep te hoop tot in New York aan toe opdat ze haar gelijk kon halen. Ze heeft niet haar zin gekregen. Zo kan ik over dat atelier complex nog wel even door gaan. Luchtfietsers en kleiduikers, zuipschuiten en junkies.

Misja 7 januari 2009 op 21:59

en het was er ook best wel vies kan ik me herinneren….de plees al helemaal, volledig uitgebeerd en ondergescheten, getver, als kind vond ik het alleen leuk om met een oude autoped lekker over de gangen te racen…

en de olieverf en terpentijn-lucht op freds atelier waren aangenaam…..

Scherts Schetebal uut Bontebok 7 januari 2009 op 22:03

…maar nog veel aangenamer was Fred zelf al zeg ik het zelf; gotsalmetruttenbollen, wat was die aangenaam, zo aangenaam dat de aangenaamste uit het hele gebouw daar bij in het niet viel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER OF STEEK MIJ EEN VEER IN MIJN BOLLE REET, WANT HET IS POMPEN OF VERZUIPEN!

DOCTORANDUS HUUB MOUS : WAAR FRED KOMT, KOMT RUZIE

FRED VAN DER WAL: PUUR GELUL UIT ZIJN ONGEWASSEN, GROEZELIGE, ONGESCHO REN KUNSTHISTORISCHE NEK. IK BEN TOEVALLIG WEL EVEN DE MAN VAN DE EEUWIGE VREDE ZO LANG IK MIJN ZIN KRIJG. EN VERDER EEN VRESELIJK VALS KRENG DIE LEKKER DOOR BLIJFT SIJKEN TOT IN LENGTE VAN DAGEN. EN WIE EEN VINGER NAAR MIJ UIT STEEKT ZAL HET WETEN, WANT DAAR IS ISIS NEDLONI SUPERZOENVIS AL WEER DIE DE TEGENSTANDER ALS EEN PIRANHAVIS MET EEN BEK VOL SCHEERMES SCHERPE TANDEN EFFE FILEERT EN RIPT TOT OP HET BOT EN ALS IK DAT ZIE DAN BEGIN IK ME TOCH VERVULD VAN EEN BOVENAARDSE HEMELVREUGDE TE LACHEN...GA KWISPELEN, SPRING TEGEN HAAR OP MET BEIDE VOORPOTEN EN ROEP WOEF WOEF, ALS EEN GEHOORZAME HOND!

Fred van der Wal : Waar Ik kom altijd ruzie? Gotsammetruttenbollen! Allemaal gelul en napraterij!

Hetzelfde beweerde PVDA adepten over Pim Fortuyn zonder kennis van zaken.

Niks ruzie!

Flower Power! Peace man! Daar pies ik elke ochtend een pot vol van.

Ik stop nog dagelijks een tulp in mijn gulp of een catus, gevlochten madeliefjes in mijn haar en een zonnebloem in mijn Luger.

En zet Tiny Tim op met 'Through The Tulips'.

Als ik de naam Huub ‘doctorandus’ Mous hoor krijg ik als obsedé sexuel steeds een onbeheersbare aandrang om met mijn bevlekte vingers de zipper van mijn goedkope, morsige Zeeman jeans gelijk naar beneden te rukken, waardoor een nomale man als ik meteen in het kruis decimeters uit scheurt tot ver in de bilnaad, dat geeft eeen beetje lucht op mijn fiets met het gezondheidszadel met gleuf voor de doorluchtigheid, maar dat moet allemaal kunnen met die kutcoupe en goedkope lage lonen producten van die bruinjoekels met hun vlijtige vingertjes, die weten niet beter, de zon schijnt er altijd, de kokosnoten vallen van de bomen, de slangenbezweerder pijpt een leuk deuntje en ik knik in de rook salon vol rookgemoer goedkeurend als de kinderarbeid ter sprake komt, dan hebben die kutkinderen tenminste iets om handen, ze worden toch hooguit dertig jaar, dus vroeg be ginnen, voor wie centen wil winnen, dat is nog eens arbeids ethos en rendement. Bij elke hap van mijn baquette met brie denk ik wel aan zo’n lekker klein, bruin, hongerig, bloot kindje op sandalen van otobanden, waarmee ik mijn engagement met het tweede gebruik even wil aan kaarten, maar nooit voor lang en hoe het uitkomt.

