Politieagent aangehouden in zaak-Milly

Een agent (26) van het politiekorps Rotterdam-Rijnmond lijkt betrokken te zijn bij de verdwijningszaak rondom de 12-jarige Milly Boele. Dat meldt een politiewoordvoerster.

De bewuste agent, lid van het korps Rotterdam-Rijnmond, belde zijn collega's met een tip over de verdwijning. Die informatie gaf aanleiding om hem direct te arresteren en zijn huis te doorzoeken. Er is een forensisch team ingeschakeld dat in de tuin zoekt. De politie verwacht later vanavond of vannacht meer informatie te hebben. Morgenochtend staat een persconferentie gepland.

Slachtofferhulp
Slachtofferhulp vangt ondertussen de familie van het meisje op. Om het huis staan schermen met groen zeil. Honderden buurtbewoners staan op afstand toe te kijken en ook heeft zich veel pers verzameld in de straat. Gisteren werd in dezelfde straat ook al een huis doorzocht.

Hoezo Politie Rijnmond is toch een prima

Corps onder leiding van Opstelten

Bron

 http://nos.nl/artikel/144185-politieagent-aangehouden-in-zaakmilly.html

Kan wel blijven waarschuiwen maar ze

luisteren toch niet ze slaan je liever in de

boeien als je ze wil helpen hoe ziek is dit land

waar is nu die veiligheid angst waar zijn de

goede agenten gebleven???????

Ik wil hier nog wel even vermelden

dat het ook heel erg is voor de collega's

agenten die het wel goed doen binnen het

corps van de afdeling Rotterdam

Reden te meer om scherp te blijven.

Ernest Maas

Een voltooid deelwoord dat op vrijdagmiddag bijna standaard  in de mond wordt genomen door mij wanneer ik mijn werktas op de grond smijt en mijn jas heb opgehangen. Deze week ben ik niet de enige die het hardop en vol overgave over de lippen laat rollen.

In Rotterdam zijn ze uitgeteld. De PvdA blijkt na de hertelling toch nog meer stemmen te hebben dan bij de eerste telling. Marco Pastors gun ik dit resultaat van zijn inspanningen van harte. De enige keer dat hij wethouder werd in Rotterdam ontstond er onder zijn toeziend oog een blunderput van jewelste. Hoor je 'm nooit meer over.

Hij doet ozo beschaafd wanneer -ie aan tafel zit bij Mathijs van N. maar dat is slechts een pose.

Ooit zag ik hem campagne voeren op de markt. Hij had onder anderen een oudere vrouw bij zich, gehuld in een grijze bontjas. Toen er een camera op hem werd gericht, schoof hij deze vrouw ( zijn moeder...zijn tante?) gewiekst naar voren waarna zij vervolgens in onvervalst Rotterdams een scheldkanonnade ten gehore bracht over de gevestigde politiek. Marco is niet vies van een beetje manipulatie hier en daar. Daarom ging ik bijkans over mijn nek toen Felix Rottenberg hem- aan diezelfde tafel bij Matthijs-  kameraadschappelijk op de schouders sloeg en luid verkondigde dat het 'een grote schande voor de democratie was wat er was gebeurd in de stemhokjes van Rotterdam'. 'Blaaskaak, matennaaier', dacht ik, ' je houdt niet eens van Rotterdam want je bent een nultwintiger'. Daarnaast voorspelde hij ooit dat Obama de verkiezingen zou verliezen en geen president van de VS zou worden. Zo'n man neem ik echt niet serieus meer.

Bos is ook uitgeteld en Eurlings ook, net zoals Agnes, arme Agnes. Alle drie kiezen ze voor de luwte. Ik geef ze geen ongelijk.

Cohen wordt lijsttrekker. Ik had geen betere voor de PvdA kunnen verzinnen. Femke wordt de nieuwe premier - jawel dat verdient ze gewoon-  en Balkenende had op zijn hoogtepunt moet stoppen, maar krijg dat maar eens voor elkaar zonder slaan.

De burgemeesterspost in Amsterdam is vacant. Degene die Cohen moet opvolgen heeft een hell of a job met die gapende Noord-Zuid lijn. Zeer benieuwd ben ik.

Van Felix zullen we binnenkort wel kunnen vernemen wie van de kandidaten het meest en het minst geschikt is. Nou maar hopen dat Aboutaleb de kolder niet in zijn kop krijgt.

Het gebeurt niet vaak dat ik sprakeloos ben door kunst. Over het algemeen ben ik goed in staat mijn persoonlijke beleving van theater, toneel, muziek en beeldende kunst onder woorden te brengen en het daardoor toegankelijk en aantrekkelijk te maken voor de toekomstige bezoeker.

Branden van het Rotheater heeft me sprakeloos gemaakt. Een week geleden was ik getuige van een indringende aanklacht tegen het geweld en het mensonterende van oorlog. Was ik getuige van een allesoverwinnende zucht naar vrede en liefde. Woorden schoten tekort en ook het feit dat het de laatste voorstelling zou zijn, maakte de urgentie om het jullie te vertellen twijfelachtig. Maar het blijkt niet de laatste! In de Rotheaterweek is een herneming in de Rotterdamse Schouwburg. En iedereen met een beetje hart voor theater, die nog niet geweest is, wil ik oproepen de kassa van de Rotterdamse Schouwburg plat te bellen! Zodat ze bij het Rotheater besluiten ook volgende seizoenen Branden te hernemen.

Het verhaal

Nawal Marwan heeft de laatste vijf jaar van haar leven gezwegen. Vlak voor ze sterft spreekt ze de woorden: ‘Nu we samen zijn, wordt het beter’. Verder wenst ze niets meer te zeggen tot grote woede van haar kinderen, de tweeling Jeanne en Simon. Haar laatste wens, neergeschreven in haar testament, is dat haar tweeling na haar dood op zoek gaat naar hun vader, van wie ze dachten dat hij dood was, en hun broer, van wiens bestaan zij niets wisten. Parallel aan deze zoektocht zien we het leven van Nawal, van jong verliefd meisje van 15 jaar totdat ze rust vindt in de dood.

