Admin: K-O-E-K
FOTOGRAFIE
EN FOTOGRAFENGELUK UITERAARD......
BIJ AVONDZON.
ERGENS TUSSEN IJIMUIDEN EN ZANDVOORT.
GROET
RENÉ
Het indringende portret van het leven van Roma wat Joakim Eskildsen tussen 2000 en 2006 maakte in zeven landen
De expositie in fotogalerie Noorderlicht Groningen geeft een
prachtig beeld over het leven van de Roma’s die nergens
welkom lijken te zijn. Joakim Eskildsen lijkt van het volk
supersterren en koningskinderen te maken, waarbij alleen de
armzalige achtergrond en dresscode ondanks de 'zondagse kleding'
niet matchen.
N.B.
Zie ook een eerdere bijdrage over fotogalerie Noorderlicht.
.jpg)
Zijn uw anti depressiva ook uit uw zorgverzekering verdween.
Koop een camera, een museum jaarkaart en goede wandelschoenen.
Spreek af met de buurvrouw/man , de cassiëre van uw favorite supermarkt, een vage vriendin van vroeger.
En ga samen elke 14 dagen iets doen.
Vaste dag, vaste tijd en geen excuus is goed genoeg om af te zeggen.
Sleur elkaar door goede en slechte tijden, geniet als het kan en doe een verplicht rondje museum als het moet.
de mensen op de foto's zijn onschuldige slachtoffers mijn mijn fotografeer behoefte
en komen niet in dit stuk voor
HELLO, IT'S ME AGAIN, PICASSO. I WILL SPRAY MY WORDS OF MY LOVE ...# 290
De beleving van de openbare ruimte wordt sterk bepaald door de positie die de waarnemer inneemt. Licht en donker, lijnen, massa's en kleuren krijgen een andere vorm en betekenis, dimensies worden anders ervaren en nieuwe perspectieven openen zich ook voor de kamera.
.jpg)
De ramen van het verzorgingstehuis lijken op vitrines tonen zich als uitzichtkokers.
De wijk Oldenelerlanden een onverwachte wirwar van daken, schoorstenen en blauw
Kleur van de vluchttrap en ingang zijn ook hier opvallend.Vreemde kleuren die vanuit de hoogte een hele andere indruk geven, de dame in de scootmobiel is het toetje.
Ze staat er gekleurd op. Als bewoner kijkt zij uit de vitrine ramen en ziet vanuit haar perspectief de wirwar van daken en de kleuren van de trap.
"Mag ik hier zitten?"
de man kijkt naar de plek waar mijn tas staat, het is geen vraag
hij wíl daar zitten ook als ik het niet goed vind.
Nee, je mag daar niet zitten.
Maar ik zeg niet wat ik denk en haal mijn tas weg. De man stinkt
naar rook.
Aan de andere kant van het gangpad, nog geen 75 cm van me af,
klinkt een oorverdovende kreet. Het blijkt een ringtone te zijn
die 2 opgeschoten onkruidbossen aan elkaar laten horen.
Ergens hoor ik een kakelende kip die nog geen eten heeft gehad en
probeert boven alles uit te komen.
Achter me heeft een vrouw grote blije hond op schoot die in mijn
nek hijgt.
Zijn adem is warm en hij stinkt uit zijn bek.
Voor me hoest een puistenpuber zo onbeleefd alle snotbacillen de
lucht in dat ik terstond verkouden word. Ik voel het, mijn neus
prikkelt, ik krijg hoofd en spierpijn, zelfs mijn oor begint te
piepen.
Heel vaag herinner ik me nog dat ik vanmorgen met liefste vriend
de regendruppels probeerde te tellen, als ware het
zegeningen.
Vrolijk kwakend dobberde Donald rond, vanmiddag tegen vijf uur, in een heerlijk voorjaarszonnetje.
Ik was duidelijk niet de enige die in zijn nopjes was met deze eerste echte lentemiddag.
De foto is genomen in de buurt van het ooievaarsnest, even buiten ons dorp, vlak bij het Zijdelmeer.
Het was hier voor het eerst sinds die lange, koude winter nu toch echt boven de tien graden, en wat voelde dat meteen weldadig aan.
Morgen en overmorgen meer van dit zachte voorjaarsweer, is ons beloofd.
Eindelijk ... :)
Eindelijk had zijn werkgever door dat hij ook nog een gezin had.
Hij heeft hem ontslagen.
Zijn werkgever kon het niet langer aanzien.
Een goed mens.
Van 30 % minder inkomen kon hij best rondkomen en bovendien scheelde het in de kosten voor het kinderdagverblijf.
Beiden genieten er van, zelfs de hond hoeft niet meer alleen thuis te blijven.
Zo’n werkgever wil toch iedereen wel.
...........DAT UW RECHTERHAND KANKERSTOKJES PROBEERT TE SLIJTEN AAN EEN ONWILLIGE VRIENDIN.........