Niet dat ik een doorgewinterde pedo ben, maar soms denk je wel eens van,euh...

Om daarna met peinzende blik op de Oldehove eens flink de ondernavelse kraan open te draaien bij windkracht elf, alle registers open te gooien, je wilt toch ook wel eens wat op mmijn leeftijd, mijn bek wijd open trekken bij het midwinter blazen als het sneeuwt, zout op je huid in de zomer, sneeuwvlokken in de winter op de beslagen tong, om eens even flink uit mijn voortdurend slappe lul fluitend te gaan staan pissen, bijkans tegen de voordeur van Keunstwurk, terwijl ik an sich toch niet echt schijt aan het instituut heb en al helemaal niet aan de sympatieke Afke, die sinds kort echt helemaal pro Fred van der Wal is, dus knijp ik mijn lekkende lul maar even voor het decorum dicht voor een paar seconden ter overdenking, een gebaar van verstandhouding met mijn elfde vingeer die zelden het daglicht ziet en duik de bosjes in naast het Stedelijk Gymnasium, die broedplaats van hovaardij, als zij voorbij fietst, alhoewel ik dan bij het zien van de sippe kop van Mous otomaties als antagonisme de stront al weer voel op golven in regelmatige darm krampen tot aan mijn stuitje, beslist niet verder, ik hou het proper, ook als de barensweeën van een bruin kindje gelijk opgaand met het onaangename gevoel van de naar omhoog golvende kots, die dankzij een antiperistaltiese beweging onweerstaanbaar naar boven opkropt tot het schuim en de zure dampen mijn goed gebekte, gestifte lippen giftig paars kleuren om vervolgens uit te barsten in een rochelende hoestbui waarbij mijn tuberculeuze longen als een paar kauwgomballonnen door mijn neusgaten naar buiten hoesten, die twee door de vliegende tering aangetaste besmetbakken, maakt U zich vooral niet ongerust; ik kom gauw weer eens op de koffie…kopjes goed om spoelen na gebruik met ontsmettingsmiddel en DDT, gas maskers en stofkapjes op en dan weet ik weer van voren dat ik van achteren ook leef onder het gerochel met alle poriën en sluizen wijd open gezet, die externe secreties, ik word nog misselijk van mijn eigen lucht als ik met de dekens ga wapperen!

Die parties van mannen die van mannen houden, elkaar drogeren en daarna uit solidariteit elkaar even in de achter rozet injecteren met aidsbloed; het moet kunnen. Dat daar nog straf op staat. Wie geeft zal ontvangen. Een oeroude wet. Het zal de moderne tijd wel weer wezen. Yin en Yang en zo. Boedisme voor billematen.

Ga ondanks alles frank en fier de toekomst van overmorgen tegemoet zoals het de ware artiest betaamt, want ik doe het niet voor minder als laatste der Mokihanen, gotsamme! De Platvoet indianen dus. Steunzolen bieden uitkomst. Symbolisch gesproken dan.

Laat ik eens eerlijk wezen. Wie mij recht op de bek pakt heeft gelijk een besmetting te pakken met een schier ongeneeslijke ziekte van waar geen terug keer meer mogelijk is. Erger dan aids. Bloed is dikker dan water. Le sang est plus doux que le miel.

Net goed eigenlijk.

En wie blijft onderdehand daar in beemd en veld maar oeverloos voort klepperen met zijn onbehouwen hoeven als een aftands, blind Fries molenpaard met oogkleppen tot aan de hori zon?

Juist! Als ik het niet dacht!

Huub ‘klippetie-klappetie’  kojboj Mous…de Onbekende Stille uit dat kojboj stripboekje, die nooit iets zei, net als Lucky Luke. Of was dat een ander boekje met kauwgomplaatjes van Roy Rochus; de zingende cowboy? Ik zeg maar zo; ik zeg maar niks. Tegen een Onbekende Stille kun je lullen tot je een ons weegt.