Er is een cirkel van vrouwen: grootmoeder, moeder, dochter, kleindochter en Nawal probeert uit alle macht de woede uit die cirkel te bannen. Zij leert lezen, schrijven, praten en denken, de belofte aan haar grootmoeder; daarmee krijgt ze de macht om iets aan haar situatie te doen. Ze trekt eropuit om haar zoon te vinden, wat mislukt. Onderweg komt ze de gruwelen van de oorlog tegen, waarin vaders hun vaders vermoorden, broers hun familie en vrienden. Samen met vluchtelinge Sawda trekt ze door het land, langs weeshuizen, in de ijdele hoop hem, haar zoon, in de puinhopen te vinden en te herkennen.

De andere zoektocht is die van Jeanne en, nadat hij is overtuigd door zijn zus, ook die van Simon: op zoek naar hun vader en broer. Op zoek naar hun oorsprong vinden zij een gruwelijke waarheid.

Wat me opvalt aan de voorstelling is de kracht en de intensiteit waarmee de acteurs, geregisseerd door Alize Zandwijk op de tekst Branden van de Libanees-Canadese Wajdi Mouawad, het verhaal van de parallel lopende zoektochten vertellen. Die is zo sterk dat ik de verhaalde handelingen voor me zie. Het allersterkst is dat op het moment dat de notaris Jeanne en Simon vertelt dat zij hun moeder goed kent, dat zij niet gek is en volledig bij haar verstand haar laatste wens heeft opgeschreven. Zo wist de notaris hen te vertellen dat Nawal nooit met de bus ging, omdat zij daar een verklaarbare angst voor had.

Onmiddellijk horen we hoe Nawal (Fania Sorel) aan haar metgezel Sawda vertelt dat ze ooit in een bus zat vol met vluchtelingen. De bus werd aangehouden door de militie en ze schreeuwde dat ze niet bij de vluchtelingen hoorde, ze hoorde bij hen, ze was van dit land. En ze mocht uitstappen. Het vuur werd geopend op de volle bus en bij een raampje zag Nawal een wanhopige moeder met haar kind: ze werd doodgeschoten, ook haar kind werd doodgeschoten en Nawal zag hoe de huid van hen beiden smolt door de hitte. De manier waarop Fania Sorel ons deelgenoot maakt van die vreselijke gebeurtenis, is zo indringend dat mijn lijf begint te schokken en de tranen onbeheersbaar over mijn wangen rollen.

Mijn tranen blijven branden gedurende de rest van de voorstelling. Wat begon als toneel eindigt als bittere waarheid. Deze voorstelling die gedragen wordt door bijzondere acteurs is een absolute aanrader. En ook al geven de acteurs aan dat er geen ego’s zijn, dat het stuk van hen allemaal is, zou ik Fania Sorel willen voordragen voor de Theo d’Or, hoop ik dat Branden wordt gekozen voor Theaterfestivals en dat het Rotheater besluit het stuk nog vaak te hernemen. Want ook al heb ik nu woorden gevonden, ze zijn volslagen ontoereikend om de voorstelling te vatten. Je moet echt zelf gaan...

Recensies en foto’s van de voorstelling

Gezien: 28 februari 2010 in het Rotheater

Het gevallen kabinet eindelijk!

Eindelijk is het gevallen op naar een sociaal en menselijk

kabinet weet waar je op stemt op de partij die zich

het menselijks en sociaalst gedraagd en zich fatsoenlijkst

opstelt! Veiligheid, leefbaarheid, eerlijkheiden gezond verstand.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Gezond_verstand

http://www.sp.nl/overz.stm

http://www.klokkenluiderspartij.nl/

Dit is mijn advies stem op deze partijen

ik zie het liefst dat partijen gaan samen!!

werken en de corruptie en de vriendjes politiek

uit Nederland band!

Ernest Maas

Vanwege

Vanwege een tere huid las ik toen ik een jaar of 16 was. Op aanraden van mijn docent Nederlands. Razend enthousiast was ze erover. Ik las het boek van Anton Koolhaas, dociel en uitgekookt als ik was op die leeftijd. Ik moest bij haar immers ook mijn mondeling examen Nederlands afleggen. Het maakte geen onuitwisbare indruk op me. Toen. Pas jaren later begreep ik de diepere betekenis die in het boek verborgen zat: Een vader besloot het meegebrachte cadeautje ( twee hoedna’s – ik dacht dat het lemmingen waren- ) vrij te laten op een stukje niemandsland om zo te voorkomen dat zijn dochtertje beschadigd zou worden. Een dikke tien jaar later, vallen de hoedna’s het vriendje van zijn dochter aan en wacht deze laatste tevergeefs op zijn komst.

Veel ontgaat je wanneer je ziel nog redelijk blank en onbezoedeld is.

Nu dit laatste niet meer het geval is -  mijn ziel is inmiddels blauwgrijs met hier en daar een witte stip-  wordt mijn achterdocht gevoed wanneer ik hoor dat Rem Koolhaas (juist de zoon van) in Den Haag een groot gebouw mag neerzetten.

In Rotterdam won hij reeds de ontwerpwedstrijd en mag zijn bureau OMA het nieuwe stadskantoor bouwen (dit komt te staan op het Rode Zand, schuin achter het Stadhuis op de Coolsingel). Andere meedingende architectenbureaus hadden vanwege vermeende procedurefouten (en eigenlijk bedoelden ze vriendjespolitiek) een kort geding aangespannen. Ze werden in het ongelijk gesteld door de rechter.

Met die wetenschap luisterde ik dus naar het nieuws dat ook de gemeenteraad in den Haag uiteindelijk heeft besloten Rem Koolhaas  te kiezen voor het bouwen van een 93 meter hoog gebouw voor het Centraal Station aldaar.