GROET
RENÉ
.jpg)
terwijl het voorjaar
draalt en drentelt
langs de knoppen
dwaal ik
door de winter
foto's
schrijf hier
en
daar
wat
woorden
kijk
en
zie
zoveel
schoonheid
verlangen
eenzaamheid
ik hou
van de leegte
van de winter
van de belofte
van
het voorjaar
van de kleuren
in de herfst
niets heb ik
met de zomer
met zijn felle licht
en regen dagen
de zomer
stelt altijd teleur
te warm
te nat
te koud
voor mij nog even winter nagenieten
I PRAY WHAT I SAW AIN'T TRUE, WALKING DOWN 5TH AVENUE ...# 289
Ik "moest" mee naar het tuincentrum afgelopen zondag. Tuincentra zijn voor mij net als supermarkten. Je maakt een lijstje, crost met je karretje over de ideale lijn, pakt onderweg wat je pakken moet en tracht zo snel mogelijk te finishen bij de rondemiss achter de kassa. Althans, zo is het als ik alleen ga. Ik ging niet alleen. Mee met twee vrouwen. En de ideale oplossing gevonden. Camera meenemen. Tuincentra zijn fotoparadijzen. De bloemen bloeien er zoals ze nooit op je vensterbank bloeien, de schappen staan vol met de ergste kitsch die toch fotogeniek blijkt en de tijd vliegt voorbij.
Moderne & hedendaagse keramiek
Tot gisteren presenteerde Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden haar nieuwste aankopen moderne en hedendaagse keramische kunst. De ruim 120 werken van toonaangevende en aanstormende kunstenaars maken duidelijk dat de hedendaagse keramiek een intrigered medium binnen de beeldende kunst is. Ook geeft de presentatie inzicht in het verzamelbeleid van het Princessehof.
N.B.
Zie ook een eerdere bijdrage over keramiek.
Donkere luchten pakken zich samen boven de IJsselcentrale. Rechts op de foto is de rivier nog te zien. De centrale zou worden stilgelegd en afgebroken. Daarom werden een aantal jaren terug drie schoorstenen gesloopt.Twee bleven er staan.
De centrale bleef om allerlei redenen echter open. Een gigantisch betonnen gebouw- zo lelijk en groot...
De walm (zwavel etc.) die het produceerde bij koud winterweer kan ik me nog goed herinneren. Ook mijn neus wil er nog wel even over mee praten.
Tegenwoordig produceert de centrale schoon en geruisloos. Mijn oordeel is milder geworden. 'Tsjernobyl aan de IJssel' mag wat mij betref blijven.
Misschien is trouwens onze luchtmacht wel het meest blij met de handhaving van dit strategische energie bolwerk. Regelmatig komen de jongens even langsvliegen: laag op 50 meter binnenkomend bij Staphorst, bocht omhoog naar 800 meter voor Stadshagen.
Bocht linksom duikvlucht naar beneden rond Hattem, vuren op 100 meter hoog op de centrale, door naar Wijhe 200 meter , weer linksom richting Raalte opnieuw in duikvlucht naar 80 meter,weer omhoog naar 400 meter omgeving Lemelerveld.
Soms een klein schijn gevecht ten noorden van Hoogeveen, terug naar de zendmast van Smilde, waarna een nieuw rondje volgt of wordt teruggevlogen (600 meter) naar de basis in Leeuwarden
En dat alles in enkele minuten. Toen ik de foto maakte was het stil. Op zaterdag wordt
er niet gevlogen.
De kat in't bakkie,
is voor mij een makkie.
Ik heb het in orde
en voor mekaar.
De buit is binnen
de klus is klaar
de kat is in't bakkie
' t is voor mij,
over en klaar.....
wat was het mooi
te wandelen op het wijde water
de ijzige wind kruipend in je nek
de zon op je wangen
wat latewinter foto's
en en diashow met poëzie en beeld
voor wie nog wil
nagenieten
van die winter
van 2010
kruiend ijs bij Gaast
Ja die cursus fotografie zorgt voor andere sluitertijden.
Maar het blijven paarden.
En zelfs dezelfde op de beide foto's.
Het bruine paard, dat oogcontact heeft met het meisje, was voor het eerst in zee. Hij moest over zijn schroom heen geholpen worden door de amazone die hem bereed, vandaar dat zij ook in het water staat. Ze heeft hem n.l. net voorzichtig het water ingeleid.
Hij wilde ook nog even zeewater drinken, maar dat beviel niet zo.
Groet
René
Koek’s images of “Times in Space” teach us that time and space are one entity including our happenings in the past, the current and the promise of the future. They have seemingly a finite past with a beginning, a horizontally drafted line, a two dimensional background where several decisive moments are symbolized by human beings. But we are aware that Koek brings us an illusion of a truthful moment in time. Like a panorama painting from Mesdag with seemingly no beginning and no ending. Creating an illusion of a wide view, overcoming the shifting vanishing point in his digital darkroom. With his contradictions in geometry he shows us a complete event, a fluid passage of a longer stretch of time, like a Buddhist universe that goes through repeated cycles of creation, cycles of human breathing rhythmatically coinciding with the pace of a city’s heartbeat.
Ik voelde me net René Louman, toen ik deze vrouw onder het balkon zag doorlopen. Het resultaat een zwart wit foto met kleur.Dit beeld terug ziende, dacht ik: bedreigend ?
Wie zegt dat. Kom nou toch !
Archief van deze groep
Leden van deze groep
Hyperlinks
HET VOLGEN VAN TWEE ZUSJES VANAF HET BEGIN TOT VANDAAG
http://zusjezusje.nl
DE WEBSITE VAN ED VAN DER ELSKEN
http://www.edvanderelsken.nl/
STADS ARCHIEF te AMSTERDAM
http://stadsarchief.amsterdam.nl/
HUIS MARSEILLE in AMSTERDAM
http://www.huismarseille.nl/
FOAM in AMSTERDAM
http://www.foam.nl/