Nou, meneer, wat mij betreft: De Ballen, want om de Willem de Zwijger uit te hangen aan tafel met een bord vol hangop; op schieten doet het niet!

En wat Kauwbojs betreft uit de veel geroemde Western ‘For a FistFuck full of Dollars’ kan ik alleen maar roepen over de prairie met de ondergaande zon: “Cowboy, vat geen kou, boy in de darkroom!”

Het kan daar ontzettend afkoelen in de nacht als je Wig Wam lek is.

Je hoort wel eens zeggen door kunstbobos dat over het werk van de kunstartiest de hitte des daaags en de koude des nachts overheen moet gaan.

Gelul! Juist niet.

Stop het allemaal maar in mijn vette reet die filosofieën. Zelf  schuilen de Art Consultants als Bobos met een design bril bij de open haard met een Sjatto nuf du paap en de Tableau in de hand. Het geëpileerde vrouwtje weelderig uitgespreid op de bank. Een vingerwijzing. Gebruiksklaar.

Wie haar dijen spreidt, verspreidt gezelligheid. Daar ging het toch ook om; spreiding van macht, kennis èn de achterpoten. Laten we nou wel wezen.

door fred van der wal: 2006-06-13 21:47:58

Huub Mous : Afknijpen Van der Wal, dat doe je veel te weinig. 

door: huub mous 2006-06-13 23:26:08

Huub Mous : Weet je wat jij moet doen, Van der Wal, je moet alle bagger die je in de duisterste spelonken van je troebele geest kunt verzamelen boven op mijn kop uit schijten, daar zijn ze dol op hier in Fryslân!

Je hebt ooit een club van gefrustreerde kunstenaars opgericht, daarmee was je je tijd ver vooruit.

Gooi al die stront er in één keer uit! Verzin het ergste wat je bedenken kunt, kom klaar, ruk je af en kots al je verzuurde braaksel op mijn kruin! Je zult er wèl bij varen ...en ik ook! Overmorgen word je breeduit geciteerd in de Leeuwarder Courant.

Die pissenbedden daar krijgen een natte broek van jouw verrotte kots-uitlatingen. Ze lusten er wel pap van! Die 'Zielepiet de Vries' maakt misschien straks wel promotie met een paginavullend artikel over 'De nieuwe vloedgolf van gescheld op het Friese internet". Wat een kop! Ik zie hem nu al voor me. Weet je wat het is, Van der Wal, eigenlijk mag ik je wel. Jij schrijft ten minste wat je werkelijk denkt. Nee, dan die impotente zuurpruimen bij de LC, die met rooie koontjes elke dag op hun PC zitten te lezen hoe wij elkaar in de komt naaien. Schande, schande, schande...! Rimmer zeg er wat van! Mag ik daar morgen wat over schrijven? Krijg ik dan promotie, Rimmer? Hoe kan ik dat schorriemorrie aan de schandpaal nagelen? Rimmer, ik wil ze naaien! Kom op Van der Wal, gooi er nog een smerige schep bagger boven op! Fryslân heeft daar behoefte aan! Het is is hier huilen met de pet op! Laat die LC genieten van je vunzige tirades. Ze rukken zich af daar op het de redactie! Kom op! Spuiten jij!

door: huub mous 2006-06-14 00:05:54

Fred van der Wal : Nee, nu wordt ie goed! Je bent al weer vreselijk obstinaat. Gewoonweg onredelijk. Ik heb geen enkele rancune tegen de Leeuwarder Courant die ik lang met veel genoegen heb gelezen. Ik zie ook geen enkele reden om redac teuren van deze periodiek te gaan beledigen.

Je hebt het mis als je Fria een club van gefrustreerde kunstenaars noemt. Negen van mijn werken zijn al sinds 1971 vertegenwoordigd in het prentenkabinet van het Stedelijk Museum te Amsterdam, voorts ben ik vertegenwoordigd in overheids- zowel als particuliere collecties, lid van Arti et Amicitiae te Amsterdam en Pulchri Studio te Den Haag, lid van Le Groupe Nevers, lid van Nederlandse Vereniging Van Tekenaars, tevens ben ik sinds de zestiger jaren vaak uitgenodigd voor exposities in de V.S., Duitsland, Belgie, Frankrijk, en Engeland. Het geld kwam bij bakken binnen en ging bij bakken er weer uit.