Zonder feitelijke kennis over de gelopen gang van zaken zei ik hardop en niet tegen iemand in het bijzonder: ‘Die Koolhaas is wel erg geliefd en iedereen weet dat onbekend ongeveer het zelfde betekent als onbemind’.

Zou ik nooit een situatie hebben meegemaakt waarin vriendjespolitiek doorslaggevend was, had ik anders gereageerd. Zeker weten.

Het behouden van een witte- lees onbezoedelde- ziel is een hels karwei. Voor het behouden van een tere huid zijn er crèmes die uitstel van verruwing beloven.

Maar wat te doen aan een bezoedelde ziel? Biechten is voor mij geen optie omdat ik pastoors niet vertrouw.

foto: internet

Meestal kom ik op tijd. Ben een Pietje Precies. Of liever, dat was ik. De laatste weken beginnen de randjes rond mijn afspraken wat rafeliger te worden. Soms heb ik een weekend vrij. Niet dat ik dan uitgebreid op de bank een boek ga liggen lezen of beter nog, in bad. Nee, ik prop het vol met afspraken. Op de verkeerde momenten komt dan het onherroepelijke besef dat ik doodmoe ben. Zoals wanneer ik in het LAKtheater naar een monoloog van Leny Breederveld kijk en luister (Happy Days van Beckett) en droombeelden zich vermengen met het verhaal van de vrouw in het zand: telkens een paar seconden totaal van de wereld, een hoofd dat valt doordat de ogen zich autonoom sluiten en waardoor ik me afvroeg of de beelden die ik zag van de voorstelling afkomstig waren of uit mijn eigen fantasie of herinnering ontsproten, overwegingen en gedachten die naadloos aan bleken te sluiten bij Becketts woorden. Het schijnt dat sommige mensen hallucineren voor ze in slaap vallen.

Napraten met vrienden in de foyer van het LAKtheater maakte dat ik te laat in mijn bed lag. Te laat, omdat ik de volgende morgen op het voor een zondagochtend bizar vroege tijdstip van 8:40 uur in de hal van het station aanwezig diende te zijn. Stuiterend van vermoeidheid gleed ik mijn bed uit en op het allerlaatste nippertje haalde ik de trein die ons naar het IFFR reed. En we waren niet de enigen. De NS leek van een volkskrantdag niets af te weten, want er was zeker een heel treinstel te weinig om alle bezoekers te vervoeren. Maar goed, je hebt afgesproken dat je met een groep mensen vijf films gaat zien, dus je zorgt dat je er op tijd bent. Was ik maar een film later gekomen, maar dat weet je pas met de kennis van na de eerste film. The Bad Lieutenant (regie Werner Herzog) was onderhoudend, vermakelijk, er werd goed gespeeld, maar ik vond het geen film voor het filmfestival en ik verbaasde me erover dat het filmhuisminnend publiek hem zo hoog had laten scoren op de lijst voor de publieksprijs. Een doorsnee crimi voor de late zaterdagavond. Blijkt hij op nummer 37 te staan: rare jongens die organisatoren van de Volkskrantdag! Gelukkig kwamen er daarna drie waar je het voor doet, naar het IFFR afreizen: Soul Boy (nr. 11); The Trotsky (nr. 12) en Alamar (nr. 10). Jammer dat er geen film uit de top 5 in onze route zat, al was ik uiteindelijk met onze films heel happy.

Soul Boy is gemaakt door Hawa Essuman (met steun van Tom Tykwer), een jonge Kenyaanse cineaste en ze toont een ander, positief, beeld van de krottenwijk Kibera in Nairobi. Abila krijgt 24 uur de tijd om de ziel van zijn vader terug te vinden door zeven opdrachten te vervullen. Dit doet hij samen met zijn vriendinnetje Shiku die van een andere stam afkomstig is, een verboden vriendschap dus eigenlijk. Dit levert een ongewone zoektocht op en prachtige ontmoetingen. Soul Boy maakte de ontberingen op de vroege zondagmorgen meer dan goed.

Over Soul Boy konden we lekker lang napraten in de hal van de Doelen, waar de film werd vertoond. En even de benen strekken in de frisse kou die zich inmiddels van de zondag meester had gemaakt. Ver hoefden we niet meer te lopen, Pathé was het theater waar de drie volgende films werden gedraaid, zoals The Trotsky.

The Trotsky is echt een heel grappige film. De pakweg zeventienjarige Leon Bronstein is ervan overtuigd dat hij de reïncarnatie is van Leon Trotski door allerlei toevallige overeenkomsten met het leven van de revolutionair. Doordat het zo ver als mogelijk wordt doorgetrokken, blijft het geloofwaardig in al zijn ongeloofwaardigheid. Doorspekt met humor en pubergedrag.

Alamar is een van de films die een Tiger Award ontvingen. En terecht. Het is een prachtige film waarin een aantal onderwerpen de revue passeert: het verschil tussen stad en natuur; de omgang met een kind door ouders die niet bij elkaar wonen: respect voor een eenvoudig leven dat op een speelse manier van vader op zoon wordt doorgegeven en hoe verschillende culturen botsen zonder brokken te maken. Hierin spelen de helderblauwe zee en zijn bewoners de hoofdrol. De film is van een adembenemende schoonheid en vormde een waardige afsluiter van onze volgepropte Volkskrantdag. De vijfde film hebben we ook dit jaar aan ons voorbij laten gaan. Volgend jaar zal de veertigste editie van het IFFR zijn en ik neem me nu vast voor me tien dagen, gewapend met een Tigerpas, onder te laten dompelen in het festivalgewoel.

Een droomfilm om mee te beginnen, een film die staat als een huis, van schrijver en regisseur Justin Molotnikov, die samen met de hoofdpersoon Stephen McCole, Joey Frisk in de film Crying with laughter, aanwezig was op de vertoning ervan op het IFFR in Rotterdam.