Toch liet ik in die jaren mijn l*l geen kermis vieren in andervrouws lustgrotje.

Een maal een druiper was mij genoeg. Het leek bij het pissen alsof ze een scheermes door je pisbuis trok ken. Dat ging mij te ver. Ik had met mijn hippie ideeën werkelijk geen idee over geslachtsziektes.

Dacht gewoon dat mijn l*l een beetje verkouden was; aan het snotteren geblazen vanwege te lang met je leuter op de noordwester najaarstorm te hebben gestaan in die portiek als potloodventer.

Je neemt een besluit.

On the road naar de lullensmid, maaar niet in de waggelende pas van The Syphillittic walk, dat is weer een andere aandoening. Je kunt niet alles hebben.  Een goede leer voor een volgende keer. Ik heb trouwens nooit iets in kapotjes gezien. Je trekt geen regenjas aan als je in bad gaat. Dat kunnen jouw beeldende vriendjes mij niet na zeggen, Huub, die staan stijf van de kapotjes, de drank èn de coke.

Ik vind je opportunisme, je halfheid en lafheid, je aandachttrekkerij en je mislukte pose van angry young man après la lettre zo veilig, zo koket, zo voor de spiegel ingestudeerd en je gespeelde cynisme zo onmachtig.

Je post existentialisme vieux jeu. De geest van die smeerpijp Foucault is in je gevaren.

Wie is dat nou weer? Weet ik veel! Ik zeg ook maaar wat.

Je zet jezelf buitenspel, bij vriend en vijand, boy. Okee, liever misantroop dan filantroop, maar het moet ergens vandaan komen.

Mijn sympathie ligt bij jouw opponenten. Niet bij jou. Bij de poweet Cornelis van der Wal, mijn Geheim Broer, bijvoorbeeld.

En daar, beste Huub, heb je het zelf naar gemaakt ! Een weinig constructieve opstelling. Je zoekt de schouder van het misnoegen om op uit te huilen, maaar die is al lang met de latste bus mee. Hop on the bus. Popsong. Cookie, cookie, lend me your comb.

But not for me, boy ! Zoek dan maar een leuke Chattenoogie Shoe Shine Boy dan loop je er na afloop glimmend bij met halve zolen.  

door fred van der wal: 2006-06-14 21:39:53

Misja van der Wal (dochter van):

jongens jongens, moet dat nou weer zo?

en dat allemaal op keu's weblog...

door: misja

Huub Mous : 'Je pose van angry young man'. Vooral dat 'young man' doet me goed. Heel wat mensen zien mij als een het prototype van een 'yepie'. Zoals je misschien weet is 'yepies' een nieuw modewoord dat staat voor: 'neo-senioren die er op los leven'. Daar herken ik mij wel in, moet ik zeggen. Verder ben ik het niet met je eens wat Fria betreft. Dat mag dan tegenwoor dig een gerespecteerde beroepsvereniging zijn voor beeldend kunstenaars in Fryslân. Deze club is in januari 1985 opgericht uit pure frustratie. Het was destijds een stelletje zielepieten die de pik hadden op de BKR en het aankoop beleid van de provincie. Van die belhamels had jij de grootste bek. De Pietje Bel van het stel. Niet zo lang overigens, want in mei 1985 stapte je alweer op uit het be stuur van Fria, omdat je je niet kon verenigen met het beleid van deze vereninging.

'Waar Fred komt, komt ruzie'.

Daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan met jou. Frustatie is ook nooit een goede raadgever, dat had ik je meteen al kunnen zeggen. Anyway, hou de zonzij daar in Frankrijk. Schenk nog een glas roodwijn in en proost op de oude Reve zaliger. Je ziel zal rusten in vrede. Amen.

Fred van der Wal: Reve is een viespeuk, een brulpik en een smeerpijp. Bah, bah, en nog eens bah! Ik zie Huub Mous helemaal niet als een yepie hooguit als een Lepie of een Zepie en zeker geen Koetjes repie, die dunne sjokolade repen.

Pure arremoede dat soort repen! Dat je daar nog over durft te beginnen in je achtertuin ter grootte van een postzegel met je veel te ruime pensioen. En wat zit je toch altijd slap te lullen. Vitamine tekort? Vreet je soms van de voedselbank met je misjpoge? Mahlzeit!

Jij als Neo Senior er  op los leven? Kom nou gauw.

Huub Mous Mister Conformisme.

Hou nou toch op. Lulligheid troef: Hier verkoopt men toverballen.

Je bent een behoedzaam opererende adjunkt commies. Een goed oppassende Spitzburger. Je kinderen spreken er schande van.

Je zit onder de plak van die pyknicus waar je mee gehuwd bent. Dat kogelronde mens komt net tot mijn ongewassen harige navel. Ik wist niet dat er kabouters bestaan, maar jij hebt me overtuigd. Ik word nog liever beroepshomosuweel dan dat ik ‘m daar in moet stompen. Trollen. Menig manmens is met zijn minderwaardigheidskompleks gehuwd. En maar klagen.

Fria een gerespecteerde kunstenaars vereniging?

Lamenielachen. Kutklup. Zei de verbaal begaafde Hein K. mij niet eens ;daar wil je toch geen lid van worden?

Toch heb ik onndanks een kwaadaardige aanleg en een uiterst slecht karakter een zwak voor dat vriendelijke Fria lid de schilderes Gea Koevoets alhoewel ik haar helemaal niet ken, maar die ene foto op de rug gezien voor haar ezel overtuigde mij van haar bestaan en de achterkant van haar gelijk. 

En wie de achterkant van het gelijk heeft, nou, die heeft ook de voorkant van het gelijk om over de zijkant voorlopig te zwijgen. We kunnen namelijk niet alles hebben.

in het Groninger Museum

De bekende IJslandse zangeres waar de modeontwerpers Bernhard Willhelm en Jutta Kraus mee hebben samengewerkt is Björk. In het Groninger Museum zijn foto’s te zien die van haar zijn genomen in ontwerpen van Bernhard Willhelm. Deze foto’s vertellen als ware een verhaal, een droom.

N.B.

Zie ook een eerder blog over Bernhard Wilhelm en Jutta Kraus

HEEMSTEDE, J. VAN GOYENSTRAAT MEI 1966, FRED VAN DER WAL MET JACINTHA

FOTO:MONIQUE JANSEN 

HAARLEM IN THE SIXTIES EEN CULTURELE RAMP? IK DACHT TOCH VAN WEL!  U NIET DAN?

AFSCHEID NEMEN VAN MISFITS, SUKKELS, LOSERS, DRONKELAPPEN, FLAT BEWONERS, FLATLINERS EN DISPLACED PEOPLE KOST MIJ GEEN ENKELE MOEITE MEI 1967!  

Vandaag kreeg ik een beledigende brief vol onzinnige mededeling over mensen die ik niet eens ken-het kan toch ook niet missen- uit Haarlem.

Het mailadres is inmiddels door mij geblokkeerd. De afzenders niet meer welkom.

De omgangsvormen in Kennemerland zijn Gotsijsanck de mijne niet!

Neem nou de uit Zuid Afrika afkomstige kattenschopper en zijn grijze spitsmuis.  Alleen geïnteresseerd als ex-slagers echtpaar in vreten en drinken, feest vieren en lallen/lullen met oninteressante gevoelsgenoten-hun God is hun buik zoals de Heilige Schrift zo ironisch zegt- , vormen zinnen van hooguit drie woorden waarin de primaire levensbehoeften kunnen worden uitgedrukt, schoffelen verdwaasd rond, liefst in smoking gekleed als VVD stemmers en hebben dus ook niets mede te delen, nergens interesse in behalve andermans poen, een patserige benzine slikker, in dat milieutje uiteraard een BMW of tweedehands Mercedes en kunnen nauwelijks uit hun woorden komen, volgens kennissen is de wazige heer des huizes ook nog stevig aan de drank!

Tel uit je winst.

Menigeen weet van geen maat houden. Ik heb daar geen achting voor! Ik heb als gematigd drinker en verstandige kunstartiest (ondanks alles toch heel eenvoudig en oprecht gebleven) wat moeite met zuiplappen en vooral met nobodies die pretenties koesteren die niet waar gemaakt worden.