Het is even schrikken als je een dronken man met een zo goed als lege fles tegen de branding hoort vloeken, maar al gauw dringt tot de kijker door dat het hier gaat om een stand-up comedian, die het woord ‘Granny fanny’ als groteske vondst opschrijft, om ooit te gebruiken op het podium. Joey Frisk raakt door een misplaatste grap verzeild in een opeenvolging van heftige gebeurtenissen, tenminste, zoveel wil hij ons doen geloven. De avond waarop hij ons deelgenoot maakt van deze sleep aan narigheid, staat er een agent uit Amerika in de zaal, door wie hij misschien eindelijk ‘ontdekt’ zal worden. De vraag wat werkelijkheid is, maar vooral de zoektocht naar hoe verschillend mensen omgaan met trauma’s, bijvoorbeeld van je afslaan door alles met wrede humor te doorspekken, zorgen voor een knap gelaagd eindproduct.

De film is tot stand gekomen vanuit improvisaties tussen Stephen McCole en zijn tegenspelers, zoals Malcolm Shields (ex-klasgenoot Frank Archer), waarna scène voor scène werd opgebouwd om het tenslotte in een week te filmen. De sterke acteerprestaties die deze werkwijze oplevert, zijn een lust voor het oog.

Tussen Crying with Laughter en de tweede film, zat iets meer dan een uur. Tijd genoeg om erover te praten, het te laten bezinken. Dit is op de volkskrantdag van aanstaande zondag, die ik net als voorgaande jaren zal bezoeken, bijna niet mogelijk: de indrukken komen zo snel achter elkaar binnen dat je de kans loopt om aan het eind van de dag films door elkaar te halen. Vandaar dat het heerlijk is dat je op een maandagochtend aan een loket relaxed kunt bespreken of er nog plaatsen zijn voor de films van je lijstje en kan het uiteindelijk resultaat zeer verrassend zijn.

De tweede film die we bezochten, in een nagenoeg lege zaal, was ‘Shirley Adams’, een film van regisseur Oliver Hermanus, waarin het roerige Zuid-Afrika van na de Apartheid centraal staat. Een moeder verzorgt haar zoon, die een maand of 10 daarvoor beschoten is, als gevolg waarvan hij weer volledig afhankelijk is geworden van zijn moeder. Haar zorgen, over haar zoon, over zijn vader die elders zijn heil is gaan zoeken en haar financiële problemen, worden dicht op de huid gefilmd. Je ziet en voelt als het ware wat zij ziet en voelt, wat door de manier van filmen soms tot groot ongemak leidt. In combinatie met de slechte ventilatie van de zaal, wenste ik dat ik er niet zat, maar realiseerde me tegelijkertijd dat ik de keuze had om op te stappen, terwijl de moeders in Zuid-Afrika zich in erbarmelijke omstandigheden van geweld en armoede staande moeten houden, ook al lijkt wederzijdse steun vanzelfsprekend. Een geslaagd portret.

Waarom ik beide films tegelijkertijd bespreek, is niet alleen omdat ik ze achter elkaar gezien heb, maar ook door gelijkenissen in thema’s. Het gaat in beide gevallen om jeugdtrauma’s, zowel lichamelijke als geestelijke schade die je daardoor oploopt en hoe je ermee omgaat. In Crying with Laughter is er grote schade aangericht, maar lijkt nog hoop aanwezig: het kan goed komen. In Shirley Adams leidt de schade tot uitzichtloosheid en machteloosheid en is bevrijding ervan de enige oplossing.

Nog iets anders – dat ik overigens ook in andere films opvallend vind – is de rol van de zee. In Crying with Laughter gebruikt Joey Frisk de zee om tegenaan te schreeuwen, in Shirley Adams lijkt de zee een berusting en een nieuw begin uit te stralen.

De beelden en klanken tuimelen over elkaar heen, oncontroleerbare associatieblokjes. Flitsen van ‘Over de kunst’ van Maatschappij Discordia, klanken van de documentaire over Glenn Gould, flarden van de Goldbergvariaties, vergezichten variërend van goudgeel in een herfstig Canada gefilmd vanuit een trein tot de witte wereld gezien vanuit een rijdende auto. Gek genoeg hebben de voorstelling die ik zaterdag in de Rotterdamse Schouwburg zag en de uitspraken van Glenn Gould in de documentaire die vrijegeluiden uitzond heel veel met elkaar gemeen. Er is geen angst voor eigenzinnigheid, er is veel kritiek op een traditie om de traditie.

Gould had een hekel aan publiek omdat hij hield van experimenteren, herhalen, perfectioneren van wat hij wilde laten horen, het op het verkeerde been zetten van luisteraars in de beslotenheid van hun eigen huiskamer. Discordia houdt wel van publiek, al is ook in die relatie van alles mis of minstens ter discussie: waarom zou je een tekst leren? Iedereen die hem hoort, ervaart hem anders, en elke avond kan de tekst een andere betekenis hebben. Geen woord betekent hetzelfde in een andere context die te maken heeft met tijd en ruimte. Fantastisch verbeeld door de houten latten die in een schijnbaar logische volgorde op een houten ‘vloer’ die weer bovenop de vloer van het theater lag, werden gelegd en vervolgens allemaal, ook weer in een schijnbaar logische volgorde, weer werden opgestapeld en weggelegd. En ik moest onwillekeurig aan de structuralisten denken en aan de verschillende lagen waaruit taal bestaat.  Gould vindt optreden voor publiek vervelend omdat de zuiverheid en de verrassing van een stuk dat je avond aan avond op dezelfde manier moet spelen, verloren gaat.

Tegenover de chaos in ‘Over de kunst’ staat ook de chaos die Gould in zijn hoofd lijkt te hebben op het moment dat hij een grote mogelijkheid aan keuzes heeft hoe een stuk te spelen. Door het in de studio eindeloos te kunnen herhalen en verfijnen, stukken uit hun context te halen, eerdere opnames te verknippen en in nieuwere opnames te plakken, is die chaos hanteerbaar. In een concert kan hij natuurlijk niet steeds opnieuw beginnen, omdat je je als concertpianist aan afspraken moet houden (hoewel Esther Apituley dat zondag in het programma KunststofTV toevalligerwijs ook ter discussie stelde). Het publiek komt voor de integrale weergave van het stuk dat op het programma staat. Wat zou Gould genoten hebben van twitter!

Ook Discordia stelt vragen, denk ik, zo interpreteer ik als onderdeel van het publiek dat zich precies op die avond in de zaal bevindt: Wanneer begint een voorstelling? Waar houdt het improviseren op, waar beginnen vaste afspraken, wie bepaalt wat: het publiek of de spelers, de regisseur of de acteurs, moet het binnen een lijst of kun je de wanden flexibel opstellen. Moet het decor eenduidig zijn of juist niet om de vrijheid van interpretatie door publiek en theatermakers zo groot mogelijk te maken. Is een schilderij af of krijgt het met elke nieuwe toeschouwer een nieuwe betekenis: komt de toeschouwer als het ware het schilderij binnen, neemt het bezit van de linker- of de rechterkant ervan of komt er een stuk aan het schilderij dat elke toeschouwer flexibel invult.

Ik heb mijn ogen uitgekeken, werd op het verkeerde been gezet, moest ontzettend lachen, raakte ontroerd en staarde ademloos naar een hypnotiserende scène waarin een geblinddoekte naakte man in een zinken teil wordt gezet. De manier waarop vond ik weergaloos: het was ballet, het was beeldende kunst, het was een tableau vivant in slow-motion en ik associeerde raak: zag in deze scène de dood van Marat en tegelijkertijd het werk van Ingrid van Wantoch, waarmee ik samen met de op een speciaal opgestelde tribune voor maximaal 42 bezoekers de ideale ‘derde wand’ vormde. Een wand die in deze voorstelling volledig geïncorporeerd is in het spel, de zoektocht ofwel de uitgekiende gedachte over de kunst. Een mooie samenvatting vond ik op twitter(@rdamschouwburg): Kunst gaat om het vallen, niet het neerkomen.

Maatschappij Discordia: Over de Kunst

Gezien op zaterdag 23 januari 2010

In de Rotterdamse Schouwburg

zie ook Jan Joris Lamers

In een flard, ergens op een ochtend toen ik eigenlijk geen tijd had om op mijn gemak te luisteren, hoorde ik wethouder Karakus zeggen dat er nog steeds te veel goedkope huurwoningen zijn in Rotterdam.’Uitroepteken’ dacht ik.

Om te voorkomen dat Polen en Roemenen zich massaal in Rotterdam vestigen, moet het aantal goedkope woningen drastisch naar beneden zo motiveerde hij zijn streven. Ik zuchtte. Ik heb mezelf geleerd me minder op te winden over uitspraken van politici en anderen die besluiten (kunnen) nemen die vergaande gevolgen hebben voor anderen. Je hebt anders geen leven en opgewonden blijven, heeft alleen zin wanneer je ook daadwerkelijk iets kunt doen.

Vanmorgen bleef Najoua hangen na de les. Ze wilde me onder vier ogen spreken. Bij wijze van inleiding vertelde ze dat het niet zo’n groot probleem was waar ze mee zat en prompt begon ze te huilen. Ze woont met haar ouders, 1 zus en 2 broertjes in een driekamerwoning. ‘Ik zou zo graag een eigen kamertje willen hebben juf’, snikte ze. ‘Al mijn vriendinnen hebben een eigen kamer. Ik zou ze ook zo graag eens uit willen nodigen en gewoon op mijn eigen kamer willen zitten’.

Een beetje besmuikt keek ze me aan. Ik vroeg haar of haar ouders al geprobeerd hadden om een grotere woning aan te vragen. Ze knikte. ‘Mijn moeder zegt dat we al vanaf 2001 staan ingeschreven en ik weet  dat ze af en toe een gesprek heeft maar nu heeft ze tegen me gezegd dat ze ook niet meer weet wat ze er aan moet doen’. Haar vraag aan mij was of ik een afspraak kon maken met de schoolmaatschappelijk werkster want wellicht kon die iets ondernemen wat zoden aan de dijk zette.

Die afspraak regelde ik.

Op de terugweg naar huis wist ik wat Najoua nog meer kon doen: een brief schrijven aan Aboutaleb en een kopie daarvan opsturen naar wethouder Karakus. Zelf iets ondernemen in een situatie waarvan je denkt dat-ie eeuwig zo zal blijven, is het beste verweer tegen het gevoel van machteloosheid weet ik uit ervaring. En ik haal de spelfouten wel uit haar brief.

O ja, er was iemand die het fijn vond dat ik dyslexies ben.

Ja dat is zo, als velen met mij.

Deze persoon zijn reactie heb ik verwijderd.

Ik vond dat zo kinderachtig.

Ik hoop dat het ook een kind is geweest.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1325845.ece/Positie_korpschef_Rotterdam_onder_druk

Rotterdam politie rijnmond

Ja had ik hier al niet eerder op gewezen dat het zo slecht ging

bij politie rijnmond en de leiding gevenden niet de agenten

maar de graaiers in de top en de hart werkende agend krijgt

er niets bij raar hé dat mensen zich ziek melden en overspannen raken

en er geen zin meer in hebben, om op deze manier hun werk te moeten

doen en in paniek raken en maar raak schieten terwijl de ander niet gewapend

is dan ben je toch wel heel erg overspannen het zal je zoon maar zijn van 19

in iedergeval niet van die rechter die zegt de verantwoordelijke politie agend

niet te vervolgen, in wat voor land leven we in .............

als het leidinggevende personeel het goede voorbeeld niet geef

Nu is natuurlijk de waarheid dat Burgemeester Opstelten,

deze rotzooi achter gelaten heeft en niet Burgemeester Aboutaleb.

Maar er zijn populisten in rotterdam zo als een Marco Pastors die van af het begin

die goed bedoelende Burgemeester Aboutaleb niet ziet zitten dus alles op alles

zet om die man weg te krijgen maar meneer Pastors vergeet een ding dat het

al zo was toen Opstelten er zat, en dat is nu juist mijn ergenis dat de heer Pastors

zo onrechtvaardig is dat hij toen zijn grote mond niet heeft open gedaan,

mocht dat wel zo zijn dan heeft het schijnbaar geen indruk gemaakt.

En nu ik zie hoe de onderzoeken van de rijksrecherche gaan heb ik daar ook

wijnig of geen vertrouwen meer in.

Tot zover mijn mening hier over  Ernest Maas

Mijn kwast doop ik in de grondverf. Witte. Over blauwgeschilderde kozijnen verf ik. Uit de aangrenzende kamer komen klop - en zaag geluiden. Een laminaat vloer moet gelegd. Zoon gaat samenwonen. In het verlengde van dat besluit hoeven wij, Matroos en ik, ons  de komende weekenden niet te vervelen. De op te knappen woning bevindt zich in Crooswijk. In het gedeelte aan de Rotte. Dat deel dat Nieuw Crooswijk wordt genoemd en desondanks toch op de sloopnominatie staat. Maar dat is pas over een jaar of vier. Of misschien wel zes.

Zoon en vriendin konden er om die reden in en ook omdat de huurder vòòr hen de woning onderverhuurde aan twintig Roemenen. Hij werd betrapt en het huurcontract ontbonden.

Ze rookten veel, die Roemenen. De muren waren bijkans donkerbruin en van de ramen die ik zeemde kwam drab die op stroop leek. Van de zenuwen om opgepakt te worden waarschijnlijk. Wanneer er drie trappen lager werd gebeld door iemand die zich bekend maakte als werknemer van de woningbouwvereniging dan snelden zeker negentien Roemenen de allerlaatste trap naar boven op om zich te verstoppen in een ruimte die geen kast bleek maar een achterkamer. Zonder raam of elektrisch peertje. Schouder aan schouder moesten ze staan en maar hopen dat de overgebleven Roemeen beneden de man van de woningbouwvereniging geen koffie aanbood want voordat die gezet en opgedronken was!

Ik aarzel of ik de kant van het kozijn aan de kant van de overloop ook zal meeneem en besluit om dat niet te doen. Die overloop werd en wordt immers door iedereen die in het pand woont en op bezoek komt, gebruikt. Om die reden heet het  natuurlijk ook overloop. Duh!

Uit de radio klinkt Hey Joe .

Net op het moment dat ik het trapje af wil klimmen zie ik Zoon doen wat ik van plan was. Jimmy Hendrikx’ gitaar jankt vrijuit door de kamer.

Hoe democraties zijn we in nederland

 Ik zit gisteren vol verbazing te kijken naar het nieuws

Dat er weer achterkamertjes politiek gevoerd word

De belasting betaler mag ook al niet meer weten wat er besproken woord

met de koningin hoe democraties zijn we nu als je al niet meer mag weten

wat er over ons besproken woord het is te gek voor worden hoe ze hier de grondwet

overtreden de vrijheid van spreken word hier weer flink aangetast

Ernest Maas

Bronnen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Democratie

http://www.onzedemocratie.nl/

http://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlandse_Grondwet

http://www.telegraaf.nl/binnenland/5361684/__Boekestijn_klapt_uit_de_school__.html?p=6,2 

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1317063.ece/Eerste_proces_vastgoedfraude_begint

http://www.fd.nl/nieuws/dossiers/9268400/vastgoedfraude/

Vastgoedfraude het topje van de ijsberg

In 1970 was al bekend dat de boven wereld zich met de onderwereld

aan het vermengen was welke verantwoordelijke ministers

zaten er toen en waarom hebben die niet ingegrepen?

http://archieven.blogspot.com/2007/09/bedrijfsfilms-boven-en-onderwereld.html

http://stevenbrown.web-log.nl/stevenbrown/2008/12/index.html

Ernest Maas

Ik heb het er tijdens de pauze over. Met een paar meiden uit de derde en de vierde, de dag na het schoolfeest voor de onderbouw.

Ook al heeft iedereen( leerlingen en docenten) de eerste twee uur vrij gekregen, we zijn allemaal brak. Schoolfeesten worden de laatste jaren voornamelijk buiten school gevierd. Doordeweeks vinden ze plaats omdat dan het afhuren van een discotheek minder duur is. In Rotterdam wordt door de meeste  VO scholen de ene keer Plan C afgehuurd, een volgende keer Hollywood, een andere keer de Maassilo, en weer een andere keer Outland en soms wordt er buiten de stad gezocht. Alcazar in Puttershoek is ook zo’n plek waar menig middelbare scholier zijn eerste schoolfeest viert.

Ieder jaar heb ik meer moeite met de muziek die er gedraaid wordt. En dan gaat het niet om de melodielijnen of de teksten die soms in zo’n snel tempo gerapped worden dat ik  ze in ieder geval niet kan verstaan. Nee, waar ik steeds minder tegen kan, is het volume dat door de dj wordt opgevoerd.

Mijn stille protest bestaat uit twee gele herriestoppers die ik voor alle duidelijkheid ook een flink stuk uit mijn oren laat steken. Veel van mijn collega’s beginnen daar niet aan; aan het dichtstoppen van hun oren. Omdat, zo vermoed ik, zij dan mogelijk de indruk wekken dat ze ‘niet met hun tijd meegaan’. En een beetje docent wil daar niet om bekend staan. Natuurlijk lachen de leerlingen en wijzen ze naar me wanneer ik een rondje discotheek doe om een oogje in het zeil te houden. Maar hun lach is niet veroordelend, eerder begrijpend.

Hoe later op de avond hoe meer er ‘geschuurd’  wordt. Voor hen die dit begrip nog niet kennen; het is een dans waarbij het meisje haar billen naar achteren duwt en de jongen er met zijn kruis tegen aan schuurt. Het lijkt intiem maar dat is het niet, vind ik altijd.

Ik deel deze conclusie mee aan de meiden uit de derde en de vierde. Een aantal van hen vindt deze manier van dansen goedkoop. Wanneer ik hen  vraag waarom er niet (meer) geschuifeld wordt, zoals in ‘mijn tijd’ leggen ze me uit dat je elkaar dan aan kunt/moet kijken. ‘Tegenwoordig durft niemand dat meer juf, dat is pas echt  intiem’.  

De dag van respect Hoe gaan we met elkaar om

Hoe gaan we om met elkaar?

Nu erg belabbert vind ik er valt nog een hoop te leren

Waar ergere jullie je aan ik erger mij aan

1:Te hart rijden bumper kleven

2:Overheids personeel met asociaal gedrag

en de regels en wetten niet na leeft

3:Aan ondernemers die zich niet gedragen

Willen jullie dit rijtje aan vullen

http://www.dagvanrespect.nl/2009/index.html

http://www.watvindtnederlandervan.nl/poll/survey.php?sid=101

Ernest Maas

Waar ik dan nu na zo’n drie weken benieuwd naar ben, is of er al meldingen binnen zijn. Meldingen over het cynische gedrag van collega’s. En als dat zo is,  wat dan de volgende stap zal zijn.

Stel: twintig mensen hebben de moeite genomen om te klagen over het cynische gedrag van een collega. Wat gaat er dan gebeuren? Wordt dit gedrag plenair besproken of worden de cynische gedragingen opgeschreven en op een groot vel in de hal van het stadhuis op de Coolsingel opgehangen? Wordt er een top tien gemaakt van het meest cynische gedrag en wordt er dan  publiekelijk een award uitgereikt aan de collega die met zijn cynische gedrag op nummer één staat? Of erger: krijgt de nummer één voor straf dit jaar geen eindejaarsuitkering?

Wie luistert dat bandje met al die ingesproken waarnemingen van cynisch gedrag eigenlijk af en meldt dit vervolgens aan wie? En wat moet diegene er dan weer mee?

Is – en misschien ben ik te cynisch, maar ik ben geen ambtenaar dus over mij kan niks gemeld worden-  cynisch per definitie hetzelfde als slecht en onbetrouwbaar en dus ongewenst gedrag?

Gedurende de opleiding Management, Organisatie & Beleid leerde ik ooit dat er binnen een werkverband altijd verschillende rollen (moeten) zijn. Eén daarvan is ‘de Plant’. De Plant is iemand die niet gelijk enthousiast in zijn of haar handen klapt bij een (nieuw) plan maar vragen stelt. Vragen die voortkomen uit eerdere ervaringen. Heel vaak zijn dat kritische vragen. Niet altijd even gezellig, zulke vragen, maar ze mogen en moeten wel gesteld  kunnen worden. Het liefst ook in een formeel verband. Dus gewoon tijdens een werkbespreking. Dan kunnen die vragen beantwoord en/of weerlegd worden. Pas wanneer dat niet gebeurt, krijg je de poppen aan het dansen. Dan- zo leerde ik- verwelkt de Plant, haakt teleurgesteld af en gaat hij aan de wagen hangen. Kortom hij is niet langer producitef.

Wanneer dit laatste aan de hand is. Dat mensen niet meer productief zijn, moet je maatregelen nemen. Wat is er mis met de ouderwetse functionerings -en beoordelingsgesprekken. Bieden deze gesprekken geen soelaas dan is er iets goed mis binnen je organisatie.

 Een meldpunt voor cynisch gedrag gaat dat niet veranderen. Integendeel: je stimuleert slechts het geroddel en het gekonkel. En daar is bij mijn weten nog nooit echt iets goeds uit voortgekomen.

Maar goed daar kun je dan weer een digitaal meldpunt voor openen.

Afgelopen weekend een pareltje ontdekt; de brasserie het Zalmhuis op de Schaardijk, ingeklemd tussen het foeilelijke bedrijvenpark Rivium (Capelle aan den IJssel) en de Maas. Ter ere van de verjaardag van mijn vader nu eens iets nieuws uitgezocht voor een relaxte zaterdaglunch en ik kan zeggen dat we aangenaam verrast waren!

Op de plek van het Zalmhuis was sinds midden achttienhonderd een zalmafslag, begin negentienhonderd een café dat na de oorlog afgebroken werd en eind negentigerjaren op dezelfde plek heropgebouwd in de originele art nouveau stijl. Het stalen geraamte met gebogen ramen, eiken parket, smeedwerk en glas-in-loodramen is een prachtig kader om in te verpozen. De lunch durf ik zelfs uitstekend te noemen en de attente, vriendelijke bediening maakt het geheel af.

De brasserie bereik je met een oogstrelende, smeedijzeren trap (er is ook een lift voorzien) en verstokte rokers hebben aan de ingang hun eigen art nouveau ‘chambre’ met verwarming.

Helaas konden we geen gebruik maken van het prachtige terras, uitgeroepen tot ‘het beste terras van Nederland‘, een reden temeer om zeker terug te komen de komende de zomer!

Annelies: Foto's en tekst...

1 Take a walk on the wild side...

Blogger foto 1 Draver

2 Dust to dust

Blogger foto 2 Kuifje Simon

3 Sandman

Blogger foto 3 Sjaal

Minifotoserie

Bloggers in beeld (1) - Lookalike Blew n.v.t.