Het Haarlemse volkje is not my cup of tea, een enkele uitzondering daar gelaten. Ik heb er wèl compassie mee, diepe compassie en op dat kompas wil ik varen en mijn eigen baan trekken, door alle bochten gaan, over vluchtheuvels razen boven de maximum snelheid om door alle bedijkingen heen te breken en over andermans grenzen te spoelen als een tsunami!

Een Fred van der Wal gaat door, even dubbelklutsen, plankgas en  weg spuiten!

Allemaal waar gebeurd en gratis en toch voor niks, zoals het ook hoort in mijn non profit visie.

Zal even een voorbeeld geven? Weet U ook waar U aan toe bent! Ik draai U geen rad voor oegen! Poen of status? Goed voor kroegtijgerinnen met parasitaire inslag!

Voorbeeld? Koopt een voor de derde keer pas gehuwd middelbaar Haarlems stel de vorige zomer een strand schilderij van mij, denk ik: effe niet lullig doen, één betalen, twee halen, laat ik mij van mijn royale kant zien, dus geef ik ze er nog eentje kado bij alsof het niks is!

Enige dankbaarheid? Niks hoor!

Ik kreeg me gisteren toch een ellenlange kutbrief van de beroepswerkeloze vrouwelijke helft van het stel waar de honden geen brood van lustten met allerlei niet ter zake doende verwijten en argumenten, ondertekend door haar zelf en haar volgzame echtgenoot, die op alles Ja en Amen zegt als verwaarloosbare factor. Hij is ambtenaaar bij een of ander ministerie en gewend afgeblaft te worden door zijn chef. Zij is kettingrookster en ligt om tien uur des ochtends al laveloos op de bank met een fles sterke drank en een stapel Glossies.

Mij rest dan niets anders dan onmiddellijk hun mailadres te blokkeren en een mailtje te sturen dat ik de aanvankelijk zo aangename kennismaking naar aanleiding van één en ander maar liever niet voort zet en ze niet meer welkom zijn met hun onappetijtelijke aan- en inhang. Ik houd niet van halve maatregelen; het is met kennissen Ja of Nee en geen ellenlang gesijk, daar ontbreekt mij de tijd voor.

Ik ben van half zeven 's ochtends tot elf uur 's avonds aan het werk.

Zit ik enige tijd geleden in de tuin van Haarlemse kennissen op een zestien kilometer afstand van mijn huis in de Bourgogne. Vertelt de vrouw des huizes dat ze volgende jaar vervroegd uit treedt met een goede regeling. Prima, niks op tegen.

Vraag ik haar met het glas koele witte wijn in de hand wat ze dan met al haar vrije tijd gaat doen.

Ze valt uit haar rol van droevig ogende, dociele huisvrouw en snauwt als een viswijf mij toe: “Wat doe jij eigenlijk met al je vrije tijd?”

Ik antwoord niet en glimlach. Ik hoef mij niet te verdedigen. In Haarlemse artiestenkringen is het normaal om de hele dag te niksen. Ze weet niet beter.

Ik sta op om zes uur half zeven. Werk dan eerst mijn vier weblogs bij en beantwoord mails. Aan beide activiteiten besteed ik dagelijks een uur of acht aan. Mijn beeldend werk neemt ook een aantal uren per dag in beslag. Per week werk ik minstens zeventig uur, maar liever meer.

FRED VAN DER WAL DEC. 1965 HAARLEM, KLEIN HEILIGLAND. NA MAANDEN LANGE ZIEKTE VAN PFEIFFER, STERK VERMAGERD EN NOG NIET OVER DE SCHOK HEEN VAN HET VERLIES VAN  E.