Bloggers in beeld (2) - Bit by bit TelMiep Ina Dijstelberge

Bloggers in beeld (3) - Flowerpower Annet Lemaire Ina Dijstelberge

Bloggers in beeld (4) - Ik kom een druppel later Beus & Frans Muthert Ina, Bart, Cees

Bloggers in beeld (5) - I want to ride my bicycle Jeetjemina Aad Verbaast

Bloggers in beeld (6) - Under my wings De Stripman Aad Verbaast

Bloggers in beeld (7) - Bambi Rein-john Scholtens Aad Verbaast

Bloggers in beeld (8) - Golfjes Bart Bart

Bloggers in beeld (9) - Kwáák! Vroems Aad Verbaast

Bloggers in beeld (10) - Lief² Marjelle Annet 

Bloggers in beeld (11) - Nimf Gus Bolden John Wervenbos

Bloggers in beeld (12) - Dobber eWil Ina Dijstelberge

Bloggers in beeld (13) - Black is beautiful! The Tree Bart

Bloggers in beeld (14) - 'Chop chop' Kokopelli Ate

Bloggers in beeld (15) - Living on the edge Trekmoment Kokopelli

Bloggers in beeld (16) - Aan de Kralingse plas Maria-Dolores Nico

Bloggers in beeld (17) - De botanische kat Kees Smit Thera 

Bloggers in beeld (18) - Schelpenzand Paco Painter Ina Dijstelberge

Bloggers in beeld (19) - Verdronken vlinder Coby Bart, IJskastmoeder 

Bloggers in beeld (20) - Mystery man Lokhof Nico

Deze keer drie foto's, ik kon niet kiezen, de een was te makkelijk, de andere te moeilijk, vandaar dat het een Bloggers in beelden is geworden waarbij het om drie verschillende bloggers gaat. Misschien wat verwarrend, but well such is life. *grin*

Het draait om de foto's, muziekkeuze, titels & tags staan er los van.

Muziek o.a.

Amen Jolie Holland

De man met het halflange grijze haar had in grote letters CREW op z'n shirt staan. Hij glimlachte toen ik met de fiets aan de hand de Kralingse tuin inliep. Een leuk gezicht heeft hij, besefte ik, terwijl ik m'n fiets achter een bankje op slot zette. Ik had me voorgenomen om op zoek te gaan naar paddenstoelen, van die mooie rooie met witte stippen. Voor het eerst in m'n leven op paddojacht met de camera in de aanslag, maar waar ik ook tuurde en speurde ik kwam alleen maar kleine flutzwammetjes tegen, hun aanblik leek in de verste verte niet op de prachtzwammen die ik in m'n hoofd had.

Net toen ik boven zo'n iel exemplaar hing, zag ik vanuit m'n ooghoek iets zwartwits voorbijflitsen. 'Was dat nou de botanische kat van vorige keer?' Ik ging op m'n hurken onder zijn struik zitten en we keken elkaar secondenlang sprakeloos aan. 'Blijf nou zoet staan', smeekte ik hem. Z'n kattenogen boorden door me heen, 'wat zit dat mens daar dom in die struik' zag je hem bijna denken. Er wiegden steeds een paar herfstblaadjes voor z'n snuit waar m'n camera op scherpstelde in plaats van op hem.

Opeens sprong hij weg, ik vloog erachteraan tot we weer een stil onderonsje hadden, nu onder een andere struik. 'Móói', zei ik liefdevol tegen hem toen hij deze keer roerloos bleef staan. Ik lijk wel gek, dacht ik toen ik mezelf zo hoorde en zag zitten daar in het groen, maar moest er tegelijkertijd ook om lachen. 'Dit moet 'm worden' en ik klikte. M'n rug begon weer fel te protesteren, het was echt de hoogste tijd om te stoppen met de catshoot, al was dit niet de haarscherpe foto die ik in m'n hoofd had. Soms moet je genoegen nemen met minder, maar wel lief.

Marjelle

Mona Bona Jakon Cat Stevens

Wachten duurt soms lang in een onbekende omgeving. Op de klok voor me die boven de gordijningang hangt is het al twee uur. Ik speur om me heen of ik E. aan zie komen en voel me een beetje verloren in de grote ruimte waar mijn gedachten nauwelijks boven het heftige geroezemoes uitkomen. Niet echt een geschikte omgeving om een rustig gesprek te voeren, zeker niet nu we nog iets uit te praten hebben. Het is een vooruitzicht waar ik niet blij van word, maar alles is beter dan dingen door te laten smeulen onder het oppervlak.

Daarnet heb ik afscheid van haar genomen. Het is inmiddels half vijf, Dudok is leeggestroomd en ik staar naar m'n nog halfvolle beker thee. Het gesprek ging anders dan anders, het verliep wat krampachtig en over dat ene hebben we het helemaal niet meer gehad. Ze moest plotseling weg, waarop ik verbouwereerd reageerde met 'o, dan komt dat volgende keer dus na jullie week Venetië'. Ik heb er geen fijn gevoel bij, ook na het eerdere telefoongesprek al niet waarin me dingen verweten werden die ik niet had gedaan en ik zo overvallen was dat het pas later echt goed tot me doordrong. Ik probeer weer te analyseren waar het misging, waar komt dat af en toe verbetene in haar vandaan, ik besef dat ik deze keer elk spoortje warmte miste. 'Godsamme, met zulke vrienden heb je geen-'

De rest van de dag ligt loom en leeg voor me, zal ik op zoek gaan naar een lekker wollige trui nu ik toch in de stad ben? 'Al hou ik niet van winkelen, de kaboutertjes komen geen leuke kleren showen en ze vallen ook niet uit de lucht', gaat het door me heen. De zon straalt, het ziet er bijna zomerwarm uit vanachter het raam, maar schijn bedriegt zoals zo vaak. Ik kijk rond of ik die lieve serveerjongen van daarnet voorbij zie komen, type student in de nog jong-en-onbedorven-fase, en worstel alvast m'n pinpas uit m'n veel te kleine tas. 'H&M, here I come', denk ik met frisse tegenzin en duw alle beklemmende gedachten aan E. even weg.

Marjelle

Take me home Tom Waits