FOTO: MARIANNE VAN DER WAL 

FRED VAN DER WAL 1966 MET ZILVER GESPOTEN ASSEMBLAGE, VISHAL, HAARLEM

FOTO: DIRK MULLER 

Bovendien is het in The Silver Sixties met de Haarlemse kroegtijgers te vaak herrie en onmin geweest om er langer dan één minuut bij stil te staan. Haarlem is een culturele ramp. Vrienden heb ik er nooit gehad en zal ik aldaar nooit krijgen. In artistieke kringen -en wat daar rondom heen hangt met hun inhang en aanhang- heerste een slappe mentaliteit onder die van oor sprong Kaninefaten, kippen- en konijnenneukers dus en het zijn beslist geen geitenneukers, want alles wat groter is dan hun pink deinzen kultuurdragers in Haarlem voor terug.

Een goed besluit om mei 1967 daar weg te gaan met een rijksdaalder op zak naar Amsterdam maar wel per eerste klas Nederlandse Spoorwegen want ik ben niet voor een dubbeltje gebo ren.

Ik ben voor het eerst in 2007 weer eens in Kennemerland op oriëntatiebezoek gegaan bij de nu zeer beminnelijke, succesvolle animatiefilmer GERRIT EN CILIA VAN DIJK die hun woning in het centrum van Haarlem op magistrale wijze hebben laten verbouwen en dan overdrijf ik niet.

DEC. 1965 HAARLEM, GEDEMPTE VOLDERSGRACHT, TER HUIZE VAN GERRIT VAN DIJK. OPRICHTING KUNSTENAARSGROEP X-65. VOORAAN LINKS: GERRIT VAN DIJK. ACHTERAAN LINKS: FRED VAN DER WAL

FOTOGRAAF ONBEKEND 

FRED VAN DER WAL 1965, HEEMSTEDE, ZITTEND VOOR ABSTRACT CONTROLLED DRIPPING PAINTING. HET WERK IS VERLOREN GEGAAN. 

FOTO: BOB VAN DER WAL

In de silver sixties waren al die fluwelen Haarlemse kunstartiestjes zoontjes van rijkelui, chirurgen, tandartsen, groot industriëlen, die naar de kunst akademie gingen met de Porsche omdat ze voor een echt beroep niet geschikt waren.

Lulletjes rozewater uit Aerdenhout, die in het eerste jaar van de kunstnijverheidssschool al snel aan de drank en drugs raakten en werden leeg geschud door geraffineerde kroeghoeren. Ik heb dat soort provinciale kunstartiesten ontmoet in The Horse Club en walgend afscheid genomen in 1967. De soul muziek die ze daar elke avond draaien vond ik ghetto geschreeuw. Die artistieke teven uit de Horse Club met hun dubbel E cups zitten nu allemaal op een hofje in Haarlem voor alleenstaande dames te kutbikken van een bijstandsuitkering of met hun duimen te draaien.

Het kwaad straft zichzelf en zo hoort het ook. Eens kijken wie het 't langst uit houdt!

De overlijdensberichten regenen hier binnen uit het benauwde Holland met zijn kunstkabou ters uit Haarlem.

Blij dat ik geen oto rij! Net als Jack Kerouac en Remco Campert!

KUNSTMARKT 1967 VLNR: CILIA VAN DIJK, GERRIT VAN DIJK, FRED VAN DER WAL 

FOTO: DIRK MULLER 

ZANDVOORT ZOMER  1968 HELEN EN FRED VAN DER WAL. FOTO: DIRK MULLER

Ik heb duizenden paginas verhalen liggen. Zo'n chaos dat ik er nauwelijks wijs uit wordt en daarom nu al tien jaar uitgesteld heb iets uit te geven wat nu toch echt moet voor ik begin te dementeren. I'M RUNNING OUTTA TIME! AND I KNOW IT! Tegelijkertijd heb ik het wereldje van schrijvers een even walgelijk milieu gevonden als de kleiende en verf smerende kunstartiestjes, vooral uit Haarlem en omstreken.

Gelukkig ben ik niet aan de drank in dezelfde mate als mijn op het eerste gezicht zo zoet sappige, knusse, hypokriete Haarlemse kennisjes die nu stront met mij hebben gezocht, het geen ik aan mijn reet lap.

Ik ben keihard. Ik zal ze niet meer ontmoeten. Gewoon doorgaan , al weer een kilometer paaltje achter mij gelaten op mijn weg die een ware Odyssee is. Afscheid nemen van misfits, sukkels, losers en displaced people kost mij geen enkele moeite, vooral niet als kinnesinne en achterklap een rol spelen, dan is het gelijk bekeken.

Eén laffe, jofele borst heeft het zelfs bestaan in zijn dronken wanen om zich achter de schuil naam Gerardus von der Wallenburg te verschuilen en mij te belasteren op het weblog vaan de Volkskrant. Ik ben even het IP nummer na gegaan en weet uit welke hoek de wind waait.

Haarlem! Kan niet missen!

Toch ben ik vergevingsgezind gelijk de Heere Jezus ons heeft geleerd. Wie mij op de wang slaat trap ik in zijn ballen zoals het Dikke Boek zegt.

Moet kunnen! Maar dan moet iemand wel ballen hebben! Artistiek Haarlem, dat jaloerse incestueuze ku(ns)t sirkwietje liet ik ver achter mij in 1967 nadat ik 10 jaar in Heemstede had gewoond in de villa buurt, niet ver van de Cesar Francklaan, een iets mindere buurt waar die zoetgevooisde slappe lul Boudewijn de Groot vandaan komt.

Ik railleer geenszins als ik zeg "wie met pik om gaat wordt besmet". Pik is het oudt Hollandt sche woord voor pek. Zo is een "pikbroek" geen hoerenloper, overspelige of sexmaniak, maar een matroos vanwege zijn werkzaamheden als het twijnen van pek en touw in de houten scheepswand om die waterdicht te maken.

Een verloren gegane bezigheid omdat er nu meer effectieve materialen verkrijgbaar zijn. Zo is er wel meer verloren gegaan.

In Haarlem wonen slechts twee categorieën burgers; de ene werkt hard, is oppassend, rijdt geen scheve schaats, pist nooit buiten het echtelijke potje, de andere categorie zo loops als een kater en schuimt met een bezopen kop de kroegen af in de hoop een gelijkgestemde te vinden, meestal verlepte dames die enkele malen zijn gescheiden en verwelkte heren met relatie- en gedragsstoornissen en zwaar geteisterd door  geslachtsziektes.

Zo was ik eens in gesprek met een juffrouw op leeftijd uit het Haarlemse kunst circuit die mij met haar couperosekop al binnen 5 minuten toevertrouwde dat ze voor haar "schimmeltjes en druipertjes" altijd dokter L. bezocht om weer opgekalefaterd te worden.

“Even mijn kut laten liften, dan kan ik weer jaren mee”,  had ze het ook nog over! Over Haar lem gesproken!

Ja, ze spreken ABN, maar niet uit hun tweede mondje of dikke lul! Toevallig!

Ik ben ook helemaal geen leuke vent als je het aan een Haarlemmer of Zandvoorter (nog een graadje erger) uit het geperveteerde kroeg milieu vraagt, bevolkt door BEROEPSWERKE LOOS uitschot en ARTISTIEKE NITWITS, die  zoals bekend alleen interesse hebben in andermans geld, drank en lekkere wijven en wie als kunstnijveraarster een paar lekkere tieten zich laat aangieten, een geile kop en in het bezit is van een willige reet is gelijk De Grootste Schilderes Ter Wereld uit de Weltmeisterklasse.

Of totaal verlept zoals de Heemsteedse dakpannen schilderes.

VILLA J.C. VAN OOSTZAANENLAAN 6 TE HEEMSTEDE WAAR FRED VAN DER WAL VAN 1957-1967 WOONDE EN WERKTE.

FOTO 1965: FRED VAN DER WAL 

A R T D O M A I N G R O U P

D-04109 Leipzig, Germany

Phone:

0049(0)341-2682488

www.palm-art-award.com


P A L M A R T A W A R D 2 0 1 0

Dear Fred van der Wal!

Art Domain Leipzig has been bestowing the highly valued Palm Art Award every year since 2004. The award aims to support and promote outstanding artists in painting,
graphic art, digital art, sculpture, photography and fibre art. For many of our former winners the award turned out to be a stepping stone to an enhanced level of their artist career.

Based on a careful review of your website in advance and a first internal selection process we are pleased to inform you that you are verified and kindly
invited to enter our 2010 Palm Art Award